Χρειάζεται καμμια λύπηση αυτός ο λαός; pic.twitter.com/4K3A0xLp7k
— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 3, 2026
Λένε ότι μπορείς να κρίνεις μια οικονομία από το πώς ζουν οι φτωχότεροι πολίτες της.
Ότι μπορείς να κρίνεις το ήθος ενός ανθρώπου από το πώς συμπεριφέρεται στους σερβιτόρους.
Ότι μπορείς να κρίνεις έναν μάνατζερ από τον τρόπο με τον οποίο φέρεται στους υφισταμένους του.
Αν όλα αυτά έχουν κάποια αξία, τότε μπορούμε να κρίνουμε και μια κοινωνία από το πώς αντιμετωπίζει τους πυροσβέστες της.
Το φυσικό ένστικτο του ανθρώπου, όταν βλέπει μια φωτιά να πλησιάζει, είναι να απομακρυνθεί. Να προστατεύσει τον εαυτό του, την οικογένειά του, το σπίτι του. Ο πυροσβέστης κάνει ακριβώς το αντίθετο. Την ώρα που όλοι τρέχουν μακριά από τον κίνδυνο, εκείνος τρέχει προς το μέρος του.
Αυτό δεν αποτελεί απλώς επαγγελματική υποχρέωση. Ο μισθός, όσο αξιοπρεπής και αν είναι, δεν αρκεί για να εξηγήσει γιατί ένας άνθρωπος μπαίνει σε ένα φλεγόμενο κτίριο, στέκεται απέναντι σε ένα πύρινο μέτωπο ή αναζητεί εγκλωβισμένους μέσα σε καπνούς που δεν επιτρέπουν ούτε την αναπνοή ούτε την όραση. Χρειάζεται αίσθηση καθήκοντος. Χρειάζεται θάρρος. Χρειάζεται η βαθιά πεποίθηση ότι η ζωή ενός αγνώστου αξίζει να διακινδυνεύσεις τη δική σου.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες ακούει κανείς συχνά ακόμη και μικρά παιδιά να λένε σε στρατιωτικούς, αστυνομικούς και πυροσβέστες τη φράση «thank you for your service». Πρόκειται για μια απλή έκφραση ευγνωμοσύνης.
Δεν σημαίνει ότι κάθε κρατικός θεσμός λειτουργεί άψογα. Δεν σημαίνει ότι κάθε ένστολος βρίσκεται υπεράνω κριτικής. Σημαίνει ότι μια ελεύθερη κοινωνία αναγνωρίζει εκείνους που αναλαμβάνουν προσωπικό κίνδυνο για να διατηρήσουν την ασφάλεια μέσα στην οποία οι υπόλοιποι ασκούμε τις ελευθερίες μας.
Στην Ελλάδα έχουμε επιτρέψει σε ένα μέρος της Αριστεράς να παρουσιάζει ακόμη και την ευγνωμοσύνη προς τον στρατό ή την αστυνομία ως περίπου ύποπτη πολιτική πράξη. Η στολή αντιμετωπίζεται συχνά όχι ως σύμβολο υπηρεσίας, αλλά ως τεκμήριο ενοχής. Η προσφορά υποβαθμίζεται και στη θέση της μπαίνει μια μηχανική καχυποψία απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας.
Αυτή η νοοτροπία δεν είναι προοδευτική. Είναι παιδαριώδης.
Ο φιλελεύθερος πολίτης οφείλει να ελέγχει την εξουσία, αλλά δεν χρειάζεται να περιφρονεί εκείνους που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
Η κριτική και η ευγνωμοσύνη δεν αλληλοαναιρούνται. Αντιθέτως, μια ώριμη κοινωνία μπορεί ταυτόχρονα να απαιτεί λογοδοσία από τους θεσμούς και να τιμά τους ανθρώπους που εκτελούν με γενναιότητα το καθήκον τους.
Η εκτίμηση προς τους πυροσβέστες, βέβαια, δεν μπορεί να εξαντλείται σε χειροκροτήματα τις ημέρες της καταστροφής. Πρέπει να αποτυπώνεται στην εκπαίδευση, στον εξοπλισμό, στις συνθήκες εργασίας, στις αμοιβές τους, ακόμα και στον τρόπο που μαθαίνουμε στα παιδιά μας να τους χαιρετούν. Μια πολιτεία που αποκαλεί ήρωες τους πυροσβέστες τον Αύγουστο και τους ξεχνά τον Οκτώβριο δεν τους τιμά. Απλώς χρησιμοποιεί τον ηρωισμό τους για να κρύψει τη δική της ανεπάρκεια.
Οι πυροσβέστες δεν χρειάζονται αγιοποίηση.
Χρειάζονται σεβασμό.
Και ο σεβασμός αρχίζει από μια απλή παραδοχή:
Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν εμείς βλέπουμε τον κίνδυνο και υποχωρούμε, εκείνοι προχωρούν.
Το πώς τους φερόμαστε λέει τελικά πολύ λιγότερα για εκείνους και πολύ περισσότερα για εμάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου