ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα φαντάσματα της Αγ. Παρασκευής

Tης ΜΑΡΙΑΝΑΣ ΠΥΡΓΙΩΤΗ

Όταν έπεσε το «μαύρο» στην ΕΡΤ, συντάχθηκα με όλους όσοι θεώρησαν την απόφαση πολιτικά, κοινωνικά και δημοσιογραφικά απαράδεκτη.  

«Δημόσια τηλεόραση – τίτλοι τέλους» απλά δεν υπάρχει σαν μεθόδευση σε μια φιλελεύθερη δυτική χώρα. Αλλά η συμφωνία επί της αρχής δεν σημαίνει και συμφωνία επί των υπολοίπων. Η ΕΡΤ ήταν ένα τερατούργημα και δεν ήταν δημόσια, ήταν δυστυχώς μια κυβερνοκρατική τηλεόραση, της οποίας η χαμηλότατη τηλεθέαση αντικατόπτριζαν τα λάθη, τις αμαρτίες και την παρεμβατικότητα των εκάστοτε κυβερνώντων. Στην υπόλοιπη Ευρώπη η δημόσια τηλεόραση είναι ακηδεμόνευτη, είναι αυτοδιοίκητη και κυρίως είναι τηλεόραση, δεν είναι κέντρο διερχομένων ως προς το management και προνόμιο μόνιμης απασχόλησης άνευ κριτηρίων και αξιολόγησης ως προς τους εργαζόμενους.
Η ΝΕΡΙΤ, που διαδέχθηκε το «μαύρο», κατέδειξε ότι πέρα από το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» δεν υπήρχε καν σχέδιο επαναλειτουργίας σε σωστή βάση αυτή τη φορά. Διπλό λάθος, λοιπόν, και σαν τέτοιο παράδειγμα προς αποφυγήν πολιτικά και δημοσιογραφικά…
Η τότε αξιωματική αντιπολίτευση ορθώς αντέδρασε έντονα έως πολύ έντονα στο πρώτο λάθος. Μπορεί η ακτιβιστική πλευρά της αντίδρασης να έφτασε και σε ακρότητες, αλλά ακραίος ήταν εξαρχής ο τρόπος που επελέγη για την επίλυση του προβλήματος της πολύπαθης ΕΡΤ. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν επίσης εξαρχής λανθασμένη. Παρότι κατήγγειλε επί χρόνια το μοντέλο ΕΡΤ, μετά το «μαύρο», για ψηφοθηρικούς λόγους, πρόκρινε ουσιαστικά τη συνέχισή του, λες και δεν συνέτρεχαν λόγοι επανεξέτασής τους συνολικά. 

Τώρα επιχειρεί σε μια πρώτη σωστή κίνηση να περιορίσει ή να εξαλείψει κάποιες από τις δομικές στρεβλώσεις, όπως τον αφύσικα παρεμβατικό ρόλο της ΠΟΣΠΕΡΤ. Στο νομοσχέδιο προβλέπεται ότι οι 2 εκπρόσωποι των εργαζομένων στο Δ.Σ. της ΕΡΤ δεν θα υποδεικνύονται από την ΠΟΣΠΕΡΤ, αλλά θα εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία από το σύνολο των εργαζομένων και δεν θα πρέπει να ανήκουν στο Δ.Σ. κάποιου σωματείου εργαζομένων.
Η αντίδραση της ΠΟΣΠΕΡΤ ήταν έντονη: 

«Επαναλειτουργεί η ΕΡΤ ή αλλάζει όνομα το έκτρωμα της ΝΕΡΙΤ;» και αποτελεί δείγμα της νοοτροπίας των ηγετικών συνδικαλιστικών στελεχών, τα οποία επί δεκαετίες μπέρδευαν τα δικαιώματα των εργαζομένων με τις πολιτικές-προσωπικές τους εξουσιαστικές επιδιώξεις.