ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
«Εξοχώτατε βεζύρη Μου, Χασάν πασά,
συ, ο κανών ο σεβάσμιος, ο θεσμός του κόσμου... ο κατέχων ως αρπαλίκιόν
σου το σαντζάκιον της Θεσσαλονίκης...».
«Εξοχώτατε βεζύρη μου... ο
νεμόμενος ως αρπαλίκιόν σου το σαντζάκιον της Θεσσαλονίκης και αρχηγός
των γόνων τών κατακτητών».
«Σοφολογιώτατοι ιεροδίκαι του σαντζακίου της Θεσσαλονίκης,
καυχήματα των κριτών και των δικαστών, μεταλλεία σοφίας και
θεολογίας,...
...νυν να παρακινήσητε και παροτρύνητε τον μουσουλμανικόν λαόν...
...υπισχνούμενοι ότι παν ό,τι ήθελε λάβει ως λάφυρον από τους εχθρούς...
...διά του στενού της Κορίνθου και κατ' αυτού του Μοριά, θα
είναι ιδικόν του... και θα λαφυραγωγήση τας περιουσίας και τα τρόφιμα
των απίστων και θα εξανδραποδίση τας γυναίκας και τα τέκνα αυτών».
[Εν στρατοπέδω Εσέτ Αμπάτ, Μουχαρέμ 1109 (έτος Εγίρας, ή
24 Ιουλίου 1967), εν Αδριανουπόλει, Τζεμάζη ουλ Αχήρ, 1109, ή 14
Ιανουαρίου 1698]
...«Ημείς, από της αυτοκρατορικής έτι κατακτήσεως (φέχτι χακανή, στο τουρκ. κείμενο) της Θεσσαλονίκης...»
(τη 29η Τζεμάζη ουλ Εβέλ, 1014, ή 1605 μ.Χ.), Σουλτανικά φιρμάνια.
Ολα αυτά τα ολίγα, με πάμπολλα άλλα φρικαλέως πολυπολιτισμικά,
ανευρίσκονται ευχερώς, εδώ και εβδομήντα χρόνια, στους ογκωδεστάτους
τρεις τόμους της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, δηλαδή στα αρχεία των
Ιεροδικείων Βεροίας-Ναούσης, Θεσσαλονίκης, 1598-1912, που δεν πρόλαβαν
να τα πάρουν μαζί τους οι Τούρκοι, εξ αιτίας της σχετικώς γρήγορης
επελάσεως, τότε, στα 1912, του ελληνικού στρατού. Παρατηρούμε επομένως,
ευχερώς ή και δυσχερώς (αν είμαστε πολυπολιτισμικόν μελίπηκτον), τα
εξής:
1ον) Ο εκάστοτε αρχηγός των Τούρκων εκδοροσφαγέων, ο Σουλτάνος,
αποδεικνύεται καλύτερος επιστήμων του «απίστου» Μαζάουερ, όστις
εξεπόνησε, χωρίς πόνον επιστημονικόν, ένα Βίπερ-Νόρα περί των εν
Θεσσαλονίκη σοροπιών ανάμεσα στα ελληνικά σφαγμένα πτώματα και τις
βιασμένες Ελληνίδες από τη μια, κι από την άλλη, τον Τούρκο σφαγέα, όπως
και καμπόσους Εβραίους δουλεμπόρους, που αγοράζουν από τον Τούρκο
γυναίκες και παίδες Ελλήνων «ευειδείς» -λένε τα τούρκικα αρχεία- για να
τα μεταπωλήσουν στα πολυπολιτισμικά (εδώ, όντως!) χαρέμια, όπου χαρεμιών
και βιασμών, η «ανεκτική» Τουρκιά (Πόλη, Σμύρνη, Κάιρο κ.λπ.). Και επί
δεκαετίες μετά, απελπισμένα, και πεισματάρικα, τα Πρεσβυγενή μας τέσσερα
Πατριαρχεία, να εξαγοράζουν από τη σκλαβιά τα διαγουμισμένα κορμιά των
Ελληνίδων, από την κτηνώδη ανεκτική τουρκική ασέλγεια.
Ναι! Καλύτερος επιστήμων του Μαζάουερ με το μελορομάντσο του, ο
εκάστοτε Σουλτάνος, διότι στα φιρμάνια του χρησιμοποιεί την
πραγματο-λογική και επιστημο-λογική ορολογία των κοινωνικών επιστημόνων:
η κατάκτηση της Θεσσαλονίκης δεν είναι τουρ-οπερέητορ ξενάγηση, είναι
κατάκτηση. Το λέει ο χριστιανός! (δηλαδή, συγγνώμη, ο «πιστός»).
Οι διοικητές της είναι οι «γόνοι των κατακτητών» κι όχι gentils
animateurs του κλαμπ Μεντιτερανέ. Κι ό,τι «κατέχουν», το κατέχουν «ως
αρπαλίκιον»!
Εξόχως επιστήμων λέξη το «αρπαλίκιον»! Περιγράφει,
ανα-συνθέτει, εν-νοεί (μέσα της) και λέγει-ερμηνεύει αυτό που νιώθουν
και ζουν στο κοινωνικό και κατά σάρκα πετσί τους οι συν-βαλλόμενοι:
Τούρκοι σφαγείς και ελληνικά «σφαγάδια» (κατά Καραϊσκάκη), αρπαγμένα και
σφαγμένα από τους άρπαγες Τούρκους «γόνους κατακτητών»: αυτή είναι η
μόνη επιστημοσύνη, που νηφαλίως μεν την ασκούν τα σουλτανικά φιρμάνια
των ελληνοβόρων Τούρκων, την πλαστογραφεί, παρασιωπεί, εξαχρειώνει δε, η
Νατοκεμαλικής αρβύλας Βίπερ-Νόρα επιστήμη του Μαζάουερ.
2ον) Οταν, σε μάζωξη πανασχέτων κλούβιων κοσμικών για το βιβλίο
του, «ρώτησα» τον Νατοκεμαλικής αρβύλας ορθολογισμόν του, γιατί, στα
περί σοροπιαστής πολυ-πολιτισμικής Θεσσαλονίκης δεν χρησιμοποιεί την
πραγματολογική ορολογία, που οι ίδιοι οι Τούρκοι την τηρούν («γόνοι
κατακτητών», «συ, ο κατέχων την Θεσσαλονίκη ως αρπαλίκιον», η
«αυτοκρατορική κατάκτηση» (φέχτι χακανή) της Θεσσαλονίκης), τότε, τι μου
λάλησε ο μογίλαλος της επιστήμης Μαζάουερ;
- Τόση, ως Νατοκεμαλικόν άρβυλον, επιστήμη!
Οταν βέβαια του
αντιλάλησα, ότι στην άλλη μου μητρίδα, την Κρήτη, η κατάκτηση - φέχτι
χακανή κράτησε μόλις οκτώ αιώνες, έναντι τεσσάρων και ημίσεος της εν
Θεσσαλονίκη (βέβαια, εκεί, μαζί με την Βενετοκρατία), κι ότι δεν το
δεχθήκαμε ποτέ, κι ότι αυτό είναι το μόνο επιστημονικό κριτήριο για να
μετράμε την κατοχή ή την αποδοχή της (βλέπε ΕΑΜ και ΕΛΑΣ), ξανατότε,
είδαμε τον χρώτα του Μαζάουερ να μπλαβιάζει πεντέξι χρώματα και είτα
«εμούλωξε»...
Διότι: Ξαναπάλι, τον γελοποιούν τα τουρκικά αρχεία
Βεροίας-Ναούσης-Θεσσαλονίκης: «...και ναι μεν... εξακολουθεί η εξόντωσις
των απίστων Ελλήνων (έτσι, στο τουρκικό αρχείο του ιεροδικείου τους!),
αλλ' ούτοι ουδόλως αποθαρρύνονται εις την ανταρσίαν των» (17 Σεβάλ 1237,
ή 7 Ιουλίου 1822).
Ιδού, νατοκεμάλ σερμπέτ πολυπολιτισμίκ εφέντη μ' Μαζάουερ, τι
πάει να πει Θεσσαλονίκη, με τα πιάνα μας και τα γαλλικά μας: είμαστε και
άπιστοι και αντάρτες και Μπαοκάρες Κωνσταντινουπολίτικες!
(Συνιστώσα Θύρα 4...) (Εσύ, για ψιλο-Αρειανός σκώληξ αλλά και
«γεροντοκόρες» άμα λάχει, με φαίνεσαι, χαρμάνι Ανατόλια-Καλαμαρί, πολύ
πολυπολιτισμίκ τσινάρ!) Ναι, εκεί στον πλάτανο-Τσινάρ, που ανεκτικά
κρεμούσαν οι Τούρκοι τους Ελληνες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου