ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δημο-δικτατορία μειοψηφιών

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ
 
Με ρωτάνε με απορία και υπόγειο χλευασμό: «Μα, εσύ, ένας αριστερός, να στηρίζεις τον Κυριάκο τον δεξιό;». 

Απαντώ χωρίς χλευασμό και κομπασμό: «Λάθος, ο Κυριάκος είναι βενιζελικός, δεν είναι παραδοσιακός δεξιός». 

Με ρωτάνε, πάλι, με υπόγειο χλευασμό: «Εστω, είναι βενιζελικός, αλλά η παράταξή του είναι εντελώς δεξιά, επομένως τι περιμένεις από τόσο δεξιούς;». 

Απαντώ: «Από τον Κυριάκο περιμένω αλλαγές τόσο ώριμες όσο και άκρως ευεργετικές. Από αυτή τη Δεξιά».
 

Ποια η αλήθεια; Οτι η ελληνική Δεξιά, η παραδοσιακή, απελπιστικά καθυστερημένη. Οι λόγοι είναι ιστορικοί και έχουν να κάνουν με την πορεία την ελληνική. Ομως στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης όλες τις μεγάλες αστικές μεταρρυθμίσεις τις εμπνεύστηκαν και τις επέβαλαν δεξιές, κεντροδεξιές κυβερνήσεις. Αντιθέτως, η ελληνική Δεξιά έκανε ό,τι μπορούσε να εμποδίσει την εφαρμογή μεγάλων αλλαγών. Ετσι, το γήπεδο των μεταρρυθμίσεων έμεινε κενό από δεξιούς και γέμισε από αριστερούς. Ολων των αποχρώσεων.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα προκάλεσε τόσο μεγάλη απογοήτευση. Αντί με την εφαρμογή απαραίτητων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων να πραγματώσει τον ιστορικό της προορισμό, εξάντλησε τον όποιο αρχικό δυναμισμό της στη ρητορική φλυαρία, στην αστήρικτη αντιστασιακή μονομανία και κυρίως στην κακή αναπαραγωγή των ίδιων παθογενειών. Γι’ αυτό δεν είναι κόμμα αριστερό, αλλά μόρφωμα αποκρουστικό!

Πάμε παρακάτω. Στο καθημερινό. Σε όλα αυτά που φωνάζουν από μακριά «είμαι παθογένεια σταθερή με ιδιαιτερότητα ελληνική». Μεθερμηνευόμενο, δημο-δικτατορία μειοψηφιών.

Ενα, λοιπόν. Μειοψηφία οι φοροκλέφτες. Μικροί, μεσαίοι, μεγάλοι. Ολοι. Εν Ελλάδι η φοροδιαφυγή είναι της τάξεως του 35%-40%. Η μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Κάπως έτσι συντηρείται και αναπαράγεται το συμπαθές στρώμα των μικρομεσαίων και μεγαλομεσαίων. Κάπως έτσι λειτουργεί ασταμάτητα η μηχανή του μαύρου χρήματος. Τα κορόιδα πληρώνουν. Οι τζάμπα μάγκες αποταμιεύουν.

Δύο, λοιπόν. Μειοψηφία ο υπαλληλικός δημόσιος μηχανισμός. Και ξεχαρβαλωμένος. Και ανυπόληπτος. Και εξασφαλισμένος εφ’ όρου ζωής. Και σαδιστικός. Μοναδική ελπίδα η μεγάλη ψηφιακή ορμή του Κυριάκου Πιερρακάκη. Που δεν είναι δεξιός. Πάντως, μέχρι στιγμής οι «κοινοί θνητοί» της πλειοψηφίας μαστιγώνονται ανηλεώς. Ενώ η μειοψηφία των «βασανιστών» απολαμβάνει μονιμότητα και προνόμια ιδιοκτητών.

Τρία, λοιπόν. Μειοψηφία τα στελέχη του «εργατοπατερισμού». Οι αρχι-συνδικαλιστές. Οι τάχα υπερασπιστές της εργασίας, του μόχθου και του ιδρώτα. Από τις αλλεπάλληλες και αναίτιες, πολλές φορές, κινητοποιήσεις τους κατάφεραν τρία πράγματα. Και να απομακρύνουν τους ενδιαφερομένους. Και να ευτελίσουν την ιερή υπόσταση του συνδικαλιστικού κινήματος. Και να θεωρηθεί λυτρωτικό το «αντεργατικό» νομοσχέδιο το κυβερνητικό. Εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκαν οι καλύτεροι σύμμαχοι του συστήματος.

Τέσσερα, λοιπόν. Μειοψηφία οικτρή, καταστροφική και νοσηρή συγκροτούν οι «εκλεκτοί» του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού, των θαλασσοδανείων και της παρασιτικής οικονομίας. Αυτοί ροκανίζουν τα θεμέλια της παραγωγικής βάσης. Αυτοί, με τα δανεικά και αγύριστα, καταχρεώνουν τα ταμεία. Αυτοί αλληθωρίζουν προς το παρελθόν. Αυτοί μας καθηλώνουν. Αυτοί μας ευτελίζουν.

Με έναν λόγο, αυτές και άλλες μειοψηφίες κάνουν κουμάντο. 

Αυτές διαμορφώνουν τον τελικό λογαριασμό που πληρώνουν οι κοινοί θνητοί.  

Αυτές με την πρακτική τους και την ασυλία τους έχουν επιβάλει ένα σύστημα εκτρωματικό, κάτι μεταξύ τύπου Δημοκρατίας και τύπου Δικτατορίας.
 
Ορατός ο Τούρκος ο μωαμεθανός. Αόρατος και μόνιμος ο εσωτερικός εντός των τειχών. Και κατά μία έννοια, χειρότερος από τον εξωτερικό εχθρό.  

Το πολιτικό σύστημα σε διαρκή ομηρία αυτών των φρικτών, αναχρονιστικών, καθυστερημένων και προνομιούχων μειοψηφιών. Οσο αυτές οι παθογένειες θα διαρκούν τόσο η χώρα θα τραμπαλίζεται ανάμεσα στον Τρίτο Κόσμο και στην ευρωπαϊ-κή προοπτική.

Οποιος κυβερνήτης καταφέρει όλους τους αθεράπευτους «ιούς» να εξολοθρεύσει και να σκοτώσει, αυτός...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εκεί ήταν ο παράδεισος...

 Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

«Δύο δρόμους έχει η ζωή» είπε στη Βουλή ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης. «Ο ένας είναι στην κόλαση, ο καπιταλισμός. Ο άλλος είναι στον παράδεισο!». 

Λογικώς υπονοούσε τον κομμουνιστικό παράδεισο, για την προστασία του οποίου η Ανατολική Γερμανία είχε χτίσει κοτζάμ τείχος, για να μην μπαίνουν λαθραία οι κατατρεγμένοι του καπιταλισμού. Κατά την ΚΝΕ το τείχος του Βερολίνου ήταν κάτι σαν το αντίστοιχο του Εβρου· μέτρο αποτροπής της μετανάστευσης.

Ο κ. Παφίλης ξεσπάθωσε κατά του καπιταλισμού μετά την αποστροφή του υπουργού Ανάπτυξης Αδ. Γεωργιάδη, ότι «εμείς είμαστε με τον καπιταλισμό υπερήφανα και καθαρά. Εσείς με τον κομμουνισμό. Κανένα πρόβλημα. Ολοι οι άλλοι είναι “in between” (σ.σ.: στο ενδιάμεσο)» (Βουλή 27.7.2020). 

Η δήλωση όμως του κ. Γεωργιάδη είχε και δευτερογενείς αντιδράσεις. 

Ξεσπάθωσε και ο αρθρογράφος της «Εφημερίδας των Συντακτών» Γιώργος Σταματόπουλος: «Το να δηλώνεις έτσι άκριτα και ανερυθρίαστα ότι είσαι με τον καπιταλισμό σημαίνει αυτόματα ότι αποδέχεσαι όλα τα εγκλήματα στα οποία έχει προβεί αυτή η οικονομική θεωρία και πρακτική. Παραδέχεσαι ότι είσαι ένα κτήνος, διότι με κτηνωδίες και σφαγές επικράτησε ο καπιταλισμός στην ανθρωπότητα» (28.7.2020).

Λογικώς, ένας πιστός που «δηλώνει έτσι άκριτα και ανερυθρίαστα ότι είναι με τον Χριστιανισμό ή το Ισλάμ σημαίνει αυτόματα ότι αποδέχεται όλα τα εγκλήματα στα οποία έχουν προβεί αυτές οι θρησκείες»· την Ιερά Εξέταση, την Τζιχάντ, τις Σταυροφορίες, την Σαρία κ.λπ. Ολα τα ιδεολογήματα, ακόμη κι αυτά που είχαν στο επίκεντρο την αγάπη, έφτιαξαν καρκινώματα, φανατικούς που μακέλεψαν τον κόσμο. Εξαιρούνται τα κομμουνιστικά καθεστώτα, που δολοφόνησαν τους περισσότερους (αριθμητικώς) στην Ιστορία, αλλά έχουν το ηθικό πλεονέκτημα. Ο Στάλιν, ο Μάο, ο Πολ Ποτ δολοφόνησαν εκατομμύρια, αλλά για το καλό μας· της ανθρωπότητας εν γένει και συνεπώς για καθένα από εμάς.
 
Δεν υπάρχει ημερομηνία έναρξης του καπιταλισμού, αλλά στα 300 χρόνια (χονδρικώς) της ύπαρξής του έγιναν πολλά. Υπήρξε εκμετάλλευση, αν και δεν ήταν χειρότερη από τα προηγούμενα συστήματα· φεουδαρχικό και δουλοκτητικό. Εγιναν εγκλήματα· αν και δεν ήταν περισσότερα από όσα διέπραξαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα στα 60 χρόνια που κυριάρχησαν σε κάποιες περιοχές του πλανήτη. 

Ο καπιταλισμός απέχει πολύ από τον «παράδεισο» που οποιοσδήποτε μπορεί να έχει στον νου του, αλλά μοιάζει παράδεισος αν σκεφτεί κανείς τα άλλα οικονομικά συστήματα που προτάθηκαν. Οσοι δεν το πιστεύουν, ας ρωτήσουν εκείνους που έζησαν την κόλαση του υπαρκτού. Εχουν πολλά να διηγηθούν οι Αλβανοί και Βορειοηπειρώτες που ζουν στην Ελλάδα.

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να διορθωθούν στον καπιταλισμό. Αλλά...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

«Δεν βάζει μυαλό ο ακροδεξιός εσμός!! (…)  ΛΟΙΠΟΝ ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΚΟΥΦΑΛΕΣ:  1) Αύριο  φεύγω για  διακοπές και θα το γλεντήσω  2) Και στη διάρκεια τους θα σας ΞΕΦΤΥΛΙΖΩ μέχρι να δείτε ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΝΙ!!!!...), έγραφε στο   face book  με την καλλιέπεια  του προσωπικού του στυλ  ο  Παύλος Πολάκης.  Αυτός που στη  Βουλή ζητούσε να μην αρθούν οι αιτήσεις ασυλίας του, ώστε να φωνασκεί, να βρίζει, εκ του ασφαλούς. 
«Ο Μητσοτάκης είναι σε πανικό, άχρηστος και επικίνδυνος για το εθνικό συμφέρον» έγραφε ο πρώην σύμβουλος  Στρατηγικού Σχεδιασμού  του Πρωθυπουργού Τσίπρα, ο Νίκος Καρανίκας, με αφορμή την πρόσφατη τουρκική NAVTEX, για την οποία βγήκε άμεσα ο στόλος μας στο Αιγαίο.  Αυτός ντε,  που ο αντιρρησίας συνείδησης, που μυθοποιήθηκε η άρνησή του να υπηρετήσει, που έγιναν συναυλίες αλληλεγγύης για πάρτη του, αλλά τώρα ξάφνου έγινε πολέμαρχος.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ  σας έχει κάνει την κω…ρα, να»,  φώναζε μετά παραστατικής χειρονομίας, μη και δε γίνει κατανοητό,  μέσα στο Κοινοβούλιο η… «Εξέχουσα ιατρική  προσωπικότης», συριζαίος  βουλευτής Κώστας Μάρκου.

Απλώς ενδεικτικές οι τρεις πρόσφατες αναφορές, επειδή στον ΣΥΡΙΖΑ ψάχνονται πως και γιατί συγκροτήθηκε το αντι- ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα, και δεν το πήρανε χαμπάρι.  

Ε, τι να πάρουν; 

 Αφού οι δημοσκοπήσεις των δημοσκόπων - υπαλλήλων  τους,  έδειχναν ότι στις εθνικές εκλογές σίγουρα κερδάμε. Οσες έδειχναν ότι δεν κερδάμε ήταν στημένες από τα συμφέροντα  και τα ΜΜΕ του νεοφιλελευθερισμού.

Θεωρούμε ότι μια βασική συνιστώσα  της δημιουργίας του – υπαρκτού - αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου, είναι η πολιτισμική.

Και δεν αναφερόμαστε μόνο στη χυδαία γλώσσα εκείνων των  στελεχών που δοκιμάζουν την αισθητική του  κόσμου.  Το να μην αποδέχεσαι τη χυδαία έκφραση  στο δημόσιο λόγο, δεν ηθικολογικός μικροαστισμός  ψευδεπίγραφης ευπρέπειας. Είναι υπεράσπιση του μέσου (όποιου) πολιτισμικού επιπέδου  έχουμε κατακτήσει  ως κοινωνία.  

Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο αναπτύχθηκε σταδιακά μέσα στην κοινωνία, «από τα κάτω» που λένε στην αριστερά, αλλά  υπήρξαν  αιχμιακές στιγμές που το σημάδεψαν και του έδωσαν ώθηση: 

Όταν  π.χ. ο Τσίπρας το 2011 έλεγε σε συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» ότι η χρεοκοπία δεν υπάρχει, είναι  ψέμα, είναι «παραμύθι που έχει δράκο», άρχισαν οι πρώτες οριοθετήσεις απέναντί του – οριοθετήσεις πέραν Αριστεράς και Δεξιάς,  σκέτες αντι-ΣΥΡΙΖΑ. Τα πρώτα σχόλια κάποιων έκπληκτων  ήταν: «Η δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται  ή μας θεωρεί  γίδια και μας δουλεύει».

Στην συνέχεια ήρθαν και άλλα πολλά - και γνωστά: 

Οι πλατείες του μίσους, όπου εκεί δεν ήταν αρχικά ένας  λαός που διαδήλωνε αυθόρμητα. Ηταν κατ΄ αντιγραφήν των «αγανακτισμένων» της Ισπανίας ( παρεμπιπτόντως για την ιστορία  και χωρίς να έχει ιδιαίτερη αξία για το παρόν κείμενο. Απλώς για τον σουρεαλισμό της υπόθεσης: Σε  αγώνα μπάσκετ οι Ισπανοί έχαναν, και οι φίλαθλοί τους ανήρτησαν  πανό το οποίο έγραφε «Ελληνες Ξυπνήστε», με σκοπό να πικάρουν τους αντιπάλους τους. Καθότι στο μπάσκετ  είμαστε δύναμη, συνέφερε βαθμολογικά τους Ισπανούς να ξυπνήσουμε, να  νικήσουμε τους αντιπάλους τους, για να προκριθούν οι Ισπανοί.  Αυτό μεταφέρθηκε εδώ από τους  πολιτικούς αγκιτάτορες ως οικτιρμός των Ισπανών «αγανακτισμένων για τους Ελληνες που σκύβουν το κεφάλι και  δεν ξεσηκώνονται. Ε , αυτό ήταν! Μας χτύπησε στο φιλότιμο, δεν θέλαμε και πολύ, μαθημένοι είμαστε άλλωστε, και άρχισε το πανηγύρι - κλείνει η  παρένθεση).

Στην συνέχεια πάντως οι πλατείες μαζικοποπιήθηκαν από ένα λαό που διαμαρτύτερο γιατί  δεν του χάριζαν τα δάνειά του και δεν του έδιναν τσάμπα επί πλέον εφτά.   

Ομως δεν ήταν αυτό το «σχίσμα» που επέφερε την  αντι- ΣΥΡΙΖΑ στάση.  

Αυτή επήλθε από...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Pizza Hut στον Γράμμο

Toυ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

Θα μπορούσε κάποιος να διαπιστώσει μια αμήχανη και άτσαλη χαιρεκακία στην ομοιομορφία των «πένθιμων» αναρτήσεων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για το κλείσιμο της Pizza Hut.
 
Βλέπουν σχεδόν όλοι τους σε αυτή την εξέλιξη και ενώ οι νεολαίοι του κόμματος κατασκηνώνουν στο Γράμμο, μία αποτυχία του καπιταλισμού, ενδεχομένως την αρχή του (πολλοστού) τέλους του και πάντως μία προσωπική αποτυχία του υπουργού Ανάπτυξης Αδωνι Γεωργιάδη και, φυσικά, του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Πιθανώς η σύγχυση να είναι πλέον τόσο βαθιά, ώστε να προξενεί σημαντικές παρενέργειες. Από απώλεια μνήμης, έως αδυναμία στοιχειώδους αντίληψης και κατανόησης.

Μοιάζουν σαν να αντιλαμβάνονται οι φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ το άνοιγμα των καταστημάτων της ίδιας εταιρείας στην Μόσχα το 1990, ως κάτι σαν θρίαμβο του καταρρέοντος τότε σοσιαλισμού, επί του αντίπαλου δέοντος. Όχι σαν σύμβολική εξέλιξη της αποσύνθεσης του «επίγειου παραδείσου». Και το σημερινό κλείσιμό τους στην Ελλάδα, ως αδυναμία του «συστήματος».

Κλαίνε σήμερα οι μισοί και επιχαίρουν όλοι μαζί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, για την πτώχευση του ελληνικού παραρτήματος της αλυσίδας καταστημάτων, όμως αναρωτιέται κανείς διαβάζοντας και ακούγοντάς τους: Τι έλεγαν για τις περισσότερες από 500 πτωχεύσεις εταιρειών που καταγράφηκαν επί των ημερών τους; 

 Τίνος αποτυχία ήταν αυτές και σε ποιον τις χρεώνουν; Στον καπιταλισμό και αυτές; Σε κάποιον από τους ιδιοφυείς υπουργούς Ανάπτυξης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Στις εγγενείς αδικίες του συστήματος; Στον Στουρνάρα, τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά;
 
Τα κροκοδείλια δάκρυα των κατασκηνωτών του Γράμμου για το κλείσιμο της Pizza Hut δεν είναι παρά μία ακόμη περίτρανη απόδειξη της υποκρισίας τους, της αναλγησίας τους, της πολιτικής τους ανεπάρκειας και της περιορισμένης τους δυνατότητας να αντιληφθούν τις συνθήκες, τους όρους και τις προϋποθέσεις λειτουργίας του σύνθετου και πολύπλοκου κόσμου.

Για την Pizza Hut φταίει ο Μητσοτάκης, όπως φταίει και για την ύφεση, την κλιματική αλλαγή, τις βροχοπτώσεις και τα λουλούδια που μαραίνονται.

Οταν αναπόφευκτα τους θυμίζει κάποιος τις δικές τους πομπές και ευθύνες για πολλά και θλιβερά, φταίνε τα ΜΜΕ και η διαπλοκή.

Τόσο απλοϊκή είναι η αντίληψη της πραγματικότητας και με βάση αυτή (υποτίθεται ότι) χαράσσεται πολιτική γραμμή και ασκείται τάχα εποικοδομητική αντιπολίτευση.

Φαίνεται επιπλέον ότι το μεγάλο ποντάρισμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Χορός φαντασμάτων στον Γράμμο

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το «εναλλακτικό» κάμπινγκ που διοργανώνει η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ στον Γράμμο θα μπορούσε, όντως, να είναι εναλλακτικό. Το τοπίο πάντα σε βοηθάει να προσεγγίσεις το αίσθημα γεγονότων που διαδραματίσθηκαν σε χρόνο ο οποίος ξεφεύγει από τα όρια των βιωμάτων σου. 

Το 1949 για τον σημερινό νέο –με την ευρεία έννοια– ανήκει σε άλλο κόσμο. Και ως γνωστόν ο σημερινός Ελληνας δεν διακρίνεται στις επιδόσεις του για την κατανόηση κειμένου, πολλώ μάλλον του κειμένου της Ιστορίας. 

Από την άλλη ο εμφύλιος στον οποίον οφείλονται πολλές από τις αναπηρίες της σημερινής Ελλάδας, αποτελεί την πάγια φαντασίωση της Αριστεράς. Στα κομματικά φροντιστήρια οι τελευταίοι αντάρτες που έπεσαν στον Γράμμο περιφέρονται σαν φαντάσματα ενός απαράμιλλου ηρωισμού που εκπέμπει την ακτινοβολία του ηττημένου, κοινώς του αδικαίωτου. 

Στον Γράμμο για την αριστερή μυθολογία δεν νίκησε η Ελλάδα της δημοκρατίας –με όλες τις στρεβλώσεις της–, η Ελλάδα που γλίτωσε από το «θαύμα» του Σιδηρού Παραπετάσματος. 

Για την αριστερή μυθολογία στον Γράμμο ηττήθηκε η αδούλωτη Ελλάδα, αφού η φαντασίωσή της διεκδικεί και το μονοπώλιο της αντίστασης κατά των Γερμανών.  

Δυστυχώς και γι’ αυτήν, αλλά και για μας, η Αριστερά είναι το μόνο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που ώς σήμερα δεν είχε την τόλμη να αναστοχαστεί τους μύθους της. Με αποτέλεσμα να τους αναπαριστά στο θέατρο της σημερινής πολιτικής σκηνής. Είτε με το «ή εμείς ή αυτοί» του Τσίπρα, είτε με το «ή με τον Βελουχιώτη ή με τον Παττακό» του Πολάκη.

Το κάμπινγκ που διοργανώνουν στον Γράμμο ουδόλως «εναλλακτικό» είναι. 

Για τη νοοτροπία τους είναι απολύτως main stream. Μνημόσυνο είναι. Θα επισκεφθούν το πέρασμα από τον Γράμμο στο Βίτσι που χρησιμοποιούσαν οι αντάρτες, το νοσοκομείο του ΔΣΕ και οι εκδηλώσεις θα κλείσουν με ομιλία του ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιάννη Μότσιου. Θεωρείται «ποιητής του Γράμμου» και, όπως γράφει το πρόγραμμα, η ομιλία του θα είναι βιωματική αφού ο ίδιος, όπως και όλη η οικογένειά του, συμμετείχαν στο αντάρτικο. 

Ολα αυτά μοιάζουν γραφικά. Τα παιδιά θα συμμετέχουν σε μια γιορτή σχολικού τύπου, θα αναπνεύσουν καθαρό αέρα και θα συγκινηθούν από τη μοίρα των ηρώων που τους εμπνέει όταν απαιτούν να καταργηθούν οι εξετάσεις ή όταν συμπαρίστανται στους μετανάστες που στέλνει ο Ερντογάν στον Εβρο.

Ομως εκείνο που δεν παύει να εντυπωσιάζει –τρόπος του λέγειν– είναι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στους Γράμμους και στα Βίτσια

Tης ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Τα ολομέταξα κρουαζέ φυσεκλίκια της κ. Αχτσιόγλου δεν νομίζω ότι θα βολέψουν. Ούτε και οι ολόσωμες φόρμες είναι τόσο πρακτικές για ορεινή διαβίωση, έστω σαράντα οκτώ ωρών. Δεν ξέρω κιόλας αν έχουν προβλεφθεί τίποτα χάρτινα σπετσάτα με μια τρύπα στη θέση του προσώπου, να φωτογραφίζονται όπως οι παλιοί φαντάροι: «Η καρδιά μου σου ανήκει»…

Αν κρίνω από τις μαυρόασπρες φωτογραφίες της εποχής, η κατάμαυρη σελίδα της πρόσφατης Ιστορίας μας ήταν ντυμμένη στο unisex χακί, με δίκοχα, λιανοντούφεκα, αδιευκρίνιστης προελεύσεως βαρύ οπλισμό και καντάρια φανατισμού κι αφέλειας κι από τις δυο πλευρές. Είναι καλύτερα, νομίζω, να βλέπουμε τον συναισθηματικό εξοπλισμό παρά την τελική έκβαση του κάθε γεγονότος. Μόνον έτσι θα καταλάβουμε τι νόημα είχε όλο αυτό το μακελειό, γιατί νίκησαν, γιατί ηττήθηκαν και γιατί επιμένουν να πάρουν κι άλλους στον λαιμό τους.

Το ψυχολογικό πείραμα που κάνει φέτος το καλοκαίρι η Νεολαία Σύριζα, ξεκουβαλώντας μυαλά ακατοίκητα σε κρανίου τόπους, δεν είναι μόνον για γέλια. Είναι εκ του πονηρού. Τώρα που σκουραίνουν τα πράγματα στις τάξεις του ριζοσπαστισμού, τρομπάροντας συστηματικά τις φαντασιώσεις κάθε «νεολαίου», είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα τον κάνεις σκλάβο σου για πάντα μωρό μου. Θα του προσφέρεις ταυτότητα εκεί που είναι ακόμα ο «κανένας». 

Γκαιμπελικό στη σύλληψή του αλλά ας μη ζαλίζουμε τους όρους με ανέξοδες μετατοπίσεις.  

Ας παρακολουθήσουμε από καθαρή περιέργεια τα σατουρνάλια που έβαλε σε ενέργεια το Γ’ Ράιχ προκειμένου να βάλει στο χέρι έναν σπουδαίο λαό. Ευκολάκι.  Τον βρήκε γονατισμένο, με ξεπουπουλιασμένο το φρόνημα, κουρελή, ξυπόλητο, φτωχό που δεν ήξερε πού να αποδώσει τη φτώχεια του. Και τον πόδεσε με ολοκαίνουργες τριζάτες μπότες. Τον έντυσε με sur mesure φαιά σακάκια και χρυσά σκαλιστά κουμπιά. Του έδωσε μυδράλια, περίστροφα και κνούτο. Του είπε: ο κόσμος σου ανήκει, τράβα πιες του το αίμα.

Εκείνη η εκδρομή κράτησε δυστυχώς πολλά χρόνια και πότισε τη γη με αίμα, ενώ ετούτη η φρεναπάτη...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στον Γράμμο το 2020

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Δεν αντέχω να μην το πω και εγώ: αν η ΟΝΝΕΔ είχε διοργανώσει «εναλλακτικό κάμπινγκ» στο Γράμμο (όπως η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ από τις 7 έως και τις 9 Αυγούστου) δεν μπορώ να φανταστώ ποιες θα ήταν οι αντιδράσεις από την άλλη πλευρά (και όχι αποκλειστικά μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ). Ή μάλλον μπορώ: αν το έπραττε η Δεξιά, θα βαφτιζόταν «γιορτή μίσους».
Αυτό είναι το πλεονέκτημα του να έχεις κατοχυρωμένο το «ηθικό πλεονέκτημα». Οταν το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ κάνουν προσκύνημα στον Γράμμο είναι «γιορτή μνήμης», αν πάει να το κάνει η Νέα Δημοκρατία είναι «γιορτή μίσους».

Ωστόσο, η Νέα Δημοκρατία, αν δεν κάνω λάθος, δεν διοργάνωσε ποτέ, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, οδοιπορικό στα χώματα του Εμφυλίου (στα μέρη των πλέον φονικών, αιματηρών μαχών, το 1948 και το 1949). Αν δεν κάνω λάθος και πάλι, ούτε τα «προδρομικά» κόμματα της Ν.Δ., όπως η ΕΡΕ, και σε χρόνια άγριας καθεστωτικής κυριαρχίας της Δεξιάς, δεν διοργάνωσε τέτοια προσκυνήματα. Στήθηκαν μνημεία από τον Στρατό αλλά έκτοτε η αστική, η κοινοβουλευτική Δεξιά έκανε σα να μην υπήρξαν ποτέ αυτά τα πεδία της μάχης (κι ας υπήρχε η Μακρόνησος για κάμποσα χρόνια).

Η αλήθεια είναι ότι δεν βαπτίστηκαν τυχαία ή εξαιτίας αριστερών παρωπίδων τέτοιου τύπου επισκέψεις από τη Δεξιά στους τόπους του Εμφυλίου «γιορτές μίσους». Με τη σφαγή στον Μελιγαλά να διατηρεί επί σειράν δεκαετιών την πρωτοκαθεδρία (και τον Γράμμο να πηγαίνει μάλλον άκλαυτος) τους τόπους αυτούς μονοπώλησε, πέρα φυσικά από συγγενείς θυμάτων και πεσόντων, η άκρα Δεξιά, οι νοσταλγοί της χούντας, οι πρόδρομοι της σημερινής Χρυσής Αυγής. Οχι πάντως η κοινοβουλευτική Δεξιά.

Με άλλα λόγια, η αστική Δεξιά άφησε βορά στην αντικοινοβουλευτική Ακροδεξιά τόπους μνήμης όπου, σε ό,τι αφορά ειδικά τον Γράμμο και το Βίτσι, έπεσαν μαχόμενα παιδιά του λαού. Διότι αυτό ήταν οι κληρωτοί του Εθνικού Στρατού: απλά παιδιά που κλήθηκαν να υπηρετήσουν τη θητεία τους. Πολλοί φόρεσαν το χακί για δεύτερη και τρίτη φορά μετά την αρχική τους θητεία, προπολεμικά ή στο πλαίσιο του πολέμου 1940-41. Στη στρατιωτική αργκό της εποχής ήταν οι λεγόμενοι «Σοφούληδες». Είχαν, βλέπετε, κληθεί εκ νέου στα όπλα από την πρώτη κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη το 1947.

Η προσωπική μου άποψη πάντως είναι ότι ήταν τραγικό σφάλμα η εγκατάλειψη της μνήμης του Εμφυλίου στην Ακροδεξιά, όμως...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τιτιβίσματα

Tης ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ
 

«Η διεύρυνση γκαζώνει, μπάτσοι – γουρούνια – δολοφόνοι» είχε γράψει πριν από καιρό στο Twitter η βουλευτής Β’ Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ (προερχόμενη από το ΠΑΣΟΚ) Νίνα Κασιμάτη. Ετσι θεώρησε ότι έπρεπε να σχολιάσει μια κατά λάθος αναγραφή που ανάφερε την Ντόρα Μπακογιάννη ως βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ενώσεις αστυνομικών τής έκαναν μήνυση και, προχθές, η Βουλή αποφάσισε την άρση της βουλευτικής της ασυλίας.

Η κυρία Κασιμάτηι σχυρίστηκε ότι το «τιτίβισμά» της ήταν πολιτική ανάλυση με έντονη σκωπτική χιουμοριστική διάθεση. Αν η χιουμοριστική διάθεση αποτυπώνεται στο «μπάτσοι – γουρούνια – δολοφόνοι», προφανώς η πολιτική ανάλυση είναι το «η διεύρυνση γκαζώνει». Ή μπορεί και το αντίθετο. Οπως και να έχει, πολιτική ανάλυση που ολοκληρώνεται σε τρεις λέξεις, εκ των οποίων η μία είναι άρθρο, δεν έχω ματαδεί. Και τι είδους πολιτική ανάλυση είναι αυτή που, επί της ουσίας, σχολιάζει, τη λάθος πληκτρολόγηση ενός σούπερ στην τηλεόραση.

Από την άλλη βέβαια, αν χρειάζεται κάποιος να εξηγήσει το αστείο του, έχει εντελώς προβληματική σχέση με το χιούμορ. Και, εδώ που τα λέμε, δεν ξεχειλίζει δα και η σκωπτική διάθεση από το «μπάτσοι – γουρούνια – δολοφόνοι». Αν μη τι άλλο, λόγω υπερχρήσης. Ε τι να κάνουμε που ζούμε ακόμη εμείς που το ξέρουμε από τη δεκαετία του 1970 και δεν ξελιγωνόμαστε στα γέλια όταν βλέπουμε σήμερα τη διαδικτυακή αναβίωσή του. Σαν παλιό ανέκδοτο ένα πράγμα.

Η κυρία Κασιμάτη έχει κάνει κατά καιρούς και άλλα τέτοια «αστεία» στους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αστεία που, εγώ τουλάχιστον, δεν τα πολυκαταλαβαίνω, αλλά πες ότι εγώ δεν έχω χιούμορ. Για παράδειγμα, το 2013, λίγες ώρες μετά το μακελειό στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, είχε γράψει στο Twitter: «Κάτι μου λέει ότι και κάποιος δικός μας fit freak έτρεχε στον «Μαραθώνα» της Βοστώνης. Αλλά, ως γνωστόν, μόνο οι καλοί πεθαίνουν». Η σπόντα αφορούσε, εμμέσως πλην σαφώς, τον Γιώργο Παπανδρέου. Μπα σε καλό της, γελάσαμε πάλι.

Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, μια φορά έχω γελάσει πολύ με ανάρτηση της κυρίας Κασιμάτη. Τότε που είχε γράψει ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Δήμος Αθηναίων «ξηλώνει» σταδιακά τον «Μεγάλο Περίπατο» – Θα επιστρέψει και τα εκατομμύρια ευρώ που στοίχισε;

Το «φιάσκο» του «Μεγάλου Περιπάτου» του δήμαρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη δεν έχει τελειωμό, καθώς μετά την καθολική αποδοκιμασία των πολιτών για το έργο που μετέτρεψε την Αθήνα σε «νεκρή ζώνη», ξεκίνησε το σταδιακό «ξήλωμά» του.

Συγκεκριμένα  ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε την απόδοση μιας επιπλέον λωρίδας κυκλοφορίας στα αυτοκίνητα στην Πανεπιστημίου.
 
Οι εργασίες «ξηλώματος»  θα ολοκληρωθούν 21 Αυγούστου, ενώ οι περισσότεροι θεωρούν πως αυτό είναι το πρώτο βήμα για το οριστικό ξήλωμα του έργου από τον Κώστα Μπακογιάννη, καθώς ο ίδιος βλέπει την δημοτικότητα του να εξανεμίζεται.

«Εν όψει της αξιολόγησης της πρώτης φάσης κυκλοφοριακών ρυθμίσεων για την εφαρμογή του «Μεγάλου Περιπάτου», προχωράμε στη διατήρηση των λωρίδων κυκλοφορίας για τα Ι.Χ. σε τρεις και στην προσθήκη μίας επιπλέον λωρίδας για τη διέλευση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, αυστηρά οριοθετημένης. Με αυτόν τον τρόπο, δίνουμε μία ακόμα λωρίδα της Πανεπιστημίου για την κυκλοφορία των οχημάτων, ώστε να έχουμε εκτίμηση των κυκλοφοριακών επιπτώσεων, και να προχωρήσουμε στις αποφάσεις για τη διαμόρφωση του τελικού έργου» ανέφερε ο δήμαρχος Αθηναίων.

Ο δήμαρχος προχώρησε σε αυτή την άτακτη υποχώρηση καθώς έχουν ξεσηκωθεί τόσο οι καταστηματάρχες του κέντρου όσο και οι άνθρωποι που πηγαίνουν στις δουλειές τους, αφού πλέον από το κέντρο της Αθήνας δεν μπορεί να περάσει ούτε «κουνούπι» με τα μποτιλιαρίσματα να φτάνουν στην… Πανόρμου.

Άραγε ο δήμαρχος θα επιστρέψει και τα 2 εκατομμύρια ευρώ που έχουν δαπανηθεί μέχρι στιγμής για την κατασκευή ίσως του μεγαλύτερου έργου-φιάσκου των τελευταίων δεκαετιών στην Αθήνα?  

Το έργο έχει υπολογιστεί πως για να ολοκληρωθεί θα κοστίσει 50 εκατομμύρια ευρώ.

Μάλιστα σε αυτά τα εκατομμύρια συμπεριλαμβάνονται...

Διεθνούς νεοταξικής πολιτικώς ορθής μ@λ@κι@ς κωμωδία

Σαν σήμερα (3/8/ΧΧΧΧ)

1949: Δημιουργείται το πρωτάθλημα μπάσκετ του ΝΒΑ.

1971: Ένα χρόνο μετά τη διάλυση των Beatles, ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ ανακοινώνει το σχηματισμό του νέου του συγκροτήματος που ονομάζεται «The Wings».

1940: Γεννιέται ο Αντώνης Καλογιάννης

1972: Πεθαίνει ο ρεμπέτης Γιάννης Παπαϊωάννου

1973: Πεθαίνει ο ακαδημαικός Ηλίας Βενέζης

1977:  Πεθαίνει ο Μακάριος Γ', Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος της Κύπρου.

2018: Πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών ο σκηνοθέτης Μοσέ Μιζραχί, ο μοναδικός Ισραηλινός σκηνοθέτης που είχε τιμηθεί με βραβείο Όσκαρ, 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Η επίθεση του ΝεοΜΕΣΑΙΩΝΑ

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Εθνικές Ταυτότητες και Δημοκρατία

Γράφει ο Ανδρέας Μήλιος 

Διδάκτωρ πολιτειολογίας του πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, Οικονομολόγος και συγγραφέας του βιβλίου «Αρχαία και σύγχρονη δημοκρατία. Διδάγματα από την αρχαία».


Από τον σχηματισμό των σύγχρονων εθνικών κρατών  και μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η εθνική ταυτότητα ως αίσθημα και συνείδηση αποτελούσε πρωταρχικό θεμέλιο και κομβικό μηχανισμό της συνοχής τους. Με δομικά συστατικά στοιχεία την κοινή καταγωγή και τη γλωσσική, πολιτισμική και θρησκευτική ομοιογένεια, τα οποία κατά βάση αντιστοιχούν στο περίφημο τετράπτυχο του Ηρόδοτου ( όμαιμον, ομόγλωσσον,  ομόθρησκον και ομότροπον (Ιστορία, Ουρανία 144),  η εθνική ταυτότητα,  επιδρούσε καταλυτικά, επί δύο περίπου αιώνες, στον εξοπλισμό της ατομικής αυτοσυνειδησίας και στην άρδευση του εθνικού φρονήματος και της  συλλογικής συνείδησης, θωρακίζοντας τα άτομα από την απαξίωση και  σμιλεύοντας τη συνείδηση του συνανήκειν. Με αυτή την ιδιότητα, η εθνική ταυτότητα καθόρισε σε μεγάλο βαθμό, θετικά ή αρνητικά, τη μορφή και την ποιότητα της κοινωνικής οργάνωσης των σύγχρονων εθνικών κρατών.

Όμως, την περίοδο του μεσοπολέμου, με τα νάματα της εθνικής ταυτότητας,  εμποτισμένα με τις αντιδημοκρατικές ιδέες της εθνικής ιδιαιτερότητας, της φυλετικής καθαρότητας και της ανωτερότητας της άριας φυλής, γαλουχήθηκε και  η ανάπτυξη του εθνικισμού και του  ναζισμού, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Το σκηνικό που αναδύθηκε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου επέφερε καθοριστικές αλλαγές στο χαρακτήρα των εθνικών ταυτοτήτων, καθώς οι εθνικές ταυτότητες των ηττημένων κρατών, όπως της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας, βγήκαν από τον πόλεμο καταρρακωμένες, ενώ αυτές των νικητριών δυνάμεων ενισχυμένες.  

Τις  μεταπολεμικές δεκαετίες, στο Δυτικό Κόσμο, ο χαρακτήρας των εθνικών ταυτοτήτων ανασυντέθηκε, εξαιτίας μιας σειράς γεγονότων, όπως η ίδρυση της ΕΟΚ, η αθρόα μετανάστευση εργατικού δυναμικού από τη νότια στη βόρεια Ευρώπη, η ανάπτυξη ισχυρών κοινωνικών κινημάτων για ανθρώπινα δικαιώματα,  κοινωνική προστασία , ισότητα φύλων, κ.α. , ενώ, στην ανατολική Ευρώπη, οι εθνικές ταυτότητες των κρατών της Κεντρικής Ευρώπης και της Βαλτικής, που προσαρτήθηκαν από τη νικήτρια Ρωσία στο Σοβιετικό Μοντέλο για να υπηρετήσουν την ιδεολογική ταυτότητα της μαρξιστικής αταξικής κοινωνίας και του «υπαρκτού σοσιαλισμού», θάφτηκαν στο νεκροταφείο του ουτοπικού κομμουνιστικού διεθνισμού.

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’80, ο χαρακτήρας των  εθνικών ταυτοτήτων των χωρών της φιλελεύθερης Δυτικής και της δεσποτικής, σοσιαλιστικής Ανατολικής Ευρώπης  απέκλινε διαρκώς.  

Στις μεν πρώτες, η εθνική ταυτότητα εμπλουτιζόταν διαρκώς με τα ποικίλα στοιχεία των  συλλογικών ταυτοτήτων των διαφόρων ομάδων που ενσωματώνονταν στους ιστούς των ανοικτών κοινωνιών (μετανάστες, μειονότητες, κινήματα ισότητας φύλων, περιθωριοποιημένες ομάδες λόγω γενετήσιας ορμής, κ.α.) και εκδημοκρατιζόταν, γεγονός που συνέβαλε στο να γίνουν οι κοινωνίες   πολυπολιτισμικές και  ποικιλόμορφες, ενώ στις δεύτερες κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης της ιδεολογικής ταυτότητας της ψευδο-αταξικής κοινωνίας του αυταρχικού σοβιετισμού και αναζήτησης της παραδοσιακής εθνικής ταυτότητας καταστελλόταν με τη βία (εξεγέρσεις Ουγγαρίας, Τσεχοσλαβακίας, κ.α.)

Με την κατάρρευση της Σοβιετίας και την επαναφορά των εθνικών συνόρων στα προ του πολέμου όρια, διαπιστώθηκε για μια ακόμα φορά πως η εθνική ταυτότητα επικυριαρχεί επί κάθε ιδεολογικής∙ πραγματικής ή ψευδεπίγραφης. Τα ιδεολογικά, ψευδο-ηθικά επιχρίσματα του σοβιετικού κομμουνισμού αποδείχθηκαν τελικά ανίκανα να  εξουδετερώσουν δια παντός την ισχύ και την  επίδραση των εθνικών ταυτοτήτων των προσαρτηθέντων χωρών και να εκπορθήσουν το θυμικό των λαών τους,  το οποίο, όπως αποδείθχηκε, λειτούργησε ως φάτνη γαλούχησής τους. Τρανή απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία και Βουλγαρία, μόλις αποδεσμεύθηκαν από τον σοβιετικό ζυγό, άρχισαν να οικοδομούν και πάλι το προπολεμικό μοντέλο εθνικής ταυτότητας, με εθνικιστικά υλικά αυτή τη φορά.

Από την προτελευταία δεκαετία του εικοστού αιώνα και εφεξής, πολλοί προσδοκούσαν πως η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και η εκθετική ανάπτυξη των τεχνολογιών  θα εγκαθιστούσαν στον πλανήτη ένα ομοιόμορφο, κοινωνικοοικονομικό μοντέλο, που θα χαρακτηριζόταν  από πολιτισμικό πλουραλισμό και πολυμορφία πεποιθήσεων και τρόπων ζωής,  θα λείαινε τις γωνίες των εθνικών ταυτοτήτων και θα οδηγούσε στην εξάλειψη των εθνικών συγκρούσεων.

Όμως, οι εθνικιστικές, πολιτισμικές και θρησκευτικές αντιθέσεις αποδείχθηκαν τελικά  ικανές να διαβρώσουν τη διαδικασία λείανσης των εθνικών ταυτοτήτων και να ακυρώσουν την πορεία εκδημοκρατισμού και εκδυτικοποίησης του πλανήτη. Η εξέλιξη αυτή βιώθηκε ως απογοήτευση από  εκατομμύρια ανθρώπους των χωρών της Ασίας και της Αφρικής και οδήγησε στην αναζήτηση της γης της επαγγελίας στις ανεπτυγμένες δημοκρατικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Ωστόσο, αυτοί οι  προσφυγικοί πληθυσμοί δεν δείχνουν καμία διάθεση ενσωμάτωσης στο δυτικό κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο των χωρών που τους φιλοξενούν, αφού διατηρούν αναλλοίωτες τις  συντηρητικές εθνικές, πολιτισμικές και θρησκευτικές τους ταυτότητες, τα συστατικά στοιχεία των οποίων βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με αυτά των προοδευτικών δυτικοευρωπαϊκών.

Εάν η σημερινή πορεία των πραγμάτων δεν αλλάξει από κάποιο καταλυτικό γεωπολιτικό συμβάν, είναι προφανές πως...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΩΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ: Θα δούμε ποτέ την μεγάλη εικόνα?

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ
 
Το μεταναστευτικό είναι σαν το ηλεκτρικό ρεύμα. Όταν υπάρχει διαφορά δυναμικού σε ένα δίπολο, υπάρχει ροή ηλεκτρονίων. Ο δυτικός κόσμος έχει ευημερία και υπογεννητικότητα. Ο τρίτος κόσμος, φτώχεια και υπεργεννητικότητα. Δηλαδή τεράστια διαφορά δυναμικού, δηλαδή δισεκατομμύρια υποψήφιοι μετανάστες.

Η Ασία και η Αφρική παράγουν συνεχώς ανθρώπους. Όταν το 1948 έφυγαν οι Άγγλοι από το (τότε Δυτικό) Πακιστάν, οι κάτοικοί του ήταν 33 εκατομμύρια. Σήμερα είναι 220 εκατομμύρια. Μέχρι το 1990, ο μέσος αριθμός παιδιών ανά γυναίκα ήταν πάνω από 6. Όσο κι αν ανέβηκε το ΑΕΠ του Πακιστάν (λόγω δυτικών επενδύσεων), πώς να τραφούν τόσα στόματα; Στις περισσότερες χώρες της Αφρικής ο μέσος αριθμός παιδιών ανά γυναίκα είναι πάνω από 5. Η Δημοκρατία του Νίγηρα, με μουσουλμάνους σουνίτες το 80% του πληθυσμού, έχει τον μεγαλύτερο δείκτη γονιμότητας: 7,6 γεννήσεις ανά γυναίκα. Ο μισός πληθυσμός της είναι κάτω από 15 ετών, δηλαδή εκτός παραγωγής. Και το μισό του άλλου μισού, οι γυναίκες, είναι στο σπίτι και "παράγουν” παιδιά. Άρα, ένα 25% καλείται να συντηρήσει το υπόλοιπο 75%. Δεν είναι βιώσιμο αυτό το μοντέλο. Όταν εργάζεται μόνο ο πατέρας αφέντης και στο σπίτι κάθονται 1 ως 4 γυναίκες και γεννοβολάν, η ισλαμική οικογένεια θα είναι πάντα φτωχή και εξαθλιωμένη.

Το Ισλάμ αντιστρατεύεται την επιστήμη, άρα θα βλέπει πάντα την πλάτη της Δύσης και η απόσταση όλο και θα μεγαλώνει. Τι τεχνολογία να δημιουργήσει ένα σύστημα στο οποίο όλα διέπονται από τον τρόπο με τον οποίο ζούσαν οι νομάδες στην αραβική έρημο πριν 1400 χρόνια; Όταν όλη σου τη ζωή, από το πρωί μέχρι το βράδυ, την καθορίζει η θρησκεία; Ποια επαγγέλματα με υψηλή προστιθέμενη αξία να εξασκήσει κάποιος που προσεύχεται 5 φορές τη μέρα και του οποίου ο πνευματικός αρχηγός, ο μέχρι το 1999 Μέγας Μουφτής της Σαουδικής Αραβίας Abd al-Aziz ibn Baz, δήλωνε πως η γη είναι επίπεδη και όσοι πιστεύουν πως κινείται γύρω από τον ήλιο είναι… άπιστοι και πρέπει να εκτελούνται;
 
Πόσοι είναι στην ουρά για να έρθουν;  

Τουλάχιστον 3,3 δισ. άνθρωποι. Τόσοι ζουν με λιγότερα από δύο δολάρια τη μέρα. Το 1,3 δισ. από αυτούς ζουν με λιγότερα από 1 δολάριο τη μέρα. Άρα και μόνη η χρήση της λέξης "διαχείριση” του μεταναστευτικού δείχνει ότι όσοι την χρησιμοποιούν δεν έχουν πάρει πρέφα για το μέγεθος του προβλήματος. Μπορεί η Ε.Ε. να διαχειρισθεί τέτοια μεγέθη;  

Η λύση είναι μία: εξάλειψη κινήτρων. Μπήκες παράνομα; Φεύγεις. Δεν ξεκινάει ο άλλος από το χωριό του στα βάθη της Αφρικής ή της Ασίας, αν ξέρει ότι η μοναδική του προοπτική είναι η σύλληψη, η φυλάκιση και η απέλαση.

Και επιτέλους, πρέπει να τεθεί σε επίπεδο ΟΗΕ το θέμα της υπογραφής μιας νέας Σύμβασης σε αντικατάσταση της Σύμβασης της Γενεύης και του Πρωτοκόλλου της Νέας Υόρκης. Δεν είναι δυνατόν ένα κείμενο του 1951, που συντάχθηκε αποκλειστικά για τη διευθέτηση των προβλημάτων που προκάλεσε, κυρίως στην Ευρώπη, ο Β’ΠΠ, την εποχή που η ανθρωπότητα αριθμούσε 2,5 δισ. μέλη, να διέπει τις μετακινήσεις πληθυσμών το 2020 όταν οι επιβάτες της γης κοντεύουμε, ζωή νάχουμε, τα 8 δισεκατομμύρια. Ούτε είναι δυνατόν η Ύπατη Αρμοστεία, μια υπηρεσία του ΟΗΕ που συστάθηκε κι εκείνη την ίδια εποχή, για να βοηθήσει τους πρόσφυγες να επανεγκατασταθούν στις κατεστραμμένες πατρίδες τους, να δαπανά σήμερα για επανεγκατάσταση προσφύγων μόνο το 2% των 8,5 δισ. δολαρίων που διαχειρίζεται ετησίως και το υπόλοιπο να είναι παροχές σε οικονομικούς μετανάστες, παράνομους και μη, που δημιουργούν επιπλέον κίνητρο για μετανάστευση! Όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι κάποιος, αποκλείεται να μην σκεφθεί ότι ένας από τους λόγους που εφαρμόζει αυτή την πολιτική η Ύπατη Αρμοστεία είναι για να στηρίξει τον εαυτό της, τον ρόλο της και την επιρροή της, και για να συνεχίσουν να παίρνουν τους παχυλούς τους μισθούς οι 16.500 υπάλληλοί της ανά τον κόσμο, που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει.

Μα, δεν πρέπει ο δυτικός κόσμος να φροντίσει για την εξάλειψη της δυστυχίας από τον πλανήτη; 

 Όχι! 

Πρώτον, διότι ο δυτικός κόσμος δεν έχει υιοθετήσει τον πλανήτη. 

Δεύτερον διότι δεν έχει αυτή τη δυνατότητα.  

Και τρίτον, διότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΩΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ: Η πρόκληση της ισλαμικής Τουρκίας

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Εδώ και πολλά χρόνια ο Ερντογάν δεν κρύβει τις διαθέσεις του.

 Η Δύση όμως στην προσπάθεια αναζήτησης μετριοπαθών ισλαμιστών εθελοτυφλεί. Και τον βοήθησε ουσιαστικά να χτίσει το καθεστώς του.  

Γι’ αυτόν δεν υπάρχει ακραίο και μετριοπαθές Ισλάμ. «Είναι προσβλητική μια τέτοια αναφορά» έχει δηλώσει. «Υπάρχει μόνο Ισλάμ» τονίζει. 

Οσοι στη Δύση επιμένουν στην επισήμανση αυτή κατηγορούνται σαν ισλαμοφόβοι. Οταν όμως την επισήμανση την κάνουν κορυφαίοι μουσουλμάνοι, πλην του Ερντογάν, και ηγετικά στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, το προσπερνούν με αδιαφορία. Εξυπηρετώντας τους στρατηγικούς τους στόχους.
 
Οι μουσουλμάνοι ποτέ δεν έκρυψαν την πίστη τους πως ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο στρατόπεδα. Στον «κόσμο του Θεού» (Νταρ αλ Ισλάμ) και στον «κόσμο του πολέμου» (Νταρ αλ Χαρμπ).  

Στον πρώτο ανήκουν όσοι έχουν ασπαστεί τη μουσουλμανική πίστη. Και είναι μεταξύ τους αδέλφια. Ανεξάρτητα από γλώσσα κι από χώρα διαμονής. Το ίδιο και οι άλλοι, οι άπιστοι. Που όμως αργά ή γρήγορα θα υποταχθούν στην πίστη του προφήτη (Ισλάμ = Υποταγή). Η μοίρα δηλαδή όλου του «άπιστου» κόσμου, του κόσμου του πολέμου, είναι να ενταχθεί στη μουσουλμανική πίστη. Αυτά δεν τα πιστεύουν και τα κηρύσσουν μόνο οι μουλάδες. Είναι εμπεδωμένα στην καθημερινότητα και στον αξιακό κόσμο κάθε μουσουλμάνου.

Ο Ερντογάν μπόρεσε να ανατρέψει το κοσμικό καθεστώς που κατόρθωσε να επιβάλει ο Κεμάλ και έφερε τους Τούρκους στη φυσική τους κοιτίδα – τον πανισλαμισμό. 

Η διαφορά του με τον Γκιουλέν, που κι αυτός ευαγγελίζεται έναν ισλαμικό κόσμο, είναι πως βλέπει την Τουρκία κυρίαρχο σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο (Τούρκους, Αραβες, Πέρσες κ.ά.). Ενώ ο Γκιουλέν θεωρεί πως το πεπρωμένο των Τούρκων είναι η κυριαρχία μέχρι τους τουρκόφωνους (Τούρκιτς) πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας.  

Ο Ερντογάν βλέπει ένα τουρκικό χαλιφάτο να ηγείται όλου του ισλαμικού κόσμου. Οπου πάτησε το κατακτητικό πόδι του μουσουλμάνου, το έδαφος αυτό παραμένει οιονεί στη δικαιοδοσία του Ισλάμ. Ετσι μπορεί κάποιος να ξετυλίξει ρεαλιστικά την παντουρκική του κοσμοθεωρία.
 
Η Δύση ακόμη ονειροπολεί. Η σημερινή Τουρκία οδηγείται αναπόφευκτα στη ρήξη. Και η Αγία Σοφία είναι το σύμβολο της νέας κυριαρχίας του Ισλάμ. Ετσι διεκδικεί αποφασιστικά την ηγεσία όλων των μουσουλμάνων. Γι’ αυτό στηρίζει τη Χαμάς, στέκεται στο πλάι του Κατάρ, που μαζί του δεν δέχεται την «αυθεντία» της θεοκρατικής Σαουδικής Αραβίας, υπεραμύνεται παντού των Αδελφών Μουσουλμάνων και έβαζε πλάτες στον ISIS, ενώ είχε καλές σχέσεις με το Ιράν. Γι’ αυτόν η Δύση μακροπρόθεσμα θα οδηγηθεί σε υποταγή. 

Και είναι η δική του αποστολή, ύστερα από αιώνες μουσουλμανικής οπισθοχώρησης (μετά την αποτυχία στην πολιορκία της Βιέννης), να φέρει το Ισλάμ πίσω στις παλιές του δόξες. Αυτή είναι η πίστη του επίδοξου χαλίφη και οι χριστιανικές δυνάμεις αναπόφευκτα στο τέλος θα το καταλάβουν. Το ζήτημα είναι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τέντες - Το αριστούργημα δεν μπορείς να το αγγίξεις. (Βόηθα, Παναγιά, το τρελοβάπορο)

Της Αριάδνης Χατζηγιώργη

Το όλο σκηνικό φώναζε προχειράντζα. 

Ποιανού Πορθητή και ποιανών σουλτάνων να ζήλεψε τη δόξα;  

Τα έργα των σουλτάνων απασχολούσανε στρατιές από καλλιτέχνες και στην καλή τους εποχή ξεχώριζαν σε ύφος και λεπτότητα αντίστοιχη με τα στυλ που καθιέρωναν οι γάλλοι βασιλιάδες. Από τα τέλη του 19ου αι., όταν άρχισε η παρακμή, το έριξαν και κείνοι στις ξύλινες απομιμήσεις και τις χοντροκοπιές. Η μεγαλειώδης γιορτή ήταν σαν παράσταση του Σεφερλή που πήγαινε να αντιγράψει τον Χατζηχρήστο. 

Δεν έπαθε τίποτα η Αγία Σοφία. Κρύφτηκε όπως όπως πίσω από τέντες και πανιά. Σαν μια πλατεία που τη γεμίζουν κουρελαρία λόγω εκλογών και περιμένεις να περάσει ο Δήμος για να τη μαζέψει.  

Το αριστούργημα δεν μπορείς να το αγγίξεις.  

Μπορείς να το καταστρέψεις, ή να το κρύψεις να μη φαίνεται. Μπορείς ακόμα να αδιαφορήσεις επιδεικτικά για τη συντήρησή του για να εκβιάζεις ακόμα αυτούς, που τους πονάει η τύχη του. Μπορείς να φέρνεις προσκόμματα, να ζητάς ανταλλάγματα, να εμποδίζεις τις μελέτες. Μπορείς πολλά να κάνεις, αν είσαι ανατολίτης και δεν σε δεσμεύει τίποτα απ’ ό,τι δεσμεύει τον πολιτισμένο κόσμο.  

Η συνέχεια θα έχει ενδιαφέρον. Η Αγία Σοφία θα είναι στο εξής μια φορτωμένη εικόνα που θα πρέπει να κάνεις στο μυαλό σου την αφαίρεση για να τη δεις σωστά. Θα είναι επίσης παράταιρη, ένας αναχρονισμός, μια κακή αντιγραφή ακραίου αυταρχισμού με φτωχικά μέσα. Οι ιστορικές βαρβαρότητες και συλήσεις δεν γίνονταν σε ζωντανή μετάδοση. Οι πιστοί δεν απαθανάτιζαν την προσευχή τους με κινητά. Δεν υπήρχαν πλήθη-θεατές, ούτε παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό, στο οποίο θα όφειλε να περάσει ένα μήνυμα.  

Ο σκοπός ήταν καθαρός: έπρεπε να καταλάβουν οι ηττημένοι το μέγεθος της ήττας, να βολευτούν με κτίρια οι κατακτητές, αφού δεν είχανε δικά τους και οι εξαγριωμένοι στρατιώτες να ικανοποιηθούν με τη συμφωνημένη λεηλασία που τους επιτρεπόταν.  

Δεν γίνονταν για χάρη εντυπώσεων το κούρσος. Στο επόμενο διάστημα θα φροντίσουν για μονιμότερες λύσεις, πιθανώς, θα μπει και καμία μαρμάρινη επιγραφή που να ταιριάζει και το εσωτερικό θα προλάβουν κάπως να το επιμεληθούν. Ίσως όντως να βρουν και φερετζέδες καλύτερους να κρύψουν τις παραστάσεις των ψηφιδωτών, να μην τους φέρνουν σε δύσκολη θέση. Να ξεχνούν δηλαδή ότι βρίσκονται σε ξένο σπίτι. Όπως εκείνη η άβολη κατάσταση στο Μουσείο της Κωνσταντινούπολης, που ψάχνουν όλα τα φραστικά τεχνάσματα στις πινακίδες για να μην αναφέρουν πουθενά το επίθετο «ελληνικός» και τρέμουν οι συντάκτες των κειμένων, όπως ο διάβολος το λιβάνι, το όνομα «Ελλάδα». Οι ελληνικοί τάφοι με την ελληνική γραφή ανήκουν στον «Αιγαιακό πολιτισμό», που τώρα πια το ξανασκέφτονται και θέλουν και αυτόν να τον βάλουνε στη μαύρη λίστα. Σβήσε, γράψε από πάνω, ξανασβήσε να μη φαίνεται κάτω από τα στρώματα του ασβέστη το αρχαίο αίμα.

Από τη μιά σκέφτομαι, δεν γίνεται να σβήσει το Αιγαίο. Όταν θα ξαναπαγώσει η θάλασσα, όταν θα σβήσει ο κόσμος, ε, τότε ναι, μπορεί. 

Από τη μιά η περηφάνεια μας που λιγοστεύει κι από την άλλη ο κίνδυνος ο αληθινός και η υποκρισία. 

Τρέμουν τις προανακριτικές και το φανταριλίκι, δεν είδανε ποτέ την ημισέληνο μετά τη λευκή γραμμή, μα...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ερντογάν άρπαγας ή ζητιάνος;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εξι περίπου αιώνες πέρασαν από τότε που κατέλαβαν οι οθωμανοί την Πόλη. Χτίστηκαν τεμένη μεγαλοπρεπή, το Σουλεϊμάνιγιε από τον Σινάν, το Σουλτάν Αχμέτ ή Μπλε Τζαμί, το Φατίχ, το τέμενος του Κατακτητή. Ομως η Αγία Σοφία δεν έχασε ποτέ τη συμβολική ισχύ της. Είτε ως τζαμί, είτε ως μουσείο, αυτή συμβολίζει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αρχιτεκτόνημα ή μνημείο την Πόλη, είτε την αποκαλείς Κωνσταντινούπολη είτε Ισταμπούλ. Σύμβολο που δεν απευθύνεται μόνον στον χριστιανικό κόσμο, ούτε στον κόσμο που πιστεύει στον παγκόσμιο πολιτισμό. Σύμβολο ακόμη και για το τουρκικό κράτος. 

Ο Ερντογάν για να ανακαταλάβει την Κωνσταντινούπολη που έχασε στις τελευταίες εκλογές, αισθάνθηκε υποχρεωμένος να ανακαταλάβει την Αγία Σοφία. Επιμένει να υπενθυμίζει πως η Αγία Σοφία ανήκει στην Τουρκία. Επιμένει σαν να μην το πιστεύει ούτε ο ίδιος, σαν να προσπαθεί να πεισθεί ο ίδιος.

Πέρα από τις πολιτικές ή θρησκευτικές παραμέτρους, αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο στην όλη υπόθεση είναι η αδυναμία του οθωμανικού πολιτισμού να κατασκευάσει ένα έργο που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τη συμβολική αξία της Αγίας Σοφίας. Είτε στους αιώνες της αυτοκρατορίας, είτε στην περίοδο του κοσμικού έθνους-κράτους. Σαν να τον στοιχειώνει ακόμη η μοίρα του νομάδα που δεν μπορεί ο ίδιος να οικοδομήσει σημεία αναφοράς στον χώρο και τον χρόνο. Ξέρει να αρπάζει ή να ζητιανεύει. Κι ο Ερντογάν αρπάζει τον χώρο της Αγίας Σοφίας και ζητιανεύει την ιερότητά του. Απόδειξη ότι και το τζαμί, «Αγία Σοφία» λέγεται. Τα πανιά που κάλυψαν τα ψηφιδωτά επιτρέπουν στον πιστό μουσουλμάνο να μη βεβηλώσει την καθαρότητα της πίστης του με το βλέμμα του Παντοκράτορα. Δεν θέλει να βλέπει τις μορφές των ψηφιδωτών, αλλά και δεν θέλει να τον βλέπουν. Σαν το παιδί που όταν κλείσει τα μάτια του νομίζει ότι γίνεται αόρατο.

Ενας ανασφαλής πολιτισμός ο οποίος δεν εμπιστεύεται τη δύναμη των έργων του. Η αρχιτεκτονική του τεμένους είναι μεγάλη αρχιτεκτονική. Είναι όμως εμφανείς οι καταβολές της από την Αγία Σοφία. Η διαχείριση των όγκων και ο τρούλος είναι σχεδόν αντίγραφα. Ξεχωρίζει μόνον το βέλος του μιναρέ που στοχεύει στον ουρανό. Το όριο που αναδεικνύει αυτές τις καταβολές θέλησε να διαγράψει ο Ερντογάν όταν προσευχήθηκε προχθές. 

Οι στρατιώτες του ISIS κατέστρεψαν την Παλμύρα γιατί δεν ανέχονταν ίχνη πολιτισμού πριν από τον έβδομο αιώνα, πριν από τον Μωάμεθ. Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας από μουσείο –ιερό χώρο του παγκόσμιου πολιτισμού– σε τζαμί είναι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Κι όμως είναι...ελληνόσπορος!!! H Ελληνική καταγωγή του εξισλαμισμένου Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

Η φωτογραφία τραβήχτηκε τη δεκαετία του ’60 και απεικονίζει ένα παιδί με κοντοκουρεμένα μαλλιά. Ο νεαρός γεννήθηκε σε ένα φτωχό προάστιο της Κωνσταντινούπολης καταγόταν από τη Ριζούντα του Εύξεινου Πόντου. Ο εικονιζόμενος είναι ο Tούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ένας ελληνόσπορος.

Η ελληνική καταγωγή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ένα σχεδόν αποδεδειγμένο θέμα, αν και ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος δίχως να το αρνείται το «ξορκίζει». Μιλώντας σε εκδήλωση στην Κωνσταντινούπολη αναφερόμενος στην εθνική του καταγωγή είπε:

«Ρώτησα τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου αν είμαστε Λαζοί ή Τούρκοι» ομολόγησε ο Ερντογάν. «Ο δικός μου παππούς μού είπε ότι, όταν πεθάνουμε και πάμε στον άλλον κόσμο, θα μας ρωτάνε «σε ποιον Θεό πιστεύεις;», «ποιος είναι ο προφήτης σου;» και «ποια είναι η θρησκεία σου;». Δεν θα μας ρωτήσουν για την εθνική μας καταγωγή.

Ύστερα από αυτά, όταν ρωτούν εσένα ποια είναι η εθνική σου καταγωγή, εσύ να λες ότι είσαι μουσουλμάνος και να τραβάς τον δρόμο σου» ήταν η απάντηση που είχε λάβει από τον πατέρα του ο Ερντογάν, όπως τουλάχιστον τη μετέφερε στο ακροατήριό του.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε τηλεοπτική συνέντευξη στο κανάλι NTV, στις 10 Ιουνίου 2011, σε σχετική ερώτηση που αφορά τη καταγωγή του, μίλησε με τον ποιο προσβλητικό και απαξιωτικό τρόπο για την ελληνική του καταγωγή, λέγοντας τη φράση που συνηθίζεται να λέγεται όταν αναφέρεται η λέξη διάβολος, δηλαδή «ο έξω από εδώ», όταν είπε τη λέξη Rum (Έλληνας).

Τούρκοι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ο Ερντογάν έχει ελληνική καταγωγή, από το χωριό Ποταμιά της Ριζούντας του Πόντου.
 

Με τον εξισλαμισμό των Ποντίων ταυτόχρονα έγινε αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα του Πόντου, αλλάζοντας τις ελληνικές ονομασίες χωριών και πόλεων με τουρκικές. Ο Fatih Sultan Mehmet που κυρίευσε τον Πόντο, εξισλαμίζοντας τον ελληνικό πληθυσμό και με φιρμάνι (διάταγμα) άλλαξε τις ονομασίες, μέχρι σήμερα οι κάτοικοι του Πόντου χρησιμοποιούν την ελληνική ονομασία των χωριών τους.
 
Ο Ερντογάν, σε περιοδεία του στην περιοχή της Ριζούντας (η ονομασία που έδωσαν οι Τούρκοι της Ριζούντας είναι RIZE), επισκέφθηκε και το χωριό καταγωγής των γονιών του, την Ποταμιά. Στην πλατεία του χωριού ένα μεγάλο πανό έγραφε «Potamya Hos Geldiginiz», δηλαδή η Ποταμιά σας καλωσορίζει.

Κατέβηκε από το λεωφορείο, χόρεψε με τους ομοχώριούς του που ήταν ντυμένοι με ποντιακές παραδοσιακές στολές και στην ομιλία του είπε ότι ένας απόδημος από την Ποταμιά, όταν επισκέπτεται το χωριό του, το αποκαλεί με την παραδοσιακή ονομασία Ποταμιά και όχι με την τουρκική ονομασία που είναι «Guneysu» (νερό του νότου).

Ο προπάππος το Erdogan, ήταν επικεφαλής αντάρτικης ομάδας Ελλήνων του Πόντου εναντίον των Τούρκων κατακτητών. Το επίθετο του προπάππου του Ερντογάν ήταν το εξισλαμισμένο Bakatoglu Memis. Το φορολογικό βιβλίο στη στήλη εθνική καταγωγή έγραφε τη λέξη «εξισλαμισθείς» και στη στήλη ονοματεπώνυμο το νέο ισλαμικό όνομα.
 
Η οικογένεια άλλαξε επίθετο το 1934, διότι...