ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι φτωχές ζωές των άλλων

Tης ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗ

Στη δεκαετία του ΄90 σπάνια κάποιος παραδεχόταν ανοιχτά ότι είναι φτωχός. Οι περισσότεροι πόζαραν σαν πλούσιοι ή σχεδόν πλούσιοι ή άφηναν να εννοηθεί ότι είχαν κάποια άκρη, κάποια γνωριμία ή συγγένεια με κάποιον πραγματικά πλούσιο. 

Σήμερα πολλοί μιλάνε για τη φτώχεια, αν όχι τη δική τους, έστω κάποιου άλλου που είναι πιο φτωχός, πιο απελπισμένος από αυτούς.

Άνθρωποι που τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, που είδαν το εισόδημά τους να κόβεται στη μέση ή και ακόμα πιο κάτω, που ο τρόπος ζωής τους άλλαξε προς το χειρότερο, πάντα έχουν κάτι να πουν όχι μόνο για τα δικά τους προβλήματα, αλλά για τη δυστυχία των άλλων, του γνωστού, του συγγενή, του φίλου. 

Για το γείτονα που του έχουν κόψει το ρεύμα και του έχουμε παραχωρήσει μια θέση στο ράφι του δικού μας ηλεκτρικού ψυγείο ώστε να μην αλλοιώνεται το γάλα των παιδιών του. Για τον καλοντυμένο γείτονα που είδαμε να ψάχνει στον κάδο των σκουπιδιών. Για τον δάσκαλο που κάθε μέρα παραλαμβάνει τέσσερα κεσεδάκια φαγητό από το συσσίτιο της εκκλησίας. Για το συμμαθητή του παιδιού μας που τον καλούμε στο σπίτι για παιχνίδι, αλλά στην πραγματικότητα για να του προσφέρουμε ένα γεύμα χωρίς να τον προσβάλουμε. Για την ηλικιωμένη γυναίκα που, κολλημένη σε έναν τοίχο στο σταθμό του Ηλεκτρικού, μας ψιθυρίζει δειλά «εισιτήριο, μου δίνετε το εισιτήριό σας;». Φαίνεται ότι είναι παρηγορητική η διαπίστωση ότι υπάρχουν και χειρότερα.

 

Η φτώχεια μάς περικυκλώνει, μας πολιορκεί, μας αφορά. Αδύνατο να την αγνοήσουμε, αδύνατο να την εξαλείψουμε με ατομικές ή συλλογικές πράξεις φιλανθρωπίας και ας αναγνωρίζουμε ότι η αλληλεγγύη μετράει, ότι συχνά αποτρέπει το χειρότερο, την πλήρη εξαθλίωση ή την αυτοκτονία. Αδύνατο και να μη νιώσουμε την πιο βαθιά οργή για τις κυβερνήσεις που μάς έφεραν ώς εδώ.

Η φτώχεια είναι σήμερα η μοναδική επικίνδυνη αντιπολίτευση. Επικίνδυνη για τους συγκυβερνούντες καθώς προδιαγράφει τον εκλογικό τους καταποντισμό. Επικίνδυνη όμως και γιατί, δίχως πολιτική εργατική συνείδηση και οργάνωση, η φτώχεια δεν απελευθερώνει αλλά καθηλώνει, καλλιεργεί αυταπάτες, κολακεύει την αμάθεια, ναρκώνει τη σκέψη και οδηγεί πολλούς στο μαύρο βάλτο του φασισμού.

(ΠΡΙΝ, “Το τέλος της αγοράς”)