Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
Ο παραλληλισμός που επιχειρείται ανάμεσα στην αναπληρώτρια υπουργό κ. Παπακώστα και τη Μαρία Αντουανέτα είναι βέβαια βολικός για όσους τον χρησιμοποιούν στον λόγο τους, αλλά είναι εσφαλμένος και αδικεί αμφότερες τις πλευρές.
Κατά πρώτον, επειδή η Μαρία Αντουανέτα της Ιστορίας δεν ήταν όσο Μαρία Αντουανέτα τη θέλει ο μύθος που επικράτησε – ποτέ δεν είπε την περιβόητη φράση για το μπριός.
Υστερα, επειδή η κ. Παπακώστα είναι πολύ πιο Παπακώστα από όσο δείχνει και ακούγεται. «Τα Εξάρχεια είναι για εμένα μια ιστορική γειτονιά της Αθήνας, είναι ένα κέντρο τέχνης και πολιτισμού, την οποία η δική μου πολιτική οπτική τη βλέπει ως Μονμάρτρη της πρωτεύουσας, όχι ως πολύπαθη περιοχή». Ποιος άλλος θα μπορούσε ποτέ να το έχει πει με τέτοια γλαφυρότητα;
Πάντως, όχι η κακομοίρα Μαρία Αντουανέτα, τα τελευταία λόγια της οποίας ήταν για να ζητήσει συγγνώμη από κάποιον που τον πάτησε κατά λάθος, καθώς την ανέβαζαν στο ικρίωμα.
Η Κατερίνα Παπακώστα ζει στον δικό της κόσμο – είναι γνωστό αυτό εδώ και καιρό. Το βλέπουμε στο μάτι της, που ώρες-ώρες στριφογυρίζει, το ακούμε και στην περίεργη γλώσσα με την οποία επικοινωνεί με τους γύρω της, γλώσσα την οποία χαρακτηρίζουν η επισημότητα και ο στόμφος, λες και η κ. Παπακώστα διεξάγει μια συνομιλία με την Ιστορία.
Αλλά γιατί τέτοιος αποτροπιασμός με τη δήλωσή της δεν καταλαβαίνω.
Φυσικά είναι απολύτως ηλίθιο να παρομοιάζεις τα Εξάρχεια με τη Μονμάρτρη. Τόσο μάλιστα, ώστε επικοινωνιακά να πετυχαίνεις το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο. Υπηρεσία στον προεκλογικό αγώνα της Ν.Δ. προσέφερε, άθελά της, η κ. Παπακώστα. Μην της επιτίθεστε.
Επειτα, αν ξεχάσουμε το βλακώδες της παρομοίωσης και προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το γενικότερο νόημα των λεγομένων της, θα βρούμε μια πολύ ενδιαφέρουσα ομολογία πολιτικού αμοραλισμού, την οποία παραβλέπουμε επειδή μας εντυπωσιάζει η ιδέα των Εξαρχείων ως Μονμάρτρης της Αθήνας. Αν προσέξατε, η κ. Παπακώστα δεν λέει ακριβώς ότι η ίδια βλέπει τα Εξάρχεια ως Μονμάρτρη· λέει ότι η πολιτική της οπτική, όπως το θέτει, τα βλέπει ως Μονμάρτρη. Με άλλα λόγια, η πολιτική οπτική που η κ. Παπακώστα υιοθέτησε από το καλοκαίρι, αφότου και μετέχει ως αναπληρώτρια υπουργός στην κυβέρνηση. Μας λέει, πολύ απλά, πώς βλέπει τα Εξάρχεια μέσα από τα γυαλιά του ΣΥΡΙΖΑ.
Η κ. Παπακώστα παραδέχεται την πολιτική σκοπιμότητα στην οποία βασίστηκε μια ηλιθιότητα την οποία εκστόμισε.
Προσωπικώς, πιστεύω ότι με την ακούσια ειλικρίνειά της, η κ. Παπακώστα προσφέρει μια υπηρεσία στη δημοκρατία.
Μπράβο στην κ. Παπακώστα, λοιπόν.
Αλλοι πρέπει πρώτα να δαπανήσουν χιλιάδες ευρώ για ιατρικές αμοιβές και εκατοντάδες ώρες για ψυχανάλυση, προκειμένου να φθάσουν στο σημείο να παραδεχθούν τόσο σκληρές αλήθειες για τον εαυτό τους. Η κ. Παπακώστα...
το πετυχαίνει αμέσως, ανέξοδα, το κυριότερο δε, ανώδυνα: ούτε που κατάλαβε τι είπε!
Θα γίνουμε ταινία
Πολλή φασαρία γίνεται επίσης για την επιχορήγηση της ταινίας που ετοιμάζει ο διάσημος Κώστας Γαβράς και η οποία βασίζεται στο γνωστό βιβλίο του Βαρουφάκη. Τι πειράζει, δεν μπορώ να καταλάβω, που ενισχύουν με κάτι παραπάνω από 600.000 ευρώ την παραγωγή;
Πρέπει δηλαδή οι κρατικές επιχορηγήσεις να πηγαίνουν μόνον σε ταινίες «σοβαρών προθέσεων» και θεωρείται σκάνδαλο όταν επιχορηγείται μια κωμωδία;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου