Σαν σήμερα (4/6/ΧΧΧΧ)

1070: Παρασκευάζεται για πρώτη φορά το τυρί Ροκφορ σε μία σπηλιά στο γαλλικό χωριό Ροκφόρ

1942: Αρχίζει η Ναυμαχία του Μίντγεουεϊ μεταξύ Γιαπωνέζων και Αμερικανών.

1948: Ιδρύεται το αθλητικό σωματείο Ομόνοια Λευκωσίας.

1984: Ο Μπρους Σπρίνγκστιν κυκλοφορεί το «Born in the USA».

1989: Το καθεστώς της Κίνας γράφει μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του, με τη σφαγή των φοιτητών στην πλατεία Τιεν Αν Μεν.

1929: Γεννιέται ο Κάρολος Παπούλιας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

1975: Γεννιέται η Ατζελίνα Τζολί

1798: Πεθαίνει ο ιταλός καρδιοκατακτητής Τζιάκομο Καζανόβα

2001: Πεθαίνει ο Ντίνος Ηλιόπουλος

2007: Πεθαίνει ο Σωτήρης Μουστάκας

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Eχει φτάσει η ώρα για τον τσαμπουκαλεμένο γραφικό

Toυ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Αναρωτιέμαι αν ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν έχουν σκεφθεί ποτέ ότι η τακτική που ακολουθούν απέναντι στους υπόλοιπους διεθνείς ηγέτες και παίκτες είναι λάθος.  

Μπορεί να αποθεώνεται δημοσκοπικά, να αγγίζει πολύ ευαίσθητες χορδές του συλλογικού μας υποσυνείδητου, είναι όμως λάθος.  

Πάρτε για παράδειγμα το άρθρο του κ. Τσίπρα στην εφημερίδα «Λε Μοντ». Δεν κέρδισε ούτε ένα φίλο ή σύμμαχο στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες ή οπουδήποτε αλλού. Ηταν στην ουσία ένα άρθρο που είτε έπαιζε το παιχνίδι με τον μουτζούρη (blame game) σε περίπτωση αδιεξόδου είτε απευθυνόταν στο εγχώριο κοινό και μόνο.  

Ο κ. Τσίπρας έχει προσπαθήσει να χτίσει σχέσεις εμπιστοσύνης με ξένους ηγέτες. Εχει καταφέρει να τον ξεχωρίζουν από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη συγκυβέρνηση και να θεωρείται λογικός συνομιλητής. Και οι έξω, πολιτικοί είναι και καταλαβαίνουν πώς παίζεται το παιχνίδι. Οταν όμως λες εντελώς άλλα στα τηλεφωνήματά σου απ’ ό,τι στα άρθρα ή τις δηλώσεις σου, αρχίζεις να έχεις μεγάλο πρόβλημα αξιοπιστίας. 

Θα πουν κάποιοι «μα και ο Ανδρέας το έκανε». 

Σωστά, με τρεις βασικές διαφορές: 

Ηταν απόλυτος άρχων στο κόμμα του και δεν το χρησιμοποιούσε ως δικαιολογία για το τι δεν μπορούσε να κάνει. 

Ο Ανδρέας καθάριζε το παιχνίδι την κρίσιμη ώρα. Και επίσης ήξερε να διαβάζει πρόσωπα και συγκυρίες στο διεθνές στερέωμα. 

Ο κ. Τσίπρας έχει βελτιωθεί σε σχέση με ένα ή δύο χρόνια πριν, αλλά ακόμη σαγηνεύεται από ανθρώπους που του πουλάνε τοξικά φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ακόμη και αν παραδεχθούμε ότι φταίει η απειρία για τους ατυχείς χειρισμούς, είναι εντυπωσιακό ότι δεν έχει δίπλα του συμβούλους για να τον προειδοποιήσουν για το τι αποτελεί κόκκινο πανί στο Βερολίνο, στο Παρίσι ή στην Ουάσιγκτον.

 

Βρισκόμαστε τώρα σε μία πολύ κρίσιμη στιγμή:

  Η πλειονότητα του κατεστημένου στην Ευρώπη, και όχι μόνο στο Βερολίνο, μας έχει ξεγράψει. Δίκαιο, άδικο, έτσι είναι πάντως.

  

Οι κούφιες γεωπολιτικές απειλές έχουν γίνει μπούμερανγκ. Οπως έλεγε χθες η καθηγήτρια της Οξφόρδης Καλυψώ Νικολαΐδη είναι καλύτερα να λένε οι άλλοι «προσοχή η Ελλάδα μπορεί να διαλυθεί», παρά να το επικαλείσαι ο ίδιος ως επιχείρημα. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εφευρίσκοντας Κασσάνδρες, ψάχνοντας Σωτήρες

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Τελικά μάλλον τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, αν κρίνω από το γεγονός ότι κάθε φορά που αναζητούσαμε Σωτήρα έξω και ανακαλύπταμε Εφιάλτες ή Κασσάνδρες μέσα, ακολουθούσε μια κακή είδηση. Μόλις στριμώχνουν οι συνομιλίες, εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε υποτιθεμένους Σωτήρες, αλλά αν είναι να συμβεί το κακό, πρέπει να υπάρχει διαθέσιμος «ένοχος».

 

Στην αρχή ο Σωτήρας μίλαγε ρώσικα. Τότε που ο Πούτιν θα έριχνε την προκαταβολή των 5 δισ. για τον αγωγό, θα άνοιγε την αγορά για τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα. 

Μετά ήταν η σειρά της Κίνας, που αποδείχθηκε όμως ότι δεν καιγόταν για τα ελληνικά ομόλογα, απλώς περιμένει να πάρει σε καλή τιμή το Λιμάνι.

 

Οι εμπνεύσεις δεν έλειψαν. Εγινε η προσπάθεια περικύκλωσης του Βερολίνου. Το Παρίσι και η Ρώμη τελικά το ξανασκέφτηκαν. Υπήρξε η ιδέα να τραβήξουμε το χαλί στον Σόιμπλε, συμμαχώντας με τη Μερκελ. Ούτε κι αυτό δούλεψε. Εγιναν κάποια ταξίδια στη Βραζιλία και στο Ιράν. Το μόνο που προέκυψε ήταν η πρόταση να μπούμε μέτοχοι στην τράπεζα των BRICS αν και ο ίδιος ο Ρώσος υπουργός που έκανε την πρόταση παραδέχθηκε προχθές ότι δεν μπορεί να δοθούν χρήματα στην Ελλάδα.

 

Τώρα πάλι για ακόμη μία φορά αναζητήθηκε «σωτηρία» στο πρόσωπο του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών Τζ. Λιου. Ετσι τουλάχιστον προβλήθηκε αρχικά, έστω κι αν η εμπειρία δείχνει ότι όλες αυτές οι «χάντρες» γυαλίζουν για ένα απόγευμα, όσο κρατούν τα δελτία των οκτώ. 

Για τις Κασσάνδρες θα μπορούσαν να λεχθούν πολλά. Δεν ήταν μόνο η αντιπολίτευση που προειδοποιούσε ότι τα ταμεία στέγνωσαν, ούτε μόνο η κ. Μπακογιάννη που είπε για capital control, ούτε μόνο ο Σόιμπλε.

 

Ο υπουργός Δ. Μάρδας δεν ήταν εκείνος που έστειλε χιλιάδες πολίτες στα γκισέ όταν δήλωνε ότι η χώρα ψάχνει 300 εκατ. για τους μισθούς;  

Ο κ. Βούτσης δεν είπε ότι δεν υπάρχουν λεφτά για το ΔΝΤ; 

Ο κ. Βαρουφάκης δεν ήταν που προανήγγειλε φόρο στις συναλλαγές στα ΑΤΜ προκαλώντας νέο κύμα αναλήψεων; 

Το Αριστερό Ρεύμα δεν είναι που εύχεται να γυρίσουμε στη δραχμή; 

Ποιος παρέπεμπε σε Κούγκια; 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι Κασσάνδρες και ο ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ τσαμπουκαλεμένος γραφικός

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

«Να κλείσουμε τα αφτιά στις Κασσάνδρες και στους κινδυνολόγους!» προέτρεψε ο Πρωθυπουργός. 

Ατυχής προτροπή.

Αφενός, επειδή είναι άσχετη. Η αρχαία Κασσάνδρα πήρε το δώρο της μαντικής από τον θεό Απόλλωνα. Επειδή όμως απαρνήθηκε τον έρωτά του την καταδίκασε να μην πιστεύουν τις προφητείες της.

Η Κασσάνδρα προειδοποίησε τους Τρώες ότι ο Πάρις θα κάνει κακό στην Τροία. Προειδοποίησε ότι η αρπαγή της Ελένης θα φέρει τον αφανισμό της πόλης. Προειδοποίησε ότι ο Δούρειος Ιππος είναι τέχνασμα των Ελλήνων. 

Με άλλα λόγια, η Κασσάνδρα προφήτευε πάντα σωστά. Αλλο τώρα που οι Τρώες δεν την άκουγαν και την πάτησαν.

Αφετέρου, επειδή είναι αβάσιμη. Το αντίθετο: οι «κινδυνολόγοι» θα πρέπει μάλλον να παρασημοφορηθούν για την ακρίβεια της «κινδυνολογίας» τους. 

Δεν υπάρχει κίνδυνος που να επισημάνθηκε προεκλογικά και να μην επιβεβαιώθηκε μέσα στους τέσσερις πρώτους μήνες της νέας διακυβέρνησης. Κανείς!..

 
Η έλλειψη ρευστότητας, η επιστροφή στην ύφεση και στα ελλείμματα, η ασυμβατότητα των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ με το διαμορφωμένο ευρωπαϊκό πλαίσιο, ο κίνδυνος χρεοκοπίας, οι δυσμενείς συσχετισμοί, η ανυπαρξία πολιτικής λύσης...

Αντιθέτως εκείνοι που παταγωδώς διαψεύστηκαν είναι όσοι υποστήριζαν ότι «δεν υπάρχει μία στο εκατομμύριο πιθανότητα να πει όχι η Μέρκελ». Οτι θα καταργήσουν τα Μνημόνια και όλους τους μνημονιακούς νόμους. Οτι η Ευρώπη θα υποταχθεί στην κυρίαρχη βούληση του ελληνικού λαού.

 
Κολοκύθια τούμπανα.

 
Η καταγγελία της «κινδυνολογίας» δεν ήταν τελικά παρά μια ανεύθυνη πολιτική άγνοιας κινδύνου.

 
Με μια υποσημείωση. Υπήρξαν ασφαλώς αυτουργοί αλλά υπήρξαν και συνένοχοι στον εφησυχασμό και τελικά στην εξαπάτηση του ελληνικού λαού.

 
Διότι εντάξει ο ΣΥΡΙΖΑ, έκανε την πολιτική του. Θα καταβάλει το κόστος της.

 
Αλλά μαζί του (καταγγέλλοντας τις Κασσάνδρες, τους «κινδυνολόγους» και την «επιχείρηση εκφοβισμού»...) συνέπλεαν δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, δημοσκόποι, πολιτικοί, διανοούμενοι και λοιποί σαλταδόροι.  

 
Ολοι αυτοί αντί να κτυπήσουν το καμπανάκι, έτρεξαν να πηδήξουν στο τρένο. Και τώρα ψάχνουν εναγωνίως «να την κάνουν» πριν από τη σύγκρουση.

Γι' αυτό, η προτροπή του Πρωθυπουργού μάλλον θα έπρεπε να διατυπωθεί διαφορετικά:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γιατί η ευρωζώνη στο τέλος θα «αφήσει» τo μπουρδέλο στη σοβιετολάγνα μοίρα του...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ...

Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Η κοινοτική αλληλεγγύη έχει τα όριά της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση γενικά και η ευρωζώνη ειδικότερα βοηθούν τις χώρες που θέλουν να πάνε μπροστά, αλλά δεν είναι δυνατόν να χρηματοδοτούν επ' άπειρον αυτές που δεν βλέπουν παρά μόνον προς τα πίσω. Και ούτε ποτέ θα προχωρήσει η Ευρώπη αν δεχθεί χώρες όπως η Ελλάδα να την ομηροποιούν για να ικανοποιούν πολιτικές και άλλες φαντασιώσεις. 

Είναι έτσι το κατάλληλο timing για να προχωρήσουμε σε μιαν άλλη αρχιτεκτονική της Ευρώπης, όπου θα είναι μαζί οι χώρες που θέλουν και μπορούν και ξεχωριστά όσες δεν μπορούν επειδή δεν θέλουν...». 

 
Αυτά τα λόγια μάς είπε ανώτατο στέλεχος της γαλλικής κυβέρνησης, η οποία, ως φαίνεται, είναι αποφασισμένη να ακολουθήσει νέους προσανατολισμούς ως προς το μελλοντικό ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Αυτούς τους τελευταίους διατύπωσε ξεκάθαρα την Κυριακή 31 Μαΐου στην εφημερίδα Journal du Dimanche (JDD) ο υπουργός Οικονομικών της χώρας Εμμανουέλ Μακρόν, κάνοντας λόγο για την δρομολόγηση μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων. «Πρέπει να δεχτούμε ότι υπάρχει μία Ευρώπη των 28 και μία άλλη των 19. Έχουμε δηλαδή μία Ευρώπη διαφοροποιημένη και αλληλέγγυα, η οποία όμως αντιμετωπίζει προκλήσεις εντελώς διαφορετικές από τις αντίστοιχες που οδήγησαν στην σύστασή της πριν 68 χρόνια», είπε ο κ. Μακρόν.

Πρόσθεσε επίσης ότι η Ευρώπη των 28 θα πρέπει να προχωρήσει ταχύτερα στην ψηφιακή και ενεργειακή ολοκλήρωσή της, ενώ η ευρωζώνη είναι ανάγκη να ισχυροποιήσει την οικονομική της ολοκλήρωση με περισσότερη ομοσπονδιοποίηση. 

Ο Μακρόν καλεί έτσι την Γερμανία –την οποία αποκαλεί «εμπροσθοφυλακή της Ευρώπης»– να συνδράμει την όλη προσπάθεια προς την κατεύθυνση ενός κοινού προϋπολογισμού, μίας φορολογικής εναρμόνισης και της καθιέρωσης μιας κοινής πολιτικής δανεισμού.

Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών δεν αποκλείει επίσης την δημιουργία ενός ξεχωριστού κοινοβουλίου για την ευρωζώνη, με παράλληλη εναρμόνιση των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης και επιδότησης της ανεργίας. Ο κ. Μακρόν πιστεύει ότι η Ευρώπη χρωστάει αυτή την προσπάθεια στους νέους της, στους οποίους πρέπει να ξαναδώσει την ελπίδα.

«Την ώρα που όλα αλλάζουν, εμείς δεν μπορούμε να μιλάμε συνεχώς για ρήξεις και για την ομηροποίηση του συλλογικού από μία μόνον χώρα», τόνισε, υπαινισσόμενος σαφώς την Ελλάδα.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, λίγες ημέρες πριν τις παραπάνω δηλώσεις του κ. Μακρόν, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε ήδη και αυτός, σε συνέντευξή του, κάνει λόγο για μία Ευρώπη «διαφορετικών ταχυτήτων», επανερχόμενος σε πολύ παλαιότερη πρότασή του, του 1995, που είχε διατυπώσει με τον τότε Χριστιανοδημοκράτη Γερμανό ευρωβουλευτή κ. Καρλ Λόμμερς. Στην πρότασή τους αυτή, εξάλλου, οι δύο Γερμανοί πολιτικοί επανήλθαν πριν δύο χρόνια και σήμερα η θέση τους για την ευρωζώνη δύο ταχυτήτων έχει πάνω από 40% λαϊκή αποδοχή στην Γερμανία.

Είναι δε περιττό να τονιστεί ότι, στην παρούσα φάση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, με την Μεγάλη Βρετανία να αποτελεί μέγα ερωτηματικό, η Ευρώπη των «διαφορετικών ταχυτήτων» υπαγορεύεται από τις εξελίξεις, για όσους καταλαβαίνουν.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Για ποιον χτυπάει η κουδούνα

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Συγχαρητήρια και μόνον συγχαρητήρια αξίζουν στον κ. Τσίπρα για τις φιλόπονες προσπάθειες που καταβάλλει στην εκμάθηση ξένων γλωσσών. Μετά τις εντυπωσιακές προόδους στην αγγλική αποδεικνύεται και άξιος μαθητής του δασκάλου του θείου Φλαμπουράρη του υπουργού του επονομαζόμενου και άνευ λόγου Φλωμπέρ. Με αποτέλεσμα, πάνοπλος πλέον, με τη δέουσα αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που έχει εμπιστοσύνη στις γνώσεις του και τις δυνάμεις του, να αισθάνεται έτοιμος να χτυπήσει το ευρωπαϊκό φρούριο στην καρδιά του. 

Οπου «καρδιά της Ευρώπης» η γαλλική εφημερίδα Le Monde στην οποία ο κ. Τσίπρας δημοσίευσε άρθρο καταπέλτη εναντίον όσων δεν τον καταλαβαίνουν.

Τα επιχειρήματα είναι τα γνωστά. «Εμείς κάναμε ό, τι μπορούσαμε για να συμφωνήσουμε με τους δανειστές. Παραλάβαμε μια χώρα κατεστραμμένη από τη μνημονιακή πολιτική πέντε ετών και έχουμε λαϊκή εντολή να αλλάξουμε πολιτική. Αν δεν υπακούσουμε τη λαϊκή εντολή θα είναι σαν να καταργούμε τη δημοκρατία. Αυτό οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις στην Ευρώπη δεν μπορούν να το καταλάβουν. Εμείς είμαστε υπέρ της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ενώ αυτοί θέλουν να δημιουργήσουν μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων και συμπεριφέρονται με τέτοια σκληρότητα στην Ελλάδα για να τη χρησιμοποιήσουν ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Υπάρχουν δύο στρατηγικές για το ευρωπαϊκό μέλλον. Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;» – το άρθρο κλείνει με την αναφορά στο έργο του Χέμινγουεϊ.

Θα μπορούσα να συμφωνήσω με πολλά από όσα αναφέρει ο κ. Τσίπρας στο άρθρο του. Αν όχι με την εμμονή του περί «νεοφιλελευθερισμού» που πολύ θα ήθελα μια μέρα να μας τον περιγράψει, τουλάχιστον με την αποτυχία της εφαρμογής του μνημονίου και την υπεράσπιση της ευρωπαϊκής ενοποίησης.  

Θα μπορούσα να συμφωνήσω με πολλά μόνον που αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Διότι ο κ. Τσίπρας δεν είναι σχολιαστής των ευρωπαϊκών πραγμάτων. Είναι πρωθυπουργός μιας μικρής πτωχευμένης χώρας της οποίας οι τύχες εξαρτώνται από τα εν λόγω πράγματα.  

Ως εκ τούτου όταν μιλάει για δύο ευρωπαϊκές στρατηγικές θα όφειλε να έχει βρει τους συμμάχους που συμπαρατάσσονται στη δική του. Δεν χρειάζεται να είσαι Ταλλεϋράνδος για να το σκεφτείς.

Θα μου πείτε τους διαθέτει αυτούς τους συμμάχους. Είναι ο κ. Λαφαζάνης, ο κ. Στρατούλης, οι σύντροφοι της συνιστώσας Ρόζα και λοιποί Τιτάνες της ευρωπαϊκής πολιτικής. 

Ο κ. Τσίπρας είχε υποσχεθεί συμφωνία ώς την Κυριακή που πέρασε. Αντί γι’ αυτήν μας έφερε άρθρο στη Le Monde το οποίο θυμίζει περισσότερο πολιτικό συμβόλαιο με τους μαρξιστές της συντροφιάς του.  

Oσο για την τελευταία αποστροφή και την αναφορά στον Χέμινγουεϊ μπορεί να μοιάζει λίγο ξεκρέμαστη όμως θα πρέπει να εκληφθεί ως επίδειξη υψηλού ύφος. Θα μπορούσε να πει:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η καμπάνα χτυπά και για το κωλοχανείο που "κυβερνάτε" κύριε Τσίπρα !!! (The Bell Tolls for Greece, Too, Mr. Tsipras)

Του Marc Champion / Bloomberg

Η Ελλάδα και οι πιστωτές της ξεμένουν από δρόμο για να αποφευχθεί μία χρεοκοπία. Επομένως ένα άρθρο εν είδη “κατηγορώ” από τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, στο οποίο επιχειρεί να ρίξει την ευθύνη για το αδιέξοδο, στις απαιτήσεις των πιστωτών της χώρας και ζητά να αναθεωρήσουν τη στάση τους, αξίζει μία πιο προσεκτική ανάγνωση. Φαίνεται να υπάρχει μία σημαντική πιθανότητα να συνέβαλε στην απόφαση των ηγετών της ευρωζώνης να πραγματοποιήσουν μία έκτακτη συνάντηση κορυφής το βράδυ της Δευτέρας.

Το άρθρο στη γαλλική ημερήσια εφημερίδα Le Monde, φαίνεται να είναι μέρος μίας εκστρατείας της τελευταίας στιγμής από την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει τη γενική αντίληψη ότι έχει υπάρξει ένας ανεύθυνος διαπραγματευτικός εταίρος, που προσφέρει μη σοβαρές προτάσεις για οικονομικές μεταρρυθμίσεις ενώ έχει εξίσου μη σοβαρές απαιτήσεις για ναζιστικές πολεμικές επανορθώσεις από τη Γερμανία, έναν κύριο πιστωτή.  

Ο Τσίπρας ισχυρίζεται επίσης ότι η “καμπάνα χτυπά” για την περιοχή του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εάν δεν σταματήσουν να διατυπώνουν “παράλογες” απαιτήσεις.

Αυτή η απειλή, ωστόσο είναι δίκοπο μαχαίρι.

Ο πυρήνας του επιχειρήματος του Τσίπρα είναι ότι, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς από τους διαπραγματευτικούς εταίρους της Ελλάδας ότι έρχεται επανειλημμένως στο τραπέζι “με αδιαλλαξία και χωρίς προτάσεις”, η ελληνική κυβέρνηση έχει παρουσιάσει μία ευρεία δέσμη συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων που απλώς έχουν αγνοηθεί. Επομένως ποιος έχει δίκιο; Και το πιο σημαντικό, ποιος πρέπει να κάνει τι για να αποτραπεί αυτή η σε αργή κίνηση καταστροφή;

Ο Τσίπρας λέει ότι οι ελληνικές προτάσεις περιλαμβάνουν νομοθεσία για την πάταξη της απάτης και της φοροδιαφυγής επιταχύνοντας το αρτηριοσκληρωτικό δικαστικό σύστημα της χώρας, την κατάργηση των διατάξεων που επιτρέπουν στους Έλληνες να συνταξιοδοτούνται πρόωρα, την απλούστευση του ΦΠΑ, την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών και την υλοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων, παρά το γεγονός ότι είναι ριζικά αντίθετος. Όλα αυτά ακούγονται πειστικά.

Αν κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά όμως, μπορεί να κατανοήσει μέρος της απογοήτευσης μεταξύ των εταίρων της Ελλάδας. Σε τέσσερις μήνες, η κυβέρνηση έχει περάσει ένα νόμο για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, που είναι μάλλον λιγότερο σημαντικό από το έργο του προκατόχου του στην αυτοματοποίηση της είσπραξης φόρων. Οι υποσχέσεις του Τσίπρα να βελτιώσει τα δικαστήρια και να καταργήσει τις γελοίες διατάξεις για την πρόωρη συνταξιοδότηση δόθηκαν μήνες πριν, ωστόσο λίγες έχουν υλοποιηθεί που δείχνουν ότι η κυβέρνηση θα τις ακολουθήσει.

Οι ελληνικές συντάξεις μπορεί να μην είναι υψηλές, αλλά η χώρα (EL στο παρακάτω διάγραμμα) ξοδεύει περισσότερα ως ποσοστό επί του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος σε αυτές απ' ότι οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
 

Παρότι η αναλογία έχει οδηγηθεί υψηλότερα από την κατάρρευση του ΑΕΠ, είναι πολύ υψηλή για μία επί της ουσίας χρεοκοπημένη οικονομία – και αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της συνήθειας της πρόωρης συνταξιοδότησης. Όπως έχει δείξει η Wall Street Journal, αν εξετάσουμε τις δαπάνες μόνο για όσους είναι άνω των 65 ετών, η Ελλάδα δεν ξοδεύει υπερβολικά. Επομένως είναι δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί η κυβέρνηση επιμένει στην αποκατάσταση του δώρου των Χριστουγέννων για τους συνταξιούχους, το οποίο διεκόπη ως μέρος της συμφωνίας διάσωσης.

Ο Τσίπρας επισημαίνει επίσης την πρόθεση της κυβέρνησης να συνεχίσει με τις ιδιωτικοποιήσεις. Αλλά μόνο μία – αυτή για τις άδειες ιπποδρομιακού στοιχήματος – έχει υλοποιηθεί, ενώ επιμένει στην επαναδιαπραγμάτευση των άλλων συμφωνιών που έχουν ήδη κλείσει. Ο κατάλογος συνεχίζεται.

Η κυβέρνηση του Τσίπρα ήταν πιο δραστήρια στη χαλάρωση ορισμένων όρων της διάσωσης που δεν της άρεσαν, για παράδειγμα επαναπροσέλαβε μερικούς από (συγκριτικά λίγους) εργαζόμενους του δημόσιου τομέα που απολύθηκαν για τη μείωση του κόστους σε μια διαβόητα αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση. Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας, το ότι οι πιστωτές της Ελλάδας είναι επιφυλακτικοί για τις προθέσεις της.

Η πραγματική ανησυχία για το άρθρο του Τσίπρα είναι ότι: 

Eρμηνεύεται περισσότερο ως μία προσπάθεια να επιρρίψει ευθύνη για την επικείμενη χρεοκοπία και το “Grexit” αντί μία προσπάθεια να το αποτρέψει. 

Το ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης αξίζει όλη την κριτική που μπορεί του να ασκηθεί: ήταν μία καταστροφή. Ωστόσο καμία χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει χωρίς να υποστεί σημαντικά επίπεδα  πόνου που έπεται – με ή χωρίς κακοσχεδιασμένες πολιτικές λιτότητας. Το ζήτημα για την Ελλάδα και τους εταίρους της είναι το πώς μπορούν να εξασφαλίσουν καλύτερα μία βιώσιμη ανάκαμψη, και αυτό δεν φαίνεται να αντιμετωπίζεται.

Η Ελλάδα χρειάζεται περαιτέρω ελάφρυνση χρέους και λιγότερο φιλόδοξους στόχους για πρωτογενές πλεόνασμα – οι πιστωτές της πρέπει να το προσφέρουν. Το πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ που απαιτείται από το τρέχον πρόγραμμα διάσωσης ήταν εντελώς μη ρεαλιστικό να επιτευχθεί από οποιαδήποτε ανεπτυγμένη οικονομία, πόσω μάλλον την Ελλάδα, και είναι απλώς μία αντανάκλαση της μη βιωσιμότητας του χρέους της χώρας. Οι πιστωτές της Ελλάδας θα πρέπει να κινηθούν πολύ πιο κοντά προς τις ελληνικές απαιτήσεις από τον συμβιβασμό του 3,5% που έχει αναφερθεί, το οποίο παραμένει μη ρεαλιστικό και να χρηματοδοτήσει τη διαφορά απευθείας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας.

Σε αντάλλαγμα, όμως, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να παραδώσει το είδος των φιλόδοξων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που να καταστήσουν εφικτή μία βιώσιμη ανάκαμψη, εντός ή εκτός ευρώ. 

Ο Τσίπρας, που ηγείται στο νεο-μαρξιστικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, έχει περιγράψει αυτές τις απαιτήσεις ως “ακραία νεο-φιλελεύθερες” αλλά δεν είναι. Είναι ζωτικής σημασίας. Δεν μπορεί να περιμένει οι Γερμανοί να προσφέρουν εθελοντικά τα χρήματα που χρειάζεται η Ελλάδα, ώστε να τα ξοδέψει σε μία αριστερή φαντασίωση που έχει απαξιωθεί σε όλη την Ευρώπη στη δεκαετία του 1970 και του 1980. Απλά ρωτήστε την Αργεντινή, όπου μία χρεοκοπία ακολουθήθηκε από λαϊκιστικές οικονομικές πολιτικές.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: To χρεοκοπημένο τσίρκο των τσαμπουκαλεμένων γραφικών να πάψει να περιμένει θαύματα ! - Οι χώρες που ψηφίζουν σοσιαλισμό, σπατάλη και ταξικό πόλεμο δεν έχουν το δικαίωμα να αναγκάζουν τις άλλες να πληρώνουν το λογαριασμό (Greece must stop hoping for a miracle - it needs to leave the euro)

Του  Allister Heath / The Telegraph

Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να βγει η ίδια από τη μιζέρια της. Η χώρα πρέπεινα σταματήσει να ελπίζει σε ένα θαύμα, να κηρύξει χρεοκοπία και να φύγει από το ευρώ. Στο αμέσως επόμενο διάστημα, κάτι τέτοιο ίσως επισπεύσει μία ακόμα υποτροπή σε ύφεση. Όμως είναι ο μόνος τρόπος για να λυθεί το τρέχον αδιέξοδο, είναι ένας δρόμος που έχει καταστεί απαραίτητος -αν και όχι επαρκής- όρος, για να μπορέσει η χώρα κάποια στιγμή να ανακάμψει.

Ιδανικά, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να πατήσει μόνη της το κουμπί του Grexit, αλλά αν αποφασίσει να μείνει κολλημένη στο ευρώ επ' αόριστον, τότε η υπόλοιπη ευρωζώνη θα πρέπει να βρει έναν τρόπο για να την αναγκάσει, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. 

Αυτό, χωρίς αμφιβολία, θα πήγαινε κόντρα στην ιμπεριαλιστική νοοτροπία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα παραβίαζε το διαβόητο κανόνα acquis communautaire: την άποψη ότι η ευρωπαϊκή ενσωμάτωση δε θα έπρεπε ποτέ, σε καμία περιοχή και σε καμία χώρα, να αντιστραφεί.  

Ωστόσο, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να βάλει κανείς ένα τέλος στις ανοησίες που βλέπουμε τώρα και η μόνη ελπίδα για μια χώρα που έχει υποφέρει φοβερά εδώ και χρόνια τώρα.

Τα ισχυρότερα επιχειρήματα υπέρ τόσο της χρεοκοπίας όσο κι του Grexit έχουν να κάνουν τόσο με την πολιτική οικονομία όσο και με την ψυχολογία του εκλογικού σώματος.

  Το χρέος της Ελλάδας είναι υπερβολικά μεγάλο: δεν μπορεί να πληρωθεί ποτέ. Όσο πιο νωρίς το αποδεχτεί κανείς αυτό, τόσο το καλύτερο.

Το πιο σημαντικό ζήτημα, ωστόσο, είναι ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι φαίνεται να συμφωνούν με την ιδεολογία της κυβέρνησής τους: θέλουν, για να το πούμε χοντρικά, να παραμείνουν στην ευρωζώνη, αλλά δεν θέλουν να συμμορφωθούν με τους ευρέως σε αυτήν αποδεκτούς, «ορθόδοξους» κανόνες για τους φόρους, τις δαπάνες και τις αγορές.

Αυτό είναι θανάσιμα αντιφατικό. Ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσει το ευρώ, εν απουσία μαζικών και μόνιμων μεταβιβάσεων από τη Γερμανία και άλλες πλούσιες χώρες, είναι τα κράτη μέλη να υιοθετήσουν την ελεύθερη αγορά και μια ριζοσπαστική ευελιξία στην αγορά εργασίας.

Ωστόσο, το μόνο σίγουρο είναι ότι πολλοί Έλληνες ψηφοφόροι πιστεύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη υποχωρήσει πολύ έναντι των δανειστών, κι έχει ήδη αποδεχτεί πολλά σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις στην οικονομία της χώρας.

Όμως υπάρχουν άλλα δύο προβλήματα με το είδος των κολεκτιβιστικών και ενάντιων στην αγορά πολιτικών που απολαμβάνουν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, τόσης ακόμη υποστήριξης στην Ελλάδα: 

Εγγυώνται σταδιακή φτωχοποίηση και βασίζονται στην παράλογη προϋπόθεση ότι στη ζωή τα αγαθά έρχονται σαν μάννα εξ ουρανού. Όμως αυτό δε γίνεται, και καμία χώρα δε θα έπρεπε να πιστεύει ότι δικαιούται να ζει από τη μεγαλοψυχία των υπολοίπων, πόσο μάλλον οι φορολογούμενοι, των οποίων το χρέος τους έχει εξαγοραστεί από διεθνείς οργανισμούς, όπως το ΔΝΤ.

Θεωρητικά, η Ελλάδα θα μπορούσε να χρεοκοπήσει αλλά να μην εγκαταλείψει το ευρώ. Όμως η ευρωζώνη και η ΕΚΤ θα έπρεπε να την αναγκάσουν να ξαναγυρίσει στη δραχμή. Το νομικό και πρακτικό σκέλος θα ήταν πολύπλοκο, αλλά διαχειρίσιμο. Με μικρό ή καθόλου χρέος και με ένα καινούριο νόμισμα, έχοντας απομακρυνθεί από τα λάθη του παρελθόντος, θα υπήρχε τουλάχιστον μία πιθανότητα, σε βάθος χρόνου, η χώρα να εκλέξει μια οικονομικά εγγράμματη κυβέρνηση, η οποία θα προσηλωθεί στην υιοθέτηση λογικών, αναπτυξιακών πολιτικών.

Ο μόνος τρόπος ώστε η Ελλάδα να ξαναμάθει τη σημασία της οικονομικής ορθοδοξίας είναι να τεστάρει μέχρι καταστροφής τη δική της οικονομική πολιτική, το δικό της φορολογικό σύστημα και την εφαρμογή των δικών της κανόνων.  

Το να κατηγορεί τον υπόλοιπο κόσμο ή το νεοφιλελευθερισμό δεν θα μπορούσε πια να είναι δυνατόν, από τη στιγμή που θα αποχωρήσει από το ευρώ και θα ξεφύγει από το χρέος της. 

Μένοντας με τα δικά της μέσα, θα υπήρχε η δυνατότητα να ανακαλύψει και πάλι σταδιακά την αξία μιας ορθής νομισματικής πολιτικής, των ισορροπημένων προϋπολογισμών κι ενός φορολογικού και κανονιστικού πλαισίου που προσελκύει το ξένο κεφάλαιο κι ενθαρρύνει τις εγχώριες επενδύσεις.

 Οι χώρες που ψηφίζουν σοσιαλισμό, σπατάλη και ταξικό πόλεμο δεν έχουν το δικαίωμα να αναγκάζουν τις άλλες να πληρώνουν το λογαριασμό.

Οι ατελείωτες υπεκφυγές των περασμένων μηνών δεν βοηθούν κανέναν: 

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται υπό κατάρρευση, η οικονομία είναι και πάλι σε ύφεση (με το ΑΕΠ να μειώνεται κατά 0,2% στο πρώτο τρίμηνο του 2015), ενώ οι πιο εξειδικευμένοι και πιο σκληρά εργαζόμενοι της χώρας φεύγουν, βρίσκοντας δουλειά και ξαναφτιάχνοντας τη ζωή τους στο εξωτερικό. Κάθε καταθέτης με λίγο μυαλό έχει επιμελώς τραβήξει τα χρήματά του από τις τράπεζες αναμένοντας ελέγχους κίνησης κεφαλαίων ή ένα νέο, πιθανόν σχεδόν χωρίς καμία αξία, νόμισμα.

Στην απελπισία τους, κάποιοι ξόδεψαν τα χρήματά τους σε καινούρια αυτοκίνητα (οι πωλήσεις σημείωσαν άνοδο 47% τον Απρίλιο, καθώς είναι καλύτερα να έχει κανείς ένα χρήσιμο αγαθό που χάνει σε αξία παρά τίποτα), κι αυτοί που μπορούν έχουν αγοράσει περιουσία στο εξωτερικό ενώ οι αποταμιευτές με πιο περιορισμένα μέσα έχουν καταφύγει στην αποταμίευση του... στρώματος. Οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες έχουν κατακρημνιστεί στα 139,4 δισ. τον Απρίλιο σε σχέση με τα 145 δισ. του Μαρτίου, φτάνοντας στο χαμηλότερο επίπεδό τους από το 2004.

Πολλές εταιρίες και οργανισμοί είναι αναγκασμένοι να κρατούν κάποια χρήματα στην τράπεζα είτε για να κάνουν πληρωμές είτε για τη μισθοδοσία του προσωπικού. Αλλά οι πολυεθνικές κάνουν ό,τι μπορούν για να κρατήσουν αυτά τα ποσά στο ελάχιστο δυνατό. 

 Οι όλο και πιο απελπισμένες προσπάθειες της Ελλάδας να βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης και ρευστού που θα της επιτρέψουν να κρατηθεί στο παιχνίδι λίγο περισσότερο έχουν καταλήξει στη γεωπολιτική της απομόνωση.

Όπως μετέδωσε ο Ambrose Evans-Pritchard, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο υπουργός Ενέργειας, έχει εξασφαλίσει μία συμφωνία με τη ρωσική Gazprom, η οποία θα κατασκευάσει μέρος ενός νέου αγωγού φυσικού αερίου στην Ελλάδα με τη Ρωσία να δίνει προκαταβολή μέχρι και €2 δισ. Η Ελλάδα φυσικά δικαιούται να παίζει στη γεωπολιτική σκακιέρα και να έχει στενότερους δεσμούς με την τράπεζα των BRICS. Αλλά η Δύση θα έπρεπε να σταματήσει τη χρηματοδότηση. Κάποια στιγμή όλες οι χώρες πρέπει να κάνουν μία επιλογή και στη συνέχεια να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους.

Οι απομονωμένες εκείνες φωνές που αντιτάχθηκαν στη δημιουργία του ευρώ τη δεκαετία του 1990 έχουν επιβεβαιωθεί θεαματικά:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τι θα ακούσει σήμερα ο τσαμπουκαλεμένος γραφικός

Του ΤΑΣΟΥ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ

Ο Α. Τσίπρας είπε χθές ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες που συνομιλούν μαζί του θα λογοδοτήσουν στους εντολείς τους για τη διαίρεση της Ευρώπης. 

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, ωστόσο, δεν ασχολήθηκαν με την πρόταση της ελληνικής πλευράς παρά το γεγονός ότι οι συντάκτες της έκαναν προσπάθεια να απαντήσουν κάθε εκκρεμές θέμα της διαπραγμάτευσης. 

 Ο Πιέρ Μοσκοβισί παραδέχθηκε ότι και το ζήτημα των συντάξεων έχει τεθεί στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Με ποιο τρόπο όμως; Διασφαλίζοντας ταμειακές ροές που θα δώσουν τη δυνατότητα να γίνει  βιώσιμο το χρέος;   

Το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο και αυτό το παραδέχονται σε κατ ιδίαν συζητήσεις πολλοί σημερινοί υπουργοί έστω και αν μερικοί από αυτούς προσθέτουν: «Οι άλλοι το έφτιαξαν, εμείς θα πληρώσουμε τη νύφη;»

Μόνο που έτσι δεν κυβερνάς. Η κυβέρνηση καλείται να πάρει δύσκολες αποφάσεις. Όλα τα άλλα είναι αντιπολίτευση και μάλιστα κακή. 

 Ακόμα και η διαγραφή του χρέους ή η περαιτέρω μειωσή του σε καθαρή παρούσα αξία θα σημαίνει ότι τρίτες χώρες θα πληρώσουν τα χρέη της Ελλάδας. Είναι δίκαιο κάτι τετοιο;

ΟΙ Ευρωπαίοι - και όχι μόνο - ηγέτες θα λογοδοτήσουν βεβαίως, αλλά στους ψηφοφόρους τους. Όχι σε εκείνους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στους πολίτες των ευρωπαϊκών χωρών. Τα δικά τους χρήματα καλούνται να διαχειρισθούν οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες αυτών των χωρών και κατά συνέπεια οι κυβερνήσεις τους .
Η πρόταση που θα γίνει σήμερα προς την ελληνική κυβέρνηση δεν δίνει περιθώρια και να διασωθεί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και να εξυπηρετηθεί το χρέος. 

Για να διασωθεί η χώρα πρέπει: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H πρόταση των δανειστών έχει ως πυρήνα τις θέσεις του ΔΝΤ. Μπορεί να την δεχτεί ο τσαμπουκαλεμένος γραφικός?

Των  Peter Spiegel και Kerin Hope / Financial Times

Οι πιστωτές της Ελλάδας ένωσαν τις δυνάμεις τους για να πιέσουν την ελληνική κυβέρνηση να συμφωνήσει σε σχέδιο διάσωσης ως το τέλος της εβδομάδας, το οποίο θα απαιτεί δύσκολες οικονομικές μεταρρυθμίσεις ως αντάλλαγμα για την πρόσβαση στα 7,2 δισ. ευρώ βοήθειας που τόσο απεγνωσμένα έχει ανάγκη.

Οι προτάσεις που σχεδιάστηκαν από τους τρεις ελεγκτές της χώρας μετά από εβδομάδες εσωτερικών διενέξεων για το πόσο σκληροί πρέπει να φανούν απέναντι στην Αθήνα θα παρουσιαστούν στην Ελλάδα την Τετάρτη.

Αξιωματούχοι ελπίζουν ότι θα συμφωνήσουν με την Ελλάδα πριν από την Παρασκευή, όταν θα πρέπει να καταβάλει 300 εκατ. ευρώ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ωστόσο, ανώτατοι παράγοντες της ευρωζώνης ανησυχούν μήπως πολλά από τα στοιχεία των προτάσεων ωθήσουν την Αθήνα στο να απορρίψει το σχέδιο. Θα απαιτείται να επιτύχει πρωτογενή πλεονάσματα -έσοδα μείον δαπάνες χωρίς τον υπολογισμό των πληρωμών για το χρέος- περίπου 3,5% του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα. Η Αθήνα έχει απαιτήσει πολύ μικρότερα πλεονάσματα.

Σε ένα σημάδι ότι ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να μη συμφωνήσει εύκολα με τους όρους του ο Έλληνας πρωθυπουργός ανακοίνωσε πως υπέβαλε τη δική του ξεχωριστή πρόταση το βράδυ της Δευτέρας. «Διαπραγματευόμαστε με ένα σχέδιο και με μια στρατηγική, αλλά υπό δύσκολες συνθήκες» είπε.

Σε κάθε περίπτωση, η συμφωνία των δανειστών σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής στην ελληνική κρίση, μετά από ένα αδιέξοδο τριών μηνών και περισσότερο, το οποίο καθορίστηκε από τις διαφωνίες ανάμεσα στο ΔΝΤ και την Κομισιόν για το πόσα πρέπει να κάνει η Αθήνα για να μεταρρυθμίσει την οικονομία της και να θέσει και πάλι υπό έλεγχο το χρέος της.

Το ΔΝΤ συνεχίζει να αμφιβάλει για τη δυνατότητα της Ελλάδας να επιτύχει τους φιλόδοξους στόχους για πρωτογενές πλεόνασμα και συνεχίζει να ζητά διαβεβαιώσεις ότι οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης θα συμφωνήσουν στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους – το μεγαλύτερο μέρος του οποίου βρίσκεται σε χέρια Ευρωπαίων πιστωτών – αν δεν εφαρμοστεί ένα αξιόπιστο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.

Ωστόσο, το ΔΝΤ ενέδωσε μετά τη σύνοδο που συγκάλεσε στο Βερολίνο η Αγκελα Μέρκελ και στην οποία συμμετείχε η Κριστίν Λαγκάρντ και οι επικεφαλής της Κομισιόν και της ΕΚΤ, με στόχο να βρεθεί κοινό έδαφος.

«Υπήρξε τουλάχιστον μια σύγκλιση των κειμένων. Οι σκέψεις των τριών εταίρων στην ελληνική διάσωση πιθανότατα εμφανίζουν ακόμη απόκλιση», δήλωσε αξιωματούχος της ευρωζώνης.

Μία ακόμη πηγή με γνώση του σχεδίου αναφέρει ότι οι τελευταίες προτάσεις παραμένουν πιο κοντά στη στάση του ΔΝΤ σε διάφορα σημαντικά ζητήματα – μεταξύ των οποίων η απαίτηση από την Αθήνα να μην αφήσει τα συνταξιοδοτικά ταμεία να εμφανίσουν έλλειμμα – παρά στην πιο επιεική θέση της Κομισιόν.

Αν και οι αξιωματούχοι από τα 19 υπουργεία Οικονομικών της ευρωζώνης αναμένεται να συζητήσουν το τελευταίο σχέδιο κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης την Τετάρτη, παράγοντες δήλωσαν ότι το προσχέδιο θα παρουσιαστεί στην κυβέρνηση του κ. Τσίπρα σε ανώτερο επίπεδο.

Εάν υπάρξει πολιτική συμφωνία μέχρι την Παρασκευή, οι αξιωματούχοι ευελπιστούν ότι μέχρι τα τέλη της επόμενης εβδομάδας θα έχει οριστικοποιηθεί ένα πιο εκτενές staff level agreement.

Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, επικεφαλής του Eurogroυp, προειδοποίησε  ότι η όποια συμφωνία για εκταμίευση κεφαλαίων προς την Αθήνα ενδέχεται να είναι εβδομάδες μακριά.

Την ίδια στιγμή, υψηλόβαθμα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προειδοποιούν ότι δεν θα ανεχθούν ένα τελεσίγραφο από την ευρωζώνη. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Αλέξης Τσίπρας αντιμετωπίζει δυσκολίες στο να χαλιναγωγήσει την άκρα Αριστερά στο κόμμα του.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κούγκι στη Μonde, παρακάλια στο Βερολίνο!!!

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΟΥ

Τελειώνουν τα λεφτά κι ο χρόνος. Χάνεται η εμπιστοσύνη των έξω. Παραμένει η αποδοχή της κοινής γνώμης στο πρόσωπο του Α. Τσίπρα. Αυτά είναι τα δεδομένα, και μόλις μπήκε ο Ιούνιος. Το πόσες φορές η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει συμφωνία και πόσες φορές διαψεύδεται μαρτυρά πανικό, μη διαχειρίσιμο άγχος και πίεση. Ο πρωθυπουργός από τη μια γράφει άρθρα «ρήξης» στη Monde κι από την άλλη πιέζει εναγωνίως για παρεμβάσεις και τριμερείς, μήπως και συνετίσουν πρωτίστως το ΔΝΤ αλλά και κάποιους από τους εταίρους, τη «νέα ξένη δύναμη» που δυναστεύει την Ελλάδα. Πιέζει, χωρίς επιχείρημα. Εφόσον ξεκαθαρίσθηκε ότι το ΔΝΤ θα μετέχει σε όποια νέα συμφωνία και αφού το ΔΝΤ δεν μπορεί νομικά και πολιτικά να αποστεί του καταστατικού του, η αξιολόγηση, όπως γίνεται παντού και πάντα, πρέπει να ολοκληρωθεί. Επειδή αυτό σημαίνει η τρόικα στην Αθήνα και οι τροϊκανοί στα υπουργεία, η κυβέρνηση έντρομη το αποκλείει. Όμως ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι η πορεία των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες. Είναι ο τρόπος που αναζητά διεθνή ερείσματα η κυβέρνηση για να τα χρησιμοποιήσει στη διαπραγμάτευση. 

Η κυβέρνηση ασυλλόγιστα ανακάτεψε τη διαπραγμάτευση με τη γεωπολιτική σημασία της χώρας, επιχείρησε να εκβιάσει με τη λογική της καταστροφής (Κιούγκι). Έτσι έκαψε το ισχυρότερο όπλο μας. Πέραν της αμερικανικής εμπλοκής, η προσέγγιση με Ρωσία και Κίνα, όσο κι αν δεν αξιολογούνται σοβαρά, πάντως επιχειρήθηκαν, ενίοτε προκλητικά. Με αυτή την ιδιότυπη «διεθνοποίηση», κάνοντας όλες τις λάθος κινήσεις, έκλεισε μία-μία όλες τις πόρτες. Κυρίως, μείωσε το διεθνές βάρος της χώρας, πέτυχε το αντίθετο από αυτό που επιδίωκε. Ακραία παραδείγματα αυτής της λογικής ήταν ο Π. Καμένος στην κατεύθυνση της απειλής (τζιχαντιστές, Κιούγκι) και ο Γ. Βαρουφάκης στη διδαχή για το πώς θα σωθεί η Ευρώπη. Αντί να ενισχύει τη γεωπολιτική μας σημασία, τον ρόλο μας ως παράγοντα σταθερότητας στη ρευστότητα των Βαλκανίων, στο μέτωπο της Ουκρανίας και στο χάος της Συρίας, μας εμφάνισε ως άλλον έναν πονοκέφαλο. Αντί να είμαστε η λύση, γίναμε μέρος του προβλήματος.

Ο κυβερνητικός -και ο πρωθυπουργικός στη Monde- ισχυρισμός ότι θα προέλθει από τη χρεοκοπία αστάθεια, δυστυχώς ακυρώνεται. Η αστάθεια έχει ήδη προκληθεί, σχεδόν αναπότρεπτα, από τους κυβερνητικούς χειρισμούς. Είναι πρόσφατες οι αντιδράσεις των ΗΠΑ στο θέμα της τρομοκρατίας. Είναι απανωτές οι δηλώσεις αξιωματούχων της Ε.Ε. αλλά και των ΗΠΑ για τη λάθος χρήση θεμάτων εξωτερικής πολιτικής στην οικονομική διαπραγμάτευση. Ακουμπήσαμε επικίνδυνα, και με τα δύο θέματα, τον σκληρό πυρήνα της γεωπολιτικής στρατηγικής στην περιοχή μας. Μόνοι μας δηλαδή προσθέσαμε στην ήδη δύσκολη διαπραγμάτευση του μνημονίου την «αγεωγράφητη» γεωπολιτική διάσταση, που ξόδεψε το πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο σταθερότητας που διαθέταμε.

Όσο περνούν οι μέρες και ξετυλίγεται αφρόντιστα στην τηλεόραση, στα νομοσχέδια, στις δηλώσεις και στα άρθρα το αμάλγαμα κυβερνητικών πρωτοβουλιών και προθέσεων, τόσο περισσότερο το πεδίο συνεννόησης συρρικνώνεται και κυρίως το απόθεμα εμπιστοσύνης στεγνώνει.  

Χάνουμε την προστασία μας γιατί μειώνουμε σαν ιδανικοί αυτόχειρες τη σημασία μας. Είναι χαρακτηριστική η αντίδραση της ΕΕ στο χθεσινό πρωθυπουργικό άρθρο, που προβάλλει πάλι τον ευρωπαϊκό κίνδυνο σε περίπτωση χρεοκοπίας. Η ΕΕ απάντησε, αμέσως μετά τη δημοσίευση, πως η μόνη καταληκτική ημερομηνία είναι η 30ή Ιουνίου. Δηλαδή πως η Ευρώπη μπορεί να περιμένει, μιας και άλλοι έχουν να πληρώσουν δόσεις και μισθούς.

Με αυτές τις ακατανόητες ενέργειες πληθαίνουν και στην Ευρώπη οι σκέψεις πως η κυβέρνηση, ακόμη κι αν συρθεί σε μια συμφωνία, δεν έχει καμία διάθεση να την εφαρμόσει, όχι αριθμητικά αλλά ουσιαστικά. Θεωρείται ως μια κυβέρνηση χωρίς μεταρρυθμιστική πνοή, που υποτάσσει κι αυτή τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της χώρας στο βραχυπρόθεσμο πολιτικό συμφέρον. Δεν συνεννοείται, αυτοεγκλωβίζεται με κόκκινες γραμμές και σεχταριστική, μονόπαντη σκέψη περί λαϊκής εντολής, λες και οι άλλες χώρες δεν έχουν κοινοβούλια, πολίτες, εκλογές! 

Όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι τείνουν να αντιλαμβάνονται ως παράγοντα αστάθειας μια Ελλάδα, που θα παίζει καθημερινά το κρυφτούλι με κάθε λογής τρόικες, θεσμούς και γκρουπ και θα απειλεί με μπουρλότο στις συζητήσεις. Κι ας μην υποτιμούμε τα εκτός οικονομίας. Η πολιτική στην Παιδεία έχει γίνει βασικό επιχείρημα σε όσους θεωρούν την Ελλάδα, με τη σημερινή κυβέρνηση, χαμένη περίπτωση.

Τελικά, ό,τι και να λέμε, ό,τι και να γράφουμε, τι περισσότερο εκπροσωπεί η Ελλάδα όταν είναι μόνη της από ένα βότσαλο στη μεγάλη λίμνη του κόσμου; 

Πόσους κυματισμούς μπορεί να προκαλέσει μια κυβέρνηση χωρίς λεφτά και φερεγγυότητα, χωρίς σχέδιο, χωρίς συναίσθηση της διεθνούς πραγματικότητας, χωρίς διεθνή ερείσματα και -το κυριότερο- χωρίς πειστικό πολιτισμό, δηλαδή ικανότητα να διαλέγεται δημιουργικά με το παρελθόν ώστε να θεμελιώνει το μέλλον της;  

Ποιος διεθνής συσχετισμός δυνάμεων, λοιπόν, επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθεί αυτήν την πολιτική; Οι Ποδέμος κι ο Πέπε Γκρίλο; Ο Πούτιν και ο αγωγός φυσικού αερίου;

Δεν πρέπει να μπερδευόμαστε, όπως πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ, με άλλες ιστορικές στιγμές, της επανάστασης ή της εθνικής αντίστασης: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το ενδεχόμενο ΔΙΑΒΟΛΙΚΟ Plan B των τσαμπουκαλεμένων γραφικών!

Του Leonid Bershidsky / Bloomberg

Ίσως το πιο περίπλοκο πράγμα για την τρέχουσα ελληνική κρίση είναι το απόλυτο πείσμα των ηγετών της χώρας: Δεν καταλαβαίνουν  ότι αυτοκτονούν οικονομικά αρνούμενοι να προχωρήσουν σε περισσότερες παραχωρήσεις στους πιστωτές της χώρας. Τι παιχνίδι παίζουν;

Ο Hans-Werner Sinn, ο πρόεδρος του ινστιτούτου Ifo στο Μόναχο και σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης, είχε μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Κατά την άποψή του, κάθε ημέρα που ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης παίζουν το παιχνίδι του καλού μπάτσου-κακού μπάτσου, η ευρωζώνη βυθίζεται όλο και περισσότερο σε μια οικονομική τρύπα, το οποίο είναι αυτό που θέλουν οι Έλληνες.  

Ο τρόπος που το κάνει, σύμφωνα με τον Sinn, είναι χρηματοδοτώντας την ελληνική φυγή κεφαλαίων, την οποία η κυβέρνηση Τσίπρα επιτρέπει σκοπίμως.

Είναι μια παλιά εμμονή του Sinn με τα ισοζύγια των χωρών στο Target2, το διατραπεζικό σύστημα πληρωμών της ευρωζώνης:

Όταν οι Έλληνες βγάζουν τα λεφτά από τη χώρα –αγοράζοντας ας πούμε γερμανική περιουσία- αποσύρουν τα λεφτά από μια ελληνική τράπεζα, η οποία καθίσταται υπόχρεη στην κεντρική τράπεζα της Ελλάδας για αυτό το ποσό. 

Αυτή με τη σειρά της, ανοίγει μια χρέωση στην ΕΚΤ.  

Η γερμανική τράπεζα που λαμβάνει τα χρήματα από την αγορά του σπιτιού τώρα, έχει μια απαίτηση στην Bundesbank, η οποία έχει ένα claim στην ΕΚΤ.

Το καθαρό αποτέλεσμα είναι πως όταν όλα αυτά τα ελληνικά λεφτά που δανείζονται από την ΕΚΤ φεύγουν από τη χώρα, το ισοζύγιο της Ελλάδας στο Target γίνεται πιο αρνητικό. Και τους τελευταίους μήνες, αυτό είναι που συμβαίνει με ανησυχητικούς ρυθμούς.

Στην πραγματικότητα, ο Sinn έγραψε ένα άρθρο στο Project Syndicate, η ελληνική φυγή κεφαλαίων χρηματοδοτείται από την ΕΚΤ. Παρέχει λεφτά στην ΤτΕ έτσι ώστε να μπορεί να διατηρήσει την ρευστότητα στις τοπικές τράπεζες. Οι πελάτες των ελληνικών τραπεζών στη συνέχεια μεταφέρουν την ρευστότητα έξω από την χώρα. Ο Sinn έγραψε:

«Μια ελληνική έξοδος δεν θα έπληττε τους λογαριασμούς που έχουν ανοίξει οι πολίτες της σε άλλες χώρες της ευρωζώνης –ενώ θα προκαλούσαν στους Έλληνες να χάσουν τα assets που έχουν αγοράσει με αυτούς τους λογαριασμούς. Αλλά θα άφηνε τις κεντρικές τράπεζες αυτών των χωρών κολλημένες με τις απαιτήσεις των Ελλήνων πολιτών σε ευρώ στο Target έναντι της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδας, η οποία θα είχε assets εκφρασμένα μόνο σε μια νέα δραχμή. Δεδομένης της αναπόφευκτης υποτίμησης του νέου νομίσματος, μαζί με το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν χρειάζεται να υποστηρίξει το χρέος της κεντρικής τράπεζας, μια χρεοκοπία που θα στερούσε από τις άλλες κεντρικές τράπεζες τις αξιώσεις τους, θα ήταν σχεδόν βέβαια».

Ο Γερμανός οικονομολόγος υποστηρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση χρονοτριβεί σκοπίμως για να επιτρέψει την αύξηση του αρνητικού ισοζυγίου Target, αυξάνοντας την δυνητικές επιπτώσεις για την Ευρώπη εάν δεν ελαφρύνει την πίεση στην Ελλάδα για μεταρρυθμίσεις και να πληρώσει τα χρέη της, και ως εκ τούτου ενισχύοντας τη διαπραγματευτική της θέση.

Αυτό θα ήταν κολακευτικό για τον game-theorist Γ. Βαρουφάκη, υπονοώντας ότι είχε παγιδέψει τους ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας στις συνομιλίες για το χρέος. Σε περίπτωση μιας ελληνικής χρεοκοπίας για το ισοζύγιο του Target, η ΕΚΤ πιθανώς θα έπρεπε να ανακεφαλαιοποιηθεί. Σύμφωνα με τις συμμετοχές τους στο καταβεβλημένο κεφάλαιο της ΕΚΤ, η Γερμανία θα έπρεπε να συνεισφέρει 25,6% και η Γαλλία 20,1% του απαραίτητου ποσού. Αυτό σημαίνει μεταξύ Ιανουαρίου-Απριλίου, η από κοινού έκθεσή τους αυξήθηκε κατά 10,4 δισ. ευρώ. Ένα υψηλό τίμημα να πληρώσει κανείς απαιτώντας επίμονα η Ελλάδα να καταλήξει σε ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο.

Το πρόβλημα με την λογική του Sinn είναι ότι δεν έχει νόημα για την Ελλάδα να αθετήσει τις υποχρεώσεις της στο ισοζύγιο του Target. Όπως σχολίασε ο Karl Whelan του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου σε ένα paper του 2013, η Ελλάδα θα χρειαζόταν και πάλι να διευθετήσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της σε ευρώ ακόμη κι αν εγκατέλειπε το ευρώ. Τέσσερις χώρες εκτός ευρωζώνης –Βουλγαρία, Δανία, Πολωνία και Ρουμανία- συνδέονται με το Target2, διότι έχουν σημαντικό trade σε ευρώ. Το ίδιο θα συνέβαινε με την Ελλάδα και μετά από ένα Grexit. Εκτός αυτού, έγραψε ο Whelan, «επειδή δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης για τις υποχρεώσεις του Target2, οι υποχρεώσεις μπορεί να τηρηθούν με το να καταβάλουν απλώς τους απαραίτητους τόκους. Το κόστος αυτών των πληρωμών θα ήταν σχετικά χαμηλό ακόμη και όταν προσαρμοστεί με την μείωση της αξίας του ελληνικού ονομαστικού ΑΕΠ μετά από μια υποτίμηση νομίσματος».

Με άλλα λόγια:

"Eπίγεια σοφία" (και κωμωδία μαζί...)

Αν δεν μπορείς να πιάσεις ένα παραδείσιο πουλί, πιάσε τουλάχιστον μια βρεγμένη κότα.

Νικίτα Χρουστσόφ,  Σοβιετικός ηγέτης

Αν τα πράγματα δεν είναι όπως θα ήθελες, να τα θέλεις όπως είναι.

Εβραϊκή παροιμία

Καμιά φορά, να καταπίνεις την υπερηφάνεια σου. Δεν παχαίνει!

Frank Tyger, Αμερικανός σκιτσογράφος