Πριν από λίγες μέρες βρέθηκα στη Σκύρο. Επισκέπτομαι σχεδόν κάθε χρόνο αυτό το νησί για ολιγοήμερες διακοπές.
Γενικώς μου αφήνει την εξαίσια αίσθηση ότι συνδέει το σήμερα με τον καιρό του Ομήρου και σε βαθύτερο ακόμα χρόνο.
Αν κάποιος είναι ευφάνταστος, μπορεί να μπερδευτεί κοιτάζοντας προς την
απεραντοσύνη του Αιγαίου, αν πίσω από τον αφρό έρχεται ένα μονόξυλο με
εμπόρους Μινωίτες ή ένα ταχύπλοο του Λιμενικού που κυνηγάει
λαθρομετανάστες.
Θυμάμαι κάποιο βράδυ, περίπου 10 η ώρα, ήμασταν αρκετός
κόσμος σε μια ταβέρνα στα Γυρίσματα.
Η ταβέρνα δίπλα στο κύμα, η
θέα στο πέλαγος εντελώς ανεμπόδιστη έως τις ακτές της Μικράς Ασίας, και
αν το μάτι του ανθρώπου είχε... υπερφυσική όραση και αν η γη δεν
ήταν... στρογγυλή, σίγουρα θα βλέπαμε τα νυχτερινά φώτα της Σμύρνης!
Ξαφνικά μέσα στην οχλαγωγία που αφήνουν οι ελληνικές παρέες ακούστηκε
από ψηλά ένας οξύς μηχανικός ήχος σαν τον ήχο που αφήνουν τα μαχητικά
αεροπλάνα.
Αλλά τέτοια ώρα αεροπλάνα στον ουρανό;
Σε
ελάχιστα δευτερόλεπτα φάνηκαν στον ουρανό σημάδια κοκκινωπά,
αναλάμποντα, που πηγαινοέρχονταν σαν να κυνηγιούνται ιπτάμενοι δίσκοι.
Τι ήταν αυτοί οι οξείς, τρομεροί ήχοι και το παιχνίδισμα των φώτων μέσα στη νύχτα;
Ηταν μια νυχτερινή άσκηση της 135ης Σμηναρχίας που εδρεύει στο νησί και τα αεροπλάνα ήταν μαχητικά της Αεροπορίας μας.
Αλλά αυτά τα αεροπλάνα δεν ήταν τηλεκατευθυνόμενα, κάποιοι τα
πιλοτάριζαν με κίνδυνο της ζωής τους, κάποια κακοπληρωμένα ηρωικά
παιδιά, ίσως αμειβόμενα κάτω από το όριο της αξιοπρέπειας εν σχέσει με
την προσφορά τους, καλύτερα ας τους λέγαμε εθελοντές πιλότους.
Αυτοί είναι οι άλλοι Ελληνες που μάχονταν εικονικά, αλλά επικίνδυνα, και
εμείς οι από κάτω Ελληνες δεν σηκώναμε καν τα μάτια από τα πιάτα για να
δούμε τι γίνεται πάνω από τα κεφάλια μας. Αν όμως έπρεπε κάποιος να πει
κάτι εκείνες τις στιγμές θα έπρεπε να φωνάξει «Για την άλλη Ελλάδα...
ρε γαμώτο!».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου