Όπως καταλάβατε, ο αντιρατσιστικός νόμος είναι για τα μάτια του κόσμου, όπως άλλωστε κ οι περισσότεροι νόμοι σ'αυτή τη χώρα. https://t.co/prD5pVwlDg
— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) August 11, 2026
Η δαιμονοποίηση των Εβραίων αποκτά τόσο μεγαλύτερη ένταση όσο αυτοί που την επιχειρούν παραμένουν στο περιθώριο. Και δεν αναφέρομαι στη στοχοποίηση του Νετανιάχου ή των φανατικών θρησκόληπτων.
Αναφέρομαι στη ρατσιστική απαξίωση ενός ολόκληρου πολιτισμού, από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους της Ιστορίας, η οποία επιχειρεί να επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία από ορισμένες πολιτικές ομάδες που παλεύουν να καλύψουν την πολιτική καχεξία τους με τον φανατισμό.
Αυτού του είδους ο καθολικός αντισημιτισμός ο οποίος δεν στοχεύει μόνο την πολιτική του κράτους του Ισραήλ, αλλά και τους πολίτες του ως άτομα, είναι ένα φαινόμενο άγνωστο έως σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Διάφοροι νταήδες, θρασύδειλοι, διότι ξέρουν ότι κανείς δεν πρόκειται να τους εμποδίσει, πολλώ δε μάλλον να τους τιμωρήσει, επιτίθενται σε Εβραίους τουρίστες αν τους πάρουν μυρωδιά. Αν τους ρωτήσεις γιατί το κάνουν, θα σου πουν ότι αυτοί ένα μήνα πριν ήταν στη Γάζα και σκότωναν παιδιά και τώρα έρχονται να ξεκουραστούν στην Ελλάδα. Είναι όλοι τους ένοχοι. Και αν τους πεις ότι στη συλλογική ενοχή στηρίχθηκε ο ναζιστικός ρατσισμός, θα σου πουν ότι αυτοί είναι αριστεροί και δεν έχουν σχέση με τέτοια. Θέλουν να πολεμήσουν ένα γενοκτόνο κράτος. Ξεχνώντας, βέβαια, ότι στη Γάζα μπορεί να έχουν γίνει ακρότητες, αλλά δεν πρόκειται για γενοκτονία.
Την περασμένη Κυριακή, στην οδό Αθηνάς, στη διάρκεια διαδήλωσης για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης οργανωμένης μάλλον από το πρακτορείο του Πούτιν, μια αφίσα κατηγορούσε, εκτός των άλλων, τους Ισραηλινούς ως παιδόφιλους. Αναρωτιέμαι ποιος θα είναι ο επόμενος χαρακτηρισμός που θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τη δαιμονοποίηση.
Συμφωνώ ότι ο φανατισμός, όταν ενεργοποιηθεί, δεν έχει όρια. Συμφωνώ ακόμη ότι αυτού του τύπου ο φανατισμός παραμένει έγκλειστος στην ασφάλεια του περιθωρίου. Δεν αναφέρομαι στις αντιρρήσεις που μπορεί να έχει κάποιος απέναντι στην πολιτική του Ισραήλ. Αναφέρομαι σ’ αυτόν τον ρατσιστικό φανατισμό που τώρα ντύνεται τον μανδύα του αντισιωνισμού.
Εχει κάποιο ιστορικό βάθος;
Εχει να κάνει με πολιτισμικές παραμέτρους – κυρίως θρησκευτικές;
Ή μήπως οφείλεται στον πολιτικό αναχρονισμό που κυβερνάει μυαλά τα οποία αντιμετωπίζουν ακόμη το Ισραήλ ως ιμπεριαλιστικό θύλακο στη Μέση Ανατολή;
Μάλλον εκεί καταλήγει, αφού ο σύγχρονος αντισημιτισμός είναι αριστερός. Trendy στην εποχή του σεβίτσε και του σούσι.
Μπορεί να είμαι αισιόδοξος, όμως δεν πιστεύω ότι το φαινόμενο θα έχει διάρκεια. Και γνωρίζω την αβάσταχτη ελαφρότητα των συμπατριωτών μου. Μην ξεχνάμε τις...
κρεμάλες με τις οποίες απειλούσαν τη Μέρκελ τον καιρό των μνημονίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου