"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: « Γηροβοσκείν», φροντίζοντας τους γέρους!

Γράφει ο Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Παρακολουθώντας κανείς καθημερινά τα δελτία ειδήσεων και την ειδησεογραφία γενικότερα, όλο και πιο συχνά πέφτει πάνω σε ειδήσεις που κάνουν λόγο για βασανισμούς ανήμπορων γερόντων, για ληστές που εισβάλουν σε σπίτια ηλικιωμένων και τους ξυλοκοπούν άγρια δίχως λόγο. 

Αυτές και άλλες περιπτώσεις απόλυτης αποκτήνωσης έρχονται να προστεθούν στον διάχυτο ρατσισμό της κοινωνίας που λίγο πολύ αποδοκιμάζει τις δραστηριότητες των ηλικιωμένων σπρώχνοντάς τους στην ουσία στο περιθώριο της ζωής και θέτοντας ως κεντρική αξία τις «κοιλιακές φέτες» – μέχρι να αποδειχθεί πόσο μάπα είναι το καρπούζι…

Ωστόσο, αυτή η βίαια εγκληματική συμπεριφορά απέναντι στους ηλικιωμένους δεν αποτελεί μόνο μια ανήθικη συμπεριφορά, ένα σύμπτωμα δραματικό, αλλά μια πολιτισμική βαρβαρότητα, ένα σοβαρό τεκμήριο αξιακής παρακμής.

  Ανατρέχοντας στους κυρίαρχους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, θα διαπιστώσουμε ότι θεμέλιος λίθος των κοινωνιών τους ήταν ο ατομικός και κοινωνικός σεβασμός απέναντι στους ηλικιωμένους. Ο ελληνικός πολιτισμός του οποίου έχουμε την απίθανη τύχη να είμαστε κληρονόμοι έτρεφε βαθύτατο σεβασμό για το γήρας.

(...)

Αν ανατρέξει κανείς στο ιερό βιβλίο των Ελλήνων, την Ιλιάδα (που απ’ ότι φαίνεται, ελάχιστοι έχουν διαβάσει…) θα παρατηρήσει ότι ο γέροντας Νέστωρ με τις σοφές του συμβουλές οδηγεί στη μάχη τους Αχαιούς και ότι ο σκληροτράχηλος Αχιλλέας, αν και κυριευμένος από την μανία του, λυγίζει στην επίκληση του σεβάσμιου γέροντα Πρίαμου που του ζητά το κορμί του Έκτορα για να ταφεί σύμφωνα με το εθιμοτυπικό.

Σε ολόκληρη την ιστορία του ελληνισμού των προϊστορικών και ιστορικών χρόνων, οι γέροντες...

 

 απολαμβάνουν την ίδια εκτίμηση, τον σεβασμό αλλά και την τρυφερή φροντίδα των νέων και των ώριμων.  

Στην κλασική Αθήνα, μάλιστα, που το γήρας αντιμετωπιζόταν και με υπαρξιακή ανθρώπινη αγωνία, γιατί τα γηρατειά αποστερούσαν από το σώμα την ομορφιά και τη χαρά της ζωής, οι νέοι είχαν την υποχρέωση να φροντίζουν τους γονείς τους («γηροβοσκείν»), αλλιώς η πολιτεία τους αφαιρούσε τα πολιτικά τους δικαιώματα, κάτι που θεωρείτο ατιμωτικό!



Δεν υπάρχουν σχόλια: