Toυ Βασιλη Νεδου
Στη ζωή, από την επαγγελματική συνείδηση ώς τη διαχείριση των
προσωπικών υποθέσεων, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο
είναι η απώλεια της αξιοπιστίας του. Από τον συγκεκριμένο, αμείλικτο
κανόνα δεν ξεφεύγουν ούτε οι ευρύτερες συσσωματώσεις ανθρώπων, όπως τα
κόμματα.
Το παράδειγμα της εκλογικής κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ είναι ακόμη νωπό. Οταν
από κόμμα του κρατισμού και της ακατάσχετης παροχολογίας, αναγκάστηκε
να διαχειριστεί την ουσιαστική πτώχευση του μοντέλου λειτουργίας της
χώρας.
Υπάρχουν όμως ακόμη πιο τρανταχτά παραδείγματα, με πιο πρόσφατο
εκείνο του ΚΚΕ. Το κόμμα του Περισσού, με ένα κείμενο το οποίο θα
μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο ανακοίνωσης για τη γνωστοποίηση των
διαδικασιών αναδιάρθρωσης για οποιαδήποτε επιχείρηση, παραδέχθηκε εκείνο
που ήταν ήδη γνωστό τα τελευταία 24ωρα περί πώλησης της τηλεόρασης και
του ραδιοφώνου του 902. «Υπήρξε τελικά δυνατότητα πώλησης και καταλήξαμε
να δοθεί αυτή η λύση, ώστε να αντιμετωπιστούν οι υποχρεώσεις του
σταθμού», αναφέρεται σε κάποιο σημείο της ανακοίνωσης, η οποία καταλήγει
ως εξής: «Παρά τις δυσκολίες που δημιουργούνται είμαστε σίγουροι ότι το
δίκιο δεν πνίγεται και ο λαός θα βάλει τέλος στο άδικο σύστημα που
ζούμε».
Εν ολίγοις, αφού αιτιολογούν την απόφασή τους να προβούν σε μια κίνηση
εξορθολογισμού δαπανών οι οποίες δεν μπορούν πια να καλυφθούν από τον
προϋπολογισμό του κόμματος, έπειτα επικαλούνται το θυμικό του μέσου
κομμουνιστή και του ζητούν να κάνει υπομονή ώς τη σοσιαλιστική Δευτέρα
Παρουσία. Δηλαδή, άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.
Η κίνηση του ΚΚΕ είναι δικαιολογημένη με βάση τους αριθμούς. Η διοίκηση
οποιασδήποτε επιχείρησης αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα θα
προσπαθούσε να περιορίσει τις δαπάνες. Πρόκειται, μάλιστα, για την
τελευταία λύση που απέμενε στην ηγεσία του κόμματος, μετά τις μειώσεις
αποδοχών και τις απολύσεις στα ΜΜΕ του ΚΚΕ. Για οποιαδήποτε άλλη
επιχείρηση οι κινήσεις αυτές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και σχεδόν
τυπική αντίδραση στις δυσκολίες που δημιουργεί η κρίση. Ενδεχομένως και
να περνούσε απαρατήρητη. Δεν μπορεί να γίνει το ίδιο και για το ΚΚΕ. Τη
στιγμή, μάλιστα, που πρόκειται για την πώληση ραδιοτηλεοπτικών
εγκαταστάσεων μέσα από τις οποίες καταγγέλλονταν οι «ανάλγητες
καπιταλιστικές επιχειρήσεις» που προχωρούσαν σε ανάλογες –λιγότερο
ριζοσπαστικές σε σύγκριση με την κίνηση του ΚΚΕ– κινήσεις. Υπάρχουν,
δηλαδή, οι επιχειρήσεις των άλλων, στις οποίες το ΚΚΕ ασκεί πολιτική και
η δική τους, για την οποία δεν είναι υπόλογοι σε κανέναν.
Η κίνηση του ΚΚΕ δεν μπορεί, προφανώς, να σταθεί ούτε και στην εξ
αριστερών κριτική την οποία δέχεται. Αλλωστε, τα περί «ηθικού
πλεονεκτήματος» τα έλεγε «η άλλη» Αριστερά.
Ισως τελικά αυτά να είναι
αδιάφορα για τον Περισσό, ο οποίος έχει συμφιλιωθεί με αυτό που στην
πραγματικότητα έγινε: ένας όμιλος μαρξιστικού προβληματισμού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου