Μια χώρα που παρουσιάζει αυτήν την εικόνα, όπως σήμερα η Αμερική, μπορεί να διατηρηθεί ως παγκόσμια δύναμη;
Και αν μπορέσει να διατηρηθεί ασκώντας βία (έχει, ακόμη, τις δυνάμεις), την εμπιστεύεται κανείς;
Με ποια νομιμοποίηση μπορεί να κατηγορήσει άλλες χώρες για το πολιτικό τους σύστημα ή τη διακυβέρνησή τους;
Οι ΗΠΑ θυμίζουν Ελλάδα της δεκαετίας του ’60. Δυστυχώς η παρακμή δεν θα σταματήσει. Αυτό που βλέπουμε σηματοδοτεί την αρχή του τέλους των ΗΠΑ.
Δεν θα μας ανησυχούσε τόσο αν οι ΗΠΑ δεν διαδραμάτιζαν το ρόλο που διαδραματίζουν, ακόμη, στο παγκόσμιο. σύστημα.
Ούτε και αν υπήρχε εναλλακτική λύση. Μια δημοκρατική χώρα που θα αναλάμβανε τα ηνία της παγκόσμιας ηγεσίας.
Μας ανησυχεί διότι ο άλλος πόλος που διαμορφώνεται συντίθεται από ολοκληρωτικές δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν, η Τουρκία, η Βόρεια Κορέα.
Αν σε κάτι πέτυχε το τουρκικό σύστημα ήταν ότι διέγνωσε ορθά και νωρίς τις αλλαγές που επέρχοντο. Και προετοιμάστηκε. Την ώρα που στο ελληνικό κράτος κυβερνώμενοι και κυβερνώντες τα έσπαγαν στα μπουζούκια και αναλώνονταν σε θεωρίες συνομωσίας.
Τώρα, εμφανίζεται το κενό. Τεράστιο κενό.
Θέλει κατ αρχάς...
ηγεσία.
Το σημερινό της μέγεθος είναι μέτριο και η εναλλακτική λύση που προτείνεται χειρότερη.
Θέλει χρόνο και υγιές πολιτικό σύστημα για να καλυφθεί. Δεν υπάρχει καμιά προσπάθεια εξυγίανσης. Η διαφθορά έχει φθάσει στο μεδούλι της κοινωνίας. Με ευθύνη της ηγεσίας. Απλώς, τώρα με την κρίση, δεν υπάρχουν οι όροι για να συνεχιστεί το πανηγύρι.
Προπαντός, χρειάζεται μια συνεκτική αντίληψη περί ελληνικής κοινωνίας και στόχων της. Όχι εκθέσεις ιδεών που απευθύνονται σε μειοψηφικές ομάδες από τις οποίες η ανώτατη ηγεσία επιζητεί αναγνώριση.
Η ελληνική κοινωνία είναι διχασμένη. Και τα χθεσινά γεγονότα στις ΗΠΑ έδειξαν που μπορεί να οδηγήσει ο διχασμός. Η ενότητα δεν επέρχεται με δηλώσεις. Αλλά με πολιτικές και δημόσια συμπεριφορά.
Ο ορίζοντας είναι θολός. Τα μηνύματα ανησυχητικά. Εγρήγορση και συσπείρωση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου