ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Επίδομα κομπιούτερ

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Πριν από μερικά χρόνια, η πιο δυναμική παράταξη στις αρχαιρεσίες ενός μεγάλου επαγγελματικού και πνευματικού (τρομάρα του) σωματείου της πρωτεύουσας υποσχόταν στους υποψήφιους ψηφοφόρους της ότι θα διεκδικήσει επίδομα κομπιούτερ.  

 

Πολύ γρήγορα, την υπόσχεση εκείνη την υιοθέτησαν και οι υπόλοιπες παρατάξεις. 

 

Σε μια εποχή που τα κομπιούτερ έχουν αλλάξει το τοπίο στα επαγγέλματα του λόγου, προφορικού και γραπτού, ολόκληρος ο κλάδος ενός από αυτά τα επαγγέλματα ενδιαφερόταν μόνο πώς θα προσποριστεί ένα επιπλέον έσοδο από ένα μηχάνημα που, στην πραγματικότητα, ήταν η μετεξέλιξη του μολυβιού και της γραφομηχανής. 

 

Το αποτέλεσμα; 

 

Η τεχνολογία έτρεξε τόσο πολύ και όχι μόνο επίδομα κομπιούτερ δεν δόθηκε, αλλά λόγω των πολλών κομπιούτερ και των αλλαγών που επέφεραν στο επάγγελμα, μειώθηκαν αμοιβές και χάθηκαν πολλές θέσεις εργασίας.

 

Τα παραπάνω περιγράφουν ένα βαρύ σύμπτωμα της σύγχρονης κοινωνίας: 

 

Την αδυναμία ακόμα και μεγάλου μέρους των ελίτ της να προσαρμοστεί στα δεδομένα της πραγματικότητας. Ως εκ τούτου, η κοινωνία αποστρέφεται τις αλλαγές, συνήθως τις πολεμά. Ολόκληρες επαγγελματικές ομάδες οχυρώνονται πίσω από αυτή την άρνηση για να μη χάσουν «κεκτημένα», όπως λέγονται στη γλώσσα του συνδικαλισμού α λα ελληνικά οι επιπλέον απολαβές στο όνομα κάποιων ειδικών (ή υποτίθεται ειδικών) προσόντων. 

 

Ανάμεσά τους, και οι πανεπιστημιακοί συνδικαλιστές του Πολυτεχνείου οι οποίοι πολέμησαν την ψηφοφορία για το συμβούλιο διοίκησης μέσω ηλεκτρονικής ψήφου, αποκαλώντας τη διαδικασία «τεχνοφασισμό».

 

Γελάτε; 

 

Κλάψτε καλύτερα. Οταν καθηγητές του κορυφαίου τεχνολογικού πανεπιστημίου της χώρας οχυρώνονται πίσω από την ιδεολογική συκοφάντηση, πίσω από την άρνηση της προόδου την οποία υποτίθεται υπηρετούν, γιατί να μην τους ακολουθήσει σύμπας ο δημόσιος τομέας; 

 

Οπου, με εξαίρεση τα ΚΕΠ (κι αυτά για να προσκομίσουν στον πολίτη χαρτιά μιας γραφειοκρατίας η οποία θα μπορούσε να μην υπάρχει), στις άλλες δημόσιες υπηρεσίες όσοι πρέπει να συναλλαγούν νιώθουν τρόμο. Η αδυναμία μεγάλων τμημάτων του Δημοσίου να κατανοήσουν την εποχή τους ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, για την ελληνική ιδιαιτερότητα, αυτή που έσκασε στα χέρια μας σαν χειροβομβίδα με την κρίση.

 

Οταν όμως οι πολίτες αυτής της χώρας αρνούνται να συμπορευτούν με την εποχή τους, για ποιο λόγο να το κάνουν οι εκλεκτοί τους; Για ποιο λόγο, π.χ., οι βουλευτές να περιοριστούν στην ουσία της υπόθεσης με τη λίστα Λαγκάρντ κι όχι με τις εντυπώσεις - τις οποίες, θορυβωδώς, εξασφαλίζει όλη αυτή η κωμωδία με τις κάλπες και τις προτάσεις παραπομπής; Το παιχνίδι των εντυπώσεων, άλλωστε, δεν είναι κεκτημένο δικαίωμα της κοινοβουλευτικής ζωής στη Μεταπολίτευση, όπου όλοι διεκδικούν να το κερδίσουν;

 

Και μια απορία: άραγε, αν ο κύριος Διώτης έπαιρνε επίδομα κομπιούτερ, θα είχε μεταχειριστεί διαφορετικά το αρχείο με τα δεδομένα της λίστας Λαγκάρντ;