Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ
Τελευταία ακούω μια φράση όλο και συχνότερα. Την ακούω στο καφενείο, στο ασανσέρ, στην ουρά του σούπερ μάρκετ, από ήσυχους ανθρώπους που πριν μερικά χρόνια δεν θα σκότωναν ούτε κατσαρίδα. «Καλά έκανε. Έχει παραγίνει το κακό...».
Τα γεγονότα με την διαρρήκτρια -διασώστρια στη Σύρο είναι απλώς μια αφορμή που περίμεναν πολλοί.
Γιατί το σύνθημα του «μπράβο στον νοικοκύρη» δεν ξεκίνησε με τη διασώστρια που έφτασε στο σπίτι με μάσκα και γάντια. Ήταν έτοιμο πολύ πριν. Είχε γραφτεί σιγά σιγά, μέσα σε χρόνια, από κάθε διάρρηξη που έμεινε αναπάντητη, κάθε μήνυση που ξεχάστηκε σε ένα συρτάρι, κάθε φορά που κάποιος δικαστής άφησε ελεύθερο ένα διαρρήκτη, κάθε φορά που ο πολίτης κατάλαβε ότι ο νόμος τρέχει πιο γρήγορα για να τον φορολογήσει παρά για να τον προστατέψει.
Να τι κάνει η αταξία. Δεν γεννάει δημοκράτες, φιλελεύθερους ή αναρχικούς. Γεννάει ανθρώπους διψασμένους για σκληρό χέρι.
Είναι η μεγάλη παρεξήγηση των ρομαντικών αφελών. Νομίζουν ότι όταν καταρρέει η τάξη, οι άνθρωποι γίνονται πιο ελεύθεροι.
Ψέματα. Όταν καταρρέει η τάξη, οι άνθρωποι γίνονται πιο τρομαγμένοι. Και ο τρομαγμένος άνθρωπος δεν ζητάει ελευθερία. Ζητάει φρουρό.
Δεν τον νοιάζει αν ο φρουρός σέβεται το άρθρο 22 του Ποινικού Κώδικα. Τον νοιάζει να κοιμηθεί ήσυχος.
Εδώ είναι που ο φιλελεύθερος οφείλει να πει κάτι δυσάρεστο και στις δύο πλευρές.
Στους προοδευτικούς που κουνάνε το δάχτυλο, οφείλει να πει, η ασφάλεια δεν είναι η τελευταία δουλειά του κράτους, είναι η πρώτη. Ένα κράτος που δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα γυρίσεις σπίτι σου ζωντανός δεν έχει κερδίσει το δικαίωμα να σε μαθαίνει ανοχή. Η ανασφάλεια δεν είναι αίσθημα, είναι πραγματικότητα, και η πραγματικότητα δεν ψηφίζει Αριστερά ούτε Δεξιά, ψηφίζει όποιον υπόσχεται να τη σταματήσει.
Στους θιασώτες του «πρώτα πυροβόλα και μετά ρώτα», όμως, οφείλει να πει το χειρότερο. Ότι αυτό που ζητάτε δεν είναι τάξη. Είναι το προοίμιο της επόμενης αταξίας, με άλλο ρούχο.
Αυτή είναι η αλυσίδα.
Η δημοκρατία που δεν φυλάει, γεννάει τον πολίτη που οπλίζεται.
Ο πολίτης που οπλίζεται και δεν αρκείται, γεννάει τη δίψα για αφέντη.
Και ο αφέντης, όταν έρθει, δεν θα ρωτήσει ούτε εσένα που τον φώναξες. Θα πυροβολήσει πρώτος, ακριβώς όπως του το ζήτησες. Απλώς κάποια στιγμή η πλάτη που φεύγει στα εβδομήντα μέτρα θα είναι η δική σου.
Η επερχόμενη νέα τάξη δεν θα έρθει από το πουθενά.
Θα έρθει επειδή…
τη ζητήσαμε, από τον καναπέ, χειροκροτώντας.
Το έχουμε ξαναδεί. Πάντα με χειροκρότημα ξεκινάει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου