ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η τραγική κατάντια του συριζόπληκτου μπουρδέλυ προστατεύει την Πορτογαλία απ το να αναδείξει έναν δεύτερο Τσίπρα που θα την καταστρέψει!

Tου  Paul Ames / POLITICO

Οι τουρίστες που συρρέουν στη Λισαβόνα φέτος το καλοκαίρι ίσως να σκέφτονται ότι καταφτάνουν σε ένα φυτώριο αριστερής αναταραχής. Τεράστιες πολιτικές διαφημίσεις γεμίζουν την πρώτη διασταύρωση στο δρόμο προς την πόλη. Σε φανταχτερό κόκκινο και κίτρινο, η μία δείχνει ένα σφυροδρέπανο μιας τοπικής μαοϊκής ομάδας και απαιτεί να δοθεί ένα τέλος στο ευρώ και στην «προδοσία της κυβέρνησης».

Δίπλα, το Bloco de Esquerda, το Αριστερό Μπλοκ, μαίνεται ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, διακηρύσσοντας ότι «δεν μπορεί να πουλάνε μια χώρα». 

 Λίγο πιο μακριά, αφίσες χαιρετούν το Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ως «δύναμη του λαού».  

Οι καπιταλιστές που επισκέπτονται την χώρα δεν πρέπει να ανησυχούν υπερβολικά, ωστόσο. Παρά τα χρόνια της οικονομικής κατήφειας και τις έντονες καταγγελίες κατά της λιτότητας, η Πορτογαλία βαδίζει προς τις εκλογές του Οκτωβρίου με τη λιγότερο ριζοσπαστικοποιημένη πολιτική στην ευρωζώνη.

Η κοινοβουλευτική ψηφοφορία της 4ης Οκτωβρίου φαίνεται να είναι μια ευθεία μάχη μεταξύ του κυβερνώντος κεντροδεξιού συνασπισμού του πρωθυπουργού Πέδρο Πάσος Κοέλιο και του κεντροαριστερού Σοσιαλιστικού Κόμματος με επικεφαλής τον πρώην δήμαρχο της Λισαβόνας Αντόνιο Κόστα. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δίνουν στους Σοσιαλιστές το προβάδισμα με πάνω από 35 τοις εκατό των ψήφων, αλλά η κυβέρνηση συνασπισμού είναι μόλις μια-δυο μονάδες πίσω. Δεν υπάρχει κανένα σημάδι για ένα κύμα από αριστερές εστίες φωτιάς σε στυλ ΣΥΡΙΖΑ ή Podemos.

Το παλαιάς σχολής Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCP) έχει στις δημοσκοπήσεις γύρω στο 10 τοις εκατό, και ελάχιστα έχει αλλάξει το αποτέλεσμά του από τις τελευταίες εκλογές, το 2011. Το Μπλόκο της Αριστεράς που θέλει να γίνει ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται να φτάσει το 5 τοις εκατό που πήρε πριν από τέσσερα χρόνια. Και τα ακροδεξιά κόμματα απλά δεν μπαίνουν στο πολιτικά ραντάρ της Πορτογαλίας.

«Υπάρχει μεγάλη αηδία με το σύστημα στο σύνολό του», δήλωσε ο καθηγητής Μανουέλ Βιλαβέρντε Καμπράλ, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας και πολιτικός σχολιαστής. «Οι άνθρωποι αισθάνονται εξαπατημένοι από όλα τα κόμματα, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να παράσχουν την υποστήριξή τους στους νέους τους οποίους δεν εμπιστεύονται. Αντ 'αυτού, η αποχή θα είναι τεράστια».

Ακόμη και με την αποχή, το μεγαλύτερο ερώτημα είναι αν οι νικητές - για την κεντροαριστερά ή κεντροδεξιά - θα είναι σε θέση να συγκεντρώσουν την απόλυτη πλειοψηφία. 

Σε κάθε περίπτωση, η ανθεκτικότητα των κυρίαρχων πολιτικών κομμάτων της Πορτογαλίας φαίνεται αξιοσημείωτη, δεδομένης της οικονομικής κατάστασης της χώρας.

Σε αντίθεση με τους Ισπανούς, τους Έλληνες και τους Ιρλανδούς, οι Πορτογάλοι δεν απόλαυσαν καν μια τροφοδοτούμενη από το χρέος φιέστα πριν έρθουν οι κακές στιγμές. Η χώρα των 10 εκατομμυρίων είχε μόλις αρχίσει να βγαίνει από μια εξαετή ύφεση όταν «χτύπησε» η παγκόσμια οικονομική κρίση.

Στη συνέχεια, ο Σοσιαλιστής Πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες είχε αναγκαστεί να ζητήσει πακέτο διάσωσης 78 δις ευρώ και να καλέσει την τρόικα των διεθνών αξιωματούχων για να εποπτεύει την οικονομία. Το αποτέλεσμα ήταν ύφεση, ανεργία ρεκόρ, συρρίκνωση των συντάξεων, των μισθών και των υπηρεσιών. Η ύφεση ποτέ δεν έφτασε τις ελληνικές αναλογίες, αλλά η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 7,5 τοις εκατό μεταξύ 2009 και 2013. Η Πορτογαλία αιμορραγούσε. Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι 110.000 άνθρωποι μετανάστευσαν το 2013 και μόνο, οι περισσότεροι αναζητώντας εργασία στη Βόρεια Ευρώπη ή τις ακμάζουσες πρώην αποικίες της Αγκόλας και της Μοζαμβίκης.

Μια σειρά από σκάνδαλα διαφθοράς - που οδήγησαν τον Σόκρατες στη φυλακή με την κατηγορία της απάτης- η κατάρρευση της μεγαλύτερης ιδιωτικής τράπεζας και η σύλληψη κορυφαίων αξιωματούχων της υπηρεσίας μετανάστευσης απέτυχαν επίσης να ταρακουνήσουν το πολιτικό κατεστημένο. Η πολιτική, ως συνήθως, επιβίωσε επειδή τα πράγματα, έστω και αργά, πηγαίνουν καλύτερα. Η Πορτογαλία ήταν σε θέση να βγει από το πρόγραμμα διάσωσης πρόωρα. Οι σημαντικές ιδιωτικοποιήσεις, οι εταιρικές φορολογικές περικοπές και η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας έχουν οδηγήσει το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες να επαινούν τον Πάσος Κοέλιο ως πρότυπο για το είδος των μεταρρυθμίσεων που η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να κάνει.

Η οικονομία βγήκε από την ύφεση το περασμένο έτος. Η ανεργία έχει σταθερά μειωθεί από το υψηλό του 17 τοις εκατό το 2013, αν και μια πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ δείχνει ότι μπορεί να χρειαστούν και 20 χρόνια για να φτάσει στα προ κρίσης επίπεδα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η εθνική διάθεση γίνεται πιο ανάλαφρη. Ο τουρισμός ανθεί, εξαγωγικοί τομείς όπως το κρασί και τα υποδήματα απογειώνονται και οι εταιρείες start-up της Λισαβόνας ανθούν.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Oι σχέσει μίσους του συριζόπληκτου κωλοχανείου με την Δύση

Του TONY BARBER / The Financial Times

Το 2010, τη χρονιά της πρώτης διάσωσης των €110 δισ., πολλοί Έλληνες καταλάβαιναν ότι το κράτος και οι πολίτες ζούσαν για δεκαετίες πέρα από τα όριά τους.

Το φάρμακο της λιτότητας και των οικονομικών μεταρρυθμίσεων θα ήταν πικρό, αλλά έπρεπε να το καταπιούν. 

Η πρωταρχική ανάγκη, όπως και για τις προηγούμενες γενιές, ήταν η παραμονή στον δρόμο του εκσυγχρονισμού και της ευρωπαϊκής ταυτότητας.

Καθώς ανακαλύπτω την Αθήνα, το αίσθημα που επικρατεί τώρα είναι διαφορετικό. Η εξάντληση και η απόγνωση έχουν αντικαταστήσει την αυτοκριτική. Υπάρχει μεγάλη δυσφορία που τα πέντε χρόνια χορήγησης του φαρμάκου δεν έφεραν τίποτε άλλο πέρα από μαζική ανεργία, χρεοκοπία επιχειρήσεων, ένα μαραμένο κοινωνικό κράτος και εθνική ταπείνωση.

Ωστόσο η επιθυμία για μια σύγχρονη Ελλάδα που θα αξιώνει τη θέση της στην Ευρώπη είναι ίδια όπως και το 2010.

Αυτό εξηγεί το πρωτοφανές παράδοξο οι Έλληνες να ψηφίζουν στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ενάντια στους όρους του μνημονίου και ταυτόχρονα να δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις ότι θέλουν την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Ακόμα και το 66% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπέρ του ευρώ.

Εξηγεί επίσης και ένα φαινομενικό παράδοξο για τον Αλέξη Τσίπρα, τον ριζοσπαστικό αριστερό πρωθυπουργό και ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ κατάφερε να πείσει το κοινοβούλιο να στηρίξει μεταρρυθμίσεις για το συνταξιοδοτικό και τον ΦΠΑ για να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση €86 δισ., η τρίτη από το 2010. Την ίδια στιγμή, δήλωνε ότι εκβιάστηκε να αποδεχτεί τους όρους και ότι δεν πιστεύει σε αυτούς.

Η αμφίσημη στάση του προκαλεί αμφιβολίες στις πρωτεύουσες της ευρωζώνης για το αν η κυβέρνησή του, ακόμα και μετά από έναν ανασχηματισμό που απομάκρυνε τους αντάρτες υπουργούς, είναι άξια εμπιστοσύνης για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.  

Γιατί, ρωτάνε, η Ελλάδα φαίνεται να θέλει να έχει πάντα και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο;

Θέλω να κάνω δύο παρατηρήσεις. 

Η μία αφορά τη σχέση μίσους-αγάπης ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Δύση, ένα πολύπλοκο σύνολο συμπεριφορών που φτάνει πίσω στον πόλεμο του 1821 για την ελληνική ανεξαρτησία. 

Η άλλη αφορά το γεγονός πως η Αθήνα και οι πιστωτές της έχουν μεταχειριστεί ή κακομεταχειριστεί την κρίση.  

Και οι δύο παρατηρήσεις σχετίζονται με το αν το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης, όπως είναι τώρα σχεδιασμένο, θα πετύχει.

Για τους Έλληνες, η Δύση είναι μια κοινότητα ανεπτυγμένων οικονομιών και δημοκρατιών προς την οποία κατευθύνονταν για δύο αιώνες και στην οποία κατάφεραν να γίνουν πλήρες μέλος όταν εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, τον προκάτοχο της Ε.Ε., το 1981 και στην ευρωζώνη το 2001. 

Η σύγχρονη Ελλάδα χρωστάει την ανεξαρτησία της εν μέρει στη στήριξη των Βρετανών και στις ΗΠΑ χρωστάει την απίστευτα καλή τύχη να είναι το μόνο βαλκανικό κράτος που δεν παραδόθηκε στον κουμμουνισμό μετά το 1945.

Αλλά οι Έλληνες βλέπουν τη Δύση και ως μια ομάδα πιο ισχυρών κρατών που ορισμένες φορές εκβιάζουν τη χώρα, χρησιμοποιώντας πολιτική, οικονομική, ακόμα και στρατιωτική πίεση. Καμία λίστα των δυτικών παρεμβάσεων στην Ελλάδα δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν περιλαμβάνει και την επιτροπή των πιστωτών που συγκροτήθηκε το 1898 για να ελέγξει τα δημόσια οικονομικά της, μετά τη χρεοκοπία του 1893.

Μετά ήρθε η γερμανική κατοχή το 1941-44, που ακολουθήθηκε από μια μακροχρόνια μεταπολεμική επιρροή των ΗΠΑ, με αποκορύφωμα στη χούντα των συνταγματαρχών που κατέλαβε την εξουσία το 1967.

 Όλα αυτά τα τραύματα υποτίθεται ότι θα ξεθώριαζαν με την Ελλάδα μέλος της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, που δηλώνουν ότι ενστερνίζονται ένα πνεύμα ενότητας και ίσης μεταχείρισης.

Αντίθετα, η οικονομική κατάρρευση ενίσχυσε τον διχασμό της Ελλάδας απέναντι στη Δύση.  

Οι πιστωτές είναι ταυτόχρονα και απελευθερωτές και καταπιεστές. Διαθέτουν την ισχύ να βγάλουν την Ελλάδα από την κόλαση στην οποία βρίσκεται. Μπορούν επίσης να την κάνουν να βράζει εκεί επ’ άπειρον.

Υπογράφοντας μεταρρυθμίσεις που έχουν υπαγορευτεί από τη Δύση και την ίδια ώρα δυσανασχετώντας για τις επιπτώσεις τους, ο κ. Τσίπρας ακολουθεί ένα μονοπάτι που χάραξαν οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010, αν και χρησιμοποιεί πιο επιθετικό λεξιλόγιο.

Για να καταλάβει κανείς γιατί οι Έλληνες και οι ηγέτες του έχουν μια αμφίθυμη στάση απέναντι στις απαιτήσεις των δανειστών, πρέπει να δούμε πέρα από τα εθνικά στερεότυπα:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η τραγωδία του κωλοχανείου...

Των EREMY BULOW και  KENNETH ROGOFF / CERP's policy portal

Κατά κοινή πεποίθηση, η Ελλάδα έχει διανύσει μια παρατεταμένη περίοδο με υπερβολικά μέτρα λιτότητας που επέβαλε η τρόικα σε μια κοντόφθαλμη προσπάθεια για να εξασφαλίσει την αποπληρωμή όσο το δυνατόν μεγαλύτερου τμήματος από το υπέρογκο χρέος της. 

Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα ήταν καθαρός δέκτης κεφαλαίων από την τρόικα από το 2010 μέχρι τα μέσα του 2014. Και οι δύο πλευρές διαπραγματεύθηκαν με βάση το συμφέρον τους – προασπιζόμενες μέσω απειλών τις θέσεις τους, οι οποίες είχαν σχέση με το άμεσο κόστος μιας χρεοκοπίας και πολύ λιγότερο με το βασικό μέλημα της Ελλάδας που αφορά τη φήμη της ως φερέγγυα χώρα για την τακτική αποπληρωμή των χρεών της.

Μια ευρωπαϊκή χώρα με μεγάλη κληρονομιά, η Ελλάδα παραμένει από πολλές απόψεις αναδυόμενη αγορά. Η οικονομία της έχει υποστεί μια «επική» ύφεση που οι κατεξοχήν χώρες υψηλού εισοδήματος κατάφεραν να αποφύγουν. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας, σε όρους δολαρίου, αυξήθηκε από το 41% εν συγκρίσει με τα επίπεδα της Γερμανίας το 1995 στο 71% το 2009 και επανήλθε στο 47% μέχρι το 2014.

Με βάση την αγοραστική δύναμη των πολιτών της Ελλάδας, η πτώση αυτή είναι θεαματικότερη, ξεκινώντας από το 77% των επιπέδων της Γερμανίας το 2008 στο 57% το 2013.

Η τραγωδία στην Ελλάδα είναι ότι δανείστηκε αδρά τις καλές εποχές των αρχών της δεκαετίας του 2000, παρά το γεγονός ότι το χρέος της ήταν ήδη υψηλό ως προς το ΑΕΠ. Θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης για να μειώσει το βάρος των χρεών της και όχι να το επεκτείνει. Αντί αυτού, όπως συνέβη σε πολλές χώρες, οι κυβερνήσεις εξάντλησαν κάθε περιθώριο δανεισμού. 

Μετέπειτα, η ύφεση από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-09 και η αποκάλυψη μιας τεράστιας λογιστικής απάτης έκλεισαν τις πόρτες δανεισμού από τις αγορές.  

Αντίθετα, από άλλες χώρες που βρέθηκαν παγιδευμένες σε κρίσεις χρέους, η Ελλάδα εισέπραξε δύο εξαιρετικά μεγάλα πακέτα διάσωσης που θα εξασφάλιζαν την απαιτούμενη ρευστότητα μέχρι να ολοκληρωθούν απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και να βελτιωθεί η κατάσταση του προϋπολογισμού. Ωστόσο, ως μέλος της Ε.Ε, η Ελλάδα δεν έχει την επιλογή να προχωρήσει σε υποτίμηση του νομίσματός της, ενώ οι μεταρρυθμίσεις συνάντησαν μεγάλα πολιτικά εμπόδια. Παράλληλα, οι εταίροι της σχεδιάζουν τα βήματά τους με γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα και τα πολιτικά τους προβλήματα.

Η Ευρώπη άρχισε να δυσανασχετεί πολύ με την καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων. Αν και παρουσίασε πρόοδο ως προς την απλούστευση των συνθηκών επιχειρηματικότητας, η κατάταξη της χώρας στην 61η θέση από την Παγκόσμια Τράπεζα σημαίνει ότι συνεχίζει να βρίσκεται πίσω από την Τυνησία και αρκετά πιο πίσω από την Ισλανδία (12), την Ιρλανδία (12), την Πορτογαλία (25) και την Ισπανία (33).

Σε μεμονωμένους τομείς, η απόδοση της Ελλάδας είναι αρκετά χαμηλή σε μεταρρυθμίσεις: 

"Επίγεια μαγεία"

77 ΧΡΟΝΙΑ ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ 

ΜΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙΣ ΔΩΣΕΙ ΓΙΓΑΝΤΑ...

Σαν σήμερα (2/8/ΧΧΧΧ)

338 π.Χ: Η Μάχη της Χαιρώνειας: Ο Φίλιππος Β' ο Μακεδών νικά τις ενωμένες δυνάμεις Αθηναίων και Θηβαίων

1826: Άλωση της Αθήνας από τον Κιουταχή.

1865: Ο Λιούις Κάρολ εκδίδει το μυθιστόρημά του «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».

1961: Οι Beatles δίνουν την πρώτη συναυλία τους ως συγκρότημα στο Cavern Club του Λίβερπουλ.

1938: Γεννιέται ο συνθέτης Δήμος Μούτσης

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Θα γίνουμε η καλύτερη μπανανία του κόσμου!!!

Του ΘΟΔΩΡΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Έχω καλά νέα και κακά νέα.

Τα κακά νέα: Αν οι διαπραγματεύσεις δεν οδηγήσουν σε συμφωνία, αν δεν υπογραφεί τρίτο μνημόνιο, αν δεν λύσει τα ψυχοπολιτικά του ο ΣΥΡΙΖΑ και, στη συνέχεια, αν δεν υλοποιηθούν τα μέτρα του μνημονίου, την έχουμε πατήσει. Το Grexit, αυτή η κακάσχημη λέξη που μέχρι πρόσφατα ήταν ταμπού (φτου κακά, τι λέτε τώρα, αποκλείεται, ούτε μία στο εκατομμύριο) μα τώρα είναι ρεαλιστικό ενδεχόμενο στο τραπέζι, θα γίνει πραγματικότητα, και θα είναι μια οδυνηρή πραγματικότητα.

Τα καλά νέα: Αν όντως αποχωρήσουμε από την ευρωζώνη, θα γίνουμε η καλύτερη τριτοκοσμική χώρα του κόσμου. Με διαφορά.

Ας τα πάρουμε ένα ένα.

Πριν από λίγες ημέρες η εταιρεία συμβούλων Ernst & Young (ΕΥ) δημοσίευσε μία έκθεση στην οποία περιγράφει τη μορφή της ελληνικής οικονομίας μετά από μια έξοδο από το ευρώ. Το σενάριο που παρουσιάζει η έκθεση προϋποθέτει μια συντεταγμένη, καλά οργανωμένη μετάβαση σε νέο νόμισμα, με βοήθεια και στήριξη από τους δανειστές και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ουσιαστικά πρόκειται για μια εικόνα του σχεδίου Σόιμπλε: Πώς θα είναι η Ελλάδα αν βγει από το ευρώ με τον πιο ήπιο και ανώδυνο τρόπο. 

Αυτό το σενάριο δεν έχει σχέση με το χάκινγκ του Taxis ή τα ηρωικά ριφιφί των ομάδων Βαρουφάκη και ΛαΛα (Λαφαζάνη/Λαπαβίτσα) αντίστοιχα. Μια αυτοσχέδια, “άτακτη” χρεοκοπία, σύμφωνα με την ΕΥ, θα οδηγούσε σε τόσο δραματικές καταστάσεις που κανένας οικονομολόγος δεν μπορεί να διανοηθεί, ή να περιγράψει.

Το “καλό” σενάριο ενός ιδεατού και άψογα σχεδιασμένου Grexit, από την άλλη, θα έχει μόνο “ανυπολόγιστο κόστος για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, και θα αφήσει τη χώρα πολιτικά και οικονομικά απομονωμένη και ευάλωτη”.  

Συγκεκριμένα:

To ΑΕΠ θα πέσει από 15 μέχρι 20%, δηλαδή περίπου όσο έπεσε το ΑΕΠ του Ιράκ από το 1986 μέχρι το 1995. Ή σχεδόν όσο έπεσε τα προηγούμενα πέντε χρόνια στην Ελλάδα. Θα πέσει άλλο τόσο, μέσα σε ένα χρόνο. 

Επίσης, το χρέος ούτε θα “σβηστεί” ούτε θα ελαττωθεί ουσιαστικά, ακόμα κι αν συμφωνήσουν σε γενναία αναδιάρθρωση οι δανειστές. Καθώς το ΑΕΠ θα καταβαραθρωθεί, ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ θα παραμείνει, όπως εκτιμά η ΕΥ, πάνω από 130%. 

Αυτό σημαίνει ότι ούτε “μνημόνια” θα γλιτώσουμε, ούτε τη λιτότητα. Έτσι και τολμήσει κυβέρνηση να χαλαρώσει τα δημοσιονομικά, και καθώς δεν θα υπάρχουν άλλα δανεικά, θα πρέπει “είτε να αυξηθούν οι φόροι, είτε να μειωθούν περαιτέρω οι δαπάνες”. Λιτότητα για πάντα, δηλαδή. 

Παράλληλα, η οικονομία θα καταρρεύσει. Οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών θα αυξηθούν, η αγοραστική αξία των νοικοκυριών θα μειωθεί ραγδαία, και θα πληγούν κυρίως τα μεσαία και τα χαμηλά εισοδήματα. Οι εισαγωγές θα καταρρεύσουν κατά 30% την πρώτη τριετία, οι επενδύσεις θα μειωθούν κατά 30% τα πρώτα δύο χρόνια. 

Το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί κατά 50% άμεσα, ο πληθωρισμός θα αυξηθεί απότομα και θα ξεπεράσει το 10%, η ανεργία θα ξεπεράσει το 30%. 

Το ετήσιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα πέσει στα 11.000 ευρώ, δηλαδή αντίστοιχο χωρών όπως η Ιορδανία, το Περού και η FYROM. Η Ελλάδα θα γίνει μια πολύ μικρότερη και πολύ πιο φτωχή χώρα. Κι αυτό είναι το καλό σενάριο.

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, αυτή τη στιγμή δεν έχουμε γλιτώσει από μια τέτοια τύχη. Κάθε άλλο. Βασικά, δεν έχουμε γλιτώσει ούτε από μια παλαβή YOLO χρεοκοπία σαν αυτές που οραματίζονταν ο Βαρουφάκης ή οι ΛαΛα. Η παρούσα κυβέρνηση προσπαθεί ακόμα να διαχειριστεί το σοκ της απότομης πρόσκρουσης στην πραγματικότητα και μοιάζει εντελώς ανίκανη να διαπραγματευτεί ένα τρίτο μνημόνιο και, ακόμα περισσότερο, να το εφαρμόσει κιόλας. Ακόμα κι αν υπάρξει συμφωνία μέχρι το τέλος Αυγούστου, κανείς δεν ξέρει πόσες ιδιωτικές εταιρείες θα ξανανοίξουν το Σεπτέμβριο, πόσο θα εκτιναχθεί η ανεργία, πόσο θα κρατήσει η αβεβαιότητα, πότε θα κάνει εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, πώς θα λύσει τα εσωκομματικά/ψυχολογικά του, κι όλα αυτά την ώρα που τα οικονομικά της χώρας είναι σε χειρότερα χάλια από οποιοδήποτε σημείο των τελευταίων πέντε χρόνων.

Στην παρούσα φάση δεν θα έβαζα στοίχημα ότι το 2016 θα βρει την Ελλάδα μέλος της ευρωζώνης.

Αλλά τώρα έρχομαι στο αισιόδοξο κομμάτι της ιστορίας:

Αν η Ελλάδα ζήσει την τραγωδία ενός Grexit, θα είναι πιθανότατα η πρώτη χώρα στην ιστορία του κόσμου που θα κάνει το μεγάλο άλμα από τον πρώτο κόσμο στον τρίτο μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Ως τέτοια, θα είναι η καλύτερη, πιο εξελιγμένη και η πιο ισχυρή τριτοκοσμική χώρα του κόσμου. Αυτό μου έγινε πρόσφατα σαφές στην πλατεία Βικτωρίας.

Καθώς τα νησιά και η Αθήνα και οι άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης πλημμυρίζουν από πρωτοφανείς αριθμούς εξαθλιωμένων προσφύγων αυτό το δραματικό καλοκαίρι, εμείς οι κάτοικοι των χωρών υποδοχής τείνουμε να πιστεύουμε ότι είναι όλοι ίδιοι, από όπου κι αν προέρχονται. Δεν είναι, όμως:  

Το από πού προέρχονται έχει πολύ μεγάλη σημασία για την κατάσταση και τις προοπτικές τους. Όπως μου είπε μέλος της κοινότητας των Αφγανών προσφύγων, η πολύ μεγάλη προσοχή και δημοσιότητα που δίνεται στους πρόσφυγες από τη Συρία είναι άδικη. “Τι πρόβλημα έχουν αυτοί”, είπε. “Έχουν μόνο πέντε χρόνια πόλεμο”. Πράγμα που μπορεί να ακούγεται περίεργο και να υποδηλώνει μέχρι και έλλειψη ευαισθησίας και αλληλεγγύης. Αλλά έχει νόημα.

“Οι Σύριοι είναι μορφωμένοι”, είπε ο άνθρωπος, “ξέρουν γράμματα, μερικοί ξέρουν και αγγλικά, και έχουν οικογένειες και γνωστούς. Οι δικοί μας (οι Αφγανοί) δεν έχουν τίποτα. Είναι διαλυμένοι. Σε εμάς έχει σαράντα χρόνια πόλεμο. Οι άνθρωποι που έρχονται πρόσφυγες δεν έμαθαν ποτέ γράμματα. Οι οικογένειες έχουν διαλυθεί. Έρχονται εδώ και αλλού και δεν έχουν κανέναν. Δεν ξέρουν να βάζουν καν την υπογραφή τους”.

Είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα. Η Συρία μέχρι πριν από πέντε χρόνια ήταν μια ανελεύθερη χούντα, μεν, αλλά κοινωνικά και πολιτισμικά εξελιγμένη, με εκπαιδευτικό επίπεδο παρόμοιο χωρών όπως ο Λίβανος, πολύ ανώτερο από της Υεμένης ή της Αιγύπτου, για παράδειγμα. Όπως ήταν καλύτερα εξοπλισμένοι να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της εποχής πριν τον εμφύλιο, έτσι είναι καλύτερα εξοπλισμένοι να αντιμετωπίσουν και τις δυσκολίες της προσφυγιάς. Μια βόλτα από τη Βικτώρια στην Ομόνοια και μερικές κουβέντες με τους μεν και τους δε αρκούν για να καταλάβει κανείς τη διαφορά.

Κι αυτό μας οδηγεί στο εξής συμπέρασμα: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αλέξη μου ΝΤΡΟΠΗ η σωτηρία μας να κρέμεται απο τ' ΡΧ: του Λαφαζάνη και του Γιάνη Βαρουφάκη! ΝΤΡΟΠΗ!

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Να τον εμπιστευτώ;  

Το ήθελα. Το ήλπιζα. Το περίμενα.
 

Ομως η απογόητευση καθοδική. Ομως η φλυαρία ατελείωτη και..αερολογική. Ομως η παράταξή του ο σίγουρος δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή!

Ο Αλέξης Τσίπρας. Υστερα από πολλά χρόνια στο πολιτικό κουρμπέτι. Υστερα από εφτά χρόνια ως Πρόεδρος του κόμματός του. Υστερα από τρία ολόκληρα χρόνια ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και ύστερα από έξι μήνες στον θώκο του πρωθυπουργού!

Υστερα από τόση μεγάλη και πλούσια εμπειρία. Μόλις χτες επιτέλους ανακάλυψε το εξής «δολοφονικό» δίλημμα: Είτε υποτίμηση, λιτότητα και προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είτε επιστροφή στη Δραχμή. Τουτέστιν είτε σωτηρία με θυσία η ολοσχερής κααστροφή!

Και τα αναπάντητα ερωτήματα πέφτουν βροχή. Και οι ευθύνες πολλές. Και τα αποτελέσματα ασήκωτα και τραγικά. Για όλους αυτούς που υποτίθεται ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ. Α έχει αναλάβει εργολαβικά υπό την προστασία του!

Δεν είχες αντιληφθεί Αλέξη μου ότι αν ήταν τόσο απλό ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος θα είχαν καταφέρει κάτι καλύτερο για τον δύσμοιρο αυτό τόπο;

Δεν είχες συνειδητοποιήσει Αλέξη μου ότι η Μέρκελ, αν υπήρχε μία περίπτωση στις εκατό, θα πρόσφερε μια καλύτερη συμφωνία στον δικό της Σαμαρά παρά σ εσένα τον αριστερό;

Δεν είχες καταλάβει, ύστερα από τον πρώτο μήνα των διαπραγματεύσεων ότι τα επιχειρήματά σου έπεφταν σε τοίχο και γίνονταν συντρίμμια παρασύροντας την χώρα;

Δεν έχεις μάθει Αλέξη μου ότι Ευρωζώνη και αλληλεγγύη δύο πράγματα μεταξύ τους ασύμβατα και εχθρικά;

Δεν είχες υπολογίσει Αλέξη μου ότι κάθε μέρα που περνάει ο λογαριασμός ανεβαίνει, πράγμα που σημαίνει περισσότερα δανεικά, περισσόερη ύφεση και μεγαλύτερη ανεργία;

Δεν είχες αντιληφθεί το μέγεθος της μπαρουφολογίας του Βαρουφάκη, γεγονός που έκανε τους εταίρους ακόμα πιο σκληρούς και ακόμα πιο τιμωρητικούς;

Και έπρεπε να περάσουν τόσοι μήνες, τόσες ατελείωτες συνεντεύξεις και τόσες χιλιάδες εμφανίσεις, ώστε ακόμα και ο Νίκος Φίλης, στενός σου συνεργάτης και κοινοβουλευτικός εκρπόσωπός σου να δηλώνει, επιτέλους, ότι «ο Βαρουφάκης έχει πει πολλές μακακίες»;

 
Βραδύνους δεν είσαι. 

Ηλικιωμένος δεν είσαι. 

Ανόητος δεν είσαι.  

Τότε τι συμβαίνει;

 
Δηλαδή έπρεπε να υποστούμε τα πάντα, να κλείσουν οι τράπεζες, να βάλουν λουκέτο χιλιάδες επιχειρήσεις, να απολυθούν χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι, να βρεθεί η χώρα στο χείλος της Αβύσσου; 

Δηλαδή έπρεπε να συμβούν όλα αυτά ώστε εσύ κάποια στιγμή να αντιλήφθείς και δημοσίως να ομολογήσεις αυτό που καταλαβαίνουν και τα νήπια;

 
Για όνομα του θεού και της παναγίας. Τέτοιο πράγμα δεν ξανάγινε. Τέτοιο πράγμα μόνο ως φαρσοκωμωδία. Τέτοιο πράγμα ούτε σενάριο αχαλίνωτης φαντασίας!

Και που σαι: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σύντροφοι, ο ανύπαρκτος Σοσιαλισμός κατέρρευσε μαζί με το Τείχος του Βερολίνου!

Γράφει το ΑΝΤΙΝEWS

Το φαινόμενο Λαφαζάνη και των συν αυτώ χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης αφού είναι σίγουρο ότι θα μας απασχολήσει στο άμεσο μέλλον.

Είναι γεγονός ότι κανείς δεν αμφισβητεί την τιμιότητά τους. Όπως είπε και κάποιος Συριζαίος για τον Ρούντι Ρινάλντι και την ΚΟΕ του, είναι ένας «τίμιος αγωνιστής, ένας εξαιρετικός άνθρωπος».

Δεν έχουμε λοιπόν καμιά αμφιβολία ότι όλοι αυτοί που ονειρεύονται έναν άλλο κόσμο, μια διαφορετική Ευρώπη και Ελλάδα, είναι έντιμοι. Αν και είναι φανερό ότι παίζουν πολύ καλά το ρόλο της εμπροσθοφυλακής του λόμπι της δραχμής, ίσως χωρίς να το θέλουν και χωρίς να το επιδιώκουν.

Αλλά για να δούμε ποιοι είναι όλοι αυτοί οι «αγωνιστές» που κόπτονται για την τύχη της Ελλάδας.  

Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους πρόκειται για νεοσταλινικούς οι οποίοι κοιμούνται και ξυπνάνε με τη φωτογραφία του «πατερούλη» κάτω από το μαξιλάρι. Που ονειρεύονται επίθεση στα Χειμερινά Ανάκτορα κι επειδή δεν έχουμε από δαύτα καλό είναι και το κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος.

Πρόκειται για τα τελευταία ίσως κατάλοιπα (μαζί με το 6% που ψηφίζει ΚΚΕ) της σοβιετικής περιόδου που δεν μπορούν να αποδεχθούν ότι ο ανύπαρκτος Σοσιαλισμός κατέρρευσε μαζί με το Τείχος του Βερολίνου.

Που λες και ζουν στην ταινία «Good by Lenin» και βλέπουν την καθημερινότητά τους να είναι ίδια με αυτό που έχουν στο θολωμένο τους μυαλό.

Είναι αυτοί που δεν μπορούν να αποδεχθούν ότι η Αγία Πετρούπολή δε λέγεται Λένινγκραντ γιατί ακόμη και οι Ρώσοι θέλουν να το ξεχάσουν, μαζί με τη σφαγή εκατομμυρίων αντιφρονούντων του κομμουνισμού.

Είναι οι ίδιοι που προτρέπουν τους Έλληνες να φάνε ρύζι και μπομπότα όπως έτρωγαν οι παππούδες διότι απλά δεν μπορούν να δεχθούν ότι υπάρχει και το... κρουασάν, αν και το λιγουρεύονται ενίοτε. 

Είναι αυτοί που βλέπουν το κινητό με την οθόνη αφής, το χρησιμοποιούν μερικές φορές μάλιστα, αλλά τρέμουν γιατί κρατάνε στα χέρια του ένα «όπλο» του διεθνούς καπιταλισμού.

Που βλέπουν τον επενδυτή ο οποίος δίνει δουλειά σε χιλιάδες ανθρώπους, γιατί προφανώς θέλει να κερδίσει, ως στυγνό κεφαλαιοκράτη που πρέπει να κρεμαστεί, ει δυνατόν με το σχοινί που θα δώσει ο ίδιος.

Είναι εκείνοι που ακούν τη λέξη τραπεζίτης και παίρνουν προληπτικά φάρμακο για τη «λύσσα». 

Και είναι οι ίδιοι που μόλις βγάζουν «δεκάρικους» στα συνέδρια και τις εκδηλώσεις, μοιάζουν με τα μαθητούδια στα αμφιθέατρα πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια. Με την ίδια ορμή, τα ίδια κούφια λόγια και τον ίδιο επαναστατικό «οργασμό». Σφυρηλατημένοι σε κάποιους άδηλους «αγώνες» για το καλό του λαϊκού κινήματος που ποτέ δε ρώτησαν τι θέλει.

Κι όπως λέει και ο Τζίμης Πανούσης στη δική του «Κατιούσα» είναι: 
« Εργατοπατέρες του λαού, λοβοτομημένες μαριονέτες του υπαρκτού του σουρεαλισμού» και «απ' της Βάρκιζας την κωλοτούμπα, που έδωσε τα όπλα στα σκυλιά, οι σφραγιδοκράτες νταβατζήδες, κοροϊδεύουνε την εργατιά».

Κάτι τέτοιοι είναι όλοι αυτοί οι αριστεροί αεριτζήδες που είναι τίμιοι πλην... εκτός τόπου και χρόνου. 

Και το ερώτημα είναι ένα: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μια Αριστερά εκτός θέματος

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Μία από τις μεγάλες προκλήσεις του άμεσου μέλλοντος για τους ευρωπαϊκούς λαούς είναι η Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Ευρωπαϊκής Ενωσης - ΗΠΑ (Transatlantic Trade and Investment Partnership TTIP). 

Είναι μια τεράστια συμφωνία με πάρα πολλές πτυχές –κάποιες από αυτές σκοτεινές–, η οποία θα καθορίσει σε πολλά τη ζωή μας τα επόμενα χρόνια. Ακόμη και τη ζωή των Ελλήνων· αν, φυσικά, παραμείνουμε κομμάτι του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, δηλαδή αν δεν μας τύχει κανένα εξάμηνο περίτεχνων διαπραγματεύσεων, σαν αυτές που είχαμε τον προηγούμενο καιρό και οδηγηθήκαμε στο κλείσιμο των τραπεζών. Η συμφωνία είναι αναγκαία για τη Δύση στο σύνολό της, αφού χάνει τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που είχε παγκοσμίως από αναδυόμενες οικονομίες όπως της Κίνας, της Ινδίας κ.λπ. Σύμφωνα με την Επιτροπή Διεθνούς Εμπορίου του Ευρωκοινοβουλίου, «το ΑΕΠ της Ε.Ε. εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το εμπόριο και τις εξαγωγές, και έτσι, μία “καλά σχεδιασμένη” συμφωνία με τις ΗΠΑ θα μπορούσε να συμβάλει στην ενίσχυση της συμβολής της βιομηχανίας στο ΑΕΠ της Ε.Ε. κατά 15%-20% έως το 2020, καθώς οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, και ιδίως οι μικρές και μικρομεσαίες, θα επωφεληθούν από μια αγορά 850 εκατομμυρίων καταναλωτών».

 
Η αλήθεια είναι ότι αν σωθούμε από τον βραχνά της άμεσης χρεοκοπίας και του υποβιβασμού στον Τρίτο Κόσμο (εκεί όπου μας οδηγούσε η «περήφανη διαπραγμάτευση του μεγαλοπρεπούς Γιάνη Βαρουφάκη) θα πρέπει να κάνουμε και εδώ μια πολύ σοβαρή συζήτηση για το μέλλον της Δύσης.  

Σ’ αυτή, προς το παρόν, ανήκουμε και οφείλουμε –έστω με τις μικρές μας δυνάμεις– να συνδιαμορφώνουμε. 

Λέμε «προς το παρόν», διότι η επικίνδυνη Ακροδεξιά και η παλαβή Αριστερά προπαγανδίζουν ότι «ένας αυτάρκης κι απομονωμένος κόσμος είναι εφικτός».
 

Σε μια εποχή, λοιπόν, που οι οικονομικές υπερδυνάμεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ νιώθουν τις απειλές και προσπαθούν να ενώσουν δυνάμεις, στο κυβερνών κόμμα μια αξιοσημείωτη μειοψηφία συζητά ακόμη εναλλακτικούς δρόμους εκτός Ευρωζώνης (και φυσικά εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης) για να ικανοποιήσουν τα παλιά τους κομμουνιστικά γινάτια. 

Κάνουν σχέδια για ντου στα αποθεματικά της Τράπεζας της Ελλάδος, σαν να μην υπάρχει αύριο, και πασπαλίζουν με πομπώδεις ανοησίες τον δημόσιο διάλογο σαν αυτές που διαβάζουμε στο iskra (δικτυακό τόπο της Αριστερής Πλατφόρμας):  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα λαμόγια της Επανάστασης

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Πολλοί σύντροφοι αναγνώστες/τριες έδειξαν ότι εξεπλάγησαν από το γεγονός ότι σε ένα τόσο σύντομο διάστημα από την αναρρίχησή του στην εξουσία, το φαινόμενο της διαφθοράς φαίνεται να σημαδεύει ανεξίτηλα τον κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ.  

Διορισμοί πολιτικών φίλων και συγγενών, χρήση εσωτερικής πληροφόρησης από υπουργούς για πλουτισμό τους καθώς και συγγενών τους, σχέδια για την υφαρπαγή μισθών και άλλων στοιχείων των πολιτών μέσω της δημιουργίας «σκιώδους τραπεζικού συστήματος», έκδοση «πλαστού» χρήματος - ιδού μερικές από τις προφανείς περιπτώσεις διαφθοράς του νέου καθεστώτος.

Όμως, δεν θα έπρεπε να εκπλήσσονται για το γεγονός ότι από τα γεννοφάσκια της η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστερά» φλερτάρει τόσο έντονα με τη διαφθορά. Όπως δείχνουν νέα αρχειακά στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, η διαφθορά δεν αποτελεί ένα μεταγενέστερο πρόβλημα που εμφανίζεται όταν το επαναστατικό καθεστώς χάσει με το πέρασμα του χρόνου την αρχική του ορμή και τα ιδεώδη. Αντίθετα, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό που το συνοδεύει από τη γέννησή του.

Τον Σεπτέμβριο του 1919, ο Λένιν πάθαινε σχεδόν αποπληξία διαβάζοντας την έκθεση που του είχε στείλει το Εργατικό Τμήμα του σοβιέτ του Πέτρογκραντ.

«Το χρήμα ρέει ελεύθερα από το σοβιέτ του Πέτρογκραντ», έγραφε η έκθεση, «στις τσέπες των κομματικών αρχηγών. Οι πεινασμένοι εργάτες βλέπουν τις καλοντυμένες Τσαρίνες των Σοβιετικών Τσάρων να πηγαινοέρχονται με δέματα με τρόφιμα και να κυκλοφορούν με τα αυτοκίνητά τους. Λένε ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του σημερινού καθεστώτος και αυτού των Ρομανόφ. Φοβούνται να διαμαρτυρηθούν στον Ζινόβιεφ διότι αυτός περιστοιχίζεται από ένοπλους δήμιους που απειλούν τους εργάτες, όταν αυτοί θέτουν πολλά ερωτήματα».

Σοκαρισμένος ο Λένιν διέταξε τον Στάλιν να διεξάγει μυστικές έρευνες και να τιμωρήσει τους ενόχους. Όμως ο Στάλιν αρνήθηκε λέγοντας ότι «δεν μπορώ να κατασκοπεύσω τους συντρόφους μου» και θέτοντας θέμα κομματικής ενότητας.

Το επεισόδιο αυτό, δύο μόλις έτη μετά την άνοδο των μπολσεβίκων στην εξουσία, είναι ενδεικτικό για το ότι το πρόβλημα της διαφθοράς υπήρξε ευθύς εξαρχής ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα για το νέο καθεστώς.  

Άλλοι, είχαν επισημάνει το εύρος του προβλήματος ακόμα νωρίτερα: «Μόνον οι Κομισάριοι ζουν ευχάριστα αυτές τις ημέρες», έγραφε ο -συμπαθών τους μπολσεβίκους- Ρώσος συγγραφέας Μαξίμ Γκόρκι στην γυναίκα του Αικατερίνα, τον Φεβρουάριο του 1919. «Κλέβουν όσα μπορούν από τους απλούς ανθρώπους προκειμένου να πληρώσουν τους αυλικούς τους και τις αντισοσιαλιστικές τους πολυτέλειες».

Εκατοντάδες ανέκδοτα και γκραφίτι στους τοίχους σατίριζαν τη διαφθορά των μπολσεβίκων. Οι ανώτεροι αξιωματούχοι βομβαρδίζονταν καθημερινά από τα κατώτερα στελέχη που διαμαρτύρονταν για τους κομμουνιστές που «έπιναν το αίμα του λαού». Οι εργάτες καταδίκαζαν την κόκκινη νομενκλατούρα: Μια ανακοίνωση ενός εργατικού συμβουλίου από το Περμ έθετε το αίτημα «όλα τα δερμάτινα σακάκια και οι τραγιάσκες των Κομισάριων να γίνουν παπούτσια για τους εργάτες».

Φυσικά, πολλοί μπολσεβίκοι δεν παρασύρθηκαν από το κύμα της διαφθοράς που άρχισε να πνίγει το κόμμα όταν πήρε την εξουσία. Όπως έγραφε ένας παλαιός μποσλσεβίκος σε επιστολή του στον Λένιν, τον Ιούλιο του 1919: «Το λάδωμα στο κόμμα έχει γίνει καθολική πρακτική. Χωρίς το λάδωμα οι κομμουνιστές σύντροφοι απλά δεν θα επιβίωναν».

Σε γράμμα του στον Τρότσκι τον Μάιο του 1920, ο Γιόφε έγραφε: 

«Υπάρχει μία τεράστια ανισότητα και οι υλικές αποδοχές κάποιου εξαρτώνται από την κομματική του θέση. Έμαθα π.χ. ότι πριν από τις τελευταίες εκκαθαρίσεις οι παλαιοί μπολσεβίκοι έτρεμαν ότι θα έχαναν το προνόμιό τους να μπορούν να ζουν στο ξενοδοχίο National και άλλα συναφή προνόμια».

Για να επιστρέψουμε στα δικά μας: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΟΥΕΡΤΟ ΡΙΚΟ: Προς χρεοκοπία μέσα στο Σαββατοκύριακο !!!

Η αναμενόμενη αθέτηση πληρωμής χρέους, που λήγει σήμερα, από το Πουέρτο Ρίκο θα είναι η αρχή μίας διαδικασίας που μπορεί να καταλήξει σε μία από τις μεγαλύτερες αναδιαρθρώσεις χρέους τοπικής κυβέρνησης, με προοπτική να ανοίξει την πόρτα σε διαμάχη με τους επενδυτές και να προκαλέσει αστάθεια στις τιμές των ομολόγων.

Ο κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο Αλεχάνδρο Γκαρσία Παντίγια σοκάρισε του επενδυτές τον Ιούνιο, όταν δήλωσε ότι το χρέος του νησιού - που ανέρχεται σε 72 δισ. δολάρια - δεν μπορεί να αποπληρωθεί και χρειάζεται αναδιάρθρωση. Το Πουέρτο Ρίκο σημείωσε ότι πιθανότατα δεν θα πληρώσει χρέος του Δημόσιου Οργανισμού Χρηματοδότησής του (Public Finance Corporation, PFC), ύψους 58 εκατ. δολαρίων, που λήγει την 1η Αυγούστου, το οποίο προβλέπει ασθενέστερη προστασία των επενδυτών σε σχέση με κάποια άλλα ομόλογα.
«Αυτό που θα μπορούσε να αιφνιδιάσει τους επενδυτές είναι όταν ακούσουν πραγματικά τη λέξη χρεοκοπία και ότι επήλθε μία χρεοκοπία», δήλωσε στέλεχος της Wells Capital Management, η οποία κατέχει ως επί το πλείστον διασφαλισμένο χρέος του Πουέρτο Ρίκο, προσθέτοντας: «Η άμεση αντίδραση πιθανόν να είναι μικρές πωλήσεις στην αγορά, καθώς θεωρώ ότι ο κόσμος θα αρχίσει να προσδοκά, ποιές θα είναι οι επόμενες σειρές χρέους που δεν πρόκειται να αποπληρωθούν».

Θα πρόκειται για την πρώτη λήξη χρέους που δεν θα πληρωθεί. Σύμφωνα με την ανακοίνωση που συνόδευσε την έκδοση ομολόγου το 2014, το Πουέρτο Ρίκο δεν έχει αθετήσει ποτέ αποπληρωμή κεφαλαίου ή τόκων χρέους του. Η μη αποπληρωμή του χρέους που λήγει σήμερα θα είναι η πιο σημαντική έπειτα από αυτή της πόλης του Ντιτρόιτ, η οποία αθέτησε την πληρωμή ασφαλισμένων συνταξιοδοτικών ομολόγων ύψους 1,45 δισ. δολαρίων από ένα σύνολο ομολόγων περίπου 8 δισ. δολαρίων, πριν προχωρήσει σε αίτηση χρεοκοπίας το 2013 και στη συνέχεια σε (αθέτηση πληρωμής) γενικών υποχρεώσεων ομολόγων, αξίας άνω των 600 εκατ. δολαρίων.

Ο γραμματέας της κυβέρνησης του Πουέρτο Ρίκο Βίκτορ Σουάρες δήλωσε τη Δευτέρα ότι η Κοινοπολιτεία (όπως αποκαλείται το νησί μαζί με τα γύρω νησιά) δεν διαθέτει ταμειακές ροές για να πληρώσει τα ομόλογα του PFC. Οι τιμές των ομολόγων του PFC που λήγουν το 2031 διαπραγματεύονταν προχθες 15,55 σεντς στο δολάριο (δηλαδή, στο 15,55% της ονομαστικής αξίας τους). Παραμένει, ωστόσο, το ερώτημα, αν το Πουέρτο Ρίκο θα εξυπηρετήσει το χρέος ύψους 169,6 εκατ. δολαρίων της κρατικής αναπτυξιακής τράπεζάς του (Government Development Bank, GDB), που λήγει επίσης σήμερα. Ο Σουάρες είχε δηλώσει ότι το νησί θα κάνει «οτιδήποτε είναι δυνατό» για να διασφαλίσει ότι το χρέος αυτό θα πληρωθεί.

Ο Σουάρες δήλωσε στους δημοσιογράφους προχθές στο Σαν Χουάν ότι η αθέτηση μίας αποπληρωμής δεν συνιστά χρεοκοπία. Τα έγγραφα των ομολόγων αναφέρουν ότι το νομοθετικό σώμα του Πουέρτο Ρίκο δεν είναι νομικά υποχρεωμένο να διαθέσει τα χρήματα για την αποπληρωμή τους. Ωστόσο, ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Standard & Poor's ανακοίνωσε ότι θα θεωρήσει χρεοκοπία τη μη αποπληρωμή των ομολόγων του PFC στην καθορισμένη ημερομηνία. Ο οίκος Moody's, επίσης, ανακοίνωσε ότι θα το θεωρήσει χρεοκοπία.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Υπάρχουν πολιτικοί με αρχ!δ!@ να δώσουν την δέουσα πολιτική απάντηση και λύση στο πρόβλημα του βίαιου εποικισμό της χώρας και της ηπείρου μας?

Η αμήχανη Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί να βρει ούτε μισή ιδέα της προκοπής για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. 

Ο εποικισμός από αλλογενείς και αλλοθρήσκους (ειδικά μουσουλμάνους) συνεχίζεται με ραγδαίους ρυθμούς και οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών προσπαθούν να κρύψουν εκατομμύρια λαθρομεταναστών κάτω από το μεσογειακό χαλί, που απλώνεται από την Ελλάδα ως τη νότια παραλιακή ζώνη της Ισπανίας.

Ακόμα και η Βρετανία έχει μείζον θέμα με τη λαθρομετανάστευση. Οπως έγραψε η «δημοκρατία», κατά χιλιάδες εισέρχονται οι μετανάστες στη σήραγγα της Μάγχης και προσπαθούν να περάσουν στο νησί της βασίλισσας Ελισάβετ. Εννέα απ' αυτούς έχουν σκοτωθεί από τις αρχές Ιουνίου. 

Ο πρωθυπουργός Κάμερον συγκαλεί ειδική ομάδα διαχείρισης κρίσης, σχεδιάζει την ανέγερση φραχτών και γενικά ασχολείται με τα πάντα εκτός από το αντικείμενό του: την πολιτική.

Οι πρωθυπουργοί και οι πρόεδροι της Ε.Ε. οφείλουν πρώτα να δώσουν πολιτική απάντηση στο ζήτημα κι ύστερα να εξειδικεύσουν στο πρακτικό θέμα της απόκρουσης του λαθρομεταναστευτικού κύματος που πλημμυρίζει τη γηραιά ήπειρο. 

Αυτή η πολιτική απάντηση είναι απλή, κάθετη και έχει δοκιμαστεί με επιτυχία στην Αυστραλία:

Πρέπει να διαμηνυθεί στους επίδοξους μετοίκους ότι, αν μπούνε παράνομα στην Ευρώπη, δεν πρόκειται ποτέ, μα ποτέ, να κάνουν αυτήν την ήπειρο σπίτι τους. Το 2014 η αυστραλιανή κυβέρνηση δημοσιοποίησε βίντεο με το μήνυμα του αντιστράτηγου Ανγκους Κάμπελ προς τους λαθρομετανάστες.

Εκεί ο διοικητής του σώματος φύλαξης των συνόρων είπε με αυστηρότατο ύφος: «Αν ταξιδεύεις με πλοίο δίχως να έχεις βίζα, δεν θα κάνεις την Αυστραλία σπίτι σου! Οι νόμοι ισχύουν για όλους: οικογένειες, παιδιά, ασυνόδευτα παιδιά, μορφωμένους, εξειδικευμένους εργάτες. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις».

Το μήνυμα ελήφθη από όλους και οι νηοπομπές των δουλεμπορικών που προορίζονταν για την Αυστραλία κατευθύνονται πλέον στην Ευρώπη.

 Οι Αυστραλοί είπαν το αυτονόητο: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Επισπεύδεται η κατασκευή του φράκτη στην Ουγγαρία για να μην μετατραπεί και αυτή σε Μαχμουτιστάν σαν το συριζόπληκτο κωλοχανείο που προσκαλεί του λαθρομετανάστες για "ηλιοθεραπεία"...

Photo: Λαθρομετανάστες στο Καλαί απομακρύνονται από αστυνομικούς μπροστά στην είσοδο του Ευρωτούνελ που οδηγεί στην Αγγλία.

«Ανθρωπιστική καταστροφή» εκτιμά η Σερβία ότι θα προκαλέσει ο φράκτης που κατασκευάζει η Ουγγαρία στα σύνορα των δύο χωρών. Σύμφωνα με νεότερη ανακοίνωση της Βουδαπέστης, ο φράκτης θα είναι έτοιμος στα τέλη Αυγούστου και όχι στα τέλη Νοεμβρίου, όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί.
Η Ουγγαρία ανήκει στη Ζώνη Σένγκεν, γι’ αυτό και οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που κατευθύνονται προς τη Βόρεια Ευρώπη την προτιμούν ως πύλη εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ενωση σε σχέση με άλλες χώρες-μέλη, όπως η Κροατία ή η Ρουμανία, οι οποίες δεν ανήκουν στη Ζώνη Σένγκεν. Χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Ουγγαρίας, Ζολτάν Κόβατς, είπε ότι ο υπουργός Εσωτερικών της χώρας, Σάντορ Πίντερ, ενημέρωσε το υπουργικό συμβούλιο ότι ο φράκτης, ύψους 4 μέτρων και μήκους 175 χιλιομέτρων, θα είναι έτοιμος ώς τις 31 Αυγούστου.
«Φοβάμαι ότι θα αντιμετωπίσουμε ανθρωπιστική καταστροφή, όταν χιλιάδες άνθρωποι που θα θέλουν να φύγουν από τη Σερβία δεν θα μπορούν», δήλωσε ο Σέρβος υπουργός Αλεξάνταρ Βουλίν. 

«Τώρα είναι καλοκαίρι, μπορούμε να τους βάλουμε σε σκηνές και αντέχουν. Τι θα κάνουμε όμως με γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους και αρρώστους όταν έχει μείον 20 βαθμούς; Η Σερβία δεν θα γίνει κέντρο υποδοχής εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών. Ούτε εμείς έχουμε τη δυνατότητα ούτε αυτοί το θέλουν», υποστήριξε ο Σέρβος υπουργός.
«Ο αριθμός των ανθρώπων υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες του κράτους», σημείωσε ο επικεφαλής της οργάνωσης Κέντρο Ασύλου, Ράντος Τζούροβιτς. «Ολη αυτή η υπόθεση πρέπει να αντιμετωπιστεί σε πολύ υψηλότερο επίπεδο», προσέθεσε ο ίδιος.
Η σερβική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δαπανά 15.000 ευρώ ημερησίως για μέτρα υποστήριξης των προσφύγων και μεταναστών και ότι έχει ανοίξει νέο κέντρο υποδοχής στον Νότο της χώρας. Αλλά τίποτα από αυτά δεν φαίνεται στον Βορρά, στη Σουμπότιτσα, όπου βρίσκονται όσοι προσπαθούν να περάσουν στην Ουγγαρία. Στο Βελιγράδι, το πάρκο κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό έχει μετατραπεί σε καταυλισμό προσφύγων και μεταναστών.
Περίπου 100.000 άνθρωποι, καταγόμενοι κυρίως από εμπόλεμες ζώνες όπως η Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, έχουν εισέλθει φέτος στην Ουγγαρία, προσπαθώντας να φθάσουν στη Βόρεια Ευρώπη.  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Η εμπλοκή της Aγκυρας στον συριακό εμφύλιο

Γράφει ο Ιωάννης Ν. Γρηγοριάδης 

Επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Μπίλκεντ και επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ. Έντυπη

Η βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας από μέλη του «Ισλαμικού Κράτους» στην τουρκική μεθοριακή πόλη Σουρούτς δεν κόστισε μόνον τη ζωή περισσότερων από τριάντα Τούρκων και Κούρδων εθελοντών που σκόπευαν να μεταβούν στην πόλη-σύμβολο του αγώνα εναντίον των τζιχαντιστών, Κομπάνι, και να συμβάλουν στην ανοικοδόμησή της. Κατέφερε κι ένα νέο βαρύ πλήγμα στην τουρκική ασφάλεια και υπογράμμισε για άλλη μία φορά τα αδιέξοδα και τους κινδύνους της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στη Συρία.  

Προσηλωμένη στον στόχο της αλλαγής καθεστώτος στη Συρία πάση θυσία, η Τουρκία παρείχε από την αρχή του εμφυλίου πολέμου παντοειδείς διευκολύνσεις σε όλες τις αντιπολιτευόμενες ένοπλες ομάδες. Τούτο συνέβαλε όχι μόνον στην άνθηση των τζιχαντιστικών οργανώσεων στη Συρία αλλά και στη στρατολόγηση χιλιάδων Τούρκων εθελοντών στις τάξεις των τζιχαντιστών. Οι συνοριακές επαρχίες της Τουρκίας προς τη Συρία μετετράπησαν σε ζώνες ανεφοδιασμού των τζιχαντιστών. Η σταδιακή ανάπτυξη τζιχαντιστικών πυρήνων και εντός Τουρκίας, τόσο στις συνοριακές επαρχίες όσο και στις μεγάλες πόλεις, εξελίχθηκε σε σοβαρότατη απειλή εναντίον της τουρκικής ασφαλείας. 

Η τουρκική κυβέρνηση ωστόσο δεν φάνηκε να πτοείται από τις προειδοποιήσεις των ειδικών.  

Η επίθεση αυτοκτονίας στην τουρκική μεθοριακή πόλη Ρεϊχανλί τον Μάιο του 2013 ήταν μια πρώτη προειδοποίηση, η οποία δεν ελήφθη υπ’ όψιν. Η τρομοκρατική επίθεση στο Σουρούτς δεν αποτελεί έκπληξη, αλλά επιβεβαίωση του σε πόσο ευάλωτη θέση έχει φέρει την Τουρκία η συνεχιζόμενη πολιτική της.
Είναι αδύνατον βεβαίως να εκτιμήσει την τουρκική πολιτική στη Συρία χωρίς να συνυπολογίσει κανείς το κουρδικό ζήτημα:   

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Γιατί η Αγκυρα πολεμά το PΚΚ, που μάχεται τους τζιχαντιστές

Toυ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τις περίπου 500 επιθέσεις της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας εναντίον κουρδικών στόχων στο Νότιο Κουρδιστάν (Β. Ιράκ) αλλά και στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν, αυτό που διακινείται από χείλη σε χείλη, ενώ αποτελεί και κύριο θέμα σε άρθρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, είναι το γεγονός ότι οι ΗΠΑ για πολλοστή φορά μέσα σε έναν αιώνα «πούλησαν και πάλι τους Κούρδους».
 

Kαι αυτό γιατί είναι αδιανόητο όχι να πιστέψει αλλά ακόμα και να διανοηθεί κανείς ότι η Τουρκία θα έβρισκε το θάρρος να παραβιάσει τον εναέριο χώρο του Ιράκ και να πραγματοποιήσει εκατοντάδες αεροπορικές επιθέσεις χωρίς την άδεια των ΗΠΑ.

Από την άλλη πλευρά, παρότι είναι γνωστό ότι στη διεθνή σκηνή και στις διεθνείς σχέσεις το συμφέρον πάντα υπέρκειται του όποιου ηθικού διλήμματος, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς το αεροπλανικό κόλπο της αμερικανικής διοίκησης, που «άδειασε» με τον πιο ανέντιμο τρόπο το ΡΚΚ, το οποίο έχει χάσει το ένα πέμπτο της στρατιωτικής του δύναμης πολεμώντας εναντίον του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους, εξ αντικειμένου πλάι πλάι με τις ΗΠΑ, στην επικράτεια του Ιράκ και της Συρίας, για να συμμαχήσει την ίδια στιγμή με την Τουρκία, η οποία είναι σε όλους γνωστή ως ο πιο μεγάλος υποστηρικτής του Ισλαμικού Κράτους σε όλους τους τομείς. Τέτοια προδοσία!

Οι Κούρδοι, αν και προδομένοι για άλλη μια φορά, ανθίστανται και στο τέλος θα τα καταφέρουν, γιατί δεν έχουν άλλο δρόμο και άλλη επιλογή.
 

Στο άρθρο μας αυτό θα παραθέσουμε τις θέσεις ανώτατου αξιωματούχου του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών για το θέμα, όπως αυτές δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Χουριέτ» στις 29/7/15. Είπε λοιπόν ο Αμερικανός αξιωματούχος:
 

«Είναι κοινή ανάγκη ΗΠΑ - Τουρκίας για εκκαθάριση της περιοχής από τους τζιχαντιστές του Ι.Κ. Στην περιοχή που θα εκκαθαριστεί δεν θα μπουν Τούρκοι και Αμερικανοί στρατιώτες, αλλά μετριοπαθείς ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης, που θα αποφασιστούν από κοινού από ΗΠΑ και Τουρκία. Οι συνομιλίες μας με την Τουρκία για το θέμα ξεκίνησαν πριν από εννέα με δέκα μήνες. Συμφωνήσαμε να εκπαιδεύσουμε και να εξοπλίσουμε ομάδες της αντιπολίτευσης και να βοηθήσει η Τουρκία για την καλύτερη παρακολούθηση του δικτύου των ισλαμιστών του Ι.Κ. που δρουν στη Συρία.

Επίσης συμφωνήσαμε να σταθμεύουν και να επιχειρούν από τουρκικές αεροπορικές βάσεις επανδρωμένα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη των ΗΠΑ. Το πώς θα γίνει αυτό είναι υπό συζήτηση.
 

Θα εξασφαλιστούν τα σύνορα της Τουρκίας σε μήκος 98 χλμ. και στο εσωτερικό αυτής της περιοχής, το βάθος της οποίας θα το καθορίσουμε, θα λειτουργήσει ξανά η ζωή υπό φυσιολογικές συνθήκες, υπό την ευθύνη της αντιπολίτευσης. Η περιοχή δεν θα ανακηρυχθεί ζώνη απαγόρευσης πτήσεων».
Οσον αφορά το άνοιγμα της αεροπορικής βάσης του Ιντζιρλίκ στα αμερικανικά αεροπλάνα και τη σχέση που έχει η εξέλιξη αυτή με τις αεροπορικές επιθέσεις της Τουρκίας εναντίον στόχων του ΡΚΚ, ο Αμερικανός αξιωματούχος είπε:
 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Τα τρία μέτωπα του Κουρδικού

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

Πόλεμο στο κουρδικό κίνημα εντός και εκτός συνόρων κήρυξε η Αγκυρα με ταυτόχρονους βομβαρδισμούς και επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων στο βόρειο Ιράκ και στη βορειοανατολική Συρία και ευρείας κλίμακας καταστολή στη νοτιοανατολική Τουρκία και στις μεγάλες πόλεις της χώρας.

 

Υστερα από αδράνεια και αμφιθυμία ενός περίπου χρόνου, οι Ερντογάν-Νταβούτογλου ξεγράφουν ως καμένο χαρτί τους τζιχαντιστές του ISIS, τους βομβαρδίζουν περισσότερο για επικοινωνιακούς λόγους, με τις τουρκικές δυνάμεις στον αέρα και στην ξηρά να αναλαμβάνουν ευθέως τον ρόλο μιας ολομέτωπης επίθεσης στο κουρδικό κίνημα εντός και εκτός συνόρων.

 

Είναι φανερό ότι στην Αγκυρα έχουν ξεγράψει ως καμένο χαρτί τον έγκλειστο στο Ιμραλι Οτσαλάν, που έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα όχι μόνο με τις εκκλήσεις του για εκεχειρία και παράδοση των όπλων αλλά και για τη συνεχή επαφή του με τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών της χώρας ΜΙΤ.

 

Οι επιθέσεις της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας στην κοιλάδα Καντίλ του βόρειου Ιράκ κατέστησαν αδιαμφισβήτητο αρχηγό του ΡΚΚ τον Μουράτ Καραγιλάν, που ουδέποτε ενεπλάκη στις συναλλαγές του Οτσαλάν με την ΜΙΤ.

 

Η επίθεση σε τρία μέτωπα κατά των Κούρδων ακυρώνει έναν από τους κύριους άξονες της πολιτικής Ερντογάν, την αναζήτηση πολιτικής λύσης εντός συνόρων και όχι μόνο: 

Πυροδοτεί μια δυναμική ενοποίησης του αγώνα και της πολιτικής από τη μια μεριά του ΡΚΚ και των Κούρδων της Συρίας, που είναι δυνάμεις συγγενείς ιδεολογικά και πολιτικά -καθώς η Δαμασκός ήταν από το 1984 μέχρι και το 1998 ο σπόνσορας και ο οικοδεσπότης του Οτσαλάν- και από την άλλη της κουρδικής οντότητας στο βόρειο Ιράκ υπό την κυβέρνηση Μπαρζανί.

 

Η κυβέρνηση του ντε φάκτο ανεξάρτητου Ιρακινού Κουρδιστάν έχει σήμερα κάθε δυνατότητα αλλά και συμφέρον να αποστασιοποιηθεί από την Αγκυρα, με την όποια μέχρι πρόσφατα διατηρούσε στενές σχέσεις. 

"Επίγεια σοφία"

Όταν σκέφτεσαι ότι ίσως δεν μπορείς, έχεις δίκιο. Δεν μπορείς.

Henry Ford,  Αμερικανός βιομήχανος

Η αβεβαιότητα είναι χειρότερη από την απογοήτευση.

Robert Burns, Σκωτσέζος ποιητής

Υπάρχουν δύο είδη βλακών: εκείνοι που δεν αμφιβάλλουν για τίποτε και εκείνοι που αμφιβάλλουν για όλα.

Κάρολος-Ιωσήφ της Λιν Αυστριακός στρατάρχης

Σαν σήμερα (1/8/ΧΧΧΧ)

1619: Οι πρώτοι 20 μαύροι σκλάβοι που προέρχονται από την Αφρική αποβιβάζονται στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια.

1821: Εκδίδεται στην Καλαμάτα από τον Θεόκλητο Φαρμακίδη η πρώτη ελληνική εφημερίδα υπό τον τίτλο «Σάλπιγξ Ελληνική».

1921: Αρχίζει η δεύτερη φάση της θερινής επίθεσης της ελληνικής στρατιάς στη Μικρά Ασία.

1972: Οι Μπομπ Γούντγουορντ και Καρλ Μπέρσταϊν δημοσιεύουν στην «Washington Post» το πρώτο άρθρο, στο οποίο αποκαλύπτεται το σκάνδαλο «WaterGate», που έριξε κατόπιν τον αμερικανό πρόεδρο Νίξον.

1981: Ένα λεπτό μετά τα μεσάνυχτα αρχίζει να εκπέμπει το ΜTV. Το πρώτο βίντεο που μεταδίδει είναι το «Video Kills the Radio Star» των Buggles.