ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εθνική Μελαγχολία

Αρθρο - "ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ"...

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Υποθέστε πως δίδονται για αναγνώριση σε απόφοιτους Λυκείου και σε φοιτητές Πανεπιστημίου οι στίχοι του Διονυσίου Σολωμού από τον «Υμνον εις την Ελευθερίαν»:  

«Μοναχή το δρόμο επήρες

μα εξανάρθες μοναχή

δεν είν' εύκολες οι θύρες

εάν η χρεία τες κουρταλεί». 

Μπορείτε να διανοηθείτε πως το πενήντα τοις εκατό των ερωτηθέντων αγνοούσαν και τον ποιητή και το ποίημα και το απέδιδαν στον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Καββαδία... και τον Παπαδιαμάντη; 

Μπορείτε να διανοηθείτε πως απόφοιτοι Λυκείου και φοιτητές Πανεπιστημίου αγνοούν τη σημασία της λέξεως: «χρεία»; Αφήνω το «κουρταλεί».

Μπορείτε να διανοηθείτε πως σχολιάζοντας το τετράστιχο υπέθεταν πως πρόκειται για εγκατάλειψη ερωμένης που γυρίζει άπρακτη από το σπίτι του εραστή;  

Διανοείστε πως απόφοιτοι Λυκείου του 2013 αναφέρονται στη μοναξιά του ανθρώπου και στη δυσκολία να βρουν στέγη οι άστεγοι;

Κι όμως αναφέρομαι σε πραγματική τραυματική πρόσφατη εμπειρία, το ενδιαφέρον όμως και ταυτόχρονα αδιανόητο είναι το εξής: 

 

Οι περισσότεροι από τους απόφοιτους έχουν λάβει απολυτήριο με λίαν καλώς και άλλοι με Αριστα και κάποιοι έχουν εισέλθει με εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο.

Εθνική Μελαγχολία;