ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ασήκωτο βάρος, άδηλο μέλλον

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

 

Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα, κανένα κόμμα μόνο του δεν έχει τη δυνατότητα να τη σώσει. Και κανένας ηγέτης δεν θ' αποβεί από μόνος του σωτήρας, χωρίς τη συνδρομή των άλλων. Ούτε ο Σαμαράς με όσα επαγγέλλεται ή πράττει. Ούτε ο Τσίπρας με όσα υπόσχεται ή επί χάρτου σχεδιάζει. 

Οχι γιατί λείπουν από τον ένα ή τον άλλο οι καλές προθέσεις και προπάντων ο πατριωτισμός.

Οχι. Αλλά γιατί δεν υπάρχουν τόσο ισχυροί κομματικοί ώμοι και τόσο ανθεκτικές παραταξιακές δυνατότητες, που από μόνες τους να κρατήσουν τη χώρα όρθια. 

Καθώς οι βάναυσες χρεοκοπικές πραγματικότητες -που αποβαίνουν από μέρα σε μέρα βαναυσότερες- την αποδομούν. Ενώ οι στυγνές δανειακές υποχρεώσεις απομυζούν κάθε τυχόν εναπομένουσα ικμάδα. Η πικρή αλήθεια. Για ένα φαύλο κύκλο, μέσα στον οποίο περιδινίζεται η Ελλάδα. Και ο οποίος ανατροφοδοτείται από τις ίδιες του τις δυναμικές.

Και είναι υπό το φως αυτής της (όντως απλουστευτικής) συλλογιστικής, που σε πρόσφατο άρθρο μας (σ' αυτές τις ίδιες στήλες) τονίζαμε την ανάγκη ενδοελληνικής συγκλίσεως, στη βάση ενός έστω κι ελλάσσονος προγράμματος εθνικής ανατάξεως. Κάτι που, φυσικά, προϋποθέτει πρωταρχικά την αναγνώριση αυτής της αναγκαιότητος. Και σε προέκταση την ανάλογη διάθεση για προαγωγή τέτοιων πολιτικών, οι οποίες θα στηρίζονται: Αφ' ενός στη συνειδητοποιημένη πεποίθηση αναιρέσεως όσων συνδράμουν το διχαστικό διαγκωνισμό, που σήμερα προεξάρχει. Και αφ' ετέρου στη γενναιόφρονα εκείνη συναντίληψη, που θα επανιεραρχήσει τις κομματικές (κι ευρύτερα παραταξιακές) προτεραιότητες. Δεν υπάρχει άλλη οδός.

Η άλλη οδός είναι αυτή της πεπατημένης. Με πρόδηλα συγκρουσιακά σύνδρομα, τα οποία και δημιουργούν μιαν εν πολλοίς εμφυλιοπολεμική κατάσταση. Οπου ο κομματικο-ιδεολογικός αντίπαλος είναι κι εξ ορισμού εχθρός! Με την πλήρη του έννοια. Οπόταν και η κομματική στάση οδηγεί σε αντιλήψεις εξοντωτικών προσδιορισμών. Με τη δυναμική των οποίων, η επαγγελλόμενη σωτηρία της χώρας περνά μονοδρομικώς μέσα από την εξουθένωση «του άλλου»! Ο άλλος είναι είτε η καταστροφή της είτε η ανίατή της παθογένεια. Οπόταν και: Οχι απλώς κερματίζονται οι εθνικές δυνάμεις, όχι απλώς απομειώνονται οι δυνατότητές της, αλλά και σε τελική ανάλυση αναιρούνται ακόμη και οι δημογραφικοί της αριθμοί! Αφού σε κάθε περίπτωση οι μεν παραγράφουν τους δε. Και τούμπαλιν. Πράγμα που πάντοτε (και με αυτές τις διαθέσεις και αυτά τα μυαλά) οι Ελληνες είναι αριθμητικώς οι μισοί. Μισοί για τους μεν. Μισοί για τους δε.

Οσο και αν αυτά μπορεί να θεωρηθούν αφελή -κι εν πολλοίς είναι-, εντούτοις ανακλούν κάποιες τραυματικές αλήθειες. Οι οποίες και αν ακόμη δεν ευθύνονται για την ελληνική κακοδαιμονία, εντούτοις συνιστούν τους μετατραυματικούς παράγοντες και τους συντελεστές της υποτροπής. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει πολλά. Γιατί σε τελική ανάλυση και πέρα από θεωρητικές μοχλεύσεις και τομές, αφορούν ανοιχτά κι αιμάσσοντα (στην κυριολεξία) τραύματα. Που παραπέμπουν σε μοιραίες ανθρωποθυσίες, όπως αυτές συντελούνται στους απάνθρωπους βωμούς της εξοντωτικής καθημερινότητος. Με ανθρωποθυσίες και παιδοκτόνες προδιαγραφές. Και με τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια του Ελληνα να διασύρεται και τη φυσική του υπερηφάνεια να ταπεινώνεται από τις συναπορρέουσες συνθήκες εξαθλιώσεως.

Κι αυτά βεβαίως είναι, πλέον, μέρος των έως και καταθλιπτικών ημερησίων εμπειριών όλων μας. Που δεν θεραπεύονται ούτε με διαθέσεις κοινωνικής αλληλεγγύης ούτε με όρους ερανικής αρωγής. Εάν πρόκειται να μην υποτραπούν σε κακοήθεις εθνικές νεοπλασίες υπό μετάστασιν και για να μη αποβούν εκρηκτική γόμωση των αυτόδηλων αδιεξόδων -με όλες τις προβλεπτές καταλυτικές συνέπειες- είναι ανάγκη να υπάρξουν τρόποι, αφ' ενός ανασχέσεως της ολισθήσεως και αφ' ετέρου αναστροφής. Εάν όχι, τότε αδυσωπήτως θα βιώσουμε αποσυνθετικές δυναμικές, με ζοφερότερα παράγωγα. Ως φυσική εξέλιξη αυτών που εξελίσσονται και που εγκυμονούν όσα κανένας δεν θα ήθελε ούτε να τα σκέπτεται. Και τα οποία και απαιτούν από κάθε πλευρά του ελληνικού πολιτικού φάσματος την ανάλογη συμπεριφορά. Που οδηγεί εξ ανάγκης σε ό,τι προδιαγράψαμε ως μίνιμουμ συναντίληψη και κοινή ανάληψη ευθυνών.

Καιρός για κομματικούς σκοτωμούς (για όσους τυχόν μερακλήδες τούς επιθυμούν) θα υπάρξει αρκετός όταν η χώρα διασφαλίσει όρους επαρκούς επιβιώσεως και αφού αποφύγει ακόμη κι ελλοχεύοντες κινδύνους γεωπολιτικών ακρωτηριασμών. Γιατί και τέτοιοι έωλοι κίνδυνοι συνυπάρχουν, έστω και αν η στυγνή καθημερινότητα περισπά την προσοχή μας.