ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Από το go home στο «καλωσόρισες» Iσραήλ !

Του Γιώργου Καπόπουλου

Πριν από δύο χρόνια η επίσκεψη του πρωθυπουργού του Ισραήλ Νετανιάχου στην Αθήνα αντιμετωπίσθηκε με επιφύλαξη στην καλύτερη περίπτωση και με ανησυχίες για το κόστος στις σχέσεις μας με τον Αραβικό Κόσμο, και στη χειρότερη ως προσαρμογή στις επιθυμίες της Ουάσιγκτον από τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.  

Σήμερα, η πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου του Ισραήλ Σιμόν Πέρες διεξήχθη σε ένα κλίμα πλειοψηφικής αποδοχής της στρατηγικής συνεργασίας της χώρας μας με το Ισραήλ, χωρίς στιβαρή αμφισβήτηση των όσων σχετικών δήλωσαν ο Πρόεδρος Κάρολος Παπούλιας και ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.

Μεσολάβησε, εν τω μεταξύ, η Αραβική Ανοιξη, που κινδυνεύει να εξελιχθεί σε Χειμώνα για την ευρύτερη Μέση Ανατολή, με τη σταθερότητα και την προβλεψιμότητα για τις εξελίξεις να έχουν συρρικνωθεί, αν δεν έχουν εκμηδενισθεί, και με τον αγώνα για εκδημοκρατισμό κατά των αυταρχικών καθεστώτων της περιοχής να έχει μεταλλαχθεί και εκφυλισθεί σε συγκρούσεις θρησκευτικών - κοινοτικών ομάδων, αλλά και σε λυσσαλέο αγώνα κατοχύρωσης επιρροής και ερεισμάτων από τις τοπικές δυνάμεις.

Νέα δεδομένα - προκλήσεις
Εκ των πραγμάτων, τόσο η αραβο-ισραηλινή σύγκρουση όσο και το Παλαιστινιακό περνούν σε δεύτερο πλάνο και αναδεικνύεται ως προτεραιότητα η θωράκιση από τις παρενέργειες της ανάφλεξης: Αυτός είναι ο κυριότερος παράγοντας που φέρνει ακόμη πιο κοντά την Ελλάδα και την Κύπρο με το Ισραήλ, χωρίς να υποτιμώνται τα κοινά ενεργειακά συμφέροντα των τριών χωρών στην Ανατολική Μεσόγειο και οι άλλες πτυχές διμερούς συνεργασίας.

Πρόκειται δηλαδή κυρίως και πάνω από όλα για τη διαμόρφωση ενός τριμερούς πόλου σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, που σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον θα αποκτήσει στρατηγική σημασία και βαρύτητα για τη Δύση -ΗΠΑ και Ε.Ε.- αλλά και τη Ρωσία, σε μια στιγμή που οι μεγάλες δυνάμεις συνολικά βλέπουν να χάνουν τον έλεγχο των εξελίξεων στον αραβομουσουλμανικό κόσμο σε όφελος σήμερα της Αγκυρας και της Τεχεράνης και ενδεχομένως αύριο του Ριάντ και του Καΐρου. 

Για όσους αμφιβάλλουν για τα παραπάνω ας ανατρέξουν στα όσα διαδραματίστηκαν στην πρόσφατη επίσκεψη Πούτιν στο Ισραήλ: Αν στη Συρία η Μόσχα δίνει μάχη οπισθοφυλακής για να διατηρήσει τη μοναδική ναυτική της βάση στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Ισραήλ διερευνά τη δυνατότητα στρατηγικής προσέγγισης-συνεργασίας ως μονόδρομου για τη διασφάλιση της περιφερειακής της παρουσίας.

Γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας

Για τη χώρα μας πρόκειται για έμπρακτη αναβάθμιση της γεωπολιτικής της σημασίας σε μια στιγμή έσχατης διαπραγματευτικής της περιθωριοποίησης στην Ευρωζώνη, μια κατάσταση πραγμάτων που συνιστά πρωτοφανές γεωπολιτικό παράδοξο: Πώς μπορεί να απειλείται με χρεοκοπία και εκδίωξη από την Ευρωζώνη μία χώρα που μαζί με το Ισραήλ και την Κύπρο συνδιαμορφώνουν το μοναδικό πόλο σταθερότητας σε μια περιοχή που φλέγεται και στην οποία διακυβεύονται τα πιο ζωτικά συμφέροντα της Ε.Ε., των ΗΠΑ αλλά και της Ρωσίας;

Η ευρύτερη Μέση Ανατολή για τα επόμενα χρόνια θα είναι μια διακεκαυμένη ζώνη ανταγωνισμών, συγκρούσεων, ακραίων φονταμενταλιστικών δράσεων με περιορισμένη δυνατότητα και αβέβαιη βούληση εμπλοκής-παρέμβασης των εκτός περιοχής μεγάλων δυνάμεων.

 ΗΜΕΡΗΣΙΑ