KYΠΡΙΑΚΟ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ηνωμένες Πολιτείες της Κύπρου !!!

Toυ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ

Ακουσα τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη να δηλώνει ότι θα είναι ο τελευταίος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Προ ολίγων ημερών, ο Κύπριος Πρόεδρος αποκάλυψε το κοινό σχέδιο που συζητεί με τον Τουρκοκύπριο ψευδοπρόεδρο Μουσταφά Ακιντζί: τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από ένα νέο κράτος. Ο Αναστασιάδης μίλησε χιουμοριστικά για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Κύπρου, ενώ ο Ακιντζί μίλησε σοβαρότατα για ένα νέο όνομα, την «Ενωμένη Κυπριακή Ομοσπονδία».

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 και η τουρκική εισβολή είχαν ως στόχο να καταλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, και γι' αυτό καταδικάζονται στη συνείδηση του Ελληνισμού. 

Τώρα, έρχεται ο Κύπριος Πρόεδρος, εκλεγμένος από τη μερίδα εκείνη των Κυπρίων που τιμά ιδιαιτέρως τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-'59, και δηλώνει ότι με τη βούληση ορισμένων ελληνοκυπριακών κομμάτων θα καταργηθεί το δεύτερο κράτος του Ελληνισμού και θα παραδοθεί στην Τουρκία μέσω της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Απορώ: Υπάρχει άλλο κράτος στον κόσμο, το οποίο καταδικάζει μεν τους εισβολείς, αλλά έρχεται να τους νομιμοποιήσει στα χαρτιά; 

Η Ανατολική Γερμανία καταργήθηκε, αλλά οι κάτοικοί της πανηγύρισαν την ένωση με τους αδελφούς τους Δυτικογερμανούς και την κατάλυση του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. 

Οι Ελληνοκύπριοι, αν ακολουθήσουν τον κ. Αναστασιάδη, ποια καλύτερη τύχη προσδοκούν; 

Μήπως ένα νέο Σχέδιο Ανάν, το οποίο θα καθιερώνει πλήρη τουρκοκρατία στον Βορρά και μερική τουρκοκρατία στον Νότο της νήσου;

Ενας ελληνοκεντρικός δημοσιογράφος της Κύπρου, ο Λάζαρος Μαύρος, κατέγραψε στις 29/7/2015 στη «Σημερινή» της Λευκωσίας την πιο επιτυχή συνοπτική παρουσίαση της κυοφορούμενης λύσης-διάλυσης:  

KYΠΡΙΑΚΟ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: «Σκοτάδι» στο Κυπριακό

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΤΙΟΥ

Οι διαπραγματεύσεις για διευθέτηση του προβλήματος της Κύπρου διεξάγονται με γοργούς ρυθμούς και αν πιστέψουμε τις τουρκικές εφημερίδες, σύντομα οι πολίτες της νήσου θα οδηγηθούν σε νέο δημοψήφισμα.  

Ομως, έχουν έτσι τα πράγματα ή όλοι μας «χορεύουμε» στους ρυθμούς της τουρκικής προπαγάνδας, η οποία με διαρροές παρουσιάζει ένα σκηνικό -ως «ώριμο φρούτο»- για το κλείσιμο του Κυπριακού με τρόπο βεβαίως που ικανοποιεί μόνο την Τουρκία;

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει φως και ότι άλλο λέγεται δεν είναι αλήθεια.  

Με τα σημερινά δεδομένα, η Αγκυρα δεν έχει κάνει την παραμικρή υποχώρηση και προκαλούν θυμηδία οι τίτλοι για αλλαγή στη στάση της κατοχικής δύναμης. Αυτό που μόνο συμβαίνει είναι ότι ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί μέσω δηλώσεων, όχι πράξεων, ενστερνίστηκε μία ρητορική που χαϊδεύει τα αυτιά των Ελληνοκυπρίων που επέλεξαν να υποστηρίξουν το ρατσιστικό σχέδιο Ανάν. Και ήταν δικαίωμά τους να το πράξουν και δεν πρέπει να κρίνονται και να κατακρίνονται για την επιλογή τους. Οι Ελληνοκύπριοι αυτοί εκστασιάζονται ακούγοντας τις δηλώσεις του κ. Ακιντζί, ο οποίος θα αποδειχθεί ως ο άνθρωπος που εξυπηρέτησε περισσότερο από κάθε προηγούμενο τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας.

Πολλοί κατηγορούν τον Πρόεδρο της Κύπρου, για μία συμπεριφορά περίεργη είναι η αλήθεια, σε ό,τι αφορά τη σχέση που αναπτύσσει με τον κατοχικό ηγέτη. Φαίνεται να συμπλέει με τη «λογική» ότι ο κ. Ακιντζί «είναι κάτι άλλο», ότι πραγματικά επιθυμεί την επανένωση της Κύπρου.

Μα υπάρχει άνθρωπος που απορρίπτει τη λύση;  

Οχι, βέβαια. Αυτό που απορρίπτεται είναι:

KYΠΡΙΑΚΟ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Σε «καλούπι» Ερντογάν το Κυπριακό

Toυ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Σοβαρά ερωτηματικά για την τροπή που παίρνουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό εγείρουν οι αποκαλύψεις που γίνονται επίσημα και ανεπίσημα από την τουρκική πλευρά αλλά και από τον ίδιο τον τουρκοκύπριο ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος μετά την επίσκεψη Ερντογάν στα Κατεχόμενα, για να γιορτάσουν μαζί την «ειρηνευτική επιχείρηση» του Αττίλα, φαίνεται ότι πλέον συμβαδίζει πλήρως με την Άγκυρα.
 

Ο κ. Ακιντζί, όπως μετέδωσαν και τα τουρκικά ΜΜΕ, υποστήριξε ότι η Λευκωσία έχει συμφωνήσει στην επιβολή μορατόριουμ ερευνών στην ΑΟΖ της για όσο διάστημα διαρκούν οι διαπραγματεύσεις. Μια αποκάλυψη που εκθέτει σφόδρα τον Ν. Αναστασιάδη, καθώς, όπως επανειλημμένα έχουμε γράψει από αυτή τη στήλη, η πρόταση αυτή ήταν η προϋπόθεση που είχε θέσει ο Ερντογάν και ο Αχμ. Νταβούτογλου για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες και είχε μεταφερθεί από τον προηγούμενο υπουργό Εξωτερικών Β. Βενιζέλο στην κυπριακή κυβέρνηση τον περασμένο Δεκέμβριο.
Παρά τις διαψεύσεις της κυπριακής κυβέρνησης, είναι σαφές ότι οι συνομιλίες ξεκίνησαν μόλις αναχώρησε από την κυπριακή ΑΟΖ το πλωτό γεωτρύπανο Saipem10000, ενώ χωρίς να έχει δοθεί καμιά εξήγηση, έχουν παγώσει όλες οι ερευνητικές δραστηριότητες στην κυπριακή ΑΟΖ.
Η υποχώρηση αυτή της κυπριακής κυβέρνησης ουσιαστικά συνιστά αποδοχή της αμφισβήτησης της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία και του δικαιώματός της για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων του νησιού.
Όμως, ακόμη πιο ανησυχητικές είναι οι αναφορές του κ. Ακιντζί στην ουσία και στο περιεχόμενο των συνομιλιών. Ο τουρκοκύπριος ηγέτης, όλο και πιο ηχηρά τις τελευταίες ημέρες, δηλώνει ότι πρέπει να διαφυλαχθεί ο διζωνικός χαρακτήρας της λύσης, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι θα μπορούν ελευθέρα Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να εγκαθίστανται στα δύο συνιστώντα κράτη. Για τον λόγο αυτό ο κ. Ακιντζί επιμένει ότι θα πρέπει να υπάρξει σαφής πρόβλεψη για μόνιμες παρεκκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, ώστε οι διάφορες ρυθμίσεις που θα περιορίζουν τις βασικές ελευθερίες που προβλέπονται από τις ευρωπαϊκές αρχές και το ευρωπαϊκό δίκαιο, να μην προσβληθούν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Ο κ. Ακιντζί έσπευσε μάλιστα να βαφτίσει και το νέο κράτος «Ηνωμένη Κυπριακή Ομοσπονδία», μια ονομασία που ουσιαστικά υπονοεί τη δημιουργία νέου κράτους και όχι τη συνέχεια της επανενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας και φυσικά παραπέμπει στην ύπαρξη δύο κρατών που «ενώθηκαν».
Σύμφωνα με τον τουρκοκύπριο ηγέτη, τα επίμαχα θέματα του εδαφικού, της επιστροφής προσφύγων αλλά και του συστήματος εγγυήσεων έχουν αφεθεί προς συζήτηση σε μεταγενέστερη φάση.
Η παράνομη επίσκεψη, πάντως, που πραγματοποίησε στα Κατεχόμενα ο Ταγίπ Ερντογάν για να συμμετάσχει στις εορταστικές εκδηλώσεις για την «ειρηνευτική επιχείρηση» του Αττίλα το 1974, προσγείωσε στη σκληρή πραγματικότητα όσους εθελοτυφλούν προσδοκώντας ότι ο κ. Ακιντζί μπορεί να αυτονομηθεί από τα όρια που θέτει η Άγκυρα.
Μία ημέρα πριν από την επίσκεψη του Ερντογάν, η αποσπασματική μετάδοση δηλώσεων του κ. Ακιντζί για την εισβολή είχε προκαλέσει σχεδόν ενθουσιασμό στη Λευκωσία και στην Αθήνα, καθώς, όπως μεταδόθηκε, ο κ. Ακιντζί φερόταν να έχει δηλώσει ότι η «ειρηνευτική επιχείρηση ήταν πόλεμος, με πρώτα θύματα τους Ελληνοκύπριους».
Όμως ο κ. Ακιντζί είχε αναπτύξει ένα διαφορετικό σκεπτικό και οι δηλώσεις του είχαν άλλο περιεχόμενο: 

Στο μήνυμά του για την επέτειο της εισβολής, ο τουρκοκύπριος ηγέτης αναφέρθηκε στα γεγονότα που ακολούθησαν την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, λέγοντας ότι επρόκειτο για μια δύσκολη περίοδο για ολόκληρο το νησί, καθώς αθώοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Αναφέρθηκε στο πραξικόπημα λέγοντας ότι περιέπλεξε ακόμη περισσότερο την κατάσταση και ότι ένα τέτοιο πραξικόπημα θα μπορούσε να αποφευχθεί «μόνο με μια στρατιωτική επιχείρηση».
«Και αυτό ήταν ό,τι συνέβη στις 20 Ιουλίου 1974. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εκείνη η επιχείρηση, ακόμα και εμείς που αναφερόμαστε σε αυτήν ως ''ειρηνευτική επιχείρηση'', ήταν πράγματι ένας πόλεμος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πολεμικές συνθήκες ήταν δύσκολες και σκληρές. Κάποιοι έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έχασαν τους συγγενείς τους, σπίτια χάθηκαν και οικογένειες διασκορπίστηκαν. Επιπλέον, χιλιάδες από εμάς έπρεπε να αντιμετωπίσουμε το τραύμα της προσφυγιάς», δήλωσε μεταξύ άλλων ο Μουσταφά Ακιντζί.
Και πρόσθεσε ότι παρά τα όσα πέρασαν οι Τ/Κ το 1950 και το 1960, τα κύρια θύματα της τραγωδίας του 1974, που προκλήθηκε από την ελληνική χούντα, ήταν οι Ελληνοκύπριοι.
Έτσι και την επόμενη ημέρα στο πλευρό του Ερντογάν ο τουρκοκύπριος ηγέτης έσπευσε να εξηγήσει ότι εάν δεν υπήρχε η 15η Ιουλίου και το πραξικόπημα, δεν θα υπήρχε η 20ή Ιουλίου…
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως είχαν οι δηλώσεις του ίδιου του Ερντογάν που επισκέφθηκε για λίγες ώρες τα Κατεχόμενα, μια επίσκεψη με πολλούς συμβολισμούς:
Ο κ. Ερντογάν ήταν σαφής, καθώς έστειλε το μήνυμα ότι:  

"Επίγεια μαγεία"

75 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι...
 

Σαν σήμερα (3/8/ΧΧΧΧ)

1949: Δημιουργείται το πρωτάθλημα μπάσκετ του ΝΒΑ.

1971: Ένα χρόνο μετά τη διάλυση των Beatles, ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ ανακοινώνει το σχηματισμό του νέου του συγκροτήματος που ονομάζεται «The Wings».

1940: Γεννιέται ο Αντώνης Καλογιάννης

1972: Πεθαίνει ο ρεμπέτης Γιάννης Παπαϊωάννου

1973: Πεθαίνει ο ακαδημαικός Ηλίας Βενέζης

1977:  Πεθαίνει ο Μακάριος Γ', Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος της Κύπρου.

ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εσείς μιλάτε με την τηλεόραση (όταν σας παίζει τους καραγκιόζηδες που μας κατέστρεψαν)?

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Τους καμάρωνα και θυμήθηκα τη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου. Να στέκεται απέναντι στην πρώτη της ασπρόμαυρη τηλεόραση που της είχαμε κάνει δώρο. Εκείνη την τεράστια σαν μπαούλο με τρία όλα κι όλα κουμπιά. Εποχή «Πέιτον Πλέις». Της ήταν αδύνατον, λοιπόν, να εννοήσει ότι η τηλεπαρουσιάστρια Νάκη Αγάθου δεν άκουγε όσα έλεγε η γιαγιά μου και της φερόταν με όλους τους κανόνες ευγενείας. «Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι» έλεγε η Νάκη. «Καλησπέρα κορίτσι μου» απαντούσε η γιαγιά και συμπλήρωνε «Ευγενέστατο κορίτσι η Νάκη».

Να! Έτσι έχω καταντήσει καλοκαιριάτικα. Καταναλώνω τόση ποσότητα μπουρδολογίας από την κυβερνώσα μας αριστερά -ενώ το σύμπαν καίγεται- που συχνά συλλαμβάνω τον εαυτό μου, ως γριά, να συνομιλώ με την οθόνη. Θα σας μεταφέρω τον πλέον πρόσφατο διάλογό μου. Τι άκουγα, τι μονολογούσα...


Λαφαζάνης: «Για την έκδοση νέου νομίσματος, ως συναλλαγματικά αποθέματα θα μπορούσαν ν' αξιοποιηθούν τα 35 δισεκατομμύρια που βρίσκονται στις τράπεζες ως καταθέσεις, πέραν των δεκάδων δισεκατομμυρίων που βρίσκονται σε θυρίδες». 
(Τι λες ρε μεγάλε! Μαζί τα βγάλαμε; Επειδή εσάς άνοιξε ο κώλος σας στο «Να το εξετάσουμε» και στον «Αγώνα» από καρέκλας;). 

Συμπλήρωσε δε, ότι «Η πλειοψηφία έχει αναγάγει το ευρώ σε θρησκευτικό δόγμα». (Ποιος τα λέει αυτά; Ο πιο «θρησκευτικός δόγμα» πολιτεύματος-πεθαίνεις!). 


Ο Αριστείδης Μπαλτάς επέμενε ότι θα μπορούσε έξω από τις τράπεζες που ήταν οι ουρές να υπήρχε τραπεζάκι με δυο μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που θα έδιναν ένα μπουκαλάκι νερό και θα τηρούσαν σειρά προτεραιότητας. (Αυτές οι «ευαισθησίες» σας μάραναν! Εγώ λέω να έστελνε ο ΣΥΡΙΖΑ και πουτάνες μήπως κατά τη διάρκεια της αναμονής έπιανε κανέναν γέρο κανένα μεράκι για συνεύρεση… Γαϊδούρια! Που έχετε μούτρα!). 


Ο Αντ. Νταβανέλος έκανε πρόταση για γενική απεργία διαρκείας. 
 (Παλιά μας τέχνη κόσκινο. Η συνεισφορά της αριστεράς στην Ελλάδα διαχρονικά). 


Νάσος Ηλιόπουλος: «Δεν γίνεται να έχουμε επικεφαλής στη διαπραγματευτική ομάδα τον κ. Χουλιαράκη που είναι πιο τρόικα από τρόικα». (Βάλτε τον Λαφαζάνη που δεν είναι... Να σας καμαρώσω) και συνέχισε «Είμαστε σε σημείο όχι αδιεξόδου αλλά πνιγμού και μέσα από το συνέδριο πρέπει να δούμε πώς θα απεγκλωβιστούμε». (Όλα γιαβάς-γιαβάς... Σκάσε και κολύμπα, ρε! Μαζί μας. Βάρκα! Μια βάρκα!).


Νάντια Βαλαβάνη, αναφερόμενη στο θέμα της μαμάς της «Με αφήσατε να τα βγάλω πέρα μόνη μου». (Κλασική αριστερά συντεταγμένη… Η πονεμένη Νάντια! Μαζί τις έχουμε τις μάνες; Τις καταθέσεις;). 


Κώστας Ήσυχος: «Συντεταγμένο σχέδιο απεμπλοκής από το μνημόνιο». (Τώρα ξύπνησε ετούτος! Μιλήστε του γλυκά στην αρχή! Μην του έρθει απότομα! Μου θέλει και συντεταγμένο σχέδιο απεμπλοκής… Ανάθεμα την ώρα σας!). 


Ο Γ. Μηλιός τάχθηκε υπέρ του διαρκούς συνεδρίου καταγγέλοντας το μνημόνιο ως «Καταστροφική λιτότητα για τους πολλούς και αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου» (Μηλιός ως ΜΗ κεφάλαιο. Να και οι πλακίτσες! ). 


Ο Πάνος Σκουρλέτης μίλησε για «υποτίμηση των δυσκολιών καθώς και για κατάρρευση βεβαιοτήτων, όπως εκείνης ότι η ελληνική στάση πληρωμών θα προκαλούσε οικονομικό ντόμινο». (Τώρα το κατάλαβες; Μακάκα! Και τι να σε κάνω εγώ τώρα; Άι σιχτίρ! Ξύπνησε και ο Σκουρλέτης που δεν είχε αφήσει κανάλι για κανάλι να περιφέρει τη ξινίλα του. 

Άσε με! Βγαίνω έξω. 
Δεν μπορώ. Δεν μπορώ σου λέω. Θα πάθω εγκεφαλικό κι έχω και μικρό παιδί να μεγαλώσω. Πού πάω; Τι σημαίνει πού πάω; Ούτε και γω ξέρω πού πάω. Έξω! Βγαίνω έξω)...  

ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Aπόστολος Μπαλτάς. Tέλος!!! (Τί δεν καταλαβαίνεις???)

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

«​​Ενα τραπεζάκι έξω από τις τράπεζες με δύο μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να μοιράζουν μπουκαλάκια νερό και να φροντίζουν για την προτεραιότητα στην ουρά». 


Τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;  


Ενα τίποτε, λίγη δροσιά και μια ζεστή αγκαλιά. Για να συμπληρώσω μάλιστα την πρόταση που έκανε ο κ. Μπαλτάς στην Κ.Ε. του κόμματός του, θα πρότεινα, μαζί με το νερό, οι κομσομόλοι να εξηγούν στους είλωτες την ιστορική αναγκαιότητα της ουράς, να μοιράζουν ενημερωτικά φυλλάδια για τους αγώνες που έδωσε η ηγεσία του κινήματος, τις σκληρές διαπραγματεύσεις με τα μαύρα κοράκια, τους δανειστές και τα γαμψά τους νύχια. Υποκλίνομαι.


Η πρόταση Μπαλτά ήταν η κορυφαία στιγμή της συνεδρίασης, το χιτ που θα παρασύρει στην επιτυχία και όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου.  


Μην αφήσετε την επιφανειακή της αφέλεια να σας παραπλανήσει. 


Αν την κοιτάξετε προσεκτικά, θα διαπιστώσετε πως πρόκειται περί κομψότητος, αντίστοιχη μιας τέλειας μαθηματικής εξίσωσης. Η οποία εδράζεται στη μεγάλη εκτίμηση που έχει η ελληνική πολιτική για τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων, εκτίμηση η οποία με τη σειρά της αποτιμάται από την εκτίμηση που οι ίδιοι πολιτικοί έχουν για τη δική τους νοημοσύνη.


Προς Θεού. Δεν επιδιώκω να υποτιμήσω τη νοημοσύνη του κ. Μπαλτά, αλίμονο. 


Απλώς αναρωτιέμαι πόση «διανοητική αδράνεια» –για να το πω κομψά– απαιτείται για να παραχθεί μια τέτοια σκέψη.  


Κατάφερες με την ανικανότητά σου να κλείσεις τις τράπεζες, αφού τις άδειασες πρώτα, κατάφερες να στήνονται στην ουρά για εξήντα ευρώ, και η λύση που προτείνεις στο πρόβλημα είναι να μοιράζουν τα μέλη σου μπουκαλάκια με νερό στους αναξιοπαθούντες.  


«Γκαϊντούρια!» που είχε φωνάξει και ο φιλέλληνας Τσερτς στην Εθνοσυνέλευση κάποτε.


Υπάρχει βέβαια και η δυσμενέστερη εκδοχή: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η τέχνη του οικονομικού πολέμου για τσαμπουκαλεμένους μ@l@kes που ενώ δεν μπορούν να μοιράσουν άχυρο σε δυο γαϊδούρια θέλουν να αλλάξουν την Ευρώπη!

Του Χαρίδημου Τσούκα 

Καθηγητή στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Αν και εξηγείται, δεν παύω να εκπλήσσομαι όταν το βλέπω: ευφυείς άνθρωποι να παίρνουν κακές αποφάσεις. 

Ο κ. Βαρουφάκης, ειδικός στα στρατηγικά παίγνια, χειρίστηκε τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές εξόχως βλαπτικά για τη χώρα: σε 25 δισ. ευρώ ανέρχεται το επιπλέον κόστος από τις συνέπειες της προσφυγής στο δημοψήφισμα, εκτιμά το ΔΝΤ!  

Ο κ. Τσίπρας, με τεράστια λαϊκή αποδοχή, διαχειρίστηκε την καθολική επιθυμία για παραμονή στην ευρωζώνη με ταυτόχρονο τερματισμό της λιτότητας λαϊκιστικά, δηλαδή αναπαράγοντας την επιθυμία, δίχως στρατηγική επεξεργασία.

 
Αν διέθεταν εκλεπτυσμένη στρατηγική σκέψη θα ενεργούσαν διαφορετικά. Θα γνώριζαν τι μπορούν να πετύχουν και τι όχι, σε ποια συγκυρία. «Θα νικήσει αυτός που ξέρει πότε να πολεμήσει και πότε να μην πολεμήσει» λέει ο Σουν Τζου. Δυστυχώς, οι ηγέτες μας έμαθαν να συνθηματολογούν ή να ακκίζονται, όχι να σχεδιάζουν. Συνήθισαν να είναι ηγέτες των απερίσκεπτων υποσχέσεων, όχι των σκληρών επιλογών.

Ο πυρήνας του προβλήματος είναι η εγγενώς αντιφατική λαϊκή επιθυμία: 

(α) ναι στο ευρώ, (β) όχι στους όρους λιτότητας της ευρωζώνης. 

Αυτό δεν είναι παράξενο: πολλές ανθρώπινες επιθυμίες εμπεριέχουν την αντιφατικότητα. Η δυσκολία έγκειται στο πώς τη χειρίζεται κανείς.

Πρώτον, ο στρατηγικά σκεπτόμενος ηγέτης οφείλει να αντιληφθεί την αντιφατικότητα της επιθυμίας του και τις συνέπειές της. Η ηγετική ομάδα Τσίπρα - Βαρουφάκη ουδέποτε το αντελήφθη. Μιλούσε διαρκώς για «έντιμη συμφωνία μέσα στο ευρώ», αγνοώντας ότι μια συμφωνία καθίσταται «έντιμη» (μη ταπεινωτική) στο μέτρο που τα δύο μέρη είναι περίπου ισοδύναμα. Πώς το λέει ο αξεπέραστος Θουκυδίδης; «Το δίκαιο λαμβάνεται υπόψη μόνο όταν και τα δύο αντίπαλα μέρη κατέχουν ίση δύναμη για την επιβολή του, και [...]  όταν αυτό δεν συμβαίνει, οι ισχυροί υλοποιούν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους, ενώ οι ανίσχυροι ενδίδουν αποδεχόμενοι τη μοίρα τους».

 
Δεύτερον, την αντιφατικότητα της επιθυμίας σου γνωρίζει και ο αντίπαλος (ο δανειστής). Γνωρίζει, επιπλέον, ότι τα αντιφατικά στοιχεία (α) και (β) δεν είναι ισοβαρή. Οι κ.κ. Τσίπρας και Βαρουφάκης έχουν χαρακτηρίσει την έξοδο από το ευρώ «καταστροφική», ενώ τη λιτότητα «κακή». Aρα, αν αναγκαστεί κανείς να επιλέξει, η λιτότητα είναι προτιμότερη από τη δραχμή. 

 
Την προτίμησή σου εικάζει βάσιμα και ο δανειστής. Κατά συνέπεια, τον συμφέρει να σε πιέσει να μετατρέψεις την αντιφατική επιθυμία σου σε δίλημμα (ευρώ ή λιτότητα;), διότι γνωρίζει ότι, ως ορθολογικός παίκτης, θα προτιμήσεις την «κακή» από την «καταστροφική» εναλλακτική.

 
Τρίτον, αν είσαι ξύπνιος πρέπει να αποφύγεις το δίλημμα. Πώς; Αποφεύγοντας την ολέθρια σύγκρουση. Είσαι αδύναμος, δεν σε παίρνει. 

  

Σε σχέση με τους δανειστές, αναζητείς συμμαχίες και χτίζεις την αξιοπιστία σου. Αναλαμβάνεις αξιόπιστες δεσμεύσεις για να τους πείσεις ότι ανταποκρίνεσαι σε αυτό που κυρίως επιθυμούν: μεταρρυθμίσεις. Σε σχέση με τον λαό σου αναλαμβάνεις πρωτοβουλίες που να ανταποκρίνονται στο πάνδημο αίτημα για δικαιοσύνη, ανατροπή της κομματοκρατίας, εμπιστοσύνη στην πολιτική - άρα, πάλι μεταρρυθμίσεις. Αναζητείς τα σημεία τομής μεταξύ των δύο ειδών μεταρρυθμίσεων. Η λιτότητα μπορεί να γίνει ανεκτή αν δώσεις στον λαό όραμα και προοπτική.

 
Τέταρτον, είναι σημαντικό να αντιληφθείς πότε χάνεται η μάχη, έτσι ώστε να συνθηκολογήσεις με τους καλύτερους δυνατούς  όρους. Η άπειρη, ερασιτεχνική, ανοργάνωτη και ιδεοληπτική ηγεσία μας ουδέποτε το κατάλαβε. Διέκοψε τις διαπραγματεύσεις και προκήρυξε δημοψήφισμα, παρασύροντας τις τράπεζες στην καταστροφή, ζημιώνοντας απίστευτα την οικονομία και επιδεινώνοντας τη διαπραγματευτική θέση της χώρας. Αποτέλεσμα: το τρίτο μνημόνιο είναι πολύ δυσμενέστερο σε σχέση με ό,τι προσφέρθηκε ως το δημοψήφισμα!

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γιατί, από κ. Τσίπρας, εφεξής Αλεξάκης…

Του ΣΑΚΕΛΛΑΡΗ ΣΚΟΥΜΠΟΥΡΔΗ

Η Βαρουφιάδα επιμένει να μας λερώνει την καθημερινότητά (είναι τόσο μάικρο το ότι ο κ. Τσίπρας καλύπτει τον κίνκυ γκιεράπη που είχε ορίσει Υπουργό Καταστροφής…). Εν τούτοις, υπάρχει πάντα ένα μεγάλο κάδρο που κυριαρχεί κατάφατσα και μας θυμίζει πού βρισκόμαστε.

Είμαστε με τράπεζες κλειστές και κάπιταλ κοντρόλ για πρώτη φορά, κάτι τρομακτικά πρωτόγνωρο για όλους τους ζώντες Έλληνες. Μένουν ζωντανές μόνο οι επιχειρήσεις που φεύγουν για Βουλγαρία ή Κύπρο. 

Η οικονομία καταρρέει, παρά την στήριξη των εταίρων (που τους χρωστάμε και δεν μας χρωστάνε), η οποία από μόνη της δεν φτάνει.  

Είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή η εξωτερική βοήθεια για ένα πολύ σοβαρό λόγο, που δευτερογενώς εξηγεί γιατί και το πρόβλημά μας ΔΕΝ είναι το χρέος (που η ακατανόμαστη Φράου Μπλύχερ εντελώς επονείδιστα αποκαλεί απεχθές)...

Ο λόγος αυτός είναι, λοιπόν, ότι η άρρωστη κοινωνία μας αρνείται να ξελαμπικάρει και να μπει πρωτοπόρα και ενεργά στην υπερπροσπάθεια της εθνικής ανασυγκρότησης, της οποίας μόνο εμείς μπορούμε να είμαστε το υποκείμενο. Όλοι οι άλλοι θα είναι συνεργοί και συμπαραστάτες, αλλά η δουλειά αυτή είναι δική μας, από μας για μας.

Αντάρτικο Χρόνου; Ορθοπεταλιά ή GROLLAPSE!
 
Νταξ, το GROLLAPSE, για το οποίο μιλάμε εδώ και μήνες (αφότου οριστικοποιήθηκε η καλαμπουρτζίδικη ανικανότητα της Πρώτη Φορά «Αριστεράς»), τελικά δεν θα ‘ρθει μονομιάς. Έγινε και επίσημα η κωλοτούμπα, αφού. Αυτή δεν σημαίνει, όμως, ότι ντε και καλά θα γλιτώσουμε την τρομακτική κατάρρευση.

Γιατί μετά την κωλοτούμπα, την οποία η κυβέρνηση θεωρεί ένα κακόγουστο αστείο που θα περάσει γρήγορα, πρέπει να έρθει και η εφαρμογή του Τσιπνημονίου. 

Ποιος θα την κάνει; 

Αυτοί που ολοένα ψάχνουν δικαιολογίες, για να πουν ότι είναι αντίθετοι με όσα επιτάσσει το Τσιπνημόνιο;

Αυτοί, εκτός από άεργοι και ανίκανοι, ανάγκα και μνημονιακοί εγένοντο, αλλά, όπως λέει ο κ. Βούτσης, δεν είναι δα και μνημονιακής λογικής… Πάρ’ το αβγό και κούρευ’ το, δηλαδή… Αυτοί οι διαταραγμένοι άνθρωποι, που τους έφτανε ο σαματάς για να αρπάξουν με εξαπάτηση την εξουσία, αλλά τώρα πανικόβλητοι ψάχνουν να βρουν τι θα την κάνουνε, είναι δύσκολο να κυβερνήσουν…

Τώρα χρειάζεται στιβαρός τιμονιέρης και σοβαρά στελέχη, που θα ξέρουν τι να κάνουν, χωρίς να επιτρέπουν να χάνεται η παραμικρή στιγμή. Ετούτοι εδώ, όμως, αδιαφορούν για τις στιγμές που χάνονται, μόνο εσωστρέφονται νομίζοντας ότι όλος ο κόσμος είναι η μικρότητα της ενδοκοσμάρας τους… Και συνεχίζουν το Αντάρτικο Χρόνου που ήδη μας κατέστρεψε… 

Η επιβίωσή μας, όμως, είναι σαν το ποδήλατο. Δεν γυρίζεις τα πετάλια; Πέφτεις. Ανίκανοι και ιδεοληπτικοί μουζίκοι, συνεχίζουν να παίζουν Μονόπολυ και να επιδίδονται στο ζημιογόνο Αντάρτικο Χρόνου. Ο κόζμος χάνεται και το ΣΥΡΙΖΑ χτενίζεται.

Πώς θα μας οδηγήσουν με την αναγκαία ανάντη ορθοπεταλιά αυτοί οι τύποι, ώστε να βγούμε εκτός του νέου καθοδικού σπιράλ, όπου μας έριξαν με δυο τρεις κατάντη κινήσεις ματ; 

Πώς να δράσουν αυτοί οι ατάλαντοι κομισσάριοι γραφειοκράτες, που δεν ξέρουν τίποτε άλλο, πάρεξ κομματικοσυνδικαλιστικές κουμουνιζμένες ίντριγκες;

Δουλειές του Μεφιστοφελή
 
Βέβαια, ο κ. Τσίπρας δεν καταρρέει επειδή τάχα ατύχησε απέναντι στους κακούς δανειστές, που του έκαναν κάποια ανέντιμη λαβή απαρατήρητη από την διαιτησία.  

Θα κατέρρεε ούτως ή αλλέως, αφού είχε επιλέξει την θέση της ανωμαλαρίας, αυτήν που ποτέ των ποτών δεν βγαίνει αληθινή.

Είχε ποντάρει στο άλογο που λέγεται «Ποτέ». Είχε κάνει το άθλιο αλλά σύνηθες έγκλημα των λαϊκιστών, που σαν να ψαρεύουν με δυναμίτη σε ένα κολπίσκο, σηκώνουν όλο το ψάρι της περιοχής. Ξέρουν καλά, όμως, ότι μαζί σκοτώνουν και τον γόνο και εκεί για δεκαετίες δεν πρόκειται να ξαναβγεί ζωντανός οργανισμός, κάτι που είναι εναντίον των απογόνων τους…

Άλλως ειπείν, ο κ. Τσίπρας πούλησε τον εαυτό του στον Μεφιστοφελή και έπαθε ό, τι κι ο Φάουστ, όπως ποθούσε. Και αφ’ ότου κατάλαβε πού έμπλεξε, πλέον ήταν αργά. Ο Λαϊκισμός είναι ο Μεφιστοφελής της Πολιτικής ο ίδιος.

Πουλιέσαι για να κερδίσεις την εξουσία, αλλά, ακόμα κι αν πρόσκαιρα γλιτώσεις, γιατί τα γίδια τον μασάνε τον ταραμά, η κακιά η ώρα για το λαό και για σένα δεν θα αργήσει. Και μετά σε κατατρώει η Ιστορία και αυτό δεν το γλιτώνεις με κανένα κόλπο…

Το «νέο» που ήταν εντελώς παλιό
 
Το είπε πάλι ο κ. Τσίπρας. Κανονίστε εσείς οι αντιμνημονιακοί, που είστε τόσο ευαίσθητοι σε θέματα συνέπειας και αξιοπιστίας, να καθίσετε φρόνιμα, αλλιώς θα πέσει η Πρώτη Φορά «Αριστερά». Και αυτό θα είναι κρίμα, λέει, μια κυβέρνηση που εκφράζει το νέο, να πέσει τόσο άδοξα, ενώ καιροφυλακτεί το παλιό που βρίσκεται σε σήψη…

Εδώ ας αντιπαρέλθουμε ότι τα παιδιά τα «αριστερά», ειδικά μετά την ξενοφοβική αντιμνημονιακή εμπειρία (όχι μόνο λόγω των κακών χνώτων του Αμνήμονος Ανεξυριζαυγιτισμού) είναι μάλλον ακροδεξιά παρά αριστερά.

Και όχι μόνο γιατί το λένε πια πολλοί Ευρωπαίοι (Γκάμπριελ, ΚονΜπεντίτ, Φερχόφστατ κλπ). Άλλωστε δεν νοείται Αριστερά, που δεν επιδιώκει ανατροπές στο στάτους κβο. Ακόμα λιγότερο αν, αντίθετα, κατακτά την εξουσία επαγγελλόμενη να επαναφέρει ΤΟ Άθλιο Χρεωκόπο Καθεστώς 2009, με ένα νόμο και ένα άρθρο…

Και όμως, πέρα από το γεγονός ότι δεν είναι Αριστερά, αν πέσει η κυβέρνηση, πάλι για τον ίδιο λόγο που έπεσαν και οι άλλοι θα πέσει. Για την αφόρητη πάγια αναξιοπιστία των ηγετών μας. Γιατί και οι άλλοι ήταν ψεύτες, εξ ίσου λαθροαντιμνημονιακοί, που στην στροφή ανακάλυψαν ότι «Ουδείς αναμάρτητος κυρ Αντωνάκης»…

Μόνο που τούτοι εδώ, εκτός από ψεύτες, όπως ξανάπαμε πρόσφατα, είναι και ανίκανοι. Επί πλέον, με την παρανοϊκή τους παρλαπίπα, έχουνε εκδιώξει ως «ξενόδουλο» από την πιάτσα κάθε τεχνοκρατικό στοιχείο, άνευ του οποίου δεν προχωράει τίποτε, αφού ως γνωστόν, με αερολογίες δεν βάφονται αβγά.

Τα μεγάλα ψέματα που ξεδιπλώνονται αποκαλύπτουν πόσο παλιό είναι το «Νέο» του κ. Τσίπρα, πάνω στο οποίο στηρίζει την παραμύθα του ακόμα. Το «Νέο» είναι εντελώς παλιό, τόσο όσο τα λαϊκιστικά ψέματα που μας αμόλησαν τόσον καιρό… Τόσο παλιό… Τόσο σύνηθες, τόσο το ίδιο με όλες τις άλλες σάπιες εκδοχές του παλαιοκομματικού λαϊκισμού…
 

Υπάρχει βέβαια και η ερμηνεία Φίλη «Ο λαός (παρά τα τελευταία προβλήματα) επιμένει με ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί είναι το Νέο». Τα έχουμε πει τρία χρόνια τώρα. ΤΟ Σύστημα έχει ισχυρά δεμένο εντός της δομής του τον ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και μέσα σε τόσο λίγο χρόνο έχει χαρακτηριστικά Καθεστώτος. Για τρεις λόγους ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ακόμα εκδοχή του παλαιού.

Και γιατί ως συνδικαλιστικό κατεστημένο διόριζε πελάτες εδώ και δεκαετίες. Και διότι ως βασικός πιεστικός μοχλός του εξωγήινου διεκδικητισμού των συντεχνιών φέρει κορυφαία ευθύνη για την χρεωκοπία, κι ας μην είχε κυβερνήσει… Και ως αντιπολίτευση των «μνημονιακών» κυβερνήσεων στην ύστερη πενταετή φάση της Μεταπολιτευτικής περιόδου, εξακολούθησε να είναι αφόρητα πιεστικός θεματοφύλακας του Παλαιού Πελατειακού Παρακράτους.

Γι’ αυτό και βοήθησε την μη επίτευξη της εφαρμογής των μνημονίων, υπαίτια της ακόμα συντελούμενης καταστροφής. Επίσης, γι’ αυτό και στα τέλη Ιανουαρίου αποκαλέσαμε την φρέσκια κυβέρνηση πφ«Α» ΣΥΡΙΖΑ «Αλλαγή Πελατειακής Φρουράς».

Μείζον πρόταγμα το «Σκίσιμο», Αλεξάκη!

Και μην μας πει κανείς ότι εδώ τα παιδιά δεν είναι ψεύτες. Ένας ένας αρχίζουν και τα λελεύουν τα φουντούνια. Νταξ, την αρχή την έκανε ο αρχηγέτης, που είπε ότι δεν είπε πως θα σκίσει τα μνημόνια. Λες και όλοι είμαστε γίδια και εθελοτυφλούντες έχουμε διαγράψει την εικόνα του να λέει ότι θα τα σκίσει και θα ‘ναι μέρα μεσημέρι (κάτι που παρέλκει ακόμα και να υπομνησθεί μέσω των χιλιοπαιγμένων λινκ στο διαδίκτυο.


 
Και δεν ντρέπεται που αυτό «το σκίσιμο του μνημονίου» δεν ήταν κάτι άσχετο, αλλά ήταν το μείζον πρόταγμά του, ο πυρήνας της ρητορικής του. Τόσο μείζον που γι’ αυτό και μόνο τα ‘φτιαξε με το ακροδεξιό ψεκαζμένο κόμμα. Ακόμα ανέχτηκε να βρίσκεται από την ίδια μεριά και με τους ναζί, στο πλαίσιο του Αντιμνημονιακού Ανεξυριζαυγιτισμού…

Και τώρα κάνει πως δεν είπε αυτό το μείζον σκιτζήδικο πρόταγμά του, ο θλιβερός κ. Τσίπρας… Μετά από αυτή την αναίσχυντη ψεματάρα, ο κ. Τσίπρας κόντυνε τόσο, έγινε και αυτός πλέον ένας ακόμα πολιτικός νάνος. Όπως παλιότερα είχαν ξεπέσει και ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης, ο Αντωνάκης. Δεν είναι πια ο κ. Τσίπρας, με το σπαθί του έγινε ο Αλεξάκης της καρδιάς μας. Πιο λίγος πεθαίνεις, κυρ Αλεξάκη…

Τώρα ξεθαρρεύουν και οι υπόλοιποι, όχι από κρίση ειλικρίνειας, αλλά γιατί αυτό απαιτεί η αιτιολόγηση της κωλοτούμπας. Είπε ο κυρ Σκουρλέτος, σε κυνική ομολογία: «Θα ήταν πολύ δύσκολο να δώσουμε τη 13η σύνταξη, ακόμα και αν δεν είχαν συμβεί όλα αυτά… …Δυο λέξεις στροβιλίζουν το μυαλό μου. Αφέλεια και βεβαιότητα».

Και όμως, ηλίθιος δεν είναι κανείς τους. Ούτε αφελής, ούτε και βέβαιος για το αδύνατον που (υποτίθεται ότι) καρτερούσαν να συμβεί, εκθέτοντας σε κίνδυνο τη χώρα… Αφελείς, λοιπόν; Όχι! Ψεύτες!

Διαταραγμένοι Ψεύτες, Κατεστραμμένη Κοινωνία
 

Άντε, το πολύ πολύ να εντάξεις σε άλλη διακριτή κατηγορία την περίπτωση των «συνεπών» αντιμνημονιακών. Αυτοί απαλλάσσονται λόγω «αριστερής» ευηθείας. Λέει ο κ. Λαφαζάνης ότι έχουμε Δικτατορία του Ευρώ. 

Όχι! Εάν υπάρχει μια Δικτατορία, αυτή είναι η Δικτατορία της βλακώδους αντιμνημονιακής ιδεοληψίας. Αυτή κλιμακωτά, εδώ και πέντε χρόνια, μας έφερε στη σημερινή χαώδη καταστροφή…

Όποιος τολμά να μπει σε επ’ αυτού σχετικό διάλογο, ας κοπιάσει… Εξ ίσου και ο κ. Μπαλτάς, που διέκοψε το Πρόγραμμα του Ψηφιακού Σχολείου αποτελεί την άλλη πτυχή της «αριστερής» παράνοιας, που ΔΕΝ θα αφήσει τον τόπο να ανορθωθεί…

Όπως, παρομοίως, η βλακεία ΤΟΥ Καθεστώτος δεν αφήνει πουθενά να γεννηθεί δημιουργία («Γιατί δεν δίνουν άδεια στην εταιρεία που κατασκευάζει τα Pony;) 

Ας βγάλει, όμως, κανείς το κεφαλάκι έξω από τη χαβούζα, όπου είμαστε όλοι στοιβαγμένοι. Και ας συλλογιστεί π.χ. τι ξεστόμιζε ο στόμας των υπερδιακοσίων κορυφαίων Συριζαίων στη συνεδρίαση της Κ.Ε τους. Τότε θα καταλάβει γιατί είμαστε τόπος πονεμένος και καταδικασμένος.

Όλοι αυτοί οι χαρούμενοι άνθρωποι ήρθαν να μας σώσουν, ο κατά δήλωσή του γιος της ακροδεξιάς τρομοκράτισσας (άλλοτε αποδιοπομπαίος και άλλοτε κολακευτέος, ανάλογα με τους υπολογισμούς…), η ακατανόμαστη Φράου Μπλύχερ, Πασιονάρια και ιδρύτρια των απεχθών και επονείδιστων Επιτροπών Αλήθειας εις βάρος της Αλήθειας, κ.ά…

Στην απόλυτη κοζμάρα τους παραμένουν τα παιδιά, ενώ η πατρίδα βυθίζεται αργά και σταθερά προς το σκοτεινό έρεβος της άτακτης χρεωκοπίας. Οι σοβαρότεροι από αυτούς νομίζουν ότι, επειδή τώρα έκανε την κωλοτούμπα ο αρχηγός, γι’ αυτό και θα σωθούμε. Αμ δεν αρκεί τώρα η κωλοτούμπα, πρέπει και να ξεφορτωθεί άμεσα τα βαρίδια και να αρχίσουμε όλοι μαζί να τρέχουμε προς την ανασυγκρότηση… Όμως, αυτό ακριβώς ΔΕΝ γίνεται. Έτσι δεν είναι;

Η κατάρρευση της ασταθούς ψευδοδομής:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Tα χρήματα του 3ου πακέτου διάσωσης θα μπουν στη χώρα απλά για να τα ξαναβγάλουν οι Ελληνες κατσαπλιάδες έξω!!!

Των JACK EWING και  LIZ ALDERMAN / The New York Times

Ένας έλληνας επιχειρηματίας, κρατώντας μια βαλίτσα γεμάτη ευρώ, βηματίζει νευρικός μπροστά από την ουρά που έχει σχηματιστεί στον έλεγχο διαβατηρίων στο «Ελ. Βενιζέλος». 

Οι καταπονημένοι τελωνιακοί του κάνουν νόημα να περάσει.  

Λίγες ώρες αργότερα φτάνει στην Φρανκφούρτη και καταθέτει τα χρήματά του γρήγορα σε γερμανική τράπεζα. 

Κάπως έτσι «έκαναν φτερά» από τις ελληνικές τράπεζες περίπου 40 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η απόσυρση των χρημάτων από τις ελληνικές τράπεζες είναι μόλις ένα μικρό κομμάτι του συνολικού παζλ της ελληνικής οικονομίας και της συνακόλουθης πτώση της έπειτα από δύο διασώσεις. Με την τρίτη διάσωση,  η Ελλάδα και πάλι δεν πρόκειται να δει τα χρήματα να μπαίνουν στα ταμεία της. Ελάχιστα από αυτά θα επενδυθούν στην πραγματική οικονομία για να τονωθεί η ανάπτυξη.

«Γνωρίζω πως αυτό που κάνω δεν είναι και πολύ πατριωτικό. Ωστόσο, αυτά τα χρήματα είναι οικονομίες μιας ζωής των γονιών μου και πλέον δεν είναι ασφαλή στις ελληνικές τράπεζες» λέει ο έλληνας επιχειρηματίας. 

Το 2010 η Ελλάδα έλαβε περίπου 360 δισεκατομμύρια ευρώ από τους δανειστές της και τώρα αναμένεται να λάβει άλλα 86 δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία θα έχουν την ίδια τύχη με τα προηγούμενα: σημαντικό μέρος θα χρησιμοποιηθεί για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και για την πληρωμή δανείων και ομολόγων. Η μοναδική διαφορά σε αυτή τη συμφωνία είναι ότι η Κομισιόν υπόσχεται πως θα προσφέρει αναπτυξιακό πακέτο που θα φτάσει ακόμη και στα 35 δισεκατομμύρια ευρώ. Μόνο που αυτά τα χρήματα δεν αναμένεται να φτάσουν πριν από το τέλος του 2015 - και πάλι χωρίς αυτό να είναι βέβαιο.

Η γενική αίσθηση στους Έλληνες είναι πως αυτά τα χρήματα δεν θα τους ωφελήσουν. «Τα χρήματα από τα Μνημόνια πηγαίνουν ως επί το πλείστον στις τράπεζες και τους δανειστές. Μακάρι να βοηθήσουν, αλλά οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια και δεν βλέπω πώς αυτά τα χρήματα θα πάνε στην πραγματική οικονομία» λέει ο Νίκος Καλαμπούγιας, ο οποίος διατηρεί οπωροπωλείο στο κέντρο της Αθήνας. 

Στη Γερμανία όμως και στις άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης επικρατεί μια εντελώς άλλη άποψη:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πέντε διδάγματα για τo συριζοπληκτο κωλοχανείο

Του MAREK DABROWSKI / BRUEGEL

Η συμφωνία Ελλάδας-δανειστών σηματοδοτεί δραματική στροφή στις προσπάθειες πέντε ετών να αποτραπεί η πτώχευση της Ελλάδας. 

Δεν ξέρουμε αν θα επιτύχει, καθώς επίκεινται διαπραγματεύσεις για καίριες λεπτομέρειες. Είναι, άλλωστε, αμφίβολο αν δεσμεύεται η ελληνική κυβέρνηση να υλοποιήσει το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. 

Ισως πρέπει να ανακαλέσουμε την εμπειρία από την Ελλάδα και τις άλλες χώρες που εφάρμοσαν προγράμματα διάσωσης και μεταρρυθμίσεις για να αντλήσουμε διδάγματα.
Πρώτο δίδαγμα:  

Οπως ισχύει για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να δαπανούν επ’ άπειρον περισσότερα από τα έσοδά τους. Οταν το παρακάνουν κινδυνεύουν να πτωχεύσουν. Τότε πρέπει να παρουσιάσουν πρωτογενές πλεόνασμα, ακόμη κι αν κηρύξουν στάση πληρωμών. Διαφορετικά, δεν έχει άλλη χρηματοδότηση. Συνήθως αυτό προϋποθέτει δρακόντεια δημοσιονομική πολιτική, κάτι που συχνά ξεχνούν στην Ελλάδα. Οι ελληνικές αρχές θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να παρουσιάσουν πρωτογενές πλεόνασμα και να υιοθετήσουν περιοριστική νομισματική πολιτική για να αποφύγουν τον υπερπληθωρισμό.

Οπότε θα έπρεπε να εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις που ζητούν οι δανειστές της.

Δεύτερο δίδαγμα:  

Στις δραματικές διαπραγματεύσεις 11-13 Ιουλίου, πολλοί αναλυτές επισήμαναν την έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και στους πιστωτές. Ουδέποτε υπήρξε ουσιαστική εμπιστοσύνη καθώς έχει προηγηθεί η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων από την Ελλάδα και η απροθυμία της να υλοποιήσει μεταρρυθμίσεις. Η Ελλάδα δεν έχει χάσει, όμως, μόνον την εμπιστοσύνη των δανειστών της αλλά και των επιχειρήσεων και της αγοράς εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση έχει αποκοπεί από κάθε δυνατότητα δανεισμού από τις αγορές. Οταν η εμπιστοσύνη έχει εξανεμιστεί και η χώρα έχει πτωχεύσει, δεν έχει νόημα μια δημοσιονομική πολιτική που αποσκοπεί σε τόνωση της ανάπτυξης, όπως θα ήθελαν οι αντίπαλοι της λιτότητας σαν τον Πολ Κρούγκμαν και τον Τζόζεφ Στίγκλιτζ. Αντιθέτως, φαίνεται σαν παρερμηνεία των θεωριών του Κέινς.

Τρίτο δίδαγμα:  

Η Ελλάδα προχωράει αργά στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Αυτό καταδεικνύει πως η κυβέρνηση δεν έχει πραγματικά δεσμευθεί πολιτικά στο πρόγραμμα. Ο οικονομολόγος Κένεθ Ρογκόφ έχει υπογραμμίσει την ανάγκη να έχει η χώρα την πατρότητα του προγράμματος για να αποδώσει. Η Ελλάδα δυσκολευόταν πάντα να αναλάβει η χώρα την πατρότητα των μεταρρυθμίσεων, κάτι που ίσως αποτελεί τη μεγαλύτερη αδυναμία του προγράμματος. Ακόμη κι αν η ελληνική κοινωνία είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί επώδυνα μέτρα για να παραμείνει στην Ευρωζώνη και να ανακτήσει την πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς, η πρόθεσή της δεν θα μεταφραστεί αυτομάτως σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία ικανή να σχηματίσει κυβέρνηση. Η Ελλάδα ενδέχεται να αντιμετωπίσει μακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας.

 

Τέταρτο δίδαγμα: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η εμπειρία της Ανατολικής Ευρώπης που γλίτωσε απ τον κομμουνισμό πρέπει να γίνει ΜΑΘΗΜΑ για το συριζόπληκτο κομμουνιστολάγνο κωλοχανείο αν θέλει να γλιτώσει την καταστροφή...

Του Stefan Wagstyl/ Financial Times

Το 1998 ένας πανούργος δρoμέας μακρινών αποστάσεων ονόματι Mikulas Dzurinda ανέλαβε την εξουσία στη Σλοβακία, έχοντας επιτυχώς νικήσει τον απολυταρχικό πρωθυπουργό Vladimir Meciar σε μια εκλογική αναμέτρηση που αποδείχθηκε κρίσιμη για το μέλλον της κεντροευρωπαϊκής χώρας.

Ο πολυκομματικός συνασπισμός του που μαστιζόταν από αντιπαραθέσεις, κληρονόμησε μια χώρα που διολίσθαινε σε στασιμότητα και όλο και περισσότερο αποξενωνόταν από το ευρωπαϊκό κατεστημένο από την αυστηρή πολιτική και τον ρουσφετολογικό καπιταλισμό του Meciar. 

Όπως και άλλοι Κεντροευρωπαίοι μετά την ανατροπή του κομμουνισμού το 1989, οι Σλοβάκοι βρίσκονταν στον επώδυνο δρόμο από τον Μαρξ προς την αγορά. Όμως εξαιτίας του Meciar, είχαν μείνει πίσω στον αγώνα να εκσυγχρονιστούν και να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έτσι ο Dzurinda έβαλε τα αθλητικά του παπούτσια και μετέτρεψε τη Σλοβακία σε μια μηχανή οικονομικής ανάπτυξης, προσελκύοντας ξένους επενδυτές, ιδιαίτερα τις αυτοκινητοβιομηχανίες, που έκαναν τη χώρα αυτοκινητοβιομηχανικό κόμβο. Η Σλοβακία έφτασε τους Ανατολικοευρωπαίους ανταγωνιστές της και εντάχθηκε εγκαίρως στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το 2004. Ο Dzurinda, που έχασε την εξουσία το 2006, είχε την ικανοποίηση να δει τη Σλοβακία να αγγίζει ρυθμό ανάπτυξης 10,7% έναν χρόνο αργότερα. Για τους περισσότερους Σλοβάκους, ο πόνος της μεταρρύθμισης άξιζε.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο κυβερνητικός συνασπισμός του οποίου υποσχέθηκε στους κουρασμένους ψηφοφόρους έναν δρόμο προς την ευημερία, θα έκανε καλά να εξετάσει τη Σλοβακία και τις άλλες πρώην κομμουνιστικές χώρες. Το ίδιο και οι πιστωτές της Αθήνας, με πρώτη τη Γερμανία, που τη δεκαετία του 1990 ηγήθηκε της εκστρατείας της ΕΕ για τον εκσυγχρονισμό της Ανατολικής Ευρώπης. Αν και οι προκλήσεις παραμένουν, η εμπειρία αυτή θεωρείται από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ΕΕ.

Το σημαντικότερο μάθημα είναι πως οι χώρες θα δεχθούν να περάσουν τις κακουχίες της μεταρρύθμισης αν έχουν κάποια ισχυρά κίνητρα προκειμένου να αντιμετωπίσουν την αναπόφευκτη αντίδραση.  

Στην Ανατολική Ευρώπη, οι στόχοι περιελάμβαναν:  

Διαφυγή από τη σοβιετική κυριαρχία, την επιθυμία για ελευθερία (στα ταξίδια και στην ψήφο) και, πάνω απ' όλα, το όνειρο του βιοτικού επιπέδου της Δυτικής Ευρώπης. Ο δρόμος ήταν ανοικτός και επιθυμητός και οι κυβερνήσεις συνέχισαν να προχωρούν, ακόμα και όταν τη χαοτική κατάρρευση του κομμουνισμού ακολούθησαν άλλα σοκ, περιλαμβανομένης της ρωσικής κρίσης του 1998 και το κραχ του 2009.

Τι σχέση έχουν αυτά με την Ελλάδα; 

Απόλυτη: 

Η οικονομία έχει καταρρεύσει κατά περίπου 25% από το 2007, πτώση μεγαλύτερη από αυτήν που σημειώθηκε στην Κεντρική Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αν και οι Έλληνες είναι πιο πλούσιοι απ' ό,τι οι περισσότεροι Ανατολικοευρωπαίοι ακόμα και σήμερα, δυσανασχετούν για την απώλεια της προ κρίσης ευημερίας. Η εμπιστοσύνη στα κατεστημένα πολιτικά κόμματα έχει εξαφανιστεί σε σημείο που η χώρα να κυβερνάται από έναν κομμουνιστικό-εθνικιστικό συνασπισμό. Η εμπιστοσύνη στη δημόσια διοίκηση είναι χαμηλή.

Το θεμελιώδες πρόβλημα δεν είναι το πρόγραμμα διάσωσης.  

Ναι, πρέπει να είναι γενναιόδωρο ακόμα και αν οι δυο προηγούμενες διασώσεις απέτυχαν, και να προσφέρει απομειώσεις χρέους. 

Ναι, πρέπει να περιλαμβάνει μεταρρυθμίσεις.

Και η Γερμανία, η οποία είχε ιστορικό συμφέρον να βοηθήσει την Ανατολική Ευρώπη, θα πρέπει να δείξει περισσότερη συμπάθεια για την πιο μακρινή Ελλάδα.

  Όμως ακόμα σημαντικότερο είναι η Ελλάδα και οι πιστωτές της να βρουν έναν τρόπο για να κτίσουν την ελληνική λαϊκή στήριξη για τον οικονομικό εκσυγχρονισμό.

Η εμπειρία της Ανατολικής Ευρώπης δείχνει πως ο ενθουσιασμός εξανεμίζεται γρήγορα μπροστά στις δυσκολίες. Και στην Ελλάδα δεν υπάρχει ενθουσιασμός, μόνο εχθρότητα. Ακόμα και αν ο κ. Τσίπρας με κάποιον τρόπο καταφέρει να περάσει τις μεταρρυθμίσεις από τη βουλή, θα έρθει αντιμέτωπος με τις διαδηλώσεις στους δρόμους. Αν με κάποιον τρόπο τις ξεπεράσει, στην καλύτερη περίπτωση, θα αντιμετωπίσει την κωλυσιεργία από μια δημόσια διοίκηση με περιορισμένο ενδιαφέρον για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Αντιμέτωποι με τους μη προσηλωμένους και διχασμένους πολιτικούς άρχοντες, οι γραφειοκράτες θα αργοπορούν.

Σε αυτές τις συνθήκες, αυτό που έχει πραγματικά σημασία δεν είναι αν η Ελλάδα θα καταλήξει εντός ή εκτός ευρωζώνης, αλλά να διασφαλιστεί η στήριξη του ελληνικού λαού για μεταρρύθμιση.  

Πώς μπορεί να επιτευχθεί όταν έχει χαθεί τόσος καιρός και τόση εμπιστοσύνη;  

Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Όμως: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H οικονομική "βουτιά" του κωλοχανείου που παρακαλά να το διασώσουν χώρες με 50% ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟ κατά κεφαλήν ΑΕΠ !

Του EDWARD HADAS / REUTERS BREAKINGVIEWS

Το ελληνικό Κοινοβούλιο ενέκρινε διστακτικά τα νέα μέτρα λιτότητας. 

Αν και τα μέτρα υπερψήφισαν οι 229 από τους 300 βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου, υπάρχει γενικευμένη πικρία. Πολλοί Ελληνες αισθάνονται ότι έχουν γίνει φτωχότεροι και φοβούνται ότι δεν θα βοηθήσουν τα νέα μέτρα.

Παρ’ όλα αυτά, τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας δείχνουν ότι στην Ελλάδα το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι περίπου 50% υψηλότερο απ’ ό,τι στην Πολωνία, της οποίας η οικονομία έχει αποδώσει λαμπρά τα τελευταία χρόνια. Οι Ελληνες τα πηγαίνουν πολύ καλύτερα από τους εταίρους τους στην Ευρωζώνη Λεττονούς και Λιθουανούς, και βρίσκονται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με τους Πορτογάλους. Και όμως, καμία από τις προαναφερθείσες χώρες δεν υπέστη ούτε κατά διάνοια την αναστάτωση από τις αλλεπάλληλες αλλαγές κυβερνητικών σχημάτων που συγκλονίζουν την Ελλάδα επί χρόνια και την οξεία πολιτική αντιπαράθεση για τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, η οποία συνεχίζεται όπως έδειξε το σχίσμα του ελληνικού κυβερνητικού συνασπισμού κατά την τελευταία ψηφοφορία για την έγκριση των μέτρων λιτότητας.

Η σύγκριση της Ελλάδας με την Πορτογαλία θα μας βοηθήσει να εξηγήσουμε τις διαφορές, όπως προτείνει ο καθηγητής Μπράνκο Μιλάνοβιτς του City University της Νέας Υόρκης.

Στη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα ήταν κατά μέσον όρο 5% υψηλότερο από αυτό των Πορτογάλων, σε όρους δολαρίων προσαρμοσμένων στον πληθωρισμό σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. 

Η μικρή διαφορά δεν προκαλεί έκπληξη. Ελλάδα και Πορτογαλία είναι μεσαίου εισοδήματος ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες έχουν να αντιπαλέψουν με ισχυρές οικονομικές ολιγαρχίες και αδύναμους θεσμικούς οργανισμούς.

Ωστόσο, η πορεία της οικονομικής ανάπτυξης που ακολούθησαν Ελλάδα και Πορτογαλία τα προηγούμενα χρόνια είναι αρκετά διαφορετική. 

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ Ελλήνων και Πορτογάλων ήταν συγκρίσιμο σε γενικές γραμμές μεταξύ των ετών 1995 και 2002. Τότε η Ελλάδα έκανε ένα άλμα και μέχρι το 2007 ο μέσος Ελληνας είχε κατά κεφαλήν ΑΕΠ κατά 20% υψηλότερο σε σύγκριση με τον Πορτογάλο. Η διαφορά αυτή έχει εκμηδενιστεί έκτοτε. Οι οικονομολόγοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου προβλέπουν ότι φέτος το κατά κεφαλήν εισόδημα των Πορτογάλων θα είναι κατά 3% υψηλότερο από των Ελλήνων.

Αν περισσότεροι άνθρωποι στην Ελλάδα έδιναν μεγαλύτερη προσοχή στο ύψος του εισοδήματος που έχουν και όχι στην τάση αύξησης ή μείωσής του, μπορεί η ελληνική πολιτική σκηνή να ήταν πιο ήσυχη. Ομως φαίνεται πως οι ψηφοφόροι ανησυχούν περισσότερο για την κατεύθυνση και τον ρυθμό της αλλαγής παρά για το επίπεδο του εισοδήματος.