ΚΟΣΜΟΣ - KOIΝΩΝΙΑ - "ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ": Μου υπόσχεσαι; «We’ ll always have Paris»

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Το Παρίσι. Πρώτη φορά το λέω έτσι. Πάντα Παρισάκι... Το Παρίσι. Το δικό «μου». 

Γιατί;  

Πάντα μου έμοιαζε σαν μια τεράστια αγκαλιά για κάθε τι. Και βέβαια για κάθε είδους τέχνης. Αμήχανο στο «μοντέρνο», φιλόξενο στο αληθινά ανήσυχο. 

Το Παρίσι μου, ο μόνος τόπος που τα εκθέματα των μουσείων του δεν έβαζαν στο μυαλό μου μια σατανική υποψία «Δηλαδή τα μουσεία μπορεί και να είναι νόμιμοι κλεπταποδέκτες;». Ότι στα δικά του χέρια, σε καλά χέρια.  

Το Παρίσι μου, η απόσταση που υπολόγιζαν ανέκαθεν για τον θαυμασμό κάθε τι ωραίου! Για σκεφτείτε τα μνημεία του. Όλα αφήνουν χώρο «θαυμασμού». 

  

Το Παρίσι μου, του διαχρονικά σύγχρονου στίγματος του. Και της τόλμης. Της γυάλινης Πυραμίδας μπροστά από το Λούβρο. 

Το Παρίσι μου, των πολύβουων καφέ. Όχι για το «πολύβουων» αλλά για εκείνα τα τόσα δα τραπεζάκια, τα υπολογισμένα για έναν. Για να έχεις παρέα εσένα. Να παρατηρείς και να στοχάζεσαι ανάμεσα σε πλήθος.

Το Παρίσι μου, για εκείνη την οδό την αφιερωμένη στη Μαρία Κάλλας, που δεν της αφιέρωσε κεντρική οδό, η πατρίδα της η Ελλάδα. 

Το Παρίσι μου, για εκείνα τα τεράστια φαρδιά πεζοδρόμια, που τα πεσμένα φύλλα των δέντρων μαρτυρούν την εποχή. 

Το Παρίσι μου που το περπατάς, το περπατάς, το περπατάς. 

Το Παρίσι μου δίπλα στο ποτάμι. 

Το Παρίσι μου, κι εκείνα τα λεπτά πόδια των Γαλλίδων… Πόσο λεπτά! Και τα αξεσουάρ τους… Όχι το ντύσιμό τους... Η σημασία του προσωπικού στυλ. 

Το Παρίσι μου, της φίνας του βροχής. Ποτέ δεν θα γίνεις μούσκεμα στο Παρίσι. Ακόμα και η βροχή του…Φίνα. 

Το Παρίσι μου, κι εκείνος ο ήχος εκείνου του τραγουδιού... Παράμ παράμ παράμ... Κατάλαβες ποιο λέω;

Το Παρίσι μου με τα πολλά Παρίσι του. Τόσο διαφορετικά. Το σοφιστικέ του St. Germain, το ερεθιστικά μποέμ του Marais, το με εκκρίσεις ανθρώπου St Denis, το ακριβό του 16ου, το Κυριακάτικο της Place de Vosges, το έγχρωμο της Pigalle. Το Παρίσι των προαστίων της προσγείωσης και γείωσης του Clichy-sous-Bois που κατοικείται σχεδόν αποκλειστικά από μετανάστες δεύτερης γενιάς από χώρες της Βορείου Αφρικής. Το Argenteuil με αναλογία 208 παραβατών ανά 1000 κατοίκους. Τι νόημα έχει να κλείνεις τα μάτια στην αλήθεια; Η αλήθεια παίρνει πάντα εκδίκηση στο τέλος.  

Το Παρίσι μου της ιστορίας του. Του διαφωτισμού, της ανεξαρτησίας του πνεύματος, της ανεξιθρησκείας, της συμβίωσης των λαών. 

Το Παρίσι μου, της δημόσιας υγείας και παιδείας. 

Το Παρίσι μου, εκείνου του μηνύματος της φίλης μου, μόλις προχθές «Είμαστε καλά. Έχουμε πόλεμο».

Το Παρίσι μου και οι εκτελεστές:  

Οι στυγνοί. Ο τρόμος. Ο θάνατος. Ο θυμός. Οι θυμοί. Το Παρίσι μου οργανωμένο κράτος. Το Παρίσι μου, με τα καλυμμένα πτώματα. Τόσο άμεσες ενέργειες για να αποδώσουν σεβασμό στους νεκρούς. Τόσο μακελειό κι ούτε ένα πτώμα σε κοινή θέα. Το Παρίσι και μια Ευρώπη με πτώματα καιρό κρυμμένα... Άργησαν τόσο! Αργήσαμε τόσο! Το κακό ήταν μπροστά στα μάτια μας καιρό. Μύριζαν τα πτώματα στην μύτη μας πριν τα δούμε να εισβάλουν στους εφιάλτες μας. Ωστόσο το Παρίσι μου και ο πολιτισμός του σκεπασμένου νεκρού. 

Το Παρίσι μου, κι ένας λυγμός και μια αγωνία για το αύριο. Το Παρίσι μου, και η αγαπημένη μου σκηνή από την Καζαμπλάνκα, εκείνο το μαγευτικό ασπρόμαυρο έργο... Το βλέμμα μιας Ίγκριντ Μπέργκμαν. Που αποχαιρετούσε έναν έρωτα... Για πόσο;  Και συγχρόνως όριζε τόπο συνάντησης στα όνειρα τους. «We’ ll always have Paris». We will!