Αν μπορεί κανείς να φέρει στο μυαλό
του την εικόνα ενός μεγάλου χάρτη πάνω σε ένα τραπέζι, στον οποίο χάρτη
αποτυπώνεται η περιοχή μας, η Μεσόγειος ολόκληρη, και μιας παλάμης η
οποία με δύναμη αρπάζει το χάρτη, με μανία τον τσαλακώνει, τον κάνει ένα
κουβάρι και στη συνέχεια τον πετάει στα σκουπίδια...
Με μία αυξημένη δόση αλληγορίας, αυτό μας συμβαίνει, αυτό
συμβαίνει στην Κύπρο.
Ζούμε και ζουν στις χώρες τους τόσοι λαοί, τόσοι
άνθρωποι γύρω από τη Μεσόγειο, στην περιοχή μας.
Ανθρωποι ξυπνούν και κοιμούνται δίνοντας τη δική τους μάχη κάθε
μέρα, προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα στην καθημερινότητά τους, έχοντας
να αντιμετωπίσουν από πολλά έως λιγότερα προβλήματα.
Ολοι όμως ζούμε σε μία περιοχή όμορφη, που έχει να μας προσφέρει τόσα καλά.
Και έρχεται ένα μεγάλο χέρι και βάζει τέλος σε όλο αυτό,
υποχρεώνοντας ανθρώπους να εγκαταλείψουν στην καλύτερη περίπτωση τα
σπίτια τους, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα ξεφύγουν από το θάνατο,
στη Συρία για παράδειγμα.
Αναζητώντας μία πατρίδα, όπως οι Παλαιστίνιοι.
Προκαλώντας την αγανάκτησή τους όταν διαπιστώνουν μέρα με την
ημέρα ότι τους αφαιρούνται δικαιώματα, στην Τουρκία λόγου χάρη. Ή
μετατρέποντας άλλους ανθρώπους, κάνοντας επικίνδυνη χρήση της θρησκείας
και της ιστορίας, σε φανατικούς για να υπερασπιστούν κάποια ξένα για
αυτούς ιδεώδη, όπως συμβαίνει σε κάποιες από τις γειτονικές μας
βαλκανικές χώρες και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή.
Η ιστορία της Κύπρου είναι μακρά, σήμερα όμως πονάει περισσότερο. Πονά όσους αγαπούν τον τόπο τους και δεν ξεχνούν!
Το γεγονός ότι η Κύπρος προέκυψε να είναι ιδιαιτέρως «πλούσια»
και να κάθεται επάνω σε σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου και
πετρελαίου, φαίνεται πως θα αποδειχθεί μοιραίο μειονέκτημα.
Και τούτο γιατί το μακρύ χέρι επικρέμαται ακόμη μία φορά πάνω
από την Κύπρο και είναι έτοιμο να την πιάσει, να την τσαλακώσει και να
την πετάξει στα σκουπίδια.
Ηδη η χώρα έχει πληγεί οικονομικά, είναι επομένως «έτοιμη» και
περιμένει ό,τι έχει προαποφασιστεί να της συμβεί. Θα υπάρξει και αυτή τη
φορά δυναμική αντίδραση από τον ίδιο τον κυπριακό λαό;
Η Ιστορία θα μιλήσει από μόνη της και θα κρίνει, μπορεί με καθυστέρηση, έστω όμως και αργά θα κρίνει.
Το ζήτημα είναι πόσες γενιές ακόμη θα χρειαστεί να υποφέρουν
προκειμένου να γίνουν ορισμένοι ακόμη πλουσιότεροι;
Μπορεί να υπάρξει
άραγε σήμερα λύση, με την οποία θα μπει ένα τέλος στην τουρκική
προκλητικότητα;
Υπάρχει κάποιος Ελληνας ή Κύπριος πολιτικός ικανός να κινηθεί με
δική του πρωτοβουλία, αυτόνομα, να κόψει τα σχοινιά της μαριονέτας και
να βάλει ένα τέλος στην τουρκική αδηφαγία;
Υπάρχει άραγε ελπίδα να ξεπεραστούν τα φοβικά σύνδρομα που μας
διακατέχουν έναντι της Τουρκίας, ή θα πορευτούμε με την ανασφάλειά μας;
«Θα πέσει το τελευταίο τείχος της Ευρώπης;» διερωτάται αναφερόμενη στην Κύπρο η αυστριακή εφημερίδα «Die Presse».
Την ίδια αγωνία μοιράζονται και όλοι όσοι πιστεύουν ακόμη πως
κάτι καλύτερο θα έρθει, παρά το ότι, όπως είπε και ο πρόεδρος της Κύπρου
Νίκος Αναστασιάδης, τώρα ξεκινούν τα δύσκολα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου