Πρέπει να σταθούμε στο «αυθόρμητο» επιφώνημα της Νάντιας Γιαννακοπούλου, «Αχ ρε Ανδρέα», μπροστά στο μνήμα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.
Χρησιμοποιώ τα εισαγωγικά παραπάνω, διότι φυσικά δεν ήταν αυθόρμητο!
Δεν αμφιβάλλω ότι ήταν ειλικρινές, ότι δηλαδή ο καημός της ήταν γνήσιος· όμως δεν ήταν αυθόρμητο, έγινε για τις κάμερες. Αν μάλιστα η κ. Γιαννακοπούλου είναι σωστή επαγγελματίας, θα έκανε και τις απαραίτητες πρόβες στον καθρέφτη, για να είναι βέβαιη ότι την κατάλληλη στιγμή θα εκφέρει πειστικά τον αναστεναγμό.
Δεν είναι απλό, ξέρετε. Κατά πάσα πιθανότητα, επίσης, θα είχε φροντίσει να πληροφορηθεί πότε ήταν προγραμματισμένο να βρίσκονται οι κάμερες στο Α΄ Νεκροταφείο.
Ωστόσο, παρά το πάθος του αναστεναγμού, της ξέφυγε κάτι βασικό. Η ειδοποιός διαφορά που ξεχωρίζει το γνήσιο από το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ. Είπε «Ανδρέα», αντί του ορθού «Αντρέα», με το σύμπλεγμα «ντ» να προφέρεται όπως το λατινικό «d».
Ολα αυτά όμως δεν μειώνουν τη συμβολική αξία του επιφωνήματος.
Από τη μία, εκφράζει τη νοσταλγία για το «ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια». Μια νοσταλγία δικαιολογημένη εκ μέρους των μετόχων του, διότι ποτέ άλλοτε πολιτικό κόμμα δεν κατέγραψε τόσο υψηλές αποδόσεις, ανεξαρτήτως του αν η οικονομική πολιτική τού «δώσε και μένα, μπάρμπα» οδήγησε στη χρεοκοπία και μάλιστα, κατά αξιοσημείωτη ειρωνεία, χρεοκοπία που έσκασε στα χέρια του ανυποψίαστου γιου του «μεγάλου» (έτσι τον έλεγαν οι θαυμαστές του).
Από την άλλη, εκφράζει τη σημερινή απελπισία των προβεβλημένων στελεχών για την κατάντια του ΠΑΣΟΚ. Και δεν εννοώ ως κατάντια τα χαμηλά ποσοστά των δημοσκοπήσεων, αλλά την έλλειψη πυξίδας, την τυχάρπαστη πολιτική τού πότε εδώ και πότε εκεί και, κυρίως, τη σπάνια (γιατί σπανίως τη συναντούμε σε τέτοιο βαθμό) επιπολαιότητα της ηγεσίας, που άγεται και φέρεται από προσωπικά αισθήματα, καιροσκοπικές επιλογές και κινήσεις ρηχού τακτικισμού.
Επομένως;
Αχ, Αντρέα!..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου