Σαν σήμερα (31/12/ΧΧΧΧ)

1822: Λήγει η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου από τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιουταχή

1968: Το πρώτο υπερηχητικό επιβατικό αεροπλάνο, το σοβιετικό «Τουπόλεφ 144», κάνει την παρθενική του πτήση.

1999: Ο Βλαντιμίρ Πούτιν αναλαμβάνει την προεδρία της Ρωσίας, διαδεχόμενος τον Μπόρις Γιέλτσιν.

1937: Γεννήθηκε ο Άντονι Χόπκινς, αμερικανός ηθοποιός. («Χάνιμπαλ Λέκτερ»)

ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ???

Εφήμερα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

Τώρα ζητούν και Ε9 για την κατάθεση των πινακίδων των αυτοκινήτων. Γιατί; Μήπως το αυτοκίνητο είναι ακίνητο;

Δυστυχώς, στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επικρατεί γενικευμένη σύγχυση. Δεν φθάνει που απέσυραν την απόσυρση των αυτοκινήτων και κράτησαν τα τεράστια –δήθεν «πράσινα»- τέλη κυκλοφορίας, που πλήττουν κυρίως τους μη έχοντες, τώρα μετέρχονται και νέα «κόλπα» για να τα πάρουν από τους τελευταίους, που ασφαλώς δεν διαθέτουν γκαράζ!

Ποιος από την κυβέρνηση έλεγε ότι η φορολογία θα είναι δίκαιη; Όλοι, με πρώτο τον πρωθυπουργό. Ακόμα και χθες ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου έλεγε ότι θα «συλλάβει» τα κεφάλαια που φοροαποφεύγουν μέσω των «οφ σορ» εταιρειών(ΑΝΤ1). Για τα πολλά χρήματα, κοντά έξι δις ευρώ, που μετανάστευσαν κυρίως για την Ελβετία, ώστε να αποφύγουν τη φορολογία αλλά και το πόθεν έσχες, δεν είπε τίποτα.

Μας τα παίρνουν από παντού αλλά αυτό που συμβαίνει στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου είναι φοβερό. Δεν φτάνει που τα διόδια έχουν ανέλθει στο τεράστιο ποσό των 11, 70 ευρώ, τώρα αυξάνονται κατά 10 λεπτά. Γιατί; Ελέγχει κανείς τη γαλλική εταιρεία; Ή μήπως πρέπει να ξαναρχίσουμε να πηγαίνουμε απέναντι με τα καράβια;

Απίστευτο. Ένας νέος άνθρωπος, που βρίσκεται μόλις ένα χρόνο στην εξουσία, δηλώνει ότι κουράστηκε. Πρόκειται για τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα που μιλάει για φυσική κόπωση και έλλειψη ύπνου. Όμως πολλοί, παρατηρώντας τα μαλλιά του προέδρου, που άρχισαν να ασπρίζουν, μιλούν για ψυχολογική κόπωση. Με άλλον αέρα ήρθε ο πρόεδρος και αλλιώς καταλήγει, αφού αντί για φιλολαϊκές αποφάσεις λαμβάνει μόνο αντιλαϊκές. Ήδη παρά τη χρηματοδότηση των τραπεζών και των αυτοκινητοβιομηχανιών η ανεργία αυξάνεται. Το ίδιο και η φτώχεια. Ομοίως παρά τις διακηρύξεις για το κλείσιμο του Γκουαντάναμο, την απόσυρση των στρατευμάτων από το Ιράκ, αναγκάζεται να παρατείνει τη λειτουργία της φοβερής φυλακής και να στείλει 30.000 επιπλέον στρατιώτες στο Αφγανιστάν. Τέλος, τα μεγάλα λόγια για το περιβάλλον ξεφούσκωσαν στην Κοπεγχάγη, όπως και ο μύθος Ομπάμα

Η «άσκηση» πέτυχε. Περιμένουμε τη συνέχεια

Εξαιρετικό άρθρο

Της Σοφίας Βούλτεψη

Μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι. Οι πανεπιστημιακοί μας δάσκαλοι είναι σε θέση σε χρόνο-ρεκόρ (σε λιγότερο από ένα 24ωρο) να ενώσουν φωνές και δυνάμεις προς υπεράσπιση μιας υπόθεσης. Το έπραξαν –μάζεψαν περί τις 350 υπογραφές– για να υπερασπιστούν τη νέα γ.γ. του υπουργείου Παιδείας Θάλεια Δραγώνα. Επομένως, βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.

Η άσκηση –διότι μόνο ως τέτοια μπορεί να εκληφθεί– αποδείχθηκε απολύτως επιτυχής. Αν οι πανεπιστημιακοί μας μπορούν να ευαισθητοποιηθούν και να κινητοποιηθούν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα υπέρ της κ. Δραγώνα, τότε μπορούμε να περιμένουμε την ίδια εγρήγορση και κινητοποίηση και για άλλα θέματα.

Όπως, για παράδειγμα, το χαμηλό επίπεδο της Παιδείας μας, που οδηγεί στην ανεργία.

Όπως το γεγονός ότι κάθε φορά που οι απόφοιτοι (οι οποίοι έχουν περάσει από τα χέρια τους και τα εμπνευσμένα μυαλά τους) λαμβάνουν μέρος στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ αποτυγχάνουν παταγωδώς.

Οπως ότι τα συγγράμματά (τους) μοιράζονται λίγο πριν από τις εξετάσεις.

Όπως η άθλια συναλλαγή μέσα στα πανεπιστήμια και ο τρόπος της εκλογής τους, με τον οποίο καγχάζουν όλοι οι ξένοι συνάδελφοί τους.

Όπως η συντεχνιακή λογική, που εμποδίζει κάθε είδους αξιολόγηση.

Δεν μπαίνω στην ουσία –άλλωστε το έχω ήδη πράξει. Η κ. Δραγώνα είναι προφανές ότι ανήκει σε μια «σχολή» σκέψης που την οδηγεί σε απόψεις με τις οποίες διαφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία. Εχει δικαίωμα να διατηρεί τη γνώμη της, αρκεί να μη βρίσκεται σε θέσεις ευθύνης σχετικές με τη διαπαιδαγώγηση των Ελληνοπαίδων. Διότι οι απόψεις της έρχονται σε αντίθεση με όσα ορίζει το άρθρο 16 του Συντάγματος. Οποιος αισθάνεται πως διαθέτει τα αναγκαία κότσια δεν έχει παρά να πιέσει υπέρ της αλλαγής του συγκεκριμένου άρθρου.

Προκαλεί, όμως, εντύπωση το γεγονός ότι με τόσο μεγάλη ταχύτητα έσπευσαν να συγκεντρώσουν τις υπογραφές, ενώ ουδεμία σπουδή έχουν επιδείξει για τα πραγματικά πολύ σοβαρά προβλήματα, που συνιστούν εθνική λοβοτομή.

Τώρα που πέτυχε η «άσκηση», αν δεν επεκτείνουν τη δράση τους, τότε θα πρόκειται απλώς για μεμονωμένη συντεχνιακή αντίδραση.

πηγη ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Ενα σύστημα λάθος οργανωμένο

Tου Aποστολου Λακασα

Η Ελλάδα έφτασε να έχει τους περισσότερους, με βάση τον πληθυσμό της χώρας, αποφοίτους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Τα στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας δείχνουν ότι 30% των νέων έως 24 ετών στην Ελλάδα σπουδάζουν σε κάποιο πανεπιστήμιο και ΤΕΙ. Είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ε.Ε. των 27. Στον αντίποδα, το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία, τη μεγαλύτερη οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου –«ατμομηχανή» της Ευρωζώνης τη χαρακτηρίζουν– είναι μόλις 13%.

Οι ενστάσεις για τη διεύρυνση της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης την τελευταία δεκαετία θα ήταν αδικαιολόγητες, εάν η ποσότητα συμβάδιζε με την ποιότητα. Δυστυχώς δεν συνέβη αυτό. Δημιουργήθηκαν νέα πανεπιστήμια και ΤΕΙ στην περιφέρεια, όμως τα περισσότερα έγιναν στο πόδι, χωρίς υποδομές και το απαραίτητο προσωπικό. Τα ΑΕΙ αυτά, μάλιστα, δέχθηκαν σωρηδόν αποφοίτους λυκείου, που δεν είναι σίγουρο εάν ήθελαν να σπουδάσουν ή απλώς εάν είδαν... φως και μπήκαν.

Αντίθετα, η Γερμανία έχει πανεπιστήμια κύρους, στα οποία φοιτούν όσοι πραγματικά θέλουν να το κάνουν. Δίπλα σε αυτά υπάρχει μία στιβαρή τεχνολογική και επαγγελματική εκπαίδευση, για εκείνους που δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν μία επιστήμη. Κάτι που δεν συμβαίνει στην Ελλάδα, όπου 16χρονοι μαθητές που επιλέγουν τα Επαγγελματικά Λύκεια θεωρούνται «δευτέρας κατηγορίας».

Βέβαια, δεν φταίνε οι μαθητές και οι γονείς τους που το βλέπουν έτσι, αλλά το ΥΠΕΠΘ. Κι αυτό διότι πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι η επαγγελματική εκπαίδευση όταν οι καθηγητές πηγαίνουν στα σχολεία τον Ιανουάριο, ενώ υπάρχουν σημαντικές καθυστερήσεις σε βασικά βιβλία; Και ποιος να την επιλέξει όταν γνωρίζει ότι μετά την αποφοίτησή του θα βολοφέρνει στην αγορά εργασίας χωρίς συγκεκριμένα επαγγελματικά δικαιώματα; Αποτέλεσμα είναι ο απόφοιτος γυμνασίου να κατευθύνεται προς το Γενικό Λύκειο, που του δίνει τη δυνατότητα να συμμετάσχει στις εξετάσεις για την εισαγωγή στα ΑΕΙ.

Αλλά και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση το σύστημα οργανώθηκε στρεβλά, με αποτέλεσμα, σήμερα, μια σημαντική μερίδα των ΤΕΙ να έχει απαξιωθεί στην κοινή γνώμη. Και η στρέβλωση συνεχίζεται από την στιγμή που σήμερα οι διδάσκοντες των ΤΕΙ (ως αντίδοτο στην απαξίωση) αντί να διεκδικούν ενίσχυση του τεχνολογικού χαρακτήρα των ιδρυμάτων, ζητούν την «πανεπιστημιοποίησή» τους! Θαρρείς ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πανεπιστήμια για όλες τις επιστημονικές ειδικότητες, και ότι ο μοντέρνος τομέας, π.χ. των logistics, χρειάζεται πανεπιστήμιο για να διδαχθεί επαρκώς...

Η προσπάθεια που αναμένεται να αναλάβει η ηγεσία του υπ. Παιδείας για το ξεκαθάρισμα των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων όλων των τύπων εκπαίδευσης (γενικό λύκειο, επαγγελματικό λύκειο, κολέγια, ΙΕΚ, ΤΕΙ, πανεπιστήμια) κινείται στη σωστή κατεύθυνση, αφού η συγκεκριμένη ρύθμιση θα έπρεπε να είχε γίνει προ δεκαετίας. Αυτό που απαιτείται είναι οι άνθρωποι που εργάζονται στις διάφορες εκπαιδευτικές δομές να υπηρετούν με σοβαρότητα τη θέση που έχουν αναλάβει και στην οποία είναι χρήσιμοι, και όχι να διεκδικούν μία καλύτερη ταμπέλα–τίτλο, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τις παντός είδους οικονομικές (αμοιβές, δίδακτρα) τους διεκδικήσεις

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ενα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ και απο εμένα

Ο πρεσβύτερος Ιωάννης Οικονομίδης βραβεύτηκε απο την Ακαδημία Αθηνών για το περιβαλλοντικό του έργο στα Οινόφυτα.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ

Το ανέκδοτο της ημέρας από την Άννα Διαμαντοπούλου

Αναδημοσίευση απο το XRONOS.GR και απο το ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

«Η Τουρκία δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει σχολεία στη Θράκη».

Η σωστή φράση κυρία Διαμαντοπούλου είναι η εξής: «Η Τουρκία δεν έχει κανέναν λόγο να ζητάει σχολεία στη Θράκη γιατί πολύ απλά η κυβέρνησή σας φροντίζει να κάνει όλα όσα ζητάει η Τουρκία πριν καν αυτή προλάβει να τα ζητήσει».

Του Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Ήταν μόλις πριν ένα μήνα και πιο συγκεκριμένα τη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου όταν ύστερα από την πολύ τιμητική για μένα πρόσκληση του δήμου Ασπροπύργου, βρέθηκα στο πνευματικό του κέντρο ως ο κεντρικός ομιλητής σε μια εκδήλωσης με θέμα: «Οι πιέσεις που δέχονται οι μουσουλμάνοι της Θράκης προκειμένου να αποδεχτούν την τουρκική ταυτότητα και η αδιαφορία της ελληνικής Πολιτείας».

Σε κάποιο σημείο της ομιλίας μου, αναφερόμενος στον τομέα της μειονοτικής εκπαίδευσης, εξέφρασα το φόβο ότι μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον μόνο στα χαρτιά Έλληνα Γιώργο Παπανδρέου, τα ελληνόφωνα για την ώρα νηπιαγωγεία στους μουσουλμανικούς οικισμούς της περιοχής θα μετατραπούν σε δίγλωσσα, αφού πρόκειται για ένα πάγιο αίτημα της Άγκυρας και κατά συνέπεια και των μειονοτικών βουλευτών της νέας κυβέρνησης.

Είναι κάτι που δε θέλει και πολύ σκέψη, όλοι ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ για το μειονοτικό ζήτημα της Θράκης, δε θα τη μάθουμε τώρα.

Τους φόβους μου αυτούς λοιπόν ήρθε να επιβεβαιώσει πολύ γρήγορα η υπουργός παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου η οποία κατά την επίσκεψη της στην Κομοτηνή την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου, μίλησε καθαρά για προσπάθειες εισαγωγής της τουρκικής γλώσσας στα νηπιαγωγεία που φοιτούν μουσουλμανόπαιδα. Δεν κατάλαβα μόνο γιατί η κυρία Διαμαντοπούλου μέσα στις δηλώσεις της, αποφάσισε να μας πει και το ανέκδοτο της ημέρας, ότι δηλαδή: «Η Τουρκία δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει σχολεία στη Θράκη». Η σωστή φράση κυρία Διαμαντοπούλου είναι η εξής: «Η Τουρκία δεν έχει κανέναν λόγο να ζητάει σχολεία στη Θράκη γιατί πολύ απλά η κυβέρνησή σας φροντίζει να κάνει όλα όσα ζητάει η Τουρκία πριν καν αυτή προλάβει να τα ζητήσει».

Επίσης δεν κατάλαβα γιατί η κυρία Διαμαντοπούλου τόνιζε και ξανατόνιζε πως βασική προϋπόθεση για αν μάθει ένα μουσουλμανόπαιδο την ελληνική γλώσσα, είναι να διδαχτεί σωστά τη μητρική του γλώσσα.

Μήπως ξεχνά η κυρία Διαμαντοπούλου πως με ευθύνη των κυβερνήσεων του κόμματός της, ορισμένοι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν είναι σε θέση να διδαχτούν τη μητρική τους γλώσσα;

Ή μήπως η κυρία αυτή που την έκαναν και υπουργό είναι τόσο άσχετη με το θέμα, ώστε να μη γνωρίζει ότι στη Θράκη δεν είναι η τουρκική, μητρική γλώσσα όλων των μουσουλμάνων;

Γιατί δε μας ξεκαθάρισε αν μαζί με τα δίγλωσσα αυτά νηπιαγωγεία θα εξακολουθούν να λειτουργούν και τα ελληνόφωνα ώστε, όπως άλλωστε ορίζουν και οι κανόνες της δημοκρατίας, ο κάθε μουσουλμάνος γονέας να έχει το δικαίωμα της επιλογής, του κατά τη γνώμη του καλύτερου σχολείου για το παιδί του;

Γιατί δεν είπε ούτε λέξη για το δικαίωμα των μουσουλμάνων να έχουν και ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία;

Μέχρι εκείνη φτάνουν οι ευαισθησίες της κυρίας υπουργού για τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Ποιος της είπε της κυρίας Διαμαντοπούλου πως όλοι οι μουσουλμάνοι θέλουν την τουρκική γλώσσα στα σχολεία των παιδιών τους;

Ποιος φωστήρας της είπε πως ένα παιδί που μέχρι τα 6 του χρόνια μιλάει μόνο την πομάκικη γλώσαα, μπορεί να διδαχτεί και να μάθει τέλεια δύο ξένες γι’ αυτό γλώσσες, την ελληνική και την τουρκική;

Με τέτοιους υπουργούς Παιδείας θα πάει μπροστά η μειονότητα και γενικότερα η χώρα μας;

Γιατί η κυρία υπουργός απέφυγε όπως ο διάβολος το λιβάνι, να αναφερθεί στα ήδη υπάρχοντα τέσσερα (4) ιδρυθέντα ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία στα πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης;

Γιατί δε μας είπε αν σκοπεύει να τα λειτουργήσει ή όχι; Μήπως δεν ήθελε να διαταράξει την ηρεμία του τουρκικού προξενείου;

Αν είναι αυτό, το καταλαβαίνω απόλυτα, 17.000 ψήφοι είναι αυτοί, δε μπορεί να τις πετάξει έτσι εύκολα.

Αλήθεια, έχει ενημερωθεί η κυρία Διαμαντοπούλου για τον αριθμό των μουσουλμανοπαίδων που φοιτούν σε ελληνόφωνα δημόσια δημοτικά σχολεία της πόλης και μάλιστα τα περισσότερα από αυτά, διανύουν κάθε πρωί και μεσημέρι δεκάδες χιλιόμετρα, αφού κατοικούν σε οικισμούς της ορεινής Ξάνθης; Γιατί δε μας είπε τίποτα γι’ αυτό;

Τελικά, εκδηλώσεις όπως αυτή που προανέφερα για το δήμο Ασπροπύργου, στη θεματολογία τους δε θα έπρεπε να μιλάνε για αδιαφορία της ελληνικής Πολιτείας, αλλά για πόλεμο εναντίον εκείνων που με τόσες θυσίες αγωνίζονται να διασώσουν τη μητρική τους γλώσσα και τον πολιτισμό που κληρονόμησαν από τους προγόνους τους.

Ας τα δώσουμε λοιπόν όλα στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής κυρία Διαμαντοπούλου, ας θυμόμαστε ότι υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα μόνο γι’ αυτούς και ότι οι Πομάκοι της Θράκης εξαιρούνται από αυτά. Να σας χαίρονται αυτοί που σας ψήφισαν, να ξέρετε όμως ότι για τους αληθινούς Πομάκους της Θράκης είστε ανίκανη να διαχειριστείτε σωστά το θέμα της μειονοτικής εκπαίδευσης.

Εδώ μιλάμε για το μέλλον των παιδιών μας και εσάς το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι να ικανοποιήσετε τα αιτήματα των μειονοτικών βουλευτών της παράταξης σας. Αν μια ολόκληρη κυβέρνηση αντιλαμβάνεται έτσι το θέμα της παιδείας και παίζει με τόση ευκολία με το μέλλον των παιδιών μας, τότε εγώ ντρέπομαι που είμαι Έλληνας, αλλά παράλληλα καμαρώνω που όπως αποδεικνύεται, είμαι πολύ πιο Έλληνας από εσάς.

«Αν οι Έλληνες ήξεραν Ιστορία.»

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, με την ανοιχτή επιστολή του Σπύρου Παπαδά προς την κυρία Διαμαντοπούλου, αναφέρθηκε ως παράδειγμα παπαγαλίας, η Ιστορία κατεύθυνσης των υποψηφίων. Αυτό με έκανε να θυμηθώ κάποια σοφά λόγια του Μεγάλου ΡΕΝΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ περί της ιστορικής γνώσης που έχουν οι Ελλήνες

Παραθέτω λοιπόν απόσπασμα από συνέντευξη - ΔΙΑΜΑΝΤΙ του Ρένου Αποστολίδη σε αθηναϊκή εφημερίδα την οποία έδωσε στις 13-6-93

«Οι Έλληνες δεν ξέρουν Ιστορία. Και κυριότατα γιατί δεν τους μαθαίνουν. Και δεν τους μαθαίνουν γιατί δεν συμφέρει να ξέρουν και να κρίνουν, αλλά και γιατί τα μυαλά συντριπτικής πλειονότητας των διδασκόντων είναι χαλασμένα -όπως και ήταν χαλασμένα πριν αντίστροφα.

Άλλοτε χρησιμοποιούσαν την Ιστορία στα σκολειά για να παράγουν εθνικιστικές συνειδήσεις. Μετά για να κάνουν κακή κι αδέξια προπαγάνδα ψευτοαριστερίστικη. Όλοι απλώναν αναχρονιστικά τις ιδεούλες τους και τις πίστεις τους στο παρελθόν, κόβαν και ράβαν την ιστορία στα μικρά μέτρα τους.

Αλλ' έτσι η βαθύτερη ζήτηση της ιστορίας, που είναι κάτι το πολύ ριζικό στην ανθρώπινη συνείδηση, δεν ικανοποιείται, πεινάει επί μακρόν, κι εντέλει μαραίνεται.

Σιχάθηκα μια ζωή να παλεύω να διαλύσω ψευτοϊστορικές ερμηνείες του παρελθόντος, εθνικιστών και τάχα μαρξιστών, τάχα "συντηρητικών" και τάχα "προοδευτικών", να μην θαρρούν τα παιδιά πως η αρχαιοελληνική πόλις είναι ό,τι τάχα η εθνικιστική πατρίδα, να μην βγάζουν "προδότες" τους Θεμιστοκλήδες και τους Αντρούτσους, να μην βγάζουν όλοι "προδότες" τους πολιτικούς τους αντιπάλους, να μην απλώνουν στα παρελθόντα τα παρόντα πάθη τους.

Ποια ιστορία; Ποιος την δίδαξε ποτέ σωστά; Ποιος νοιάστηκε αλήθεια; Και γι' αυτό ίσως δεν έχουμε και ιστορική μνήμη. Τι "ιστορική"; Ούτε χθεσινή δεν έχουμε! Πράγματα που τα ζήσαμε χθες, οι ίδιοι, στο πετσί μας, αφήνουμε θρασύτατα να μας τα λένε ανάποδα όλοι, και δεν αντιδρούμε!.»

Στο διαδίκτυο είναι αρκετά δύσκολο να βρεί κανείς σε ηλεκτρονική μορφή κείμενα του Ρένου Αποστολίδη. Ισως να έχει παίξει ρόλο το γεγονός οτι είχε αποκηρύξει ΟΛΑ τα κόμματα, για να κάνουν φυσικά το ίδιο και αυτά. Απόλαυσε δηλαδή την ΥΨΙΣΤΗ ΤΙΜΗ να αποτελεί "κόκκινο πανί" για ΟΛΑ τα κόμματα και τα σταβλιζόμενα μέσα σε αυτά κομματόσκυλα.

Με αφετηρία την ανάρτηση αυτή, θα δημοσιεύω κατα καιρούς μικρές παραγράφους απο τα σοφά κείμενα του πραγματικά μεγάλου αυτού Έλληνα ο οποίος αφού επέζησε του τραγικού εμφυλίου ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ (ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ) προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να αφυπνήσει τους μόνιμα ναρκωμένους Ελληνες...

Παιδεία Δίχως Κρίση

Ανοιχτη επιστολή προς την κυρία Υπουργό απο τον blogger και φοιτητή της Νομικής ΣΠΥΡΟ ΠΑΠΑΔΑ

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του ιδίου (ΕΔΩ)

Προς την Υπουργό Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης, κυρία Άννα Διαμαντοπούλου

Κυρία Υπουργέ,

Πρόσφατα βίωσα την εμπειρία των πανελλαδικών εξετάσεων,καθώς διαγωνίστηκα με τους συνομηλίκους μου για την είσοδο στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.

Μάλιστα επειδή ο στόχος μου ήταν πολύ υψηλός,αντιμετώπισα τις πανελλήνιες στην χειρότερη και οξύτερη μορφή τους.

Αυτό όμως που με εξοργίζει είναι η στενομυαλιά του εκπαιδευτικού μας συστήματος και η απολύτως αναχρονιστική και μηχανιστική λογική του.Δηλαδή εγώ ώς μαθητής,δέν κλήθηκα πουθενά να εφαρμόσω την κρίση μου,τη λογική μου,να αποδείξω τί αξίζει το μυαλό μου.Δέν κλήθηκα ποτέ να αναπτύξω τις σκέψεις μου,δέ μου ζητήθηκε πότε να πώ την άποψή μου πάνω σε οποιοδήποτε θέμα.

Αντίθετα όμως άπειρες ήταν οι φορές που μου ζητήθηκε να αποστηθίσω,να συγκεντρώσω πληροφορίες και να τις αναπαράγω, η ακόμη χειρότερα,μου ζητήθηκε απο το εκπαιδευτικό σύστημα,να βάλω τη σκέψη μου σε "καλούπι".

Με το παράδειγμα της ιστορίας κατεύθυνσης να είναι το χαρακτηριστικότερο,η μόνη συνταγή επιτυχίας ήταν η λέξη-λέξη αποστήθιση 100 σελίδων,και μιλώ και για κομμάτια όπως και αυτα" .... με την πλούσια βλάστηση,τις απέραντες δασικές εκτάσεις με έλατα,πλατάνια,πεύκα και άλλα δέντρα που κάλυπταν τις περιοχές της Σινώπης,της Κερασούντας,της Τραπεζούντας και των Σουρμένων"(σελ 246 Ιστοριας Κατευθυνσης Γ' Λυκειου) ή "λειτουργούσαν 1890 εκκλησίες,22 μοναστήρια,1647 παρεκκλήσια και 1401 σχολεία με 85890 μαθητές"(σελ 248).

Και σας ρωτώ,κυρία Υπουργέ,θεωρείτε οτι γίναμε καλύτεροι άνθρωποι,καλύτεροι επιστήμονες,με αυτή τη συσσώρευση πληροφοριών;Γιατι προσωπικά θεωρώ γελοίο να ξέρω τους απουσιολόγους των σχολείων του Πόντου, και να μήν γνωρίζω τους πολιτικούς λόγους που οδήγησαν εκεί, και να μη μου ζητάτε πουθενά να αναπτύξω τις απόψεις μου.

Ως πότε θα επιβραβεύουμε τον εργατικό μέρμηγκα ως σύστημα και θα πετάμε στα σκουπίδια τον παράγοντα σκέψη;

Δε μπορούμε να βάζουμε τα παιδιά σε ρόλο Wikipedia,αφού η εποχή που η συλλογή και απομνημόνευση πληροφοριών ήταν αυτοσκοπός,έχει πλέον περάσει.

Αφού η απεριόριστη γνώση και η εύκολη πρόσβαση σε αυτή είναι πλέον δεδομένη,αυτό που είναι ζητούμενο,είναι η διαχείρηση αυτής της γνώσης,είναι η ανάπτυξη της κρίσης των μαθητών.

Αλλά πώς να εξετάσεις την κρίση των μαθητών,με εξεταστές που δέν έχουν κρίση;

Αυτό το ερώτημα καλείστε να το απαντήσετε έσεις κυρία Υπουργέ,όπως επίσης και την αλλαγή κατεύθυνσης στην Παιδεία, αλλά και την πάταξη της λεγόμενης "παραπαιδείας".

Είναι ανεπίτρεπτο να έχουμε μια δωρεάν παιδεία "στα χαρτιά",όταν μιά οικογένεια ξοδεύει 8-15000 για να πετύχει το παιδί της στο πανεπιστήμιο.Πρέπει να αποφασίσουμε άν η Παιδεία μας θα είναι ιδιωτική,ή αν θα πάψει να θεωρείται και τυπικά δωρεάν.

Γιατι το παρόν καθεστώς εξοντώνει καί οικονομικά τους γονείς,και εμάς τους μαθητές,γιατί πέρα απ'τις 8 ώρες του σχολείου έχουμε άλλες τόσες φροντιστήριο και άλλες τόσες διάβασμα..Οι υποψήφιοι των πανελληνίων είναι οι μόνοι εργαζόμενοι της χώρας που εργάζονται 16 ωρες τη μέρα,ίσως και περισσότερο.
Σας απήυθυνα αυτήν την επιστολή αφενός γιατι γνώρισα το πρόβλημα στη ρίζα του,κι αφετέρου γιατι πιστεύω στη θέλησή σας να αλλάξετε τα πράγματα στον πονεμένο χώρο της παιδείας..

Με εκτίμηση,
Σπυρος Παπαδάς,
Β'Ετος Νομικής Δ.Π.Θ

Lehman Brothers και ελληνική οικονομία

Του MARK GILBERT / Bloomberg

Το γεγονός ότι επιτράπηκε στη Lehman να χρεοκοπήσει ήταν ίσως το χειρότερο λάθος της πιστωτικής κρίσης. Οι αρμόδιες αρχές παγκοσμίως, έχοντας πάρει πλέον το μάθημά τους, θα κάνουν ό, τι περνάει από το χέρι τους για να αποτρέψουν τη χρεοκοπία μιας χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Διαφωνώ. Η αποτροπή της κατάρρευσης της Lehman θα ήταν το πρόβλημα. Οι αρμόδιες αρχές απέτυχαν διότι νωρίτερα είχαν προσφέρει στην Bear Stearns μια προίκα 29 δισ. δολαρίων για να βεβαιωθούν για το γάμο της με την JPMorgan Chase. H συγκεκριμένη κίνηση δημιούργησε μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας, η οποία μετατράπηκε σε πανικό με την κατάρρευση της Lehman.

Αντ’ αυτού, η Fed θα έπρεπε να είχε αφήσει την Bear Stearns να πέσει από τον γκρεμό. Η βουτιά, παρόλο που θα ήταν θλιβερή, θα ήταν μικρότερου μεγέθους. Ο ηθικός κίνδυνος θα είχε ελαχιστοποιηθεί. Η Lehman θα είχε πιθανότατα επιβιώσει, έστω και αν χρειαζόταν να θυσιάσει την ανεξαρτησία της, όπως έκανε η Merrill Lynch όταν «φώλιασε» δίπλα στην Bank of America. Ετσι θα είχε επιτραπεί στον χρηματιστηριακό Δαρβινισμό να κάνει τη δουλειά του.

Κάτι παρόμοιο ισχύει και στην περίπτωση της Ελλάδας.

Κάθε παρεμβατική κίνηση από την Ε. Ε. ή την ΕΚΤ για τη διάσωση της χώρας από τα αυτοδημιούργητα προβλήματά της θα ήταν καταστρεπτική για την Ευρωζώνη. Μια τέτοια κίνηση μπορεί να ανοίξει το δρόμο στα αντιστοίχως σπάταλα μέλη να αγνοήσουν και αυτά τις δημοσιονομικές ευθύνες τους, λόγω της ασφάλειας που θα αισθάνονται στην ιδέα ότι ως μέλη της Ευρωζώνης έχουν και τα προνόμιά τους.

Δεν υπάρχει κάποια εγγύηση για όσους υιοθέτησαν το ευρώ. Το γεγονός ότι το χρέος της Ευρωζώνης εκφράζεται με το ίδιο νόμισμα δεν σημαίνει ότι έχει τη στήριξη ενός δανειστή ύστατης λύσης. Μία τέτοιου είδους διάσωση δεν θα ήταν ανεπιθύμητη μόνο για ηθικούς λόγους, αλλά θα ήταν και πιθανώς παράνομη.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα οικονομικό χάος. Το δημοσιονομικό έλλειμμά της ανέρχεται στο 12,7% του ΑΕΠ, αρκετά υψηλότερα του ορίου 3% των μελών της Ευρωζώνης. Ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, που δηλώνει ότι το επόμενο έτος θα το έχει συρρικνώσει στο 8,7%, υπογραμμίζει ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις παραπλάνησαν τους επενδυτές σχετικά με την κατάσταση των οικονομικών της χώρας.

Η Ελλάδα έχει ήδη λάβει σχεδόν το 7% των κεφαλαίων στήριξης που έχει προσφέρει η ΕΚΤ για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η οικονομία της, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μόλις το 2,7% της οικονομίας της Ευρωζώνης και το δημόσιο χρέος της είναι σχεδόν στο 4% του συνολικού χρέους των μελών της Ευρωζώνης, σύμφωνα με τα στοιχεία των Bank of America - Merrill Lynch.

Η Ελλάδα έχει τιμωρηθεί ήδη από τους οίκους αξιολόγησης. Την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας σε ΒΒΒ+ από τη Fitch στις 8 Δεκεμβρίου, διαδέχτηκε με αντίστοιχη κίνηση στις 16 Δεκεμβρίου η Standard & Poors, η οποία προειδοποίησε ότι μια περαιτέρω υποβάθμιση είναι δυνατή «σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν εφαρμόσει ένα αξιόπιστο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης». Η Moody’s προχώρησε και αυτή με τη σειρά της σε υποβάθμιση, αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα για περισσότερες υποβαθμίσεις.

Οι επενδυτές της αγοράς ομολόγων τιμώρησαν και αυτοί την Ελλάδα. Το κόστος του 10ετούς δανεισμού ανήλθε στο 6%, έχοντας σημειώσει άνοδο μεγαλύτερη των 100 μονάδων βάσης κατά τη διάρκεια του τελευταίου μήνα. Οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων είναι κατά 250 μονάδες βάσης υψηλότερες από αυτές των γερμανικών. Η διαφορά απόδοσης (spread) των ελληνικών 10ετών ομολόγων με τα αντίστοιχα γερμανικά διαμορφώθηκε και υψηλότερα: στις 276 μονάδες βάσης πριν από μερικές μέρες, καταγράφοντας υπερδιπλασιασμό μέσα σε διάστημα πέντε εβδομάδων.

Σε αυτές τις τιμές οι επενδυτές δεν εξετάζουν σενάριο πτώχευσης. Ωστόσο, δεν είναι ακόμα σαφές αν οι προσδοκίες για την πληρωμή τους βασίζονται στην αισιοδοξία ότι η Ελλάδα θα διορθώσει την κατάστασή της, ή στις ελπίδες ότι κάποιος με βαθύτερες τσέπες θα σπεύσει σε περίπτωση κινδύνου. Οποιος σκέφτεται το τελευταίο, πιθανότατα να κάνει ένα πολύ δαπανηρό λάθος.

Eσπασε τον αλγόριθμο κρυπτογράφησης των κινητών τηλεφώνων

Από την ΕΡΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΑ

Tον βασικό αλγόριθμο κρυπτογράφησης των κινητών τηλεφώνων κατάφερε να «σπάσει» μια ομάδα ερευνητών Πληροφορικής.

Oι ερευνητές δημοσίευσαν μάλιστα λεπτομέρειες για τον μυστικό αλγόριθμο A5/1, κάτι που αφήνει εκτεθειμένους περισσότερους από τέσσερα δισεκατομμύρια χρήστες κινητών τηλεφώνων, για να ζητήσουν με αυτόν τον τρόπο από τη βιομηχανία να ισχυροποιήσει το σύστημά της.

«Προσπαθούμε να ενημερώσουμε τον κόσμο γι' αυτό το δεδομένο κενό ασφαλείας», δήλωσε ο επικεφαλής της ομάδας Kάρστεν Nολ (photo) σε συνέδριο τεχνολογίας στο Bερολίνο («Chaos Commu-nication Congress») και πρόσθεσε: «Eλπίζουμε να δημιουργήσουμε επιπλέον πίεση και απαίτηση για καλύτερη κρυπτογράφηση από την πλευρά των καταναλωτών».

Σύμφωνα με τον Nολ, οι λεπτομέρειες που δημοσίευσε η ομάδα του επιτρέπουν σε οποιονδήποτε να υποκλέψει συνομιλίες και μάλιστα σε «πραγματικό χρόνο», χρησιμοποιώντας έναν ισχυρό ηλεκτρονικό υπολογιστή και εξοπλισμό ραδιοεπικοινωνιών αξίας μόλις 3.000 δολαρίων.

O αλγόριθμος A5/1 είναι αυτός που χρησιμοποιείται εδώ και 22 χρόνια στα περισσότερα δίκτυα GSM και εμποδίζει τις υποκλοπές, αναγκάζοντας το τηλέφωνο και τον σταθμό βάσης να εναλλάσσουν ταχύτατα συχνότητες σε φάσμα 80 καναλιών. Παλαιότερα η αποκρυπτογράφηση, αν και τεχνικά δυνατή, ήταν δυσκολότερη λόγω του υψηλού κόστους της τεχνολογίας.

Πάντως τώρα ο πίνακας δεδομένων που δημοσίευσε η ομάδα του Nολ κάνει τη διαδικασία ευκολότερη, αφού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανεύρεση του κλειδιού κρυπτογράφησης σε φωνητικές κλήσεις και γραπτά μηνύματα.

Tις ανησυχίες έσπευσε να διαψεύσει η GSM Association, ο βιομηχανικός σύνδεσμος του προτύπου GSM, δηλώνοντας ότι δεν έχουν επιβεβαιωθεί οι αναφορές για επικείμενη τεχνολογία παρακολούθησης, ενώ επεσήμανε ότι το ερευνητικό έργο της ομάδας θα ήταν «άκρως παράνομο» σε πολλές χώρες. «Tεράστια ανησυχία» αποτελεί η δημοσίευση του Nολ, σύμφωνα με τον Iαν Mίκιν της εταιρείας Cellcrypt, ο οποίος προειδοποιεί ότι θα μπορούσε να πέσει «σε χέρια εγκληματιών».

πηγη ΕΘΝΟΣ

H φορολογική αμνηστία φέρνει λεφτά στα κρατικά ταμεία στην Ιταλία

Ο Ιταλός υπουργός Οικονομίας Τζούλιο Τρεμόντι ανακοίνωσε στη Ρώμη ότι κεφάλαια άνω των 80 δισ. ευρώ τακτοποιήθηκαν χάρη στη φορολογική αμνηστία.

«Τα δεδομένα δεν είναι ακόμη οριστικά, όμως σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις μας, ξεπεράσαμε τα 80 δισεκατομμύρια ευρώ», δήλωσε σχετικά με τη φορολογική αμνηστία ο Τρεμόντι, στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που δίνει στο τέλος της χρονιάς.

Το μέτρο αυτό επιτρέπει στους Ιταλούς να επαναπατρίσουν ή να τακτοποιήσουν τα αγαθά και τα κεφάλαια που έχουν στο εξωτερικό μέσω της πληρωμής ενός φόρου που αντιστοιχεί στο 5% του ποσού.

«Η συσσώρευση των επαναπατρισμένων κεφαλαίων ξεπέρασε τις δυνατότητές μας να τα χειριστούμε, γι’ αυτό υποχρεωθήκαμε να παρατείνουμε τη φορολογική αμνηστία», διευκρίνισε ο υπουργός.

Η ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε στα μέσα Δεκεμβρίου να παρατείνει ως το τέλος Απριλίου το μέτρο αυτό. Η φορολογική αμνηστία έχει ήδη επιφέρει την εισροή 4 ως 5 δισεκατομμυρίων ευρώ στα κρατικά ταμεία.

«Η εποχή των φορολογικών παραδείσων παρήλθε. Τα κεφάλαια που μένουν στο εξωτερικό είναι νεκρά. Είναι καλύτερο να τα επαναπατρίσουμε», κατέληξε ο Τζούλιο Τρεμόντι.

ΠΗΓΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Το έμφραγμα της Θέμιδος

Περί τις 750.000 μηνύσεις καλούνται να χειριστούν οι δικαστές κάθε χρόνο

Η Δραματική εικόνα συνοπτικά
1.000.000 το «στοκ» εκκρεμών φακέλων και δικογραφιών.
415.000 υποθέσεις εκκρεμούν στα διοικητικά Πρωτοδικεία και Εφετεία.
7,5 χρόνια, ο μέσος όρος, για την έκδοση αμετάκλητης απόφασης.
222 καταδικαστικές αποφάσεις εις βάρος της Ελλάδας από το Ευρωδικαστήριο για αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην απονομή Δικαιοσύνης.

Της Φωτεινης Kαλλιρη

Εκείνη τίναζε από το μπαλκόνι την κουβέρτα, και μάλιστα ημέρα μεγάλης γιορτής, ήταν αργία. Ο ένοικος του «κάτω» διαμερίσματος, της είχε κάνει πολλές φορές παρατήρηση, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Με κίνδυνο της ζωής του, έσκυψε, άπλωσε τα χέρια του, τράβηξε την κουβέρτα αποσπώντας την από την «αδιόρθωτη» του επάνω διαμερίσματος. Εκείνη του έκανε μήνυση - «θα τα πούμε στο δικαστήριο».

Ενας άλλος αποφαστικός ένοικος πολυκατοικίας, επειδή τον ενοχλούσαν οι οσμές του γειτονικού απορροφητήρα, εισήλθε στον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας και με χαρτι΄a έφραξε τον σωλήνα. Η ενέργεια αυτή θεωρήθηκε από την παθούσα («ιδιοκτήτρια» του απορροφητήρα) ότι έγινε σε ένδειξη καταφρόνησης στο πρόσωπό της και προσέφυγε στη Δικαιοσύνη.

Οι παραπάνω είναι δύο ενδεικτικές από τις χιλιάδες ανάλογες υποθέσεις που καλούνται να χειριστούν οι δικαστές κι όσο και αν φαίνεται απίστευτο, κάθε χρόνο σωρεύονται περί τις 750.000 μηνύσεις, αριθμός εκπληκτικός γα μια χώρα 11.000.000 κατοίκων.

Την ίδια ώρα η Δικαιοσύνη λειτουργεί με συμπτώματα εμφράγματος, για να εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση σε ένα πλημμέλημα χρειάζονται 5-6 χρόνια και για κακούργημα 10-12 χρόνια.

Ασήμαντα περιστατικά

Η πλειονότητα των μηνύσεων αφορά ασήμαντα περιστατικά, τα περισσότερα από τα οποία παραπέμπουν σε σκηνές από ελληνικές ταινίες. Η δίκη για το χαστούκι που έδωσε συνεπιβάτης μιας κυρίας στο τραμ, ο οποίος δεν άντεξε να τη βλέπει να ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, να βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι κ.ο.κ, αποδεικνύει ότι τα νευρικά ξεσπάσματα, αποτελούν την κύρια αιτία των μηνύσεων.

Η οδήγηση στους μποτιλιαρισμένους δρόμους και τα «αλληλοστολίσματα» των οδηγών με εξυβριστικές φράσεις κυριαρχούν στις μηνύσεις που υποβάλλονται, όπως λένε δικηγόροι που τα μάτια τους έχουν δει πολλά. Υπάρχουν περιπτώσεις οδηγών που χάνουν εντελώς τον έλεγχο και «κλωτσούν τις πόρτες των αυτοκινήτων, σπάνε καθρέπτες», προκαλούν φθορές.

Μια γυναίκα μήνυσε έναν άγνωστο -δεν κατάφερε να μάθει τα στοιχεία του- που σταμάτησε το αυτοκίνητό του στη μέση του δρόμου, κινήθηκε απειλητικά προς το μέρος της και έσπασε το παρμπρίζ του Ι.Χ. της. Και μπορεί αυτό το συμβάν να μην είναι ασήμαντο, αλλά σκεφθείτε τη Δικαιοσύνη που καλείται να «διαλευκάνει» εκατοντάδες τέτοιες υποθέσεις.

Με κάτι τέτοια, είναι φυσικό η «μηνυσιομανία» να επιβαρύνει δραματικά τους ρυθμούς απονομής Δικαιοσύνης. Το πρόβλημα ανέδειξε κατά τη γενική συνέλευση της Ενωσης Εισαγγελέων Ελλάδος, ο πρόεδρός της Σωτ. Μπάγιας, ο οποίος αποκάλυψε ότι ο αριθμός των μηνύσεων άγγιξε φέτος τις 250.000 στην Αθήνα, στην υπόλοιπη Ελλάδα τις 500.000, ενώ μόλις το 8% του συνόλου των 750.000, σύμφωνα με εκτιμήσεις νομικών, αφορούν σημαντικές υποθέσεις, δηλαδή περίπου 60.000 μηνύσεις.

Η εκδίκαση μιας ποινικής υπόθεσης μπορεί να διαρκέσει πάνω από 10 χρόνια, οι εφέσεις προσδιορίζονταν, έως πρόσφατα, μετά τα τρία χρόνια και οι αμετάκλητες αποφάσεις εκδίδονται, κατά μέσον όρο, ύστερα από 7,5 χρόνια. Tα τελευταία χρόνια έχει σωρευθεί ένα «στοκ» εκκρεμών φακέλων και δικογραφιών, που αγγίζουν, κατά εκτιμήσεις δικαστικών κύκλων, το 1.000.000!

Στο Πρωτοδικείο της Αθήνας οι υποθέσεις προσδιορίζονται για το 2011 και στο Πολυμελές ύστερα από 21 μήνες. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο από το 1991 μέχρι σήμερα έχει εκδώσει 222 καταδικαστικές αποφάσεις εις βάρος της χώρας μας για αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στην απονομή της Δικαιοσύνης.

Εκκρεμούν
Μόνον στο Διοικητικό Πρωτοδικείο της Αθήνας εκκρεμούν για καθαρογραφή 14.260 αποφάσεις, ενώ οι εκκρεμείς υποθέσεις στα διοικητικά Πρωτοδικεία και Εφετεία τετραπλασιάστηκαν αγγίζοντας τις 415.819. Oι κενές θέσεις σε δικαστές (67) και υπαλλήλους (219) φθάνουν το 22% στα δικαστήρια. «Καμπανάκι» για τα αδιέξοδα της Θέμιδας έκρουσε και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, με επιστολή προς τον υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Χ. Καστανίδη, στον οποίο περιγράφεται η όλη κατάσταση.

Και μπορεί στην εικόνα που περιγράψαμε με αριθμούς μερίδιο ευθύνης να έχει και ο Eλληνας πολίτης που κάνει κατάχρηση των ένδικων μέσων, αλλά σε ό,τι αφορά τις διοικητικές δίκες το πρόβλημα το δημιουργεί το ίδιο το κράτος, το οποίο ως διάδικος δεν εφαρμόζει δικαστικές αποφάσεις, δεν καταβάλλει τις αποζημιώσεις που είναι υποχρεωμένο να δώσει και εξαντλεί όλους τους βαθμούς της Δικαιοσύνης.

Παρά τα νομοθετικά μέτρα που έχουν θεσμοθετηθεί τα τελευταία χρόνια για την επιτάχυνση της Δικαιοσύνης, η κατάσταση παραμένει δραματική. Το υπουργείο μελετά νέα δέσμη μέτρων, που έχουν ως άξονα την αλλαγή του καθεστώτος εξέτασης μαρτύρων στις πολιτικές δίκες (θα γίνεται εκτός ακροαματικής διαδικασίας), την αυστηροποίηση του τρόπου χορήγησης αναβολών και την περαιτέρω αποποινικοποίησητης ήσσονος σημασίας αδικημάτων.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Καλύτερα για σκι, παρά πρωθυπουργός...

Της Βούλας Κεχαγιά

ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ παιχνίδι- όταν μιλάμε για fair play- υπάρχουν κάποιοι άγραφοι νόμοι που τηρούνται σιωπηρώς απ΄ όλες τις πλευρές. Για παράδειγμα, όταν ένας παίκτης είναι στα κάτω του κι επομένως απολύτως ευάλωτος, ο αντίπαλός του προσποιείται ότι δεν βλέπει πως βρίσκεται στο χώμα και τον προσπερνά.

Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει όμως με την περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού της χώρας. Η πολιτική καριέρα του Καραμανλή βρίσκεται στα τάρταρα. Αν και «καταλληλότερος», αναγκάστηκε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές δύο χρόνια πριν από τη συνταγματική τους ώρα και τις έχασε με διαφορά μεγαλύτερη του δέκα.

Η συντριβή τον έδιωξε νύχτα από την προεδρία του κόμματος και τον μετέτρεψε σε έναν απλό βουλευτή της γαλάζιας παράταξης. Η διακυβέρνησή του πάλι, των 5 χρόνων, πέρασε στην ιστορία ως η χειρότερη μετά τη μεταπολίτευση (μέχρι και την κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεπέρασε σε πολιτικές αστοχίες και οσμές σκανδάλων η θητεία Καραμανλή).

Ο ίδιος ο Καραμανλής εμφανίζεται - λένε οι πληροφορίες- large, παριστάνοντας πως δεν τον ενδιαφέρει καθόλου εάν έχασε αξιώματα, τιμές και αρχηγιλίκια.

Προσωπικά πιστεύω ότι αν και δεν το παραδέχεται, αυτό που τον πονά περισσότερο απ΄ όλα είναι ότι παρά τις διακηρύξεις και τις μεγαλοστομίες άφησε πίσω του ένα μηδενικό έργο. Και γι΄ αυτό βεβαίως δέχτηκε και όχι αδίκως, πολύ σκληρές κριτικές και οδηγήθηκε σε μία ιδιότυπη πολιτική εξορία.

Το πώς όμως θα επιλέξει ένας πρώην πρωθυπουργός να βιώσει την πολιτική του απομόνωση είναι καθαρά δικό του θέμα. Ο Καραμανλής δέχεται αυτές τις ημέρες αυστηρή κριτική γιατί επέλεξε να πάει με την οικογένειά του και τον Βαληνάκη για σκι στην Αυστρία. Προφανώς και δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος Έλληνας που επιλέγει αυτόν τον τρόπο διακοπών. Άλλωστε, ο Καραμανλής έκανε σκι με το φουσκωτό και τα καλοκαίρια της πρωθυπουργίας του και εξαφανιζόταν κανένα 15νθήμερο χωρίς τότε να μιλάει κανείς.

Τότε, φαίνεται δεν ενοχλούσε σχεδόν κανέναν. Άρα μήπως περισσεύει η υποκρισία στους όψιμους επικριτές του πρώην πρωθυπουργού; Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι ο Καραμανλής θα έπεφτε θύμα της οικονομικής κρίσης, την οποία και ο ίδιος δημιούργησε, και θα έμενε στη Ραφήνα;

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Δώρο στον παππού από τις εγγονές

Του Π. ΠΑΝΤΕΛΗ

Τα Χριστούγεννα είναι η μεγάλη γιορτή και για τα παιδιά.
Για όλα τα παιδιά του κόσμου. Φυσικά και για τις δύο εγγονές του παππού, 11 και 9 χρόνων. Και για τον παππού που του αρέσει ο τίτλος του χαζοπαππού, θα ήθελε οι εγγονές του να γελάνε τα Χριστούγεννα.

Δεν γελούσαν, όμως, όταν πήγαν να του πουν τα κάλαντα. Είχαν το πρόβλημά τους. Και ήταν η μικρή εγγονή, που είχε μια αυθόρμητη έκρηξη εκδήλωσης -με την έγκριση και της μεγάλης- για το δώρο στον παππού.

Είναι ένα μικρό κατασκεύασμα «πήλινου αγγείου», στολισμένο με χρυσά χριστουγεννιάτικα μικρά αστέρια, κολλημένα μ' ένα κερί σε μια αλουμινένια βάση. Δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι είχε σχέση με τ' αρχαία ελληνικά εικονογραφημένα αγγεία. Για τον παππού, όμως, είναι ένα αριστούργημα. Γιατί είχε μια καταπληκτική ελληνική επιγραφή: «Για τον Παππού». Ναι, μπορεί να ήταν ευτυχιμένοι ο παππούς κι οι εγγονές. Ηταν, όμως, το πρόβλημα: Το διαζύγιο της μαμάς με τον μπαμπά.

Μ' ένα μεγάλο, δύσκολο, αλλά καθιερωμένο ερωτηματικό: με ποιον θα πάνε τα παιδιά; Η μαμά προσπάθησε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να μην κλείσει την πόρτα στον μπαμπά για τα παιδιά. Κι είχε, εδώ που τα λέμε, ένα μεγάλο πλεονέκτημα: έχει κερδίσει τις κόρες της με την άψογη διαπαιδαγώγησή τους. Αντίθετα, ο μπαμπάς αγνόησε τα παιδιά, προτίμησε να τα χρησιμοποιήσει στη διαμάχη του διαζυγίου και τα παιδιά τον αγνόησαν: «Θέλουμε να ζήσουμε με τη μαμά».

Για τον παππού, όμως, δεν είναι οι περίεργες θέσεις του μπαμπά, που προβλημάτισαν τις εγγονές του. Και τον παππού. Είναι, λέει, οι βελγικές δικαστικές υπηρεσίες, που αποφασίζουν για τα παιδιά του διαζυγίου χωρίς να δέχονται τις θέσεις, που υποστηρίζουν, ακόμη και μεγάλα παιδιά, όπως οι δύο εγγονές του παππού.

Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ο παππούς εκτιμά πολύ τη βελγική δικαιοσύνη. Είναι, λέει, σύγχρονη και καλύπτει πολλές περιπτώσεις με δίκαιες λύσεις. Αλλά στην ερμηνευτική διαδικασία του σχετικού νόμου, λέει, γίνεται ιδιαίτερος λόγος για τα παιδιά. Οι αρμόδιες υπηρεσίες, υποστηρίζει, έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να αγνοήσουν τις γονικές στραβοτιμονιές και να εξασφαλίσουν στα παιδιά τις θέσεις που έχουν διαλέξει.

Φαίνεται, όμως, ότι έχει επικρατήσει μια γραφειοκρατική πρακτική: να εξασφαλισθεί η ισότητα στους διαζευγμένους σε βάρος των παιδιών. Αυτό, ακριβώς, συμβαίνει με τις εγγονές του παππού. Και όχι μόνο. Είναι χιλιάδες τα παιδιά-θύματα των διαζυγίων, λέει με πίκρα ο παππούς. Το Βέλγιο φαίνεται, μέρες που 'ναι, να εγκρίνει... τη σφαγή του Ηρώδη. Και πετάει στα σκουπίδια το δώρο της εγγονής του.

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Αποκάλυψη μετα απο 21 χρόνια: ΕΤΣΙ "ΕΣΤΗΣΑ" ΤΟΝ JOHNSON

Ενας οικογενειακός φίλος του διάσημου Αμερικανού πολυολυμπιονίκη του στίβου, Καρλ Λιούις, ο παλαιός αθλητής του αμερικανικού ποδοσφαίρου, Αντρέ Τζάκσον, παραδέχθηκε ότι ήταν αυτός που έβαλε στην μπίρα του Μπεν Τζόνσον την αναβολική ουσία στανοζολόλ, πριν περάσει ο Καναδός έλεγχο ντόπινγκ στους Ολυμπιακούς της Σεούλ το 1988.

Ο Τζόνσον είχε νικήσει τον μεγάλο αντίπαλό του με 9.79, επίδοση που αποτελούσε παγκόσμιο ρεκόρ. Λίγες μέρες αργότερα όμως, βρέθηκε στα ούρα του η στανοζολόλ και του αφαιρέθηκε το χρυσό μετάλλιο, το οποίο πήρε ο Λιούις που τερμάτισε 2ος.

Οπως αναφέρει ο Τζόνσον στην αυτοβιογραφία του, ο Τζάκσον τού εκμυστηρεύτηκε ότι αυτός έβαλε την ουσία.

Οι άνθρωποι του στενού περιβάλλοντος του Τζόνσον είχαν παραξενευτεί επειδή βρέθηκε η συγκεκριμένη ουσία στα ούρα του. Είχαν παραδεχθεί ότι ο Καναδός χρησιμοποιούσε μια άλλη αναβολική ουσία, τη φουραζοβόλη, αλλά είχε να χρησιμοποιήσει χρόνια τη στανοζολόλη, επειδή με αυτή σφίγγουν οι μύες.

Ο Τζόνσον, πάντως, αποφεύγει να πει ότι ο Τζάκσον ενήργησε για λογαριασμό του Λιούις.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο εγγονός του Τίτο

Του Γιώργου Αγγελόπουλου

«Παππού, πιστεύεις ότι έκανες λάθη στη ζωή σου και, αν ναι, ποιο ήταν το μεγαλύτερο λάθος σου;» ρώτησε το 1979 τον Τίτο ο εγγονός του. «Το Σύνταγμα του 1974» ήταν η απάντησή του, σύμφωνα με τον εγγονό.

«Από μία χώρα, φτιάξαμε οκτώ χώρες... Το ψήφισε το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Γιουγκοσλαβίας. Δεν το υπέγραφα επί μία εβδομάδα, μετά υποχώρησα· ήταν ένα χονδροειδές σφάλμα» πρόσθεσε ο Τίτο, ο οποίος ανέρρωνε τότε από χειρουργική επέμβαση.

Το περιστατικό διηγείται στον απεσταλμένο της γαλλικής «Λε Φιγκαρό» ο Γιόζιπ Μπροζ, ο Γιόζεκ όπως τον αποκαλούσε ο παππούς του, ο οποίος μπήκε στην πολιτική φέτος, στα 67 του, ιδρύοντας στο Βελιγράδι ένα νέο κομμουνιστικό κόμμα για να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές του 2010. Ελπίζει ότι θα πάρει ψήφους από «το 60% των πολιτών που δεν πηγαίνουν ποτέ στις κάλπες επειδή δεν έχουν κανένα να ψηφίσουν»- ο δονκιχωτισμός ουδέποτε θεωρήθηκε ελάττωμα στη Σερβία- και ποντάρει στη νοσταλγία των Σέρβων για το παρελθόν- «η Σερβία τρέχει προς την καταστροφή και η νοσταλγία για τη χρυσή εποχή του Τίτο είναι τεράστια!» τονίζει.

Ωστόσο, για να πάρει ψήφους από τους εθνικιστές, πρέπει οι τελευταίοι να παραβλέψουν το ιδεολόγημα του «σερβικού αίματος». Ο Γιόζεκ, όπως τον αποκαλούσε ο παππούς του, είναι γιος του Ζάρκο, του γιου του Τίτο από την πρώτη σύζυγό του, που ήταν Ρωσίδα. Ο Ζάρκο παντρεύτηκε και αυτός μια Ρωσίδα, η οποία γέννησε τον Γιόζιπ στο Βελιγράδι το 1947. Συνεπώς το «αίμα» αυτού του τελευταίου είναι κατά τρία τέταρτα «ρωσικό», ένα όγδοο «κροατικό» και ένα όγδοο «σλοβένικο»- καθώς ο Τίτο είχε Κροάτη πατέρα και Σλοβένα μητέρα...

Ο Γιόζεκ υπήρξε μέτριος μαθητής και στα 14 του άφησε το σχολείο για να φοιτήσει σε επαγγελματική σχολή δασοφυλάκων. «Την εποχή εκείνη ήταν αδιανόητο να επέμβει ο Τίτο για να με κρατήσουν στο λύκειο χωρίς να έχω τα απαιτούμενα ακαδημαϊκά προσόντα» εξηγεί. Έγινε θηροφύλακας και έτσι διατήρησε καλή σχέση με τον παππού του, ο οποίος ήταν μανιώδης κυνηγός.

Μετά τον χωρισμό του Τίτο, το 1977, από την τελευταία σύζυγό του, την Γιοβάνκα, ο Γιόζεκ, ο οποίος είχε μετατεθεί τότε στην αστυνομία, έμεινε στο πλευρό του. Το 1981, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Τίτο, ο εγγονός παραιτήθηκε από την αστυνομία. Αρχικά άνοιξε εργοστάσιο κατασκευής ανταλλακτικών για φορτηγά και μετά ανέλαβε τη διαχείριση ενός μικρού ξενοδοχείου.

Από το 2004 διευθύνει στο Βελιγράδι ένα μικρό εστιατόριο και από φέτος τον Νοέμβριο είναι και... αρχηγός κόμματος. Το μόνο που του απομένει είναι να συγκεντρώσει τις 10.000 υπογραφές που απαιτούνται για την επισημοποίησή του.

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Το «πλαστικό χρήμα» πνίγει τους Έλληνες

Της Ευης Γεωργάκη

Χρέος – θηλιά δέκα δισεκατομμυρίων ευρώ πνίγει τους Έλληνες, εξαιτίας της χρήσης έντεκα εκατομμυρίων πιστωτικών καρτών που κυκλοφορούν (σύμφωνα με εκτίμηση της VISA) στην ελληνική αγορά.

Η ταμειακή ασφυξία έχει οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο δημιουργίας νέων χρεών, αλλά και ψυχολογικών επιπτώσεων σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Στη χώρα μας, πέρα από τις αγορές με πιστωτικές κάρτες, οι αναλήψεις μετρητών από αυτές ξεπερνούν τα 200 εκατομμύρια ευρώ τον μήνα.

Την ίδια ώρα, περίπου 500.000 νοικοκυριά δηλώνουν αδυναμία να πληρώσουν τις δόσεις των καρτών τους καθώς 12 στους 100 αδυνατούν να πληρώσουν ακόμη και την ελάχιστη μηνιαία καταβολή.

Όσον αφορά στο ψυχολογικό πεδίο, ένας στους δύο αισθάνεται αισθάνεται άγχος λόγω των χρεών του σε κάρτες, αλλά μόνο 4 στους 10 από αυτούς που αντιμετωπίζουν πιεστικό πρόβλημα, δηλώνουν πως ανησυχούν συχνά για τα χρέη τους. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται περίτρανα ότι η Ελλάδα δεν παράγει άλλο από χρέη και αδιέξοδα…

Η αποκαλυπτική έρευνα ανήκει στο Τμήμα Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, με επιστημονικό υπεύθυνο τον Πρόεδρό του, καθηγητή κ. Επαμεινώνδα Πανά. Σύμφωνα με την μελέτη η ευφορία που δημιουργούν οι αγορές με πλαστικό χρήμα, όχι μόνο εξανεμίζεται γρήγορα, αλλά το κύμα καθυστερήσεων στην αποπληρωμή καρτών πιθανόν να αποτελέσει την επόμενη φάση της χρηματοοικονομικής κρίσης. Προ των πυλών βρίσκεται ο κίνδυνος μιας νέας «φούσκας» που ουσιαστικά θα πλήξει πρώτα τα νοικοκυριά.

«Οι πιστωτικές κάρτες αποτελούν μία πραγματικότητα με πολλές διαστάσεις για την οικονομική ζωή της χώρας», επισημαίνει ο καθηγητής κ. Πανάς. «Όμως παραδόξως, στο χρέος των νοικοκυριών, λόγω πιστωτικών καρτών, έχει δοθεί μικρή σημασία από πλευράς ψυχολογίας, σε σύγκριση με άλλες οικονομικές δραστηριότητες. Τα τελευταία χρόνια, το πρόβλημα των πιστωτικών καρτών αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα των ελληνικών νοικοκυριών. Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης των χρεών των πιστωτικών καρτών, δε γνωρίζουμε να υπάρχει κάποια ολοκληρωμένη μελέτη σχετική με το ελληνικό πρόβλημα υπερχρέωσης των καρτών».

Το Τμήμα Στατιστικής σκοπεύει να συνεχίσει την προσπάθεια, ώστε η έρευνα να επαναλαμβάνεται σε εξαμηνιαία βάση. Διότι, όπως λέει ο κ. Πανάς, «η έλλειψη μελετών αυτής της μορφής, στερεί τη δυνατότητα της ολοκληρωμένης γνώσης και δράσης, επομένως και αποτελεσματικής αντιμετώπισης του προβλήματος. Ένα πρώτο βήμα σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι να γνωρίζουμε τις απόψεις των πολιτών γι’ αυτά τα ζητήματα».

Στην έρευνα εξετάζονται πολλές και καίριες παράμετροι της ψυχολογίας των ανθρώπων που χρωστάνε χρήματα. Ερωτώνται όλες οι ηλικιακές αλλά οικονομικές ομάδες για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τη σημερινή πραγματικότητα των χρεών και εξάγονται πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Παράλληλα, η έρευνα εισάγει δύο νέους οικονομικούς δείκτες, οι οποίοι μετρούν διαφορετικές διαστάσεις των χρεών και έχουν ως κύριο στόχο να δώσουν την εικόνα της ικανότητας του καταναλωτή να διαχειριστεί το χρέος του, που οφείλεται στις πιστωτικές κάρτες.

Ο πρώτος είναι ο δείκτης χρέους του καταναλωτή (ΔΕΚΧΑ) που δίνει τη διάσταση της ευαισθησίας του καταναλωτή ως προς την πιστωτική του κάρτα και κινείται μεταξύ των ορίων που δείχνουν το εύρος των οικονομικών δυνατοτήτων του καταναλωτή να ξεχρεώσει το ποσό της κάρτας του.

Ο δεύτερος – δείκτης άγχους χρεών ( ΔΑΧ) – μετρά το άγχος που δημιουργείται στον καταναλωτή από το βάρος του συνολικού του χρέους.

Τα χρέη φέρνουν χρέη
Το 41,4% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι το τελευταίο δίμηνο απέφυγε να χρεώσει την κάρτα του. Το υψηλό αυτό ποσοστό καταδεικνύει την τάση για περιστολή δαπανών, ως αποτέλεσμα της ανασφάλειας που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση αλλά και οι εξαγγελίες περί λιτότητας και περικοπών, ενώ εξηγεί και την μειωμένη αγοραστική κίνηση.

Αλλά η λογική «αγόρασε τώρα, πλήρωσε μετά» κυριαρχεί, όπως ήταν αναμενόμενο, περισσότερο σε εκείνους που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Στην ερώτηση, λοιπόν, «Το τελευταίο δίμηνο χρεώσατε την πιστωτική σας κάρτα;» οι αντιμετωπίζοντες οικονομικές δυσκολίες απάντησαν καταφατικά σε ποσοστό 36,8%. Αντίθετα, το 31,6% αυτών που δήλωσαν ότι δεν χρησιμοποίησαν τις κάρτες τους ανήκουν σε όσους αντιμετωπίζουν λιγότερες οικονομικές δυσκολίες.

Όσον αφορά την ανάλυση χρεώσεων κατά φύλο, τα πράγματα είναι σχεδόν ισομοιρασμένα – με τις γυναίκες να διατηρούν ένα μικρό προβάδισμα (35,8%), έναντι των ανδρών (34,8%).

Στην ερώτηση «εάν σκοπεύετε να δανειστείτε χρήματα μέσα στους επόμενους έξι μήνες, για ποιο σκοπό θα είναι;», ένας στους δύο (50,9%) δηλώνει ότι δεν σκοπεύει να δανειστεί. Μεταξύ εκείνων που θεωρούν πιθανή την προοπτική του δανεισμού, το 13,9% απαντά ότι θα δανείζονταν για μεγάλη αγορά, το 12,9% για κάποια ανάγκη, το 9% για ξεχρέωση υπαρχόντων χρεών και το 6,1% για καταναλωτικούς σκοπούς. Η αποπληρωμή χρεών έρχεται μόλις τρίτη ανάμεσα σε τέσσερις επιλογές. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο δανεισμός για καταναλωτικούς σκοπούς -βασικός λόγος έκδοσης πιστωτικής κάρτας- καταλαμβάνει την τέταρτη και τελευταία θέση.

Επιπλέον, μόνο το 22,6% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως πιστεύουν απόλυτα ή μάλλον πιστεύουν ότι θα κατορθώσουν σύντομα να μηδενίσουν το χρέος όλων των πιστωτικών τους χρεών. Στο επόμενο σχετικό ερώτημα «πόσο σοβαρό πρόβλημα θα είναι τα χρέη σας τα επόμενα πέντε χρόνια», μόνο το 18,5% βλέπει το πρόβλημα ως πολύ ή αρκετά σοβαρό, ενώ το 33% αντιμετωπίζει το θέμα ως λίγο ή μέτρια σοβαρό.

πηγη ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Σαν σήμερα (30/12/ΧΧΧΧ)

1922: Συγκροτείται η Σοβιετική Ένωση.

1934: Μονογραφείται η σύμβαση για την ίδρυση ραδιοφωνικού σταθμού στην Ελλάδα.

1966: Εκδίδεται η απόφαση για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Καταδικάζονται για θανατηφόρο σωματική κάκωση - συνέργεια ο Σπύρος Γκοτζαμάνης (11 χρόνια), ο Εμμανουήλ. Εμμανουηλίδης (8,5 χρόνια) και για διατάραξη οικιακής ειρήνης άλλα 8 άτομα (ποινές κάτω του έτους).

1975: Λήγει η Δίκη του Πολυτεχνείου. Ιωαννίδης, Βαρνάβας και Ντερτιλής καταδικάζονται σε ισόβια. 17 κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης και κάθειρξης, ανάμεσά τους και ο δικτάτορας Παπαδόπουλος. 13 αθωώνονται.

1957: Γεννιέται ο Νίκος Πορτοκάλογλου, τραγουδοποιός.

1691: Φεύγει απ τη ζωή ο Ρόμπερτ Μπόιλ, ιρλανδός χημικός και φιλόσοφος.

2006: Εκτελείται ο Σαντάμ Χουσεΐν, πρώην δικτάτορας του Ιράκ. [γεν. 28/4/1937]

Μέτρο απελπισίας τα αντικειμενικά κριτήρια για τους ελεύθερους επαγγελματίες

Tου Βασιλη Ζηρα

Ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, έχει αποφύγει επιμελώς τη χρήση του όρου μεταρρύθμιση για τις αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, αν και ρυθμίσεις όπως η καθολική εφαρμογή του πόθεν έσχες, η κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης και του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων ή ο λογιστικός προσδιορισμός των εισοδημάτων των ελεύθερων επαγγελματιών, που περιλαμβάνονται στις προτάσεις του, συνιστούν πολύ πιο τολμηρή και ουσιαστική παρέμβαση από τη μείωση των συντελεστών στην οποία εξαντλήθηκε ο μεταρρυθμιστικός οίστρος των προκατόχων του στην εξαετία της Νέας Δημοκρατίας.

Ωστόσο, αυτό που θα μπορούσε να είναι μια ουσιαστική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, κινδυνεύει να ακυρωθεί από την αδήριτη ανάγκη για μέτρα με άμεση απόδοση στα δημόσια ταμεία.

Ετσι, φαίνεται ότι κερδίζουν έδαφος παλαιές συνταγές όπως η εφαρμογή αντικειμενικών κριτηρίων για τον προσδιορισμό του εισοδήματος των ελεύθερων επαγγελματιών.

Τα αντικειμενικά κριτήρια είχαν εφαρμοστεί και στο παρελθόν, το 1994, από τον τότε υπουργό Οικονομικών Αλέκο Παπαδόπουλο, καθώς ξεκινούσε η προσπάθεια ένταξης στην ΟΝΕ και σε μια προσπάθεια να αναγκάσει τους ελεύθερους επαγγελματίες να αποκαλύψουν μέρος τουλάχιστον των εισοδημάτων που απέκρυπταν από την εφορία και να περιορίσει τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι μεταξύ εφοριακών και φορολογουμένων.

Πράγματι, το μέτρο στην αρχή ενίσχυσε τα φορολογικά έσοδα, αλλά σύντομα η απόδοσή του εξαντλήθηκε. Οι φοροφυγάδες εξασφάλισαν φορολογική αμνηστία καταβάλλοντας το φόρο που προέκυπτε από τα αντικειμενικά κριτήρια, ανεξαρτήτως του πραγματικού εισοδήματός τους. Κάποιοι –πιθανώς λίγοι– ελεύθεροι επαγγελματίες αδικήθηκαν, πληρώνοντας φόρο για εισοδήματα που δεν απέκτησαν ποτέ. Το μέτρο τελικά αποσύρθηκε εν όψει της ένταξης στην ΟΝΕ, επειδή θεωρήθηκε ότι δεν ταιριάζει σε ένα κράτος–μέλος της Ευρωζώνης και πως η βελτίωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού θα αποδώσει περισσότερα από τα αντικειμενικά κριτήρια.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, φαίνεται ότι βρισκόμαστε στο ίδιο ακριβώς σημείο. Η φοροδιαφυγή έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Επτά στους δέκα ελεύθερους επαγγελματίες δηλώνουν εισόδημα κάτω από το αφορολόγητο όριο. Ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός είναι διαλυμένος. Υπό την πίεση των αγορών, το Δημόσιο πρέπει να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα για να μειώσει το έλλειμμα. Ετσι, το οικονομικό επιτελείο φαίνεται να εξετάζει την προσφυγή σε μέτρα της 10ετίας του ’90.

Ωστόσο, τέτοια μέτρα δεν μπορεί να είναι παρά προσωρινά, μέχρις ότου ολοκληρωθούν ο ανασχεδιασμός του φορολογικού συστήματος και η ανασυγκρότηση του φοροελεγκτικού μηχανισμού. Ούτε τα αντικειμενικά κριτήρια ούτε τα κίνητρα για τη συλλογή αποδείξεων μπορούν να αντιμετωπίσουν τα συστημικά προβλήματα που τροφοδοτούν και διογκώνουν τη φοροδιαφυγή. Εχουν δοκιμαστεί στο παρελθόν και έχει φανεί η πεπερασμένη αποτελεσματικότητά τους.

Η εμπειρία όλων των ανεπτυγμένων κρατών έχει αποδείξει ότι τίποτα δεν μπορεί να υποκαταστήσει το πόθεν έσχες και ένα αντικειμενικό σύστημα ελέγχων ως βασικά εργαλεία για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ