Κο κο κο κο..... pic.twitter.com/Nzrqs3Q9Bt
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 5, 2026
Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ
Εάν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές γίνουν πράγματι την ερχόμενη άνοιξη, σε αυτές το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» ενδέχεται να αντιμετωπίσει δύο βασικά προβλήματα:
Το πρώτο είναι η έλλειψη στελεχών, καθώς ο ένας μετά τον άλλον οι πιο προβεβλημένοι «συνοδοιπόροι» της αποχωρούν και μάλιστα με όχι πολύ ήσυχο τρόπο.
Το άλλο, που είναι και το πιο βασικό, είναι η έλλειψη ψηφοφόρων.
Τον Ιανουάριο του 2026, περίπου 18% των ερωτηθέντων απάντησε θετικά στο ερώτημα «Αν δημιουργούσε κόμμα η Μαρία Καρυστιανού, θα το ψηφίζατε;». Τον Μάιο το δημιούργησε. Στα τέλη Μαΐου η «Ελπίδα» έπαιρνε περίπου 9,5%-10,9%. Στις αρχές Ιουλίου περίπου 7%-7,5%. Και στα μέσα Ιουλίου περίπου 6,4%. Θα πρέπει να περιμένουμε ως τον Σεπτέμβριο για να δούμε το ποσοστό της μετά τις τελευταίες εξελίξεις με την αποχώρηση του Θανάση Αυγερινού, κ.λπ.
Η δημοσκοπική της κατάρρευση αποτυπώνει σε έναν βαθμό και το παράδοξο που ενσάρκωσε: Οσο η Μαρία Καρυστιανού διερρήγνυε τα ιμάτιά της ότι δεν σκοπεύει να ασχοληθεί με την πολιτική, όλοι ήθελαν να την ψηφίσουν. Μόλις το έκανε, πολλοί από αυτούς απογοητεύθηκαν διότι τους είχε πει ψέματα.
Αυτό, όμως, είναι το μικρότερο από τα προβλήματα της «Ελπίδας». Το βασικό είναι ότι η πρόεδρός του πιάστηκε στην παγίδα που έστησε η ίδια στον εαυτό της. Ο κόσμος είδε αρχικά σε αυτήν τη «μάνα των Τεμπών». Μια γυναίκα που ζητούσε κάτι πολύ παραπάνω από κόμματα και πολιτικές – ζητούσε Δικαιοσύνη και ένα κράτος απαλλαγμένο από τις έως τώρα παθογένειες. Δύσκολο να μην ταυτιστείς με αυτά τα αιτήματα, σε όποια πλευρά του φάσματος κι αν ανήκεις. Ως «μάνα των Τεμπών» είχε την πολύ σπάνια ευκαιρία να ακολουθήσει τα βήματα της Μάγδας Φύσσα. Να προσηλωθεί στο στόχο έως ότου αυτός επιτευχθεί. Θα είχε πάρα πολύ κόσμο στο πλευρό της και θα κρατούσε το ζήτημα ψηλά. Ηξερε τους κινδύνους της εμπλοκής με την πολιτική κι όμως τους αγνόησε. Μαζί, αγνόησε και τους κινδύνους για το ίδιο το ζήτημα των Τεμπών, του οποίου έγινε το πρόσωπο.
Για το ίδιο το κόμμα και τις πολιτικές του «θέσεις» υπάρχουν πολλά να πει κανείς, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Είναι άσκοπο να κάνεις πολιτική ανάλυση για ένα κόμμα που και το ίδιο δεν ξέρει τι είναι. Κι αν ξέρει, μας το κρατάει κρυφό. Με τις επιλογές στελεχών από την Ακρα Δεξιά και την εκφορά εξίσου συντηρητικών απόψεων η Καρυστιανού κατάφερε ταχύτατα να αποξενώσει όλο το προοδευτικό κοινό, που θα τη στήριζε φουλ «για να φύγει ο Μητσοτάκης».
Το ίδιο κοινό, στο μεταξύ, βρήκε άλλο όχημα για να διώξει τον Μητσοτάκη, τον Αλέξη Τσίπρα. Οπότε δεν τη χρειάζεται πλέον.
Αντιθέτως, από λύση μετατράπηκε γι’ αυτούς σε πρόβλημα, διότι ίσως κόψει ψήφους από την ΕΛΑΣ.
Ετσι, βρέθηκε να βάλλεται από τους πάντες και κυρίως από εκείνους που στην αρχή έγραφαν ατελείωτα σεντόνια στα σόσιαλ για να τη στηρίξουν και να δικαιολογήσουν κάθε της στραβοπάτημα.
Αυτό, βέβαια, εκτός από την ίδια την Καρυστιανού, λέει πολλά και για το συγκεκριμένο κοινό, που μετακινείται αστραπιαία από μεσσία σε μεσσία, ανεβοκατεβάζοντας σαν ασανσέρ τον Στέφανο, τη Μαρία και τώρα τον Αλέξη. Κόντρα στον Μητσοτάκη να ‘ναι, κι ό,τι να ‘ναι. Μετά, όταν ο Στέφανος, η Μαρία και ο Αλέξης δεν μας κάθονται όπως τους φανταστήκαμε, θυμώνουμε κιόλας.
Ολα αυτά, όμως, όπως και η πολιτική πορεία της ίδιας της Καρυστιανού, είναι σχετικώς αδιάφορα. Το βασικό είναι ότι σήμερα όλοι μιλούν για την ίδια, τις χαμογελαστές της σέλφι, το κόμμα της, τις πολιτικές μικροΐντριγκες και τις ενδοκομματικές διαμάχες και ελάχιστοι για τα Τέμπη. Αντί να πάρει το θέμα και να το πάει «τρένο», η Καρυστιανού κατάφερε να το επισκιάσει. Ολος εκείνος ο κόσμος που βγήκε στους δρόμους για να στηρίξει την ίδια και τους άλλους γονείς των Τεμπών, σήμερα την παρακολουθεί αμήχανος να κάνει το προσωπικό και πολιτικό της μάρκετινγκ. Δεν τη στήριξαν γι’ αυτό, όμως. Τη στήριξαν διότι η ίδια επέλεξε να βγει μπροστά και να γίνει το πρόσωπο της διεκδίκησης.
Η διεκδίκησή της μοιάζει πλέον με καρικατούρα κι αυτό θα είχε πλάκα εάν το ζήτημα των Τεμπών, που το άφησε «ορφανό», δεν ήταν τόσο σοβαρό και μείζον.
Πριν αποχωρήσει από την πρώτη γραμμή αυτής της διεκδίκησης, η Μαρία Καρυστιανού έκανε και κάτι άλλο, που περνάει στα «ψιλά»:
Εκανε ...
άνω-κάτω το Σύλλογο Θυμάτων, με την λογική «ή εγώ ή κανείς» και επιχειρώντας να μεταφέρει όλο το φορτίο της υπόθεσης στο νέο της κόμμα.
Τελικά, το τεράστιο αυτό φορτίο έμεινε μετέωρο. Και βαριά πληγωμένο από τις προσωπικές φιλοδοξίες μιας γυναίκας που παρερμήνευσε τον ρόλο που της ανέθεσε η Ιστορία.
Προλαβαίνει να επανορθώσει.
Να αποσυρθεί από τις γελοιότητες που παράγει καθημερινά η «Ελπίδα», να ζητήσει συγγνώμη και να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει. Στο πλευρό των άλλων συγγενών και του κόσμου που τους στηρίζει. Να επιστρέψει στα Τέμπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου