Του Ηλια Κανέλλη
Θα γελούσαμε δυνατά αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά, αν δηλαδή η εκθετική αύξηση των κρουσμάτων του κορωνοϊού που οδήγησε στο νέο λοκντάουν δεν σηματοδοτούσε την έξαρση μιας νέας κρίσης, που εκτός από την υγειονομική διάσταση αποκτά και οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Θα γελούσαμε διότι η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, αντί να σταθμίσει την υποχρέωσή της απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και τη σοβαρότητά της, υιοθέτησε στρατηγική στείρας αντιπαράθεσης, ξεκινώντας από τους τύπους: γιατί ο Πρωθυπουργός είπε Σωτήρη τον Σωτήρη (Τσιόδρα);
Το κόμμα που έχει ασπαστεί την κυρίαρχη κουλτούρα της αγένειας, το κόμμα που έχει υπερασπιστεί την κατάλυση κάθε είδους ιεραρχίας και έχει εργαστεί για την καταστρατήγηση κάθε τύπου, ενοχλήθηκε επειδή ο Πρωθυπουργός αποκάλεσε δημοσίως με το μικρό του όνομα τον σύμβουλό του για ζητήματα δημόσιας υγείας, έναν άνθρωπο με τον οποίο συνεργάζεται συνεχώς και συστηματικά για μήνες, έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει συνυφανθεί η καθημερινότητά του μετά την εκδήλωση του κορωνοϊού.
Προσοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που έχει κατ' επανάληψη επιτεθεί χωρίς αρχές στον Σωτήρη Τσιόδρα, τάχα η επιστημονική συνεισφορά του στην αντιμετώπιση της πανδημίας δεν είναι αυτή που αντιλαμβάνονται οι πολίτες. Η συμπεριφορά του είναι το ελληνικό αντίστοιχο του Τραμπ προς τον Φάουτσι. Πόση απελπισία.
Η επίθεση αυτή, όμως, δείχνει και τον τρόπο με τον οποίο θα αντιπολιτευθεί ο ΣΥΡΙΖΑ (μαζί του και το άμυαλο ΚΙΝΑΛ, η ηγεσία του οποίου θεωρεί ότι αρκεί να μιμείσαι τον αντισυστημισμό της μείζονος αντιπολίτευσης σε πιο ηθικολογικούς τόνους για να κερδίσεις πόντους). Ο τρόπος αυτός ήδη καθρεφτίζεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που στηρίζουν τη ρητορική ΣΥΡΙΖΑ και διαρρέει την παρουσία των συριζαϊκών παρεμβάσεων στα κοινωνικά δίκτυα: απόλυτη άρνηση κάθε κυβερνητικής πολιτικής, απόλυτη υπονόμευσή της, απόλυτη δυσχέρανση των κρατικών επιλογών στη δύσκολη πορεία προς την ανάσχεση της πανδημίας.
Εγραφα τις προάλλες, π.χ., ότι ζητείται κοινωνική ευθύνη από την Αριστερά ενόψει του εορτασμού της 17 Νοέμβρη, όχι μόνο για να αποφευχθούν κοινωνική αναταραχή και συγκρούσεις στην πόλη, αλλά και για τη δημόσια υγεία. Βλέποντας το ύφος της συριζαϊκής αντιπολίτευσης είμαι πλέον πεισμένος ότι δεν τους νοιάζει ούτε η δημόσια υγεία ούτε τίποτα, παρά μόνο να προκαλέσουν προβλήματα στην κυβέρνηση, ακόμα κι αν επρόκειτο να δυσκολέψουν την αποτελεσματικότητα των πολιτικών κατά της πανδημίας.
Δεν είναι πρώτη φορά που στον ΣΥΡΙΖΑ παίζουν αυτό το χαρτί. Από την αρχή θεώρησαν ότι η πανδημία είναι αφορμή δημιουργίας δυσαρέσκειας με στόχο την κυβέρνηση. Γι' αυτό εμφανίστηκαν αρνητικοί στην πρώτη φάση λήψης μέτρων ενώ, στη συνέχεια, έψαχναν κοινωνικές ομάδες διαμαρτυρίας για να συμπαραταχθούν. Το κόμμα που έχει λατρέψει τα «παιδιά» στις πλατείες, το κόμμα που έχει νταντέψει δολιοφθορείς της συναίνεσης στα μέτρα (όπως οι συνδικαλιστές της μέσης εκπαίδευσης), επιστρέφει ακόμα μια φορά στη μόνη πολιτική που ξέρει: την γκρίνια και το ροκάνισμα κάθε θετικής προσπάθειας.
Εύλογο. Είναι ένα κόμμα που...
Θα γελούσαμε δυνατά αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά, αν δηλαδή η εκθετική αύξηση των κρουσμάτων του κορωνοϊού που οδήγησε στο νέο λοκντάουν δεν σηματοδοτούσε την έξαρση μιας νέας κρίσης, που εκτός από την υγειονομική διάσταση αποκτά και οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Θα γελούσαμε διότι η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, αντί να σταθμίσει την υποχρέωσή της απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και τη σοβαρότητά της, υιοθέτησε στρατηγική στείρας αντιπαράθεσης, ξεκινώντας από τους τύπους: γιατί ο Πρωθυπουργός είπε Σωτήρη τον Σωτήρη (Τσιόδρα);
Το κόμμα που έχει ασπαστεί την κυρίαρχη κουλτούρα της αγένειας, το κόμμα που έχει υπερασπιστεί την κατάλυση κάθε είδους ιεραρχίας και έχει εργαστεί για την καταστρατήγηση κάθε τύπου, ενοχλήθηκε επειδή ο Πρωθυπουργός αποκάλεσε δημοσίως με το μικρό του όνομα τον σύμβουλό του για ζητήματα δημόσιας υγείας, έναν άνθρωπο με τον οποίο συνεργάζεται συνεχώς και συστηματικά για μήνες, έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει συνυφανθεί η καθημερινότητά του μετά την εκδήλωση του κορωνοϊού.
Προσοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που έχει κατ' επανάληψη επιτεθεί χωρίς αρχές στον Σωτήρη Τσιόδρα, τάχα η επιστημονική συνεισφορά του στην αντιμετώπιση της πανδημίας δεν είναι αυτή που αντιλαμβάνονται οι πολίτες. Η συμπεριφορά του είναι το ελληνικό αντίστοιχο του Τραμπ προς τον Φάουτσι. Πόση απελπισία.
Η επίθεση αυτή, όμως, δείχνει και τον τρόπο με τον οποίο θα αντιπολιτευθεί ο ΣΥΡΙΖΑ (μαζί του και το άμυαλο ΚΙΝΑΛ, η ηγεσία του οποίου θεωρεί ότι αρκεί να μιμείσαι τον αντισυστημισμό της μείζονος αντιπολίτευσης σε πιο ηθικολογικούς τόνους για να κερδίσεις πόντους). Ο τρόπος αυτός ήδη καθρεφτίζεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που στηρίζουν τη ρητορική ΣΥΡΙΖΑ και διαρρέει την παρουσία των συριζαϊκών παρεμβάσεων στα κοινωνικά δίκτυα: απόλυτη άρνηση κάθε κυβερνητικής πολιτικής, απόλυτη υπονόμευσή της, απόλυτη δυσχέρανση των κρατικών επιλογών στη δύσκολη πορεία προς την ανάσχεση της πανδημίας.
Εγραφα τις προάλλες, π.χ., ότι ζητείται κοινωνική ευθύνη από την Αριστερά ενόψει του εορτασμού της 17 Νοέμβρη, όχι μόνο για να αποφευχθούν κοινωνική αναταραχή και συγκρούσεις στην πόλη, αλλά και για τη δημόσια υγεία. Βλέποντας το ύφος της συριζαϊκής αντιπολίτευσης είμαι πλέον πεισμένος ότι δεν τους νοιάζει ούτε η δημόσια υγεία ούτε τίποτα, παρά μόνο να προκαλέσουν προβλήματα στην κυβέρνηση, ακόμα κι αν επρόκειτο να δυσκολέψουν την αποτελεσματικότητα των πολιτικών κατά της πανδημίας.
Δεν είναι πρώτη φορά που στον ΣΥΡΙΖΑ παίζουν αυτό το χαρτί. Από την αρχή θεώρησαν ότι η πανδημία είναι αφορμή δημιουργίας δυσαρέσκειας με στόχο την κυβέρνηση. Γι' αυτό εμφανίστηκαν αρνητικοί στην πρώτη φάση λήψης μέτρων ενώ, στη συνέχεια, έψαχναν κοινωνικές ομάδες διαμαρτυρίας για να συμπαραταχθούν. Το κόμμα που έχει λατρέψει τα «παιδιά» στις πλατείες, το κόμμα που έχει νταντέψει δολιοφθορείς της συναίνεσης στα μέτρα (όπως οι συνδικαλιστές της μέσης εκπαίδευσης), επιστρέφει ακόμα μια φορά στη μόνη πολιτική που ξέρει: την γκρίνια και το ροκάνισμα κάθε θετικής προσπάθειας.
Εύλογο. Είναι ένα κόμμα που...
υπάρχει μέσω της κοινωνικής δυστυχίας των άλλων. Ενα κόμμα μεγαλωμένο στις αντισυστημικές πλατείες όπου, τώρα που έχασε τα προνόμια του συστήματος στο οποίο προσπάθησε να ενταχθεί, θα επιστρέψει.
Μαζί με τους άλλους μεγάλους παίκτες του αντισυστημισμού, Βαρουφάκη, Βελόπουλο και λοιπούς. Δεν υπάρχουν εκτός πλατείας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου