ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Διαχειριστή πληροφοριακών συστημάτων και δικτύων
Από το 2010 που αποκαλύφθηκε η γύμνια της ελληνικής οικονομίας, ο λαός συνεχίζει να υπόκειται τις συνέπειες των λανθασμένων πολιτικών του παρελθόντος και της κακής διαχείρισης της κρίσης.
Ο λαός βλέπει τα
εισοδήματά του να εξαφανίζονται και την ανεργία να παίρνει πίσω ό,τι
κατάφερε να ονειρευτεί και να πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια. Ο
λαός παρακολουθεί αμήχανος τις εξελίξεις και αφήνεται στα χέρια των
ισχυρών που καθοδηγούν το μέλλον του, ανήμπορος να αντιδράσει. Ο
λαός... Για μισό λεπτό! Ποιος είναι ο λαός;
Αμφιβάλλω αν υπάρχει πραγματικός ορισμός της λέξης «λαός», εκτός αν εννοούμε το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Από κει και πέρα, είναι μάλλον δύσκολο να καταλήξουμε σε σαφή ορισμό. Πιο πολύ σαν σχήμα λόγου μου κάνει, παρά σα λέξη με πραγματικό περιεχόμενο.
Η λέξη «λαός» είναι το μεγαλύτερο λογοπαίγνιο της ιστορίας, έλεγε ο αείμνηστος Π. Δημητρακόπουλος και είχε απόλυτο δίκιο.
Ο καθένας μας θεωρεί τον εαυτό του κομμάτι του λαού. Ούτως ή άλλως, στη χώρα που ζούμε, ό,τι δηλώσεις είσαι. Επιπλέον, όποιος θεωρεί ότι είναι ο λαός, εντελώς αυτόματα κατατάσσεται στους αδικημένους. Πόσες φορές, τελευταία, έχω κουβεντιάσει με ανθρώπους διαφορετικών τάξεων, οικονομικής δυνατότητας, είτε τους έχει αγγίξει η κρίση είτε όχι. Όλοι κατά ένα παράξενο τρόπο αυτοαποκαλούνται λαός, αν τους ρωτήσεις όμως από πού ξεκινάει ο λαός και που τελειώνει, είναι αδύνατο να σου απαντήσουν.
Συνήθως, όλοι έχουν ένα τρόπο να περιορίζονται στην καταδίκη του πολιτικού συστήματος. Αυτοί τα φάγανε, οι κλέφτες να τα γυρίσουν πίσω, ο λαός (δηλαδή οι ίδιοι) δεν φταίει σε τίποτα να υποφέρει κλπ. Από κει και πέρα βέβαια ουδέν.
Φυσικά και δε φταίνε οι αδύναμοι κρίκοι της κοινωνίας, ώστε να πληρώνουν τα σπασμένα για όλο αυτό που συμβαίνει σήμερα. Ποιοι είναι όμως αυτοί οι αδύναμοι κρίκοι; Μήπως αυτοί είναι ο λαός που ψάχνουμε; Να βάλουμε ένα αντικειμενικό μη αμφισβητήσιμο κριτήριο;
Αμφιβάλλω αν υπάρχει πραγματικός ορισμός της λέξης «λαός», εκτός αν εννοούμε το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Από κει και πέρα, είναι μάλλον δύσκολο να καταλήξουμε σε σαφή ορισμό. Πιο πολύ σαν σχήμα λόγου μου κάνει, παρά σα λέξη με πραγματικό περιεχόμενο.
Η λέξη «λαός» είναι το μεγαλύτερο λογοπαίγνιο της ιστορίας, έλεγε ο αείμνηστος Π. Δημητρακόπουλος και είχε απόλυτο δίκιο.
Ο καθένας μας θεωρεί τον εαυτό του κομμάτι του λαού. Ούτως ή άλλως, στη χώρα που ζούμε, ό,τι δηλώσεις είσαι. Επιπλέον, όποιος θεωρεί ότι είναι ο λαός, εντελώς αυτόματα κατατάσσεται στους αδικημένους. Πόσες φορές, τελευταία, έχω κουβεντιάσει με ανθρώπους διαφορετικών τάξεων, οικονομικής δυνατότητας, είτε τους έχει αγγίξει η κρίση είτε όχι. Όλοι κατά ένα παράξενο τρόπο αυτοαποκαλούνται λαός, αν τους ρωτήσεις όμως από πού ξεκινάει ο λαός και που τελειώνει, είναι αδύνατο να σου απαντήσουν.
Συνήθως, όλοι έχουν ένα τρόπο να περιορίζονται στην καταδίκη του πολιτικού συστήματος. Αυτοί τα φάγανε, οι κλέφτες να τα γυρίσουν πίσω, ο λαός (δηλαδή οι ίδιοι) δεν φταίει σε τίποτα να υποφέρει κλπ. Από κει και πέρα βέβαια ουδέν.
Φυσικά και δε φταίνε οι αδύναμοι κρίκοι της κοινωνίας, ώστε να πληρώνουν τα σπασμένα για όλο αυτό που συμβαίνει σήμερα. Ποιοι είναι όμως αυτοί οι αδύναμοι κρίκοι; Μήπως αυτοί είναι ο λαός που ψάχνουμε; Να βάλουμε ένα αντικειμενικό μη αμφισβητήσιμο κριτήριο;
Άστο καλύτερα δεν θα βγάλουμε άκρη. Πώς να βάλεις κριτήρια σε κάτι που δεν γνωρίζεις, πού αρχίζει και πού τελειώνει. Αν το πετυχαίναμε, ίσως να αποφεύγαμε και την άνιση κατανομή της φτώχειας που εμφανίζεται σήμερα. Δυστυχώς όμως, είναι πολύ δύσκολο για την σπάταλη εξουσία που διαχειρίστηκε την ευημερία με το δανεικό χρήμα, να μπορέσει να διαχειριστεί με δικαιοσύνη το ελάχιστο χρήμα. Απλά δε ξέρει να το κάνει. Κι αν κάποιοι εντός της γνωρίζουν, σίγουρα δεν θέλουν. Θα φροντίσουν για την οικογένεια...
Φράσεις όπως τα "κυρίαρχος λαός", "λαός στην εξουσία", "λαϊκή εντολή" κλπ, δημιουργήθηκαν για να κερδίσουν οι πολιτικές δυνάμεις όποιον νοιώθει σαν «λαός». Στο όνομά του, δεκαετίες τώρα ρήμαξαν την Ελλάδα και ταυτόχρονα δημιούργησαν μια σαθρή χωρίς υποδομές καταναλωτική μεσαία τάξη, η οποία δίχως δανεικά γκρεμοτσακίστηκε, πέφτοντας από την φούσκα που της γέμιζαν με αέρα.
Χμμμ, έπεσα στην ίδια παγίδα. Κάποιοι ρήμαξαν,
έκαναν, έδειξαν, αλλά δεν διαχώρισα το ποιοι είναι. Μάλλον ψάχνω κι εγώ
να βρω που τελειώνει ο λαός και που αρχίζει η εξουσία. Κάτι σαν τη ρήση
με το αυγό που γέννησε την κότα.
Το χειρότερο είναι, ότι σήμερα βρισκόμαστε ευάλωτοι περισσότερο από ποτέ στις ερινύες του λεγόμενου λαϊκισμού, που μας καλούν να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη και να εμπιστευτούμε τη διαχείριση του μέλλοντός μας στο ίδιο σύστημα εξουσίας. Δεν εννοώ τους ίδιους ανθρώπους. Εννοώ το ίδιο εκλογικό σύστημα, σύστημα διακυβέρνησης, τους ίδιους ηγέτες - σωτήρες να επικαλούνται το λαϊκό συμφέρον. Αυτό που εξέθρεψε πολιτικούς εξαρτώμενους από πολίτες, λαοπλάνους εξαρτώμενους από το λαό. Αυτό που γιγάντωσε και θεοποίησε το ατομικό συμφέρον, ισοπεδώνοντας αξίες όπως η συλλογικότητα, η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία.
Πάλι έπεσα στην παγίδα. Χωρίς να γνωρίζω ακριβώς τι είναι λαός, τον τοποθέτησα με συγκεκριμένο τρόπο στις σκέψεις μου. Χωρίς να έχω καταλήξει αν λαός ήταν ο αγανακτισμένος της πλατείας Συντάγματος, ο απαθής τηλεθεατής του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή, ή ο κουτοπόνηρος καταπατητής και ο διεφθαρμένος κρατικός λειτουργός, τον οριοθέτησα μακριά και πέρα από τους ηγέτες που τον κυβερνούν και τον καθοδηγούν. Κάτι ανεξάρτητο, άβουλο και αμέτοχο, εν τέλει μίζερο και πάντως όχι ελληνικό.
Για την "Molly" Ivins, το να αφαιρέσεις όλους τους ηλίθιους από το νομοθετικό σώμα, δε θα το έκανε πια αντιπροσωπευτικό σώμα του λαού.
Για μένα απλά ο λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Αν δε του αξίζουν, μάλλον δεν είναι λαός όπως εγώ.
Το χειρότερο είναι, ότι σήμερα βρισκόμαστε ευάλωτοι περισσότερο από ποτέ στις ερινύες του λεγόμενου λαϊκισμού, που μας καλούν να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη και να εμπιστευτούμε τη διαχείριση του μέλλοντός μας στο ίδιο σύστημα εξουσίας. Δεν εννοώ τους ίδιους ανθρώπους. Εννοώ το ίδιο εκλογικό σύστημα, σύστημα διακυβέρνησης, τους ίδιους ηγέτες - σωτήρες να επικαλούνται το λαϊκό συμφέρον. Αυτό που εξέθρεψε πολιτικούς εξαρτώμενους από πολίτες, λαοπλάνους εξαρτώμενους από το λαό. Αυτό που γιγάντωσε και θεοποίησε το ατομικό συμφέρον, ισοπεδώνοντας αξίες όπως η συλλογικότητα, η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία.
Πάλι έπεσα στην παγίδα. Χωρίς να γνωρίζω ακριβώς τι είναι λαός, τον τοποθέτησα με συγκεκριμένο τρόπο στις σκέψεις μου. Χωρίς να έχω καταλήξει αν λαός ήταν ο αγανακτισμένος της πλατείας Συντάγματος, ο απαθής τηλεθεατής του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή, ή ο κουτοπόνηρος καταπατητής και ο διεφθαρμένος κρατικός λειτουργός, τον οριοθέτησα μακριά και πέρα από τους ηγέτες που τον κυβερνούν και τον καθοδηγούν. Κάτι ανεξάρτητο, άβουλο και αμέτοχο, εν τέλει μίζερο και πάντως όχι ελληνικό.
Για την "Molly" Ivins, το να αφαιρέσεις όλους τους ηλίθιους από το νομοθετικό σώμα, δε θα το έκανε πια αντιπροσωπευτικό σώμα του λαού.
Για μένα απλά ο λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Αν δε του αξίζουν, μάλλον δεν είναι λαός όπως εγώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου