ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η άγνωστη «δεξαμενή» των επιόρκων

Της ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

Με θέατρο του παραλόγου μοιάζει η, εκατέρωθεν των πλευρών, διαχείριση του θέματος των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων. 

Κατ’ αρχάς, είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί συνδέθηκε με το δημοσιονομικό, με την πίεση να μειωθεί το ανθρώπινο δυναμικό του Δημοσίου. Είναι τρελό να λες οι «διαθέσιμοι», οι πλεονάζοντες (οι οποίοι, εάν δεν καλύψουν κενά σε άλλες υπηρεσίες θα πρέπει σταδιακά να απομακρυνθούν – στο πλαίσιο πάντα της μνημονιακής υποχρέωσης για συρρίκνωση του Δημοσίου) θα «αντληθούν» από τη «δεξαμενή» των επιόρκων. Μα οι επίορκοι, σε μια ευνομούμενη πολιτεία, με λίγους ή πολλούς υπαλλήλους, δεν θα έπρεπε να αποτελούν μέρος του παραγωγικού δυναμικού, αλλά να έχουν ήδη υποστεί κυρώσεις ανάλογα με το παράπτωμά τους ή να έχουν «εκτίσει» την ποινή τους ή να έχουν απολυθεί. Αντίθετα, το θέμα των επίορκων, σε διαφορετικά, κάθε φορά μεγέθη, «σέρνεται» εδώ και χρόνια ως χρονίζον πρόβλημα.

Επειτα, είναι ανήκουστο να μην είναι δυνατόν να καθοριστεί ο ακριβής αριθμός τους. Ολοι ομονοούν, και πρώτος ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντ. Μανιτάκης, ότι οι επίορκοι πρέπει να απομακρυνθούν, αλλά πόσοι είναι αυτοί; 

Είναι 11.000 (μαζί με τους ακατάλληλους, τους συστηματικούς κοπανατζήδες, εκείνους που δεν χτυπούν κάρτα, που παίρνουν άδεια με πλαστές ιατρικές γνωματεύσεις ή εκείνους που κατέλαβαν θέσεις με τίτλους «μαϊμού»), όπως είχε προ μηνών υπολογιστεί; Ή είναι 10.000, 7.000, 4.000 με 5.000;  

Αγνωστο. Υπάρχουν, ακόμη, εντός του Δημοσίου «κλειστές κοινωνίες», όπου ισχύει ο νόμος της σιωπής και της αλληλοστήριξης. 

Δεν πρέπει να διαρρεύσουν τα σφάλματα, οι αυθαιρεσίες, σήμερα εγώ, αύριο εσύ. Οπως έχει πει ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λ. Ρακιντζής, κάθε χρόνο εκατοντάδες περιπτώσεις επιόρκων είτε πέφτουν στα «μαλακά» είτε απαλλάσσονται στο «πλυντήριο αθωωτικών αποφάσεων» που έχει στηθεί από τους συντεχνιακά αλληλέγγυους συνδικαλιστές - μέλη των πειθαρχικών συμβουλίων. Ο επιθεωρητής δεν έχει πλέον το δικαίωμα της ένστασης σε αποφάσεις πρωτοβάθμιων οργάνων, ενώ τα νέα αυστηρότερα Πειθαρχικά (θα έπρεπε να λειτουργούν από τον Ιούνιο 2012) δεν έχουν, τα περισσότερα, ακόμη συγκροτηθεί, οι δικαστικοί λειτουργοί δείχνουν απρόθυμοι να συμμετάσχουν χωρίς επιπλέον αμοιβή και λειτουργούν τα παλιά «τακτοποιώντας» καταλλήλως τις διάφορες υποθέσεις.

Πώς να καθορίσει, λοιπόν, κανείς τον αριθμό των επιόρκων, να ξεδιαλύνει τα θύματα συκοφαντίας από τους καθ’ έξιν παραβάτες; 

Εχουν τεθεί σε αργία 892 υπάλληλοι. Οι υπόλοιποι, χιλιάδες ίσως, που έχουν εντοπιστεί να παρανομούν παραμένουν στις θέσεις τους. Θα έπρεπε πάση θυσία να λειτουργήσουν τα νέα πειθαρχικά όργανα και όχι οι Αρχές να ξεχνούν μετά τις εντυπωσιακές αποκαλύψεις, π.χ. για τους 12 λειτουργούς με ακίνητα και καταθέσεις άνω των 25 εκατ. ευρώ, για τα εμβάσματα στο εξωτερικό 139 εφοριακών κ.ο.κ.  

Δεν μπορεί το κράτος να εμφανίζεται τόσο θαμπό, τόσο εκλελυμένο και μαζί τόσο ετοιμόρροπο, τόσο ραχιτικό – με ελάχιστο αίμα να παλέψει για την επιβίωση. Να επιχειρεί τη ριψοκίνδυνη υπέρβαση μόνο όταν φτάνει ο κόμπος το χτένι.