Η δασκάλα και ο μαθητής.
— Zoder 🇬🇷 (@__darcelX__) August 1, 2026
Ότι χειρότερο έχει γνωρίσει η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.
Υπεύθυνοι για την εισβολή των λάθρο στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Το μέλλον τους πρέπει να βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα της φυλακής για το υπόλοιπο της ζωής τους. pic.twitter.com/0C1eiIG3AC
Η Ευρώπη δεν έχει πολιτική απέναντι στο μεταναστευτικό. Αυτό σημαίνει ότι όποτε προκύπτει πρόβλημα το αντιμετωπίζει συγκυριακά. Προσπαθώντας να συμβιβάσει τις θεμελιώδεις αρχές της με μια πραγματικότητα η οποία τις διαψεύδει.
Η Θέουτα είναι ένας θύλακος ισπανικής επικράτειας που βρίσκεται στο έδαφος του Μαρόκου. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο του, εκεί όπου η Μεσόγειος συναντά τον Ατλαντικό. Ως γνωστόν, πριν από μερικές ημέρες 60.000 νέοι άνδρες εισέβαλαν στον θύλακο φωνάζοντας «Επιτέλους, φτάσαμε στην Ευρώπη».
Πανικός δικαιολογημένος. Η κυβέρνηση Σάντσεθ έπρεπε να παραβεί τις αρχές της και να τους επαναπροωθήσει. Αναγκάστηκε να κινητοποιήσει και τον στρατό. Τα κατάφερε έως ένα σημείο. Ο πανικός όμως που προκάλεσε το γεγονός διέσχισε όλη την Ευρώπη και έφτασε από τον Νότο της έως τον απόλυτο Βορρά.
Η κυβέρνηση της Φινλανδίας ζήτησε την αναστολή της συνθήκης Σένγκεν.
Και η Ε.Ε. βρέθηκε για μία ακόμη φορά αναγκασμένη να αναρωτηθεί αν θα πρέπει να αναθεωρήσει δύο από τις βασικές αρχές της συγκρότησής της.
Η πρώτη είναι ότι τα εξωτερικά της σύνορα μπορεί να είναι ελεγχόμενα, όμως είναι «ανοιχτά». Χωρίς να έχει προσδιορισθεί η ισορροπία ανάμεσα στο «ελεγχόμενα» και στα «ανοιχτά». Μην ξεχνάμε το χάος που προκάλεσε το 2015 η κ. Μέρκελ όταν δήλωσε ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη να υποδεχθεί τη δυστυχία όλου του κόσμου. Η Ελλάδα, που τότε την κυβερνούσε ο αφελής καιροσκόπος Τσίπρας, ήταν το πρώτο θύμα της πονόψυχης καγκελαρίου.
Η δεύτερη αρχή είναι η κατάργηση των εσωτερικών συνόρων της, η συνθήκη Σένγκεν. Πώς συμβιβάζεται η ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και αγαθών στο εσωτερικό της με τα ανοιχτά σύνορα;
Είναι προφανές ότι οι έλεγχοι δεν επαρκούν, όπως είναι προφανές ότι ανά πάσα στιγμή τα εξωτερικά της σύνορα μπορούν να παραβιασθούν, όχι από στρατιωτικές δυνάμεις αλλά από ταλαίπωρους απελπισμένους, που μετατρέπονται σε ανθρώπινα βλήματα. Το ζήσαμε στον Εβρο το 2020, το έζησε πριν από μερικές ημέρες η Ισπανία στη Θέουτα.
Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για μια πολιτική αναβάθμιση του φαινομένου.
Δεν πρόκειται για οργανωμένες κινήσεις λαθροδιακινητών.
Εχουμε να κάνουμε με τη χρησιμοποίηση των μεταναστών ως μοχλού πίεσης σε διακρατικά ζητήματα.
Το 2020 ο Ερντογάν εκβίασε την Ελλάδα και θέλησε να τη φέρει αντιμέτωπη με τις ευαισθησίες της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, επεξεργασμένες από δεκαετίες φιλομεταναστευτικής προπαγάνδας.
Απέτυχε, όπως απέτυχε τώρα και το Μαρόκο, που αποπειράθηκε να εκβιάσει την Ισπανία για τη Δυτική Σαχάρα.
Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν συνειδητοποιήσει ότι η ανθρωπιστική καλή θέληση δεν οδηγεί σε βιώσιμες λύσεις.
Μένει να συνειδητοποιήσουν και …
οι ελίτ πως η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί συγκροτημένη πολιτική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου