ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η επιτυχία της αποτυχίας

Toυ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Τίποτα δεν πετυχαίνει όσο η επιτυχία» λέει μια αμερικανική παροιμία. Ταυτολογία, θα πει κάποιος, αλλά έχει νόημα. Αν κάτι είναι επιτυχημένο, δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε ή να το αναδείξουμε. Το πράγμα μιλάει μόνο του.  

Οτι ο καπιταλισμός επέτυχε ενώ ο κομμουνισμός απέτυχε, παντού και για πάντα, δεν χρειάζεται απόδειξη. Το «φωνάζει» το παράδειγμα χωρών που γνώρισαν κομμουνισμό και τώρα φτύνουν στον κόρφο τους. Από την Κίνα, και ας λέει το «κόμμα», ως τη Βουλγαρία, το τελευταίο που θέλουν να ακούν είναι ο κομμουνισμός. Εκτός από τη Βενεζουέλα, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία.

Για κάποιο λόγο, όμως, δεν ισχύει το αντίστροφο. Δεν ισχύει το «τίποτα δεν αποτυγχάνει όσο η αποτυχία». Δυστυχώς, υπάρχει και το περισσότερη αποτυχία, ή, αλλιώς, μπορούμε να αποτύχουμε με μεγαλύτερη επιτυχία. Το ζούμε σήμερα στη σουρεαλιστική χώρα στην οποία έχουμε την τύχη ή την ατυχία να ζούμε: 

Εδώ, έξι μήνες, γνωρίζουμε πρωτοφανή καταστροφή, η χώρα κυριολεκτικά αφανίζεται, και η κρατούσα άποψη ακόμη είναι ότι αν ξαναγίνουν εκλογές «θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ». Με άλλα λόγια, υπάρχει περιθώριο για περισσότερη... αποτυχία, ανάλογα με τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ στη μάχη του κομμουνισμού με τον ορθολογισμό. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, η Ελλάδα θα αποτύχει... ακόμη περισσότερο.  

Ακόμη και ξένοι παρατηρητές σηκώνουν τα χέρια μπροστά στην ελληνική «ιδιαιτερότητα». Θυμόμαστε τον νομπελίστα οικονομολόγο που ήρθε στην Ελλάδα και καταδίκασε τους σκληρούς δεξιούς Ευρωπαίους που δεν καταλαβαίνουν τον αγώνα του Αλέξη και της Ελλάδας για αξιοπρέπεια και λιγότερη λιτότητα. Βέβαια, όταν γύρισε στην Αμερική και ενημερώθηκε λίγο καλύτερα για το τι πραγματικά συμβαίνει εδώ, αναγνώρισε ότι είχε «υποτιμήσει την ανικανότητα της κυβέρνησης να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις».

Ο Πολ Κρούγκμαν νόμιζε ότι στην Ελλάδα κυβερνάει μια «αριστερή» κυβέρνηση, περίπου σαν το Δημοκρατικό Κόμμα στις ΗΠΑ ή, έστω, της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Οταν έμαθε τι σημαίνει Λαφαζάνης, ακόμη και πριν μάθει τι σημαίνει ΙΣΚΡΑ, είμαι σίγουρος ότι έφτυσε στον κόρφο του. Αλλωστε, στη σελίδα 13 του βιβλίου του «Η επιστροφή των Οικονομικών της Υφεσης και η Κρίση του 2008», ο ίδιος γράφει: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ας μην πάνε στράφι τα δίδακτρα…

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ

Η κυβέρνηση έκλεισε την 5η αξιολόγηση του δευτέρου μνημονίου με την υπερψήφιση των απαιτούμενων μέτρων από τη Βουλή και άρχισε τη διαπραγμάτευση για μια νέα συμφωνία με τους εταίρους και (μοναδικούς στην οικουμένη) δανειστές μας. Τελικά, κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει. Το κάνει, όμως, μετά από ταλαντεύσεις, δισταγμούς και πισωγυρίσματα, που είχαν ως αποτέλεσμα αυτά που έπρεπε να γίνουν έγκαιρα, να γίνονται καθυστερημένα, σε ένα πολύ χειρότερο περιβάλλον και, γι’ αυτό, με πιο επώδυνο τρόπο και βαρύτερες συνέπειες. Η κυβέρνηση κάνει το σωστό, τελικά. Αφού προηγουμένως εξαντλήθηκαν όλες οι άλλες δυνατότητες – από τους BRICS, την Κίνα μέχρι τον πρόεδρο Πούτιν... Με ασύγγνωστη καθυστέρηση έγιναν αντιληπτοί οι διεθνείς και οι ευρωπαϊκοί συσχετισμοί και η ανάγκη προσαρμογής. Χρειάστηκαν 5 μήνες για να κατανοηθεί ότι ο χρόνος δούλευε σε βάρος μας στις διαπραγματεύσεις. Και μόνο την έσχατη στιγμή κατανοήθηκε και έγινε αποδεκτό ότι πρέπει να μείνουμε στην Ευρωζώνη πάση θυσία, ότι ακόμα και μια κακή συμφωνία είναι ασύγκριτα καλύτερη από τη ρήξη, γιατί η συμφωνία διορθώνεται, ενώ η ρήξη οδηγεί στην καταστροφή.  

Η έλλειψη επίγνωσης του ευρωπαϊκού κεκτημένου και των διεθνών συσχετισμών, εξαιτίας ιδεών που απονεκρώθηκαν σε ιδεοληψίες κι έτσι αντί να βοηθούν εμπόδιζαν την κατανόηση της πραγματικότητας, είχε βαρύτατο κόστος.
Κόστος που δεν οφείλεται στα μέτρα που, εκούσα άκουσα, ψήφισε η Βουλή πρόσφατα. Οι υπό τον κ. Πλ. Μονοκρούσο οικονομικοί αναλυτές της Eurobank εκτιμούν ότι η αρνητική επίπτωση του νέου πακέτου μέτρων στη μεταβολή του ΑΕΠ θα είναι 0,5-1 ποσοστιαία μονάδα φέτος. Ομως, φέτος, η ύφεση θα είναι πολύ βαθύτερη, θα κυμανθεί μεταξύ 2 και 4 ποσοστιαίων μονάδων. Σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, αυτή η ύφεση θα οφείλεται στην παρατεταμένη διαπραγμάτευση και στις συναφείς «μαγκιές», με αποκορύφωμα την επιβολή των capital controls ως –κατά δήλωση υπουργού– ένα χαρτί στη διαπραγμάτευση! Δηλαδή, θα οφείλεται στην κυβερνητική πολιτική, προ και άνευ του Μνημονίου.
Ειδικά όσον αφορά τα capital controls, το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής προβλέπει ότι εξαιτίας τους το εβδομαδιαίο ΑΕΠ στο τρίμηνο Ιούλιος-Σεπτέμβριος θα είναι μικρότερο κατά 1,75 έως 2,8 δισ. Πίσω από τους αριθμούς κρύβεται η πρωτοφανής σάρωση μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων στο εισαγωγικό εμπόριο και στη μεταποίηση. Η εκτόπισή τους από την εσωτερική αγορά υπέρ των μεγάλων και πολυεθνικών, που έχουν ευχέρεια ρευστότητας, και η απώλεια ελληνικών θέσεων στις ξένες αγορές. Κρύβεται επίσης μια εκτεταμένη καταστροφή θέσεων εργασίας, που θα φανεί από το φθινόπωρο. Η κυβέρνηση φαίνεται ότι μαθαίνει, αλλά αργά και με πανάκριβα δίδακτρα, που πληρώνει ο λαός και δη οι άνεργοι.
Γεγονός, πάντως, είναι ότι μέσα από πολύ δύσκολες και σύνθετες καταστάσεις, στο πολιτικό τοπίο αναδεικνύονται ορισμένα νέα και ενδιαφέροντα στοιχεία.
(α) Στη Βουλή έχει διαμορφωθεί σταθερά, πάγια, μια πανίσχυρη ευρωπαϊκή πλειοψηφία, που αποφασιστικά σώζει την παρτίδα τις δύσκολες ώρες. Αντιστοιχεί στην/αντιπροσωπεύει την τεράστια πλειονότητα του λαού μας, εγγυάται την Ελλάδα στην Ευρώπη.
(β) Οι βαθιά συντηρητικές και ιστορικά καθυστερημένες ιδέες, περί απομόνωσης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, άλλη μια φορά και μάλιστα σε πολύ ευνοϊκές γι’ αυτές συνθήκες, υπέστησαν ανοικτή ήττα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο μια εθνική αποτυχία θα μπορούσε να τους ξαναδώσει το φιλί της ζωής.
(γ) Ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο παραμένει κυρίαρχος, αλλά διευρύνει την προσωπική του κυριαρχία, κυρίως επειδή η αντιπολίτευση αδυνατεί να απαλλαγεί από την απεχθή εικόνα του παρελθόντος της – από όλους αυτούς που, στηρίζοντάς το δημόσια, χαντάκωσαν το «Ναι» στο πρόσφατο δημοψήφισμα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δημοκρατία, τσαμπουκαλεμένοι γραφικοί και Ευρώπη

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Από μια άποψη τους καταλαβαίνω τους συριζαίους. Δεν είναι εύκολη η απότομη προσγείωση. Δεν γίνεται τη μια να πουλάς τρέλα, να ξεσκίζεις μνημόνια και να εκδιώκεις τρόικες και την επομένη να μεταλλάσσεσαι σε μνημονιακό θιασώτη και σε πειθήνιο συνομιλητή της Βελκουλέσκου. Μέχρι και εγκεφαλικά δικαιολογεί η ιατρική για τέτοιες καταστάσεις.

 

Αλλά από την άλλη δεν γίνεται ούτε εμείς να ζούμε ούτε εκείνοι να κυβερνούν με ψευδαισθήσεις. Πρέπει όλοι να ξέρουμε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε και πού πάμε. Κι όταν, για παράδειγμα, είμαστε η μοναδική κοινοβουλευτική δημοκρατία παγκοσμίως που η κυβέρνησή της διαθέτει κομματική εφημερίδα, κομματικό ραδιόφωνο και κομματική τηλεόραση είναι βέβαιο ότι κάτι δεν πάει καλά.

 

Τι είναι αυτό το «κάτι» το ξέρουμε, λίγο ή πολύ, όλοι μας:  

Δεν έχουμε να κάνουμε με τίποτα φανατικούς θιασώτες της αστικής δημοκρατίας. Και για να μην τα λέω εγώ και βρει την ευκαιρία κι ο κάθε Παππάς, Κορωνάκης ή Φίλης να παπαγαλίσει τις γνωστές γελοιότητες για «συστημικές συνωμοσίες», επικαλούμαι τη δήλωση στο «Βήμα» του υπουργού τους Γ. Πανούση που τους υποδεικνύει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι «τον περασμένο Ιανουάριο οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα ν' αλλάξουμε στην Ελλάδα κυβέρνηση αλλά όχι και καθεστώς».

 

Και το κακό γι' αυτούς δεν είναι μόνο ότι δεν επήλθε καθεστωτική αλλαγή και άρα τα όποια και όσα έμμεσα ή και άμεσα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» έσπευσαν να εκδώσουν έχουν τόση αξία όση και το χαρτί πάνω στα οποία καταγράφηκαν. Είναι και ότι η χώρα παραμένει και στην Ευρώπη και καλά θα κάνουν εφεξής να προσέχουν τις όποιες νομοθετικές πρωτοβουλίες τους για να μην υποστούν στραπάτσα ανάλογα εκείνου που βίωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας όταν μεγαλοπιάστηκε και πίστεψε πως επειδή μπορούσε να διορίζει κατά χιλιάδες τους κομματικούς φίλους του στο Δημόσιο, θα μπορούσε να καθορίζει και το ποιοι, πώς και σε ποιο βαθμό θα είχαν το δικαίωμα να ενημερώνουν τον ελληνικό λαό.

 

Υποθέτω ότι ο Τσίπρας και οι περί αυτόν θα διαπίστωσαν πολύ πρόσφατα:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Περί της χρησιμότητας των ημερών

Toυ ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ

Μεγάλη η πολιτική χρησιμότητα των ημερών. Πιο μεγάλη απ' ό,τι φαίνεται. Φανερώνει, αποκαλύπτει, απογυμνώνει.

Η πολιτική δύναμη - ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα τρέχον κόμμα - που βρέθηκε στην κυβέρνηση έχει ήδη έρθει αντιμέτωπη με τις ασυμφιλίωτες εσωτερικές αντιφάσεις της. Η διαλυτική πορεία στην οποία έχει εισέλθει και η διάσπαση που είναι προ των θυρών θα είναι εδώ να μας διδάσκουν. 

 

Να διδάσκουν ότι η πολιτική παραπλάνηση και η πολιτική πανουργία ως μέθοδος κατάκτησης και διατήρησης της κυβερνητικής εξουσίας όχι μόνο έχει τα όριά της αλλά και φέρει πάντα εντός της ένα μεγάλο αδιέξοδο.

Και το αδιέξοδο αυτό έχει σχέση και με τους ανθρώπους και με το περιεχόμενο της πολιτικής που επιχείρησαν και επιχειρούν να εκφράσουν.  

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, που πάνω του οικοδομήθηκε το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ, αυτοαποδομείται μέσα στην πολιτική του αδυναμία. Και ταυτόχρονα αδειάζει από μόνος του την προσδοκία της ελπίδας, που φάνηκε κάποια στιγμή βάσιμη. Λίγους μήνες μετά την εκλογή του ο Αλέξης Τσίπρας έχει προσθέσει ματαιότητα στην πολιτική δράση.

Δίπλα του, απέναντι και μαζί, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, με την προσχηματικότητά του να τον συνοδεύει, δεν είχε ποτέ τη γενναιότητα να παρουσιάσει εγκαίρως, πλήρως και θεμελιωμένα μια πολιτική πρόταση. Μια αυθεντική πολιτική πρόταση. Η ψευδοεπαναστατική μέθη δεν αποτελεί πολιτικό πρόσωπο ούτε λειτουργεί ως πολιτική ταυτότητα.

Μέσα σε αυτό το αμήχανο και παραλυτικό κλίμα φιγούρες όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου έρχονται να προσθέσουν το φαιδρό και τραγικό συνάμα στοιχείο.

Σε αυτό το πύρινο πεδίο προσπαθεί να σταθεί ο Αλέξης Τσίπρας. 

 

Ας μη ματαιοπονεί: 

 

"Επίγεια σοφία"

Τόσα πολλά αγράμματα τσογλάνια. Τι φρίκη, Θεέ μου...

Γιάννης Τσαρούχης, Έλληνας ζωγράφος

Αν νομίζεις ότι η μόρφωση είναι ακριβή, δοκίμασε την άγνοια.

Derek Bock, Αμερικανός, πρόεδρος του Χάρβαρντ

Ο λόγος που υπάρχει τόσο πολύ άγνοια είναι ότι αυτοί που την έχουν ανυπομονούν να την μοιραστούν.

Frank A. Clark,  Αμερικανός πολιτικός

Σαν σήμερα (4/8/ΧΧΧΧ)

1693: Ο καλόγερος Ντον Περινιόν παρασκευάζει την πρώτη σαμπάνια σε μοναστήρι Βενεδικτίνων στο Οτβιγιέ της Καμπανίας.

1865: Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» του Διονύσιου Σολωμού καθιερώνεται ως εθνικός ύμνος της Ελλάδας.

1936: Ο Τζέσε Όουενς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες τους Βερολίνου, αφού σπάει 6 φορές το παγκόσμιο ρεκόρ.

1875: Πεθαίνει ο δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

1975: Πεθαίνει ο ποιητής Αντρέας Εμπειρίκος

1991: Πεθαίνει ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πόσοι θα ψήφιζαν τους τσαρλατάνους του ΣΥΡΙΖΑ αν ΑΠΟ ΠΡΙΝ γνώριζαν…

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Αναρωτιέμαι:

Πόσοι από εκείνους που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου θα το έκαναν αν ήξεραν ότι δεν θα καταργούταν ο ΕΝΦΙΑ, ότι δεν θα δινόταν η 13η σύνταξη, ότι δεν θα χαρίζονταν τα δάνεια και οι οφειλές, ότι θα αυξάνονταν δεκάδες φόροι και ο ΦΠΑ σε τρόφιμα και συγκοινωνίες;

Πόσοι θα ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ αν κατανοούσαν ότι η Μέρκελ, που κατά τον Αλέξη Τσίπρα «δεν υπήρχε ούτε μία στο εκατομμύριο να πει όχι», και οι υπόλοιποι ηγέτες των χωρών της Eυρωζώνης θα υπερασπίζονταν μέχρι τέλους αυτό που θεωρούν σωστό για τις χώρες τους και την Ε.Ε.; Ότι ένα χρεοκοπημένο κράτος δεν μπορούσε να αναγκάσει τις αγορές να χορεύουν στο ρυθμό των δικών του νταουλιών;

Πόσοι θα ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ αν γνώριζαν ότι στο πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησής του θα προσέθετε αναίτια μια νέα οικονομική καταστροφή στην ύφεση των έξι χρόνων που προηγήθηκε; Ότι την ώρα που η χώρα επέστρεφε στην ανάπτυξη, θα γύριζε πίσω στην βαθιά ύφεση και στην αύξηση της ανεργίας; Ότι θα έκλειναν οι τράπεζες με ανυπολόγιστες επιπτώσεις στις οικονομικές προοπτικές των επόμενων ετών;

Πόσοι θα ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ αν ήξεραν ότι όχι μόνο δεν θα σχίζονταν τα μνημόνια, αλλά θα υπογραφόταν ένα σκληρότερο μνημόνιο ως αποτέλεσμα της επιδείνωσης της οικονομίας στους τελευταίους μήνες; Ότι η Ελλάδα θα βρισκόταν ένα βήμα πριν από την έξοδο από το ευρώ και την πλήρη διάλυση της οικονομίας και της κοινωνίας;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα δεν είναι εύκολη.  

Η πολιτική δεν είναι μηχανή από τη μια να βάζεις γεγονότα και από την άλλη να βγάζεις συμπεράσματα. Γύρω μας βλέπουμε πολίτες, που ακολούθησαν τον ΣΥΡΙΖΑ όταν υποσχόταν τα πάντα και παρουσίαζε τη διαπραγμάτευση σαν μια εύκολη προσπάθεια με σίγουρη επιτυχία, να συνεχίζουν να τον υποστηρίζουν παρά τα καταστροφικά αποτελέσματα της πολιτικής του.

Οι πολίτες αυτοί αποδέχτηκαν τη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως γατί ήθελαν να ισχύουν οι ισχυρισμοί του. Ήθελαν να φταίνε οι ξένοι και οι ντόπιοι υπηρέτες τους για την περιπέτεια που ζούμε. Αποδέχτηκαν το μείγμα εθνικιστικών και λαϊκιστικών δοξασιών που προωθούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς γιατί ήταν σύμφωνο με τις επιθυμίες τους. Δεν διάλεξαν απλώς κόμμα, διάλεξαν πραγματικότητα. Ήθελαν το παλικάρι του παραμυθιού να εξολοθρεύσει το δράκο του νεοφιλελευθερισμού που κατατρώει την ευημερία μας. Πάνω από όλα ήθελαν να εξαφανιστούν οι συνέπειες της χρεοκοπίας, αλλά ταυτόχρονα να διατηρηθούν οι παθογένειες που μας οδήγησαν σε αυτή.

Αρκετοί πολίτες έχουν αποσυνδέσει την ευημερία από την οικονομία. Πιστεύουν ότι ήταν φυσιολογικό η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας να καταρρέει και εμείς να ζούμε όλο και καλύτερα. Το μοντέλο της κατανάλωσης με τα δανεικά, που το κράτος μοιράζει στους πολίτες/πελάτες, μπορεί να γκρεμίστηκε με την χρεοκοπία, αλλά η γοητεία του επιβίωσε.

Τώρα που όλα αυτά αποδείχτηκαν καταστροφικές αυταπάτες, οι πολίτες αυτοί, αντί να αναζητήσουν ευθύνες, παραμένουν συνδεδεμένοι στην ερμηνεία των πραγμάτων που ανέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ.  

Ο Αλέξης Τσίπρας κατέκτησε την κυριαρχία με τα ψέματα, αλλά η κυριαρχία του μοιάζει αληθινή. Στην πραγματικότητα η κυριαρχία του θα διατηρείται όσο θα μπορεί να συγκαλύπτει τις δικές του ευθύνες.

Προεκλογικά εμφανιζόταν ισχυρός και έλεγε: ελάτε μαζί μου να νικήσουμε, τώρα λέει: παραμείνετε μαζί μου γιατί με αδίκησαν και μαζί μου αδίκησαν και εσάς.  

Μαζί, λοιπόν, θα μοιραστούμε την κοινή μας ήττα και ταπείνωση. Ενώ ο ίδιος εξαπατούσε συστηματικά τους πολίτες, θέλει τώρα να εμφανίζεται σαν θύμα εξαπάτησης από τους δανειστές.

Ο Αλ. Τσίπρας έχει παγιδευτεί μέσα στα τερατώδη ψέματα που έλεγε για χρόνια. Η εξάμηνη διακυβέρνησή του ήταν μια προσπάθεια διαχείρισης αυτών των ψεμάτων. Ακόμη και την ώρα της καταστροφής, την ώρα που οι πολίτες πληρώνουν ακριβά την πολιτική του, εκείνος έχει στο μυαλό του τη διάσωση της εξουσίας του.

Μέσα σε αυτό το αδιέξοδο κατέφυγε στο δημοψήφισμα, χωρίς να είναι σαφές τι επεδίωκε. Μετέφερε την αποτυχία της διαπραγματευτικής του τακτικής στο ευνοϊκό, για εκείνον, πεδίο της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Κυριάρχησε στο αποτέλεσμα της κάλπης, αλλά έπαθε πανωλεθρία στο πεδίο της διαπραγμάτευσης. Κάθε νίκη στο ένα πεδίο οδηγούσε σε μεγαλύτερη ήττα στο άλλο. Τρομαγμένος μπροστά στην ολοκληρωτική κατάρρευση, κήρυξε άτακτη υποχώρηση και δέχτηκε όλες τις απαιτήσεις των δανειστών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο κόκκινο», αναφερόμενος στην εσωκομματική αντιπολίτευση, είπε: «Με ορισμένους συντρόφους, με πολλούς απ;o αυτούς τους συντρόφους, δίναμε μάχες και καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι με την ίδια αγωνία λίγες μέρες πριν. Με την αγωνία που εξέφραζαν και αυτοί, ότι αν κλείσει μια τράπεζα θα καταστραφούμε πολιτικά και ηθικά απέναντι στο λαϊκό κίνημα στους εργαζόμενους και στην ιστορία της Αριστεράς». Πρόκειται για μια κυνική ομολογία. Την ώρα που κρινόταν η επιβίωση της χώρας και απειλούνταν με εξαφάνιση οι περιουσίες των πολιτών, ο πρωθυπουργός αγωνιούσε για το αν θα καταστραφεί πολιτικά.

ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σουρεαλιστές και Λεχρίτες

Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΟΥΔΗ

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία στον (τ)σύριζα για τον σουρεαλισμό. Ο τσίπρας καταγγέλλει την ζωϋ(φ)ίτσα για σουρεαλισμό, η οποία με τη σειρά της τον αρνείται διαρρήδην και μετά βδελυγμίας, διαρρηγνύοντας πάραυτα τα (πολυτελή) ιμάτιά της, και διατεινόμενη με το γνωστό ψυχ(ρ)οπαθές ύφος της, ότι: «όχι, αυτά που λέω και κάνω δεν είναι σουρεαλισμός» (φτου-φτου στον κόρφο της).

Εδώ σουρεαλισμός, εκεί σουρεαλισμός, τι είναι αυτός ο σουρεαλισμός επιτέλους;  

Το πρόβλημα της Ελλάδας, το έχω ξαναγράψει, είναι πρωτίστως πρόβλημα αισθητικής. Η απόρριψη του σουρεαλισμού ως ευρύτερου εικαστικού και λογοτεχνικού κινήματος είναι ίδιον της συντηρητικής σχολής σκέψεως, της οποίας τα μέλη, λόγω πνευματικής ακαμψίας, αδυνατούν να ανιχνεύσουν και να αποκρυπτογραφήσουν – να ξεκλειδώσουν, αν θέλετε – τα μηνύματά του. Από μία άποψη ο σουρεαλισμός αποτελεί αδιάψευστο κριτήριο ανθρωπολογικής κατάταξης, των πολιτικών εν προκειμένω, σε συντηρητικούς και νεωτεριστές. Το συγκεκριμένο μάλιστα περιστατικό με την κοκκινοσκουφίτσα και τον λύκο, συγγνώμη την ζωϋ(φ)ίτσα και τον τσίπρο ήθελα να πω, επιβεβαιώνει το αλάνθαστο του κριτηρίου. Δεν πιστεύω να μην είναι ορατό σε όλους μας ότι τόσο ο «αλέξης» όσο και η «ζωή» αποτελούν καραμπινάτα παραδείγματα συντηρητισμού (τι σου είναι το οικογενειακό περιβάλλον, το καθένα στο είδος του), παρά τις εναγώνιες προσπάθειές τους να ενδυθούν φαινοτυπικά τον μανδύα του ριζοσπαστικού (σπάστα όλα) αριστερισμού, τον οποίο στην πράξη αποποιούνται, ο πρώτος υποτασσόμενος στην mainstream ευρωγοτθική πολιτική και η δεύτερη υπηρετούσα κατά γράμμα και με υπερβάλλουσα σχολαστικότητα γριάς δασκάλας το τσιτάτο της: «θα σας ταράξουμε στην (αστική) νομιμότητα». Γι’ αυτό και βγάζουν καντήλες με τη λέξη «σουρεαλισμός», την οποία προφανώς θεωρούν βαρύτατη ύβρη, αρκετή για να σπιλώσει την πολιτική τους σταδιοδρομία.

Κι όμως, κάποια σουρεαλιστικά αριστουργήματα θα μπορούσαν να είναι συμβατά με υφές, φάσεις και διαστάσεις του (τ)σύριζα. 

Συνειρμικά, μου έρχεται στο μυαλό ένας πίνακας του Max Ernst με τίτλο «οι κυρίες τάδε και τάδε στο μπαλκόνι».  

Δεν θυμάμαι τα ονόματα τους στον πίνακα, θα μπορούσαν να είναι «οι κυρίες Τασία και Θεανώ» ας πούμε.  

Η πρωτοτυπία του πίνακα έγκειται στο ότι στο μπαλκόνι κάθονται σε πολυθρόνες δύο φέρετρα! Αλληγορικά φυσικά της ακολουθούμενης αδιέξοδης, αν όχι θανατηφόρας, καταλυτικής, και καταληκτικής, για την Ελλάδα, άκρατης και άκριτης λαθρομεταναστευτικής πολιτικής τους. «Σ’ αυτά τα φέρετρα ακουμπά η Ελλάδα», σ’ αυτά και στα πολύ περισσότερα αυτών που φεύγουν λόγω της κρίσης, πηδώντας από τα μπαλκόνια, αυτών που αυτοχειριάζονται με θηλειές και καραμπίνες, αλλά και αυτών που αυτοκτονούν ψηφίζοντας αυτούς που ψηφίζουν, για να επαυξήσω ως προς τον αριθμό των φερέτρων τον ούτως ή αλλιώς πληθωριστικό ποιητικό λόγο του άγγελου σικελιανού, του και πάλιν «ουρανόθεν πεμφθέντος» να επισκοπήσει εκ του επέκεινα, δίκην εξωσωματικής μεταθανάτιας εμπειρίας (OBE: Out of the Body Experience), τον επιθανάτιο ρόγχο της πατρίδας μας…

Κι οι δύο πάντως πρωταγωνιστές του πολιτικού μας φαρσοκωμικού μελοδράματος («όπερα μπούφα»), η υψίφωνος «ζωή» και ο πολλά βαρύτονος «αλέξης», ή μάλλον και οι τέσσερις ονομαστικά προαναφερθέντες συντελεστές της συντέλειας που συντελείται (μαζί με την «θεανώ» και την «τασία»), αποτελούν, παρ’ όλα αυτά, την φωτεινή όψη του (τ)συριζαίϊκου φεγγαριού. Γιατί υπάρχει και η «σεληνιασμένη» σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Γιατί, πέραν της καταπράσινης πασοκογενούς τοξικής κοινωνικής μούχλας που προσέβαλε μικροβιακά en mass τον (τ)συριζαίϊκο οργανισμό, υπάρχουν και οι λεχρίτες της «αριστερής μαούνας», οι οποίοι, παρά τις υποτιθέμενες αξιακής φύσεως αντιμνημονιακές τους αντιρρήσεις, παραμένουν επικολλημένοι ως λειχήνες στα ύφαλα του θαλασσοδαρμένου σκάφους (σκάφης;) του, αναρροφώντας στο έπακρον τα βο(υ)λευτικά τους προνόμια από την ισχνή πλέον αγελάδα που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούν «ελλάδα».

Είναι όλοι αυτοί οι επί του παρόντος ευτυχώς ολίγοι (αριθμητικά και ποιοτικά), που λιγουρεύονται τα λεφτά και τις περιουσίες του λαού της, όπως οι παλιοί απεχθείς, επαχθείς, και επονείδιστοι μπολσεβίκοι που το έκαναν πράξη κάποτε στη Ρωσία. Για λίγο όμως. Ακόμη και επί σοβιετίας, πολλά από τα παρανοϊκά και χολερικά τους σχέδια τα ανέτρεψε, και γρήγορα μάλιστα, η ζωή (όχι η κωνσταντοπούλου, αυτή δεν είχε γεννηθεί ακόμη). 

Θυμάμαι, όταν επισκέφθηκα κατά μήκος, πλάτος, και ύψος την Σοβιετική Ένωση, για ένα μήνα, το 1983 (επί Γιούρι Αντρόπωφ), προσκεκλημένος από συναδέλφους αστρονόμους, πολλά εκπληκτικά για μένα περιστατικά και καταστάσεις, που κάποτε ίσως αξίζει να τα περιγράψω λεπτομερώς. Ένα από αυτά, που έχει το νόημά του σήμερα με τα περί παιδείας νομοσχέδια του «μπαλτά» (χασάπικο μου θυμίζει, όχι πεντοζάλη), συνέβη στο γνωστό πανεπιστήμιο Λομονόσωφ, όταν μου ζητήθηκε από έναν πολύ γηραιό και σεβάσμιο φιλέλληνα ρώσο καθηγητή, που είχε λάβει στα νιάτα του ενεργό μέρος στην «Οχτωβριανή Επανάσταση» του 1917 (ήταν τότε, όπως μου είπε, δεκαεπτάρης), να του εξηγήσω τον επικατάρατο παπανδρεϊκό νόμο-πλαίσιο της παιδείας του 1982, του οποίου ένας από τους αρχιτέκτονες της διαστροφικής σύλληψής του ήταν ο Γιάννης Πανούσης!

Του τα είπα όλα με λεπτομέρειες: 

ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι άχρηστοι μετά Χριστόν προφήτες

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΕΛΙΑ

Οι μετά Χριστόν προφήτες είναι είδος εν αφθονία στην Ελλάδα. Πόσοι και πόσοι δεν επιδίδονται στο σπορ «εγώ (σας) τα έλεγα», από την ασφάλεια της χρονικής απόστασης, η οποία (υποτίθεται ότι) δικαίωσε τις «προβλέψεις» τους;

Το παιχνίδι αυτό μπορεί να είναι εν μέρει θεμιτό για τους πάσης φύσεως αναλυτές και ιδίως τους θεωρητικούς της οικονομίας, αλλά είναι εντελώς απαράδεκτο για τους πολιτικούς, οι οποίοι εκλέγονται για να δρουν και να αποφασίζουν όταν τα γεγονότα τρέχουν και όχι για να έρχονται εκ των υστέρων να διεκδικούν εύσημα προβλεπτικότητας.

Τι να την κάνουμε την «προβλεπτικότητά» τους, αν δεν είχε πρακτικό αντίκρισμα; Αν, δηλαδή, δεν είπαν και δεν έκαναν τίποτα για να αλλάξουν τη φορά των πραγμάτων την κατάλληλη στιγμή, ενώ είχαν διαγνώσει ότι αυτή η φορά ήταν προς λανθασμένη κατεύθυνση;

Μετά τη συμφωνία της 13ης Ιουλίου και την παραδοχή του Αλέξη Τσίπρα ότι δεν υπήρχε καμιά εναλλακτική απέναντι στο νέο Μνημόνιο που υποχρεώθηκε να υπογράψει, ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναρωτήθηκε αφελώς και εν τη αγνοία του, αλλά με ωμή ειλικρίνεια: «Δηλαδή, σύντροφοι, τόσα χρόνια λέγαμε παπαριές;».

Και ο μεν βουλευτής δικαιολογείται εν μέρει να αναρωτιέται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αλλά τα ηγετικά στελέχη, τα οποία-υποτίθεται- είχαν ευρύτερες γνώσεις και είχαν καταρτίσει το κυβερνητικό πρόγραμμα, μπορούν να επικαλεστούν άγνοια; Και, πολύ περισσότερο, μπορούν να διεκδικούν τη δικαίωση του «εγώ τα είπα;».

Πώς μπορείς να το λες αυτό, αν είσαι ο υπ’ αριθμόν δύο του κόμματος, που έχεις επιφορτιστεί με την κατάρτιση του προγράμματος και σήμερα είσαι πάλι υπ’ αριθμόν δύο, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης;  

Ο Γιάννης Δραγασάκης φαίνεται ότι "ανακάλυψε" κάποιες αλήθειες, για το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και για τη διαπραγμάτευση που έκανε η κυβέρνησή του, εφτά μήνες μετά τις εκλογές (εδώ).

Ο κ. Δραγασάκης διαπιστώνει τώρα ότι:

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε «πλειοδοσία υποσχέσεων» με το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Πολύ αργά. Πού ήταν, άραγε, τότε που ο Αλέξης Τσίπρας πρόβαλε το πρόγραμμα αυτό ως φάρμακο δια πάσαν νόσον; Όταν αρκετοί είχαν επισημάνει ότι δεν υπήρχαν οι πόροι για να δοθεί η 13η σύνταξη, να καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ, να δοθούν τόσες και τόσες παροχές, γιατί δεν βγήκε δημοσίως να συγκρατήσει τον αρχηγό του;
2. Η «απειλή» ότι η Ελλάδα θα έκανε «αντάρτικο» και οι δανειστές θα τρόμαζαν και θα υποχωρούσαν αποδείχτηκε τζούφια. Αλήθεια, όταν ο κ. Τσίπρας έλεγε τα περίφημα «εμείς θα βαράμε το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν» ή ότι «δεν υπάρχει περίπτωση να μην υποχωρήσει η Μέρκελ», πού ήταν ο κ. Δραγασάκης να τον συγκρατήσει και να σταματήσει τις ονειροβασίες του;
3. Οι χρηματοδοτικές πηγές από τρίτες χώρες αποδείχτηκαν ανύπαρκτες. Αλήθεια, όταν ο κ. Τσίπρας πηγαινοερχόταν στη Μόσχα, υπουργοί στο Πεκίνο και άλλοι στη Βενεζουέλα και στο Ιράν, δεν υπήρχε κάποιος να προειδοποιήσει ότι στο τέλος θα τους άφηναν μπουκάλα; Δεν είχαν διδαχθεί τίποτα από το προηγούμενο του Γιώργου Παπανδρέου, στον οποίο τόσο ο Πούτιν όσο και οι Κινέζοι είχαν συστήσει το 2011 να τα βρει με τους Ευρωπαίους και να καταφύγει στο ΔΝΤ;

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι «συγκεκαλυμμένες επιχειρήσεις» των σοβαρών χωρών και η «Κόκκινη Προβιά» του τσαμπουκαλεμένου γραφικού

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Ενα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Αμερικανικής Δημοκρατίας (και μόνιμο σημείο τριβής της εκτελεστικής με τη νομοθετική εξουσία) είναι οι «συγκεκαλυμμένες επιχειρήσεις» (covert operations) των μυστικών υπηρεσιών, CIA, NSA κ.λπ. 

Oλοι ξέρουν ότι τέτοιου τύπου επιχειρήσεις πρέπει να είναι μυστικές, αλλά όταν παραγίνουν μυστικές, απειλούν άμεσα τη Δημοκρατία. Σε χώρες που δεν κυριαρχεί η ΣΥΡΙΖΑϊκή «δημοκρατική» ευαισθησία, όλοι φοβούνται την κατάχρηση εξουσίας που μπορεί να οδηγήσει σε αντιδημοκρατική εκτροπή. Γι’ αυτό έχουν αναπτύξει ένα περίτεχνο σχήμα «ελέγχου και ισορροπιών» και των τριών εξουσιών, έτσι ώστε να είναι σίγουροι, ότι κανείς δεν θα προσπαθήσει να κάνει ό,τι κατάφεραν οι Συνταγματάρχες στην Ελλάδα. Ετσι, μια Επιτροπή του Κογκρέσου ενημερώνεται ακόμη και για τις πιο συγκεκαλυμμένες επιχειρήσεις της CIA, NSA κ.λπ.  

Αντιθέτως στην ανάπηρη μετεμφυλιακή Δημοκρατία της Ελλάδας ποτέ κανείς δεν έμαθε για την «Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά», ένα νατοϊκό σχέδιο που προέβλεπε ανταρτοπόλεμο σε περίπτωση κομμουνιστικής εισβολής στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον κ. Αλέξη Τσίπρα η αντιδημοκρατική εκτροπή που συνιστούσε το μυστικό -ακόμη και για το Κοινοβούλιο- σχέδιο «Κόκκινη Προβιά» ήταν απολύτως δικαιολογημένη. Οπως δεν ντράπηκε να πει ο ίδιος στη Βουλή «εμείς, ως κυβέρνηση δεν είχαμε υποχρέωση να σχεδιάσουμε τις άμυνές μας, σε περίπτωση που αυτή η απειλή (σ.σ.: του Grexit) γινόταν πράξη; Οχι μόνο είχαμε το δικαίωμα, είχαμε υποχρέωση απέναντι στους πολίτες, στους εργαζόμενους, στη χώρα... Είναι σαν να βρίσκεται μια χώρα υπό πολεμική απειλή και να υπάρχει μεγάλη πιθανότητα απόβασης εχθρικών δυνάμεων στα πάτρια εδάφη κι εσείς να κατηγορείτε το επιτελείο της Αμυνας ως φιλοπόλεμο επειδή σχεδίαζε την άμυνα της χώρας σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο».  

Να σημειώσουμε ότι ακριβώς αυτή ήταν και η αιτιολόγηση για τη μυστική επιχείρηση «Κόκκινη Προβιά», διότι η απειλή εισβολής των κομμουνιστικών χωρών στην Ελλάδα ήταν εμφανής και υπαρκτή· υπήρχαν συγκεκριμένα σχέδια στα επιτελεία των τότε κομμουνιστών γειτόνων μας.
Η αλήθεια είναι ότι οι χώρες πρέπει να έχουν σχέδια διά παν ενδεχόμενο. Οι δημοκρατίες όμως απαιτούν και τη δημοκρατική νομιμοποίηση αυτών, διότι και η χώρα μας έχει πικρή εμπειρία από ένα μυστικό «σχέδιο Περικλής» που χρησιμοποίησαν οι Συνταγματάρχες για να καταλύσουν τις ελευθερίες μας.  

Η εντολή του κ. Τσίπρα προς τον κ. Βαρουφάκη ήταν ατελής και δημοκρατικώς επονείδιστη. Ο κ. Τσίπρας την ώρα που παραπλανούσε τη Βουλή και τον λαό, για την απουσία του Σχεδίου Β΄, έδινε εντολή στον Γιάνη τον Μεγαλοπρεπή να το φτιάξει.  

Πού ξέρουμε αν δεν έχει δώσει παρόμοιες εντολές στον κ. Παναγιώτη Καμμένο ή τον κ. Γιάννη Πανούση να εκπονήσουν άλλα σχέδια για υπαρκτές ή φανταστικές απειλές; 

Μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος ήδη δήλωσε ότι «ο στρατός εγγυάται την εσωτερική σταθερότητα»· αυτό ακριβώς ήταν το επιχείρημα του Γεωργίου Παπαδόπουλου όταν έβαλε τη χώρα στον γύψο.
Είναι πολλοί που υπερασπίζονται τα σχέδια Λαφαζάνη και Βαρουφάκη με το επιχείρημα ότι το έκαναν «για το καλό μας» κι ας μην το ξέραμε. Δεν γνωρίζουν οι φαιδροί πως: Κάθε φορά που μας έδεσαν, έγινε «για το καλό μας». 

Βεβαίως, ξέρουμε από την ιστορία πως όσο πιο Αριστερός δηλώνει κάποιος, τόσο λιγότερο σέβεται τη Δημοκρατία. 

Το πιο επικίνδυνο όμως είναι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Watergate VS «Τσίπρας - γκέιτ»!

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τον Ιούνιο του 1973 βρέθηκα στην αίθουσα του Κογκρέσου στην Ουάσιγκτον για την αρχική κατάθεση του John Dean, συμβούλου του προέδρου Νίξον. Hταν ο πρώτος που υπέδειξε τον πρόεδρο ως κυρίως υπεύθυνο για το σκάνδαλο Watergate. 

Καταδικάστηκε και πήγε φυλακή. Ο John Mitchell, υπουργός Δικαιοσύνης, κατηγορήθηκε για συγκάλυψη, καταδικάσθηκε το 1977 και έμεινε στη φυλακή για 17 μήνες. Εζησα το όλο δράμα του Watergate και είδα τον Νίξον να φεύγει από τον Λευκό Οίκο, αποπεμφθείς από τη Γερουσία, αφού αναγκάσθηκε σε δημόσια ομολογία.

Αυτή ήταν η Αμερική του 1973 θα μου πείτε. Εν μέσω ενός πολέμου που έχανε, με την κοινωνία διαιρεμένη, με μία πολυπλόκαμη ηθική, πολιτική και οικονομική κρίση, «έπιασε» μία καταγγελία που «έσκασε» στον Τύπο, τη διερεύνησε, συνέλαβε ενόχους, δίκασε, καταδίκασε και καθάρισε την κόπρο του Αυγεία. Ανοικτά, δημόσια, γρήγορα και, κυρίως, διακομματικά. Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί ήταν σε αυτό μαζί. Οπως και η Ελλάδα σήμερα, θα ήθελα να πω, αλλά ομοιότητες δεν βλέπω.  

Στην Αμερική το διακύβευμα ήταν ένα «εσωτερικό» κομματικό ζήτημα, η παράνομη παρακολούθηση, ας πούμε, των γραφείων της Νέας Δημοκρατίας από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.  

Στην Ελλάδα έχουμε ένα απείρως σπουδαιότερο και ομολογημένο έγκλημα, με προεκτάσεις εθνικές, οικονομικές και πολιτικές. Το διακύβευμα στην «Περίπτωση Βαρουφάκη» για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι ασύγκριτα σπουδαιότερο.

Οι πρώτες αντιδράσεις της Δικαιοσύνης, της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης, και του συνόλου του πολιτικού συστήματος, δεν δίνουν υποσχέσεις για αντίδραση παρόμοια με της Αμερικής πριν από 40 χρόνια. Ισως είναι νωρίς, σε μία κοινωνία «ζαλισμένη» από την οικονομική καταστροφή. Δεν είναι, όμως, νωρίς αν σκεφθούμε τη θεσμική ανεπάρκεια της χώρας. Η μεταμεσονύκτια, εσπευσμένη και εκτός ιεραρχίας ή «σειράς» πλήρωση της θέσης προέδρου του Αρείου Πάγου είναι μία ένδειξη ότι η κυβέρνηση παίρνει «τα μέτρα της», για άλλους, βέβαια, λόγους. Ισως, όμως, φανεί... «χρήσιμη». 

Σε ένα πρόσφατο βιβλίο του ο Στάθης Καλύβας μιλάει για: 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ : Ζούμε το τέλος της Χριστιανοσύνης στην Μέση Ανατολή???

Της ELIZA GRISWOLD / THE NEW YORK TIMES

Η Καρακός, η μεγαλύτερη χριστιανική πόλη στο Ιράκ, βρίσκεται στην κοιλάδα της Νινευί, μια περιοχή που αποτελεί μήλον της Εριδος ανάμεσα στον κουρδικό Βορρά και στον αραβικό Νότο της χώρας. Ως πέρυσι το καλοκαίρι, η πόλη έσφυζε από ζωή, περιτριγυρισμένη από σιτοβολώνες και κτηνοτροφικές μονάδες. Ομως πέρυσι τον Ιούνιο, το ΙSIS κατέλαβε τη γειτονική Μοσούλη και, πριν επιτεθεί στην Καρακός, της έκοψε το νερό.

Ενώ οι κάτοικοι της Καρακός συνωστίζονταν στον στενό αυτοκινητόδρομο που οδηγεί προς το κουρδικό Ιρμπίλ, ο Ντιγιάα και η γυναίκα του, η Ράνα, έμειναν πίσω. Ο Ντιγιάα δεν είχε πάρει την απειλή στα σοβαρά.

Ομως το ISIS πράγματι μπήκε στην Καρακός και καθώς οι τζιχαντιστές λεηλατούσαν καταστήματα και ξετρύπωναν τους λίγους κατοίκους που είχαν μείνει στα σπίτια τους, το ζευγάρι έμενε κρυμμένο στο υπόγειο.

Στην Καρακός, όπως και στη Μοσούλη, το ISIS προσέφερε στους κατοίκους μια επιλογή: είτε να ασπασθούν το Ισλάμ είτε να πληρώσουν τζιζίγια, τον κεφαλικό φόρο που επιβάλλεται στους «λαούς που αναφέρουν οι Γραφές», δηλαδή τους χριστιανούς, τους ζωροάστρες και τους Εβραίους. Αν αρνούνταν, θα δολοφονούνταν, θα βιάζονταν ή θα γίνονταν σκλάβοι, ενώ η περιουσία τους θα εθεωρείτο λάφυρο πολέμου.
Στις 21 Αυγούστου διαδόθηκε η φήμη ότι το ΙSIS θα προσέφερε «σκληρή εξορία» στους τελευταίους κατοίκους της Καρακός, δηλαδή θα τους έδιωχνε από τα σπίτια τους χωρίς τίποτα, αλλά τουλάχιστον θα γλίτωναν τη ζωή τους. Ο Ντιγιάα και η Ράνα βγήκαν από το υπόγειο και πήγαν στο κέντρο υγείας, που λειτουργούσε ως σημείο συγκέντρωσης.

Οι τζιχαντιστές χώρισαν τους άνδρες από τις γυναίκες, ενώ ο τοπικός εμίρης του ΙSIS, Σαέντ Αμπάς, επιθεώρησε τις γυναίκες. Το βλέμμα του έπεσε στην τριάχρονη Χριστίνα Χάνα Νόα, που βρισκόταν στην αγκαλιά της μητέρας της. Διέταξε τη γυναίκα να του δώσει τη μικρή, ενώ οι υπόλοιποι κρατούμενοι χωρίζονταν σε δύο λεωφορεία, στο ένα όσοι ήταν νέοι και ικανοί για εργασία και στο άλλο οι υπόλοιποι. Το λεωφορείο με τους ηλικιωμένους και ασθενείς κατευθύνθηκε προς τα βόρεια, ώς το όριο της περιοχής που ήλεγχε το ΙSIS, όπου σταμάτησε και τους άφησε ελεύθερους.

Πολλές από τις γυναίκες όμως οδηγήθηκαν στη Μοσούλη. Οι δεσμοφύλακες της Ράνα τηλεφώνησαν στα αδέλφια της και τους είπαν να μην προσπαθήσουν να την πλησιάσουν γιατί θα τους σκοτώσουν. Μετά, της έδωσαν το τηλέφωνο. «Φροντίζω μία τρίχρονη που τη λένε Χριστίνα», είπε η Ράνα στα ασυριακά.
Η τελευταία φορά που η Ράνα επικοινώνησε με την οικογένειά της ήταν τον Σεπτέμβριο. Τους είπε ότι μια γυναίκα που ήταν μαζί της, η Ρίτα, δόθηκε ως σκλάβα σε ισχυρό στέλεχος του ΙSIS, ενώ η Χριστίνα δόθηκε σε οικογένεια για να ανατραφεί ως μουσουλμάνα. Η Ράνα δεν μίλησε πολύ για τη δική της κατάσταση και η οικογένειά της δεν ρώτησε. Δεν ήταν βέβαιοι ότι ήθελαν να ξέρουν.


Μήνες τώρα το κινητό που χρησιμοποιούσε είναι κλειστό. «Μαθαίνουμε ότι και οι τρεις είναι ακόμα ζωντα­νές», λέει ο 36χρονος Ραμπί Μανό, πρόσφυγας από την Καρακός, που έχει δημιουργήσει υπόγειο δίκτυο διαφυγής ομήρων του «Ισλαμικού Κράτους». «Την πάντρεψαν με κάποιον ισχυρό του ΙSIS». 

Εδώ και σχεδόν ένα χρόνο ο Μανό προσπαθεί να εξαγοράσει την ελευθερία των τριών γυναικών. Με τη βοήθεια δικτύου επαφών, εκμεταλλευόμενος την απληστία ενός μέλους του ΙSIS, τις φιλίες που διατηρεί σε αραβικά χωριά και τη γενναιότητα ενός οδηγού ταξί, ο Μανό έχει ήδη απελευθερώσει με τη δοκιμασμένη μέθοδο του «λαδώματος» 45 ανθρώπους. Το παζάρι διευκολύνεται από το γεγονός ότι τα μέλη του ISIS συχνά αγοράζουν και πωλούν γυναίκες μεταξύ τους, και έτσι οι αγοραπωλησίες δεν αντιμετωπίζονται με καχυποψία. Ο Μανό έχει ήδη στείλει 800 δολάρια σε ένα μέλος του ISIS υποσχόμενος περισσότερα όταν διαφύγουν οι γυναίκες και το κοριτσάκι. Αλλά ο άνδρας δεν έχει κάνει τίποτα.
Νωρίτερα ο Μανό είχε λάβει γραπτό μήνυμα από τη Μοσούλη. Ενας από τους συνεργάτες του δυσκολευόταν να εντοπίσει μια γυναίκα που λεγόταν Ναμπίλα, την οποία είχε αποστολή να απελευθερώσει. Είχε οδηγίες να κρεμάσει μαύρο πανί στο παράθυρό της, αλλά το πανί το είχε παρασύρει ο αέρας και η αποστολή είχε ματαιωθεί. «Θα της πω να κρεμάσει κουβέρτα», λέει ο Μανό. Αν δεν την πάρει κι αυτή ο αέρας, η γυναίκα θα βρεθεί.

Από το 1910 ώς το 2010, ο αριθμός των χριστιανών στη Μέση Ανατολή έχει υποχωρήσει από το 14% του πληθυσμού στο 4%. Η χαμηλή γεννητικότητα, το εχθρικό πολιτικό περιβάλλον και η οικονομική κρίση έχουν οδηγήσει σε αυτή την κάμψη. Την τελευταία δεκαετία, εξτρεμιστές βάζουν στόχο τους χριστιανούς και τις άλλες μειονότητες για να εκτονώσουν τα αντιδυτικά τους αισθήματα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στο Ιράκ το οποίο, μετά την εισβολή των ΗΠΑ το 2003, έχει χάσει τα δύο τρίτα του χριστιανικού πληθυσμού του. (Σήμερα απομένουν 500.000, από 1,5 εκατ. το 2003.) Η Αραβική Ανοιξη επιδείνωσε την κατάσταση, καθώς μαζί με τους δικτάτορες, όπως ο Μουμπάρακ ή ο Καντάφι, εξέλιπε και η προστασία των μειονοτήτων την οποία είχαν καθιερώσει. Σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου Pew, ο αριθμός των χριστιανών που αντιμετωπίζουν διωγμούς σήμερα είναι μεγαλύτερος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της Ιστορίας, πλην των απαρχών του χριστιανισμού.

Ακόμη και αν ηττηθεί το «Ισλαμικό Κράτος», η μοίρα των θρησκευτικών μειονοτήτων στη Συρία και στο Ιράκ παραμένει δύσκολη. Αν οι μειονότητες δεν νιώθουν ασφαλείς, θα θέλουν να φύγουν. Πολλοί Ασύριοι χριστιανοί θεωρούν ότι μια πρακτική λύση θα ήταν να δημιουργηθεί ασφαλής θύλακος στην κοιλάδα της Νινευί. «Αν η Δύση μπορούσε να απορροφήσει όλους τους πρόσφυγες και αν η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ μπορούσε να διαχειριστεί μια τέτοια επιχείρηση, δεν θα ζητούσαμε κάτι άλλο», είπε ο Νούρι Κίνο της οργάνωσης «Αίτημα Δράσης». «Αλλά η πιο ρεαλιστική λύση είναι να επιστρέψουμε στα σπίτια μας». «Δεν είναι λύση να δίνει η Δύση βίζες σε μερικές εκατοντάδες ανθρώπους», λέει ο ιερέας Εμμανουήλ Μουχάνα, «χρειάζονται μερικές εκατοντάδες χιλιάδες βίζες».

Ο ενδιάμεσος σταθμός πολλών χριστιανών που θέλουν να εγκαταλείψουν τη Μέση Ανατολή είναι ο Λίβανος. Την άνοιξη, χιλιάδες χριστιανοί από τα χωριά του ποταμού Χαμπούρ στη Βορειοανατολική Συρία κατέφυγαν στον Λίβανο για να γλιτώσουν από επίθεση του ΙSIS, ο οποίος αιχμαλώτισε 230 άτομα και ζήτησε λύτρα για την απελευθέρωσή τους. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τα μέλη της μικρής αυτής κοινότητας είχαν διωχθεί από τα σπίτια τους. Πολλοί από τους νέους πρόσφυγες ήταν απόγονοι εκείνων που είχαν εγκαταλείψει το Ιράκ το 1933, όταν σφαγή Ασυρίων χριστιανών είχε αφήσει 3.000 νεκρούς σε μία ημέρα.
«Φοβόμαστε ότι θα εξαφανιστεί ολόκληρη η κοινότητά μας», λέει ο ιερέας Σαργκόν Ζουμάγια, που άφησε πριν από δέκα χρόνια το χωριό του στον ποταμό Χαμπούρ για να σπουδάσει στον Λίβανο. Την άνοιξη η εκκλησία του βοηθούσε 1.500 οικογένειες. «Η πίεση είναι τεράστια», λέει.

Μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου στη Συρία το 2011, ο Σύρος πρόεδρος Ασαντ επέτρεψε στους χριστιανούς να φύγουν από τη χώρα. Περίπου 600.000 άνθρωποι, το ένα τρίτο των χριστιανών της Συρίας, δεν είχαν άλλη επιλογή, καθώς αρχικά τούς κατεδίωκε το Μέτωπο αλ Νούσρα και εν συνεχεία το ISIS. Ο Ασαντ χρησιμοποίησε την άνοδο του ΙSIS για να ενισχύσει την επιρροή του, υποστηρίζοντας ότι αυτός είναι το μοναδικό εμπόδιο στην πλήρη επικράτηση του ISIS. To επιχείρημα έχει πιάσει τόπο. «Οταν οι χριστιανοί είδαν χριστιανούς να αποκεφαλίζονται, επέλεξαν τον Ασαντ ως το μικρότερο κακό», είπε ο Σάμι Τζεμαγέλ, επικεφαλής του κόμματος Καταέμπ στον Λίβανο. «Ο Ασαντ ήταν το ΙSIS με λιγότερες θερμίδες».

Οπως οι περισσότεροι πρόσφυγες στην Ασυριακή Εκκλησία του Λιβάνου, ο Μπασάμ δεν σκέφτεται να γυρίσει στη Συρία. Αναζητεί τρόπο να πάει στη Δύση. Ο αδελφός του μετακόμισε στο Σικάγο πριν από δύο χρόνια και ελπίζει ότι μπορεί να τον βοηθήσει. Ο Μπασάμ θέλει να φύγει όπως όλοι οι άλλοι, παρόλο που αυτό θα επιταχύνει το τέλος του χριστιανισμού στη Συρία. «Τι μπορώ να κάνω; Εχω τέσσερα παιδιά, δεν μπορώ να τα αφήσω εδώ να πεθάνουν», λέει.

Την άνοιξη, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ συζήτησε τα προβλήματα των θρησκευτικών μειονοτήτων στο Ιράκ. «Αν φροντίζουμε τις μειονότητες μόνο αφότου ξεκινήσει η σφαγή τους, έχουμε αποτύχει», είπε ο Ζεΐντ Ραάντ αλ Χουσεΐν, ύπατος αρμοστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μετά το τέλος της συνόδου, υπήρξε οργή για την αμερικανική απραξία. Παρά το γεγονός ότι οι αεροπορικές επιδρομές είναι αποτελεσματικές, από τον Οκτώβριο του 2013 οι ΗΠΑ έχουν χορηγήσει μόλις 416 εκατ. δολάρια για ανθρωπιστική βοήθεια – ποσό που υπολείπεται πολύ από το απαιτούμενο. «Οι Αμερικανοί και η Δύση μάς είπαν ότι έρχονται για να φέρουν τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ευημερία», λέει ο Λουδοβίκος Σάκο, ο Χαλδαίος καθολικός Πατριάρχης της Βαβυλώνας. «Αυτό που ζούμε είναι η αναρχία, ο πόλεμος, ο θάνατος και το μαρτύριο τριών εκατομμυρίων προσφύγων».

«Ενα από τα τυφλά σημεία της κυβέρνησης Μπους ήταν η ανικανότητα να αντιμετωπιστεί ο διωγμός των χριστιανών ως άμεσο προϊόν της εισβολής στο Ιράκ το 2003», σημειώνει ο Τίμοθι Σαχ, υποδιευθυντής για τη Μελέτη των Θρησκευτικών Ελευθεριών στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν.  

Πιο πρόσφατα, ο Λευκός Οίκος επικρίθηκε για την αποφυγή του όρου «χριστιανός». Το θέμα του διωγμού των χριστιανών είναι πολιτικά φορτισμένο, καθώς η χριστιανική Δεξιά χρησιμοποιεί συστηματικά την ιδέα ότι οι χριστιανοί βρίσκονται υπό διωγμόν για να συσπειρώσει τη βάση της.

Αλλες μειονότητες, όπως οι Γιαζίντι, οι σιίτες Τουρκμένοι, οι Σαμπάκ, οι Κακάι και οι Μανδαίοι, επίσης υποφέρουν. Εξάλλου, από τα 3,1 εκατομμύρια εκτοπισμένους Ιρακινούς, το 85% είναι σουνίτες. Κανείς δεν έχει υποφέρει από το ISIS περισσότερο από τους ίδιους τους μουσουλμάνους.

H παρέμβαση του αμερικανικού στρατού στη Βορειοανατολική Συρία, όπου το ISIS συνεχίζει να εξαπολύει επιθέσεις εναντίον χωριών χριστιανών, ήταν το εύκολο σκέλος. Πολύ δυσκολότερο είναι το ζήτημα των Σύρων και Ιρακινών προσφύγων. Από τις 122.000 Ιρακινούς πρόσφυγες που έχουν γίνει δεκτοί στις ΗΠΑ, σχεδόν το 40% προέρχεται από καταπιεσμένες μειονότητες, ενώ είναι μάλλον δύσκολο να γίνουν δεκτοί περισσότεροι.

Η βουλευτής των Δημοκρατικών Αννα Εσού, που προσπαθεί να εξασφαλίσει προνομιακό καθεστώς υποδοχής στις ΗΠΑ για τις μειονότητες του Ιράκ, λέει ότι η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. «Ο μέσος χρόνος αναμονής για να γίνουν δεκτοί στις ΗΠΑ είναι 16 μήνες και αυτό είναι υπερβολικό. Πολλοί θα έχουν πεθάνει ώς τότε», διαμηνύει. Επισημαίνει επίσης ότι τα εμπόδια προκειμένου να υπάρξει ευρύ μέτωπο υποστήριξης για τους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής στις ΗΠΑ είναι πολλά. Οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής συχνά συντάσσονται με τους Παλαιστινίους στη διαμάχη με το Ισραήλ. Η αμερικανική χριστιανική Δεξιά όμως υποστηρίζει ένθερμα το Ισραήλ -με το σκεπτικό ότι το Ισραήλ πρέπει να κατοικηθεί από Εβραίους προκειμένου να επιστρέψει ο Ιησούς- και έτσι οι χριστιανοί των ανατολικών Εκκλησιών αποξενώνουν ένα ισχυρό λόμπι που θα μπορούσε να πιέσει για την υπόθεσή τους. Οταν ο Ρεπουμπλικανός Τεντ Κρουζ μίλησε ενώπιον ακροατηρίου χριστιανών από τη Μέση Ανατολή στην Ουάσιγκτον και υποστήριξε ότι οι χριστιανοί «δεν έχουν καλύτερο σύμμαχο από το εβραϊκό κράτος», ακολούθησε θύελλα αποδοκιμασιών.

Η μοίρα των χριστιανών στη Μέση Ανατολή δεν είναι μόνο θρησκευτικό ζήτημα: 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Να σταματήσουμε τους ΑΘΛΙΟΥΣ πριν μας τουρκέψουν

Γράφει ο ΟΜΗΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ 

http://omirosalexandrou.blogspot.com.

http://omirosalexandrou.blogspot.gr/2014/11/blog-post_27.html

  Μπροστά στην μεθοδικότητα, διορατικότητα και πατριωτισμό των Τούρκων σε εθνικά θέματα και θέματα οικονομίας, οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου έχουν  να αντιπαραβάλουν την προχειρότητα, την ηλιθιότητα και την απατεωνιά. Σαν αποτέλεσμα αυτού η Τουρκία σήμερα είναι πανίσχυρη τόσο οικονομικά όσο και στρατιωτικά ενώ Ελλάδα και Κύπρος έχουν οδηγηθεί στην πτώχευση και υποτάσσονται στις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας. 
 
   Βρισκόμαστε σήμερα στην υλοποίηση της 5ης και τελικής φάσης του περιβόητου σχεδίου, εκ πέντε σημείων, που συνέταξε ο δαιμόνιος Τούρκος Συνταγματολόγος Νιχάτ Ερίμ το 1956 για επανάκτηση της Κύπρου από την Τουρκία. 

Ο εποικισμός που προνοεί η 5η φάση του σχεδίου των Τούρκων σε συνδυασμό με τα τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα όπως αυτά περιγράφονται πιο κάτω οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην ολοκληρωτική κατάληψη και τουρκοποίηση της Κύπρου. 

Οι πιο κάτω αριθμοί είναι ενδεικτικοί και συνάμα καταθλιπτικοί και αδυσώπητοι και αντικατοπτρίζουν την σημερινή μας κατάντια ως ελληνισμού.

 Εποικισμός και δημογραφικό

    Πριν από την τουρκική εισβολή του 1974 οι Έλληνες Κύπριοι αποτελούσαν το 82% και οι Τουρκοκύπριοι μόλις το 18% του συνόλου του πληθυσμού της Κύπρου. Σήμερα οι κάτοικοι στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου είναι 730.000 και από αυτές περίπου 520.000 είμαστε Έλληνες. Οι κάτοικοι στα κατεχόμενα είναι περίπου 1.000.000 εκ των οποίων 800.000 περίπου είναι Τούρκοι έποικοι. Οι πιο πάνω αριθμοί καταδεικνύουν ότι είμαστε το 30%, δηλαδή μειοψηφία στο σύνολο του πληθυσμού της Κύπρου. 

Η πυκνότητα πληθυσμού ολόκληρης της Κύπρου ήταν 70κ/Κμ² (κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο). Η πυκνότητα στα κατεχόμενα είναι σήμερα 291κ/Κμ². Η πυκνότητα πληθυσμού της Ανατολικής Θράκης συμπεριλαμβανομένης και της Κωνσταντινούπολης είναι 673κ/Κμ². Σύμφωνα με δήλωση του Τούρκου Προέδρου Ερτογάν, όταν το κατεχόμενο μέρος της Κύπρου θα αποκτήσει πυκνότητα Θράκης, δηλαδή περίπου 2.300.000 κατοίκους, οι Τούρκοι στο βορρά θα είναι το 81,5%. Αν δε προστεθούν και οι μουσουλμάνοι, που η βλακώδης πολιτισμικότητα μας εκτρέφει στον Νότο, τότε το ποσοστό των τουρκομουσουλμάνων όλης της Κύπρου θα είναι το 84% και οι Έλληνες Κύπριοι μόνο το 16%.

   Η πιο πάνω αριθμητική απεικόνιση δείχνει δυστυχώς ότι η πληθυσμιακή καταιγίδα που το Σχέδιο Νιχάτ Ερίμ προέβλεπε, είναι ήδη εδώ και είναι μη αναστρέψιμη και μας οδηγεί αναπόφευκτα στην πλήρη τουρκοποίηση της Κύπρου. 

Αντί η τότε Ελλαδική και Κυπριακή ηγεσία να διεκδικούν σθεναρά την  Ένωση προέτασσαν το σύνθημα «Η Κύπρος για τους Κυπρίους» μια επιλογή που αποδείχθηκε προϊόν βλακείας, πολιτικής μυωπίας και πολιτικής ηλιθιότητας. Γιατί; μα απλά γιατί οι Τούρκοι στην Κύπρο θα αποτελούν στα επόμενα χρόνια τη συντριπτική πλειοψηφία και τότε θα απαιτήσουν ενιαίο δημοψήφισμα για όλη την Κύπρο και τελικά θα πετύχουν Ένωση της Κύπρου  με την Τουρκία.

  
Τουρκικοί εξοπλισμοί: