Τα στοιχεία κατέθεσε στη Βουλή ο υφυπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης
Μανούσος Βολουδάκης: η Ελλάδα εμφανίζει τις υψηλότερες μεταξύ των χωρών
της Ε.Ε. δαπάνες για την οργάνωση και λειτουργία του κράτους, 11,1% του
ΑΕΠ έναντι 6,5% που είναι ο μέσος ευρωπαϊκός όρος. Και κατέδειξε το
μέγεθος του κρατικού μηχανισμού με την εξής σύγκριση: οι φορείς της
γενικής κυβέρνησης είναι 1.504 στην Ελλάδα όταν στη Βρετανία είναι 300
και στη Σουηδία 400.
Το θέμα τώρα είναι πώς θα γίνει το ορθολογικό
συμμάζεμά τους (κατά 30% τουλάχιστον), χωρίς την κατάργηση κρίσιμης
σημασίας φορέων και την ποιοτική καρατόμηση του μηχανισμού. Οι
συγχωνεύσεις δεν είναι από μόνες τους πανάκεια, ιδιαίτερα σε ένα κράτος
διαβρωμένο από την κακοδιοίκηση και τη γραφειοκρατία. Το σοκ της ευθείας
μετάβασης σε δραστικά λιγότερες «μονάδες» μπορεί να εγκλωβίσει τους
φορείς σε μια νέα επικίνδυνη στασιμότητα. Ομως, από την άλλη, η σημερινή
κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Το σχέδιο των πρώτων
καταργήσεων - συγχωνεύσεων, βάσει αξιολογήσεων, μελετών, έχει αρκετές
φορές τροποποιηθεί. Μετά τους πρώτους 66 φορείς που μπήκαν στη
διαδικασία, υπήρξε κατάλογος με 151 φορείς και οργανισμούς, στη συνέχεια
με 124, μετέπειτα με 21 φορείς και ομάδες φορέων (213 νομικά πρόσωπα,
με 5.256 εργαζόμενους και ετήσιο κόστος 40 εκατ. ευρώ που θα
συγχωνεύονταν σε 9 ομάδες με 34 νομικά πρόσωπα), για να καταλήξουμε
προχθές διά νόμου (έχουν ήδη ψηφιστεί τουλάχιστον δύο σχετικοί νόμοι, οι
3895/2010 και 4002/2011, ενώ τον Μάρτιο του 2012 ένα ακόμη νομοσχέδιο
κατατέθηκε αλλά τελικώς δεν ψηφίστηκε) σε καταργήσεις 8 φορέων και
συγχωνεύσεις 197. Και, έως την άνοιξη -επίσης διά νόμου- θα προωθηθούν
οι συγχωνεύσεις άλλων 1.500 φορέων.
Στη ουσία δεν έχει γίνει ακόμη
η αρχή, ύστερα από μια τριετία συζητήσεων για το θέμα, που τόσες
αντιδράσεις έχει προκαλέσει και συνεχίζει να προκαλεί.
Περίπου δύο
δεκάδες καταργήσεις - συγχωνεύσεις έχουν πραγματοποιηθεί. Δεν είναι
εύκολο να κλείσεις «μαγαζιά» όπου τακτοποιήθηκαν φίλτατοι συγγενείς και
εκλεκτοί φίλοι παραγόντων. Από την άλλη, η προώθηση του σχεδίου αποτελεί
αποφασισμένο μονόδρομο. Θα μπορέσει το κράτος να «χειρουργήσει» με
σχολαστικό αξιοκρατικό λεπίδι; Να μειώσει τις πραγματικά περιττές
δαπάνες χωρίς να πετάξει ζωτικό «ιστό»; Να κρατήσει τους χρήσιμους και
να απομακρύνει τις αργομισθίες; Και το πολιτικό σύστημα πρέπει να
«ματώσει».
Από την άλλη, θα μπορέσουν οι εμπλεκόμενοι εργαζόμενοι να παραμερίσουν διαφωνίες και να λειτουργήσουν στα νέα σχήματα;
Συχνά, η
αβεβαιότητα για το μέλλον συμπλέει με την προσκόλληση στις παλιές ιδέες
της ιδιώτευσης, της εσωστρέφειας και της ενασχόλησης με τα κοινά μόνο
με τη μορφή της απαίτησης από το κράτος.
Οπως και να ’χει, τα
υλικά είναι στα χέρια όλων. Γνώση, διορατικότητα, βούληση, μεράκι.
Φτάνει να πιστέψουμε ότι κανείς δεν εξαιρείται - ούτε αυτός που κρατά το
μαχαίρι. Οτι όλοι, ιθύνοντες και πολίτες, αποτελούμε μέρος του
προβλήματος. Οτι η κρίση αφορά όλους. Οτι το κοινό καλό είναι κοινή
υπόθεση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου