Στηρίζω.
— Τάκης (@jsuIvUNFc6JnBTZ) August 14, 2026
Και μη ξεχνάτε παιδιά ότι ο Ζηκος του Σουνίου σας πούλησε και σας ξεφτιλισε. Ξεσκιστε τον. 😉 pic.twitter.com/OlVbQFYlnr
Αν τα πράγματα πάρουν την τροπή που αυτή τη στιγμή μοιάζει η πιθανότερη, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πετύχει ένα (ακόμη) ρεκόρ που θα διεκδικεί με αξιώσεις μια θέση στο βιβλίο Γκίνες.
Από τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές θα έχουν περάσει τέσσερις διαφορετικοί διαδοχικοί επικεφαλής του κόμματος (Τσίπρας, Κασσελάκης, Φάμελλος, Δούρου), οι οποίοι θα κατέβουν στις ερχόμενες εκλογές και οι τέσσερις, με διαφορετικό κόμμα ο κάθε ένας.
Σκωπτικά σχόλια που παρομοιάζαν στα τέλη του 2023 τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ με αυτές στην ΕΔΗΚ στα τέλη της δεκαετίας του 1970, σήμερα μοιάζουν μετριοπαθή. Βέβαια, ο κάθε ένας από αυτούς ξεκινά από πολύ διαφορετική αφετηρία και έχει πολύ διαφορετικούς στόχους.
Ο Αλ. Τσίπρας, χάρη και στα ισχυρά στηρίγματά του στον χώρο των ΜΜΕ, ξεκινά από νωρίς τον δεύτερο γύρο επικοινωνιακού μπαράζ, προκειμένου να προλάβει τις προσπάθειες του ΠΑΣΟΚ να τον πλησιάσει δημοσκοπικά και να πλησιάσει ο ίδιος όσο πιο κοντά μπορεί στη ΝΔ. Για αυτόν, η περσινή χρονιά έκλεισε καλά.
Ο Στ. Κασσελάκης μοιάζει με μονομάχο της αρένας καταδικασμένο να τον φάνε τα θηρία: οι δημοσκοπήσεις της περασμένης άνοιξης του έδιναν ποσοστά γύρω στο 1% και καμία πραγματική προοπτική για το μέλλον.
Ο Σωκ. Φάμελλος, έχοντας αποτύχει σε κάθε του προσπάθεια να αποτελέσει τον γεφυροποιό τα τελευταία τρία χρόνια, μπορεί απλά να χρησιμοποιήσει το όποιο κύρος του προσδίδει η θητεία του ως πρόεδρος για να έχει μια θέση τιμώμενου σε ψηφοδέλτια της Κεντροαριστεράς.
Και, τέλος, η Ρένα Δούρου, στης οποίας τα χέρια έμεινε η «μητρική οργάνωση», και την οποία καλείται να κρατήσει στη ζωή. Αν και μετά την εκλογή της Δούρου στην προεδρία της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, ακουγόταν αρκετά η ιδέα της συλλογικής ηγεσίας, αυτό δεν δείχνει να δικαιώνεται. Οι κινήσεις της –ίσως και αναγκαστικά– στοχεύουν στην εμπέδωση ενός αρχηγικού προφίλ, χωρίς το οποίο θα ήταν δύσκολο να ανακινήσει το ενδιαφέρον για το κόμμα.
Σε αυτό το πλαίσιο, τόσο η διαγραφή της Νίνας Κασιμάτη από την ΚΟ (στην οποία παρέμενε ούσα αδρανής και συζητώντας με το ΠΑΣΟΚ) όσο και η αξίωση προς την Όλγα Γεροβασίλη (η οποία είναι αυτή που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον συνδέεται με τον Αλ. Τσίπρα) να παραδώσει την έδρα στο κόμμα, αποτέλεσαν ένα πρώτο σημάδι ότι η άλλοτε περιφερειάρχισσα Αττικής αποφάσισε να βάλει μια τάξη στα ερείπια, αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό με σκούπα και φαράσι.
Στην πραγματικότητα όμως, αυτό το οποίο θα κρίνει αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει από το καθεστώς διασωλήνωσης, δεν είναι τόσο αν η νέα πρόεδρος της ΚΟ θα στείλει ανάλογα μηνύματα σε όσους δεν σχετίζονται πλέον με το κόμμα, αλλά αν θα καταφέρει να προσελκύσει κάποιους πίσω. Αρχικά από τους βουλευτές και τα στελέχη και στη συνέχεια ένα μέρος από τους ψηφοφόρους: ένα 15% περίπου του εκλογικού σώματος, είναι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, που μοιράζονται σήμερα αλλού. Ο κύριος όγκος προφανώς κινείται προς την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, αλλά θα βρει κανείς τέτοιους και στο κοινό του ΠΑΣΟΚ, της Καρυστιανού, της Πλεύσης Ελευθερίας, της Νέας Αριστεράς, και των «Δημοκρατών» –ακόμα και στο ΜέΡΑ25 που έχει το πιο ανελαστικό κοινό. Και προφανώς και στους αναποφάσιστους.
Η Ρένα Δούρου ξεκίνησε με τη δήλωση ότι τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά τους «ενώνουν περισσότερα από όσα τους χωρίζουν», στοχεύοντας πιθανότατα στη νέα διαφωνία που χωρίζει το κόμμα που δημιουργήθηκε από όσους εγκατέλειψαν την Κουμουνδούρου τον Νοέμβριο του 2023.
Την ώρα που ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης και η νέα γενιά του κόμματος προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο προσέγγισης με τα κόμματα αριστερότερα, η παλιά φρουρά, όπως ο Νίκος Φίλης, βλέπουν πολύ θετικότερα την αναδίπλωση σε έναν νέο «μικρό ΣΥΡΙΖΑ».
Ωστόσο, η επιλογή της Δούρου έναντι του Πολάκη, δίνει μια ευελιξία και στο άνοιγμα προς βουλευτές, μέλη και στελέχη που έναν χρόνο μετά ακολούθησαν τον Στ. Κασσελάκη και σήμερα παραμένουν άστεγα ή αποστασιοποιημένα.
Αντίθετα με τον βουλευτή Χανίων, η Ρένα Δούρου δεν είχε καμία απολύτως συμμετοχή στην ανατροπή του τότε προέδρου ούτε στην οργάνωση του λεγόμενου «συνέδριου του μπουζουκτσίδικου», κατά τη διάρκεια του οποίου κράτησε εξαιρετικά χαμηλούς τόνους. Αυτό σημαίνει ότι η παρουσία της δεν είναι κόκκινο πανί για όσους έφυγαν τότε ούτε για τους ανεξάρτητους σήμερα βουλευτές (και βουλευτίνες κυρίως), για τις οποίες μέχρι πρότινος η πορεία προς το ΠΑΣΟΚ έδειχνε να είναι μονόδρομος.
Ακόμα όμως κι αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, και ο μικρός ΣΥΡΙΖΑ ανασυσταθεί με θραύσματα από δεξιά και αριστερά του και ενισχυθεί με προσωπικότητες όπως ο Νίκος Κοτζιάς (που δεν μετριέται πολύ ψηλά ως επικεφαλής) ή η Λούκα Κατσέλη, το πολιτικό πρόβλημα δεν θα έχει απαντηθεί.
Σε μια επικράτεια που περιλαμβάνει το ΠΑΣΟΚ στην κεντροαριστερή πτέρυγα, την ΕΛΑΣ στη νοσταλιγική του παλιού ΣΥΡΙΖΑ και το ΜέΡΑ25 στην ριζοσπαστική αριστερή, ποιος ακριβώς χώρος μένει για ένα τέτοιο σχήμα;
Όσοι έμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ στέκονται ότι το κόμμα διατηρούσε ποσοστά της τάξης του 1,5% ακόμα και όταν δήλωνε ότι δεν θα κατέλθει στις εκλογές, άρα μπορεί να πάει και παραπάνω.
Στην πολιτική τα πάντα διαβάζονται και ανάποδα.
Στις επόμενες εκλογές…
ο συνωστισμός κομμάτων θα είναι πρωτοφανής, θα υπάρχουν επιλογές για όλα τα γούστα.
Είναι άγνωστο αν το κομμάτι που κράτησε τον ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε όσους ήθελαν να κατεβάσουν τα ρολά, ξέρει σαφώς σε ποια ειδικά γούστα που δεν έχουν καλυφθεί αναφέρεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου