ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Παλιά συνθήματα, νέα προβλήματα

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΒΑΡΑ

Πλησιάζοντας προς τις εκλογές και ακούγοντας κανείς τα διλήμματα που θέτουν τα κόμματα στους ψηφοφόρους, κινδυνεύει να πιστέψει ότι μπήκε στην κάψουλα της χρονομηχανής και ταξιδεύει. 

Το ταξίδι έχει από όλα: Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου, Αλέξη Τσίπρα, Γιάνη Βαρουφάκη, Κυριάκο Μητσοτάκη, αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, μέχρι και Κωνσταντίνο Μητσοτάκη!  

Τα προβλήματα που έχουμε μπροστά μας μπορεί να είναι νέα, η πολιτική ατζέντα όμως είναι παλιά: 

 Νούμερο ένα νέο πρόβλημα, η επαπειλούμενη οικονομική κρίση. Και πρώτο ταξίδι με την κάψουλα της χρονομηχανής στο «λεφτά υπάρχουν». 

Η φράση έχει χρεωθεί στον Γιώργο Παπανδρέου, λίγο πριν από το πρώτο μνημόνιο, αλλά παραμένει επίκαιρη. Ολοι ξέρουν ότι έρχεται ένας δύσκολος χειμώνας με οικονομική επιβράδυνση, πληθωρισμό, ενεργειακή κρίση, άνοδο επιτοκίων. Εν όψει εκλογών και έχοντας περάσει την προηγούμενη μεγάλη κρίση που έφερε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας, θα περίμενε κανείς από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας να ξεφύγουν από τη γνωστή προεκλογική παγίδα τού «λεφτά υπάρχουν». Και όμως, η μακρά προεκλογική περίοδος που ήδη διανύουμε είναι σαν να αντηχεί από παντού αυτή την ψευδαίσθηση. Δώστε και σώστε! 

Νούμερο δύο πρόβλημα, η πολιτική σταθερότητα. Εδώ ξεκινάει το δεύτερο ταξίδι στο πρόσφατο παρελθόν, που μας πάει στο 2015, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με Πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα και υπουργό Οικονομικών τον Γιάνη Βαρουφάκη. Με υπερήφανη διαπραγμάτευση, δημοψήφισμα, capital controls και τελικά τρίτο μνημόνιο. Την ώρα που το ζητούμενο είναι μια σταθερή κυβέρνηση για να διαχειριστεί πραγματικά και μεγάλα προβλήματα, ξεπροβάλλει στον ορίζοντα το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΜέΡΑ25, στο πλαίσιο της απλής αναλογικής και της «προοδευτικής διακυβέρνησης». 

Είναι προφανές ότι το ταξίδι με τη χρονομηχανή στο 2015 αποτελεί ένα σπάνιο προεκλογικό δώρο του ΣΥΡΙΖΑ στη ΝΔ. Τι πιο βολικό από την επιστροφή σε εκείνη την περίοδο για να συγκροτηθεί ξανά το «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μέτωπο, στο οποίο στηρίχτηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να επιτύχει την εκλογική νίκη του! 

 Νούμερο τρία πρόβλημα, η σχέση της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας με τα οικονομικά συμφέροντα. Οπως όλοι γνωρίζουμε, αυτή η σχέση μπορεί να έχει κάποια σκαμπανεβάσματα, αλλά άπαξ και οικοδομηθεί, παραμένει ισχυρή, είτε βρίσκεται κανείς στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση. Εδώ, το ταξίδι στον χρόνο μπορεί να μας πάει παντού. Από την εποχή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που μίλησε για τα διαπλεκόμενα συμφέροντα, μέχρι τον Κώστα Καραμανλή, που αναφέρθηκε στους «νταβατζήδες».  

Και ιδού η έκπληξη:  

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δικαιοσύνη αφοδεύουσα…

 

…Κυριολεκτικά. Όπως βλέπετε, πάνω στη λεκάνη της τουαλέτας, αλλά και δίπλα από αυτή, είναι φάκελοι με δικογραφίες.

 ΑΡΘΡΟ - ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Θα μπορούσε να είναι η απόδειξη ακραίας προσήλωσης στο καθήκον, δικαστών και δικαστικών υπαλλήλων. Πώς πάει ο άλλος στο WC κι άμα είναι και λίγο δυσκοίλιος, παίρνει ένα περιοδικό για ξεφύλλισμα; Στην Ευελπίδων, αντί περιοδικού, διαβάζουν δικογραφίες και γράφουν αποφάσεις! Κι επειδή από την μείξη των δύο δραστηριοτήτων, όσο να ’ναι κάποιο δυσώδες αποτύπωμα μπορεί να μείνει στις αποφάσεις, μεταφέρουν τους φακέλους εδώ, στους νιπτήρες για να τους πλύνουν.

Καταλάβατε τώρα γιατί πρέπει οι αποφάσεις να «καθαρογραφούν» και γιατί αυτό παίρνει τόσο χρόνο;  

Άντε να καθαρίσεις σελίδα – σελίδα τόσους φακέλους που ο άλλος μελετούσε την ώρα που ανακουφιζόταν. Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο. (Προσέξτε το γεμάτο αποτσίγαρα τασάκι κάτω αριστερά, στην πάνω φωτογραφία.)  

Βέβαια ο πολίτης δεν υπάρχει περίπτωση να ανακουφιστεί ποτέ με αυτό το επίπεδο Δικαιοσύνης, αλλά ποιος τον χέ… τον πολίτη;

Βρέθηκα στο αφοδευτήριο του δεύτερου ορόφου, στο κτήριο 13 των Δικαστηρίων, ακολουθώντας, όπως στο κυνήγι θησαυρού, την «πορεία» των φακέλων που ξεκινούσε από τον πρώτο.

 

 

Θα μπορούσε να είναι installation art με τίτλο «bureaucratic escalation». Όμως, δεν ήταν. Ήταν φάκελοι, που κάποιος σκέφθηκε να «αρχειοθετήσει» στις σκάλες. Η ιδέα φαίνεται ότι άρεσε, οπότε ολόκληρη η σκάλα πήρε αυτή τη μορφή.

 

 

Δεν ξέρω αν, όπως στους δρόμους, δεξιά είναι δικογραφίες με ζυγό αριθμό πρωτοκόλλου και αριστερά με μονό. Είμαι περίεργος να μάθω με ποια αρχειοθετική τεχνική τοποθετήθηκαν οι φάκελοι σε κάθε σκαλί. Όταν πριν μερικές μέρες δημοσίευσα αυτές τις φωτογραφίες στο twitter, δεν βρέθηκε κανείς υπάλληλος των δικαστηρίων να μου το εξηγήσει. Βρέθηκαν όμως αρκετοί πολίτες, οι οποίοι μου έστειλαν προσωπικό μήνυμα διεκτραγωδώντας το πώς δικογραφίες που τους αφορούσαν «χάθηκαν» και η εισαγγελία ζητούσε αντίγραφα από τους ίδιους! Καθόλου δύσκολο να χαθούν, αφού ο καθένας θα μπορούσε να πάρει όσες δικογραφίες θέλει και να φύγει χωρίς κανένας να τον ελέγξει, και χωρίς η γραμματεία να αντιληφθεί καν την απώλεια. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι χάθηκαν επειδή τελείωσε το χαρτί τουαλέτας…

Στον πρώτο όροφο του κτηρίου 13 υπάρχει ένα αμφιθέατρο, που σήμερα λειτουργεί ως αίθουσα δικαστηρίου. Η εικόνα του είναι άθλια. Παρακμή και εγκατάλειψη. Περισσότερα από τα μισά καθίσματα είναι σπασμένα.

 

Δείτε αυτή την τετράδα. Τρία σπασμένα και ένα επισκευασμένο. Προσέξτε πώς έγινε η επισκευή. Με κόντρα πλακέ διαφορετικού χρώματος και μικρότερου μεγέθους, το οποίο μπήκε «μπάλωμα» και καρφώθηκε, όχι στο ξύλινο πλαίσιο, αλλά πάνω στο παλιό σπασμένο «καπάκι». Γιατί τέτοια τσαπατσουλοδουλειά; Δεν βρήκε ο μάστορας μεγαλύτερο κομμάτι; Βαρέθηκε να μετρήσει πριν το κόψει; Ποιος ενέκρινε και πλήρωσε αυτή την επισκευή και πόσο;

 

Ποιος «υπεύθυνος» θεωρεί ότι αυτές οι εικόνες ταιριάζουν σε ευρωπαϊκό κράτος το 2022;

Θα έλεγε κάποιος: ας αποδιδόταν σωστά η Δικαιοσύνη κι ας καθόμασταν και οκλαδόν στο πάτωμα.  

Δυστυχώς αυτό δεν ισχύει. Ένα σύστημα δεν μπορεί να είναι άθλιο σε έναν τομέα του και λαμπρό σε έναν άλλο. Θα έλεγα μάλιστα, πως αυτή η εικόνα της κτηριακής παρακμής είναι μάλλον κολακευτική, συγκρινόμενη με την παρακμή της Δικαιοσύνης, ως θεσμού. 

Στο κτήριο 13 βρισκόμουν για την εκδίκαση μιας υπόθεσης στην οποία ήμουν μηνυτής. Κατηγορούμενη ήταν μια Περιφερειακή Σύμβουλος του ΚΚΕ επί θητείας Δούρου για συκοφαντική δυσφήμιση. Το αδίκημα έλαβε χώρα τον Μάιο του 2017. Δικάσθηκε, μετά από αρκετές αναβολές, πρωτοδίκως, τον Μάιο του 2022. Πέντε ολόκληρα χρόνια μετά!  

Η δίκη διεκόπη, διότι στις 3 ακριβώς η γραμματέας δήλωσε «εγώ φεύγω». Ματαίως η εισαγγελέας της ζήτησε να μείνει μισή ώρα ακόμα να ολοκληρώσουμε. Η γραμματέας, ένα κοριτσάκι κάτω από 25, ήταν ανένδοτη: «ο σύλλογός μας αποφάσισε να μην εργαζόμαστε ούτε ένα λεπτό μετά τις τρεις, κι εγώ θα κάνω αυτό που μου λέει το συνδικαλιστικό μου όργανο». Ένα σωρό άνθρωποι – δικαστές, διάδικοι, συνήγοροι, μάρτυρες – θα πάμε ξανά στην Ευελπίδων, θα χάσουμε ακόμα μια μέρα από τη ζωή μας (που έγιναν, μέχρι στιγμής, δύο λόγω ασθένειας της εισαγγελέως), επειδή κανένας δεν τολμάει να νομοθετήσει υποχρεωτική υπερωρία των γραμματέων μέχρι να τελειώσουν οι υποθέσεις στο πινάκιο ή να αποφασίσει τη διακοπή η εισαγγελική έδρα.

Σ΄ αυτή την πενταετία, οι συκοφαντίες της κατηγορούμενης διαδόθηκαν από εκατοντάδες τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, sites και blogs. Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, για το οποίο θα σας ενημερώσω όταν ολοκληρωθεί η δίκη, δεν είναι δυνατόν να εκδικάζεται, σε πρώτο βαθμό, υπόθεση μετά από 5 χρόνια! Είναι ο ορισμός της αρνησιδικίας. Και δεν μιλάω μόνο για το δικό μου, πολιτικού ενδιαφέροντος, θέμα. Η 5ετία είναι ταρίφα για κάθε πολίτη, για κάθε υπόθεση. Για να πάει στο Εφετείο, προσθέστε άλλα 3-4 χρόνια, χωρίς να υπολογίσουμε προσφυγή στον Άρειο Πάγο. Θες δηλαδή μια δεκαετία από τη ζωή σου, (αρκετές υποθέσεις έχουν τραβήξει σε πολύ μεγαλύτερο μάκρος), για να εκδικασθεί μία διαφορά που μπορεί να έχει κάνει τη ζωή σου ή την καθημερινότητά σου κόλαση. 

Την καταδίκη του Καραμέρου σε 8 μήνες φυλακή για την ίδια υπόθεση, τα «αριστερά» ΜΜΕ (και αρκετά «δεξιά»…) δεν την δημοσίευσαν, περιμένοντας το Εφετείο. Μέχρι τότε οι συκοφαντίες εις βάρος μου θα εξακολουθούν να είναι φάτσα κάρτα στο διαδίκτυο και να χρησιμοποούνται ως όπλα από τους αντιπάλους μου στις εκλογικές αναμετρήσεις. Αλλά και σε πιο καθημερινή εκδοχή: σκέψου ένας γείτονας να παρκάρει το αυτοκίνητό του στη δική σου θέση στο γκαράζ ή να βάζει στη διαπασών το στερεοφωνικό στις 2 τη νύχτα, και να πρέπει να το υπομένεις αυτό επί 8 τουλάχιστον χρόνια, μέχρι η δικαιοσύνη να αποφανθεί!

Αν διεξαχθεί, τελικά, δίκη. Διότι για την… αποσυμφόρηση της Δικαιοσύνης όλες οι κυβερνήσεις (Ν. 4411/2016 του ΣΥΡΙΖΑ και Ν. 4689/2020 της ΝΔ) ανακάλυψαν μια απίστευτη, παγκοσμίως πρωτότυπη, πατέντα: άρση του αξιοποίνου! Για όσες υποθέσεις η ποινή που προβλέπεται είναι μικρή (2 χρόνια στον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ, 1 χρόνο στης ΝΔ), αίρεται το αξιόποινο! Σε απλά Ελληνικά: δεν προφταίνουμε να εκδικάσουμε όλες τις υποθέσεις, οπότε δεν τις εκδικάζουμε!  

Και τι γίνεται με την παραβατικότητα; 

 Έλα μωρέ, πώς κάνεις έτσι! Τη διαγράφουμε! 

Δηλαδή κάποιος μπορεί να σε χτυπάει, να σε βρίζει, να σε φτύνει δημοσίως, να καταστρέφει την περιουσία σου, κινητή και ακίνητη, και να μην τιμωρείται; 

 Μα, φυσικά! Αυτός είναι ο κανόνας της Δικαιοσύνης α λα Γκρέκα. Και, βέβαια, όσα δικαστικά έξοδα έκανες μέχρι την… άρση του αξιοποίνου, τα λούζεσαι κανονικά, ως επιβράβευση της αφέλειάς σου να εμπιστευθείς ένα γελοίο, διαλυμένο κράτος, ένα failed state, που μοστράρει ως ευρωπαϊκό.  

Το επόμενο βήμα είναι να τραβάμε κλήρο. Να εκδικάζεται ένα στα 10 πλημμελήματα κι ένα στα 5 κακουργήματα.

Γιατί όμως αργεί η απονομή της δικαιοσύνης;

Πρώτον, διότι ανάγονται σε ποινικές, υποθέσεις που θα μπορούσαν να τελειώσουν επί τόπου με ένα διοικητικό πρόστιμο. Αν καλέσεις την αστυνομία για τον γείτονα που σε εμποδίζει στο parking, το μόνο που θα κάνουν είναι να καταγράψουν το συμβάν, να πάρουν τα στοιχεία και των δύο και να φύγουν! Παιδιά, λύση θα δώσετε; Όχι, σου λένε, δεν μπορούμε, σας συστήνουμε να κάνετε μήνυση. Και ξεκινάει έτσι η 10ετής περιπέτεια που περιγράψαμε πριν. 

Είχα προτείνει, εδώ και χρόνια, τον θεσμό του «νομικού-αστυνομικού». Ενός αστυνομικού με σπουδές νομικής, ο οποίος μετά από ειδική εκπαίδευση και εφοδιασμένος με κάμερα, θα έδινε επί τόπου λύση σε θέματα μικρής παραβατικότητας. Με τα ανάλογα, προ-νομοθετημένα πρόστιμα, διότι αυτά «τσούζουν» (η καταδίκη σε 6 μήνες με αναστολή δεν «λέει» τίποτε). Θα αρχειοθετούσε το καταγεγραμμένο υλικό, μαζί με την ετυμηγορία του, όχι στη σκάλα του κτηρίου 13, αλλά σε ηλεκτρονική μορφή στον server του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ώστε οι Δικαστικοί Επιθεωρητές να μπορούν να ελέγξουν, δειγματοληπτικά, την ευθυκρισία του. Ένα σώμα ικανών νομικών-αστυνομικών σε όλη τη χώρα, θα μπορούσε να γλυτώσει τη Δικαιοσύνη από δεκάδες χιλιάδες ώρες «ακροατηρίου», τις… τουαλέτες της από χιλιάδες φακέλους, και τους πολίτες από χιλιάδες, αθροιστικά, χρόνια αναμονής.

Δεύτερον, την προδικαστική διαδικασία να την κάνουν σοβαροί, έμπειροι δικαστές, ώστε να αρχειοθετούν «καθέτως», στο καλάθι των αχρήστων, όσες μηνύσεις είναι νόμω αβάσιμες, με καταλογισμό προστίμου για τους δικομανείς. Τώρα, τη δουλειά αυτή την κάνουν μειράκια που φοβούνται και τη σκιά τους και στέλνουν όλες τις υποθέσεις στο ακροατήριο ή ξεκινούν προανάκριση ακόμα και για γελοιότητες. Απίστευτη χαρτούρα και άπειρες χαμένες ανθρωποώρες της Δημόσιας Διοίκησης και της Αστυνομίας, που κάνει τον κούριερ.

Τρίτον...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΝΗΣΙΔΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το άρθρο 349 ΚΠΔ και ο φούρνος του Ναστραντίν Χότζα

 

Του Λέανδρου Ρακιντζή 

Αρεοπαγίτη ε.τ.

Χαιρετίσαμε  με ειδικό άρθρο   ως πολύ θετικό βήμα για την επιτάχυνση απονομής της  ποινικής δικαιοσύνης την  πρόσφατη -μόλις την 10 Ιουνίου- τροποποίηση  του άρθρου 349 Κ. Ποιν. Δ. με την οποία ορίσθηκε πλαφόν στον αριθμό των λόγω ανώτερης βίας αναβολών δικασίμου για μόνο μία φορά για κάθε διάδικο μέρος, η απόδειξη της ασθενείας θα γίνεται μόνο με πιστοποιητικό δημοσίου θεραπευτηρίου και οι εξ αναβολής δίκες θα προσδιορίζονται εντός χρονικού διαστήματος τριών μηνών.

Σαφώς η νέα αυτή ρύθμιση για τις αναβολές δεν ήταν πανάκεια για την επιτάχυνση απονομής της δικαιοσύνης, γιατί απαιτούνται να συντρέξουν κατά περίπτωση και άλλες προϋποθέσεις, όπως αλλαγή νοοτροπίας κάποιων δικαστών (υπάρχουν πάρα πολλοί εξαιρετικοί δικαστές που σέβονται και τιμούν το λειτούργημά τους),  προετοιμασία για τη διεξαγωγή της δίκης με την επισήμανση των κρίσιμων σημείων κάθε υπόθεσης, διεύθυνση της διαδικασίας σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις και όχι με ρυθμό slow down για να συμπληρωθεί το ωράριο και διακοπές της συνεδριάσεως προς αναψυχή όχι πέραν του αναγκαίου χρονικού διαστήματος, αμερόληπτη συμπεριφορά έναντι πάντων ακόμα και των επωνύμων δικηγόρων (πολλές φορές κρατιούνται υποθέσεις για να προσέλθουν), σωστός καταμερισμός των υποθέσεων στο πινάκιο προς εκδίκαση από απόψεως βαρύτητας και χρόνου και κυρίως κατανόηση για τα μαρτύρια των μαρτύρων από τις αλλεπάλληλες αναβολές των δικών, γιατί τα θύματα έχουν τουλάχιστον ίσα με τους κατηγορούμενους δικαιώματα. Επομένως αν δεν συνέτρεχαν οι παραπάνω προϋποθέσεις η νέα ρύθμιση δεν θα συνέβαλε ουσιαστικά στην επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης, αλλά θα ήταν ένα εργαλείο που στα χέρια ενός ικανού δικαστικού μηχανισμού και με συνδρομή κάποιων των παραπάνω προϋποθέσεων σε βάθος χρόνου θα μηδένιζε το απόθεμα των εκκρεμών υποθέσεων, ώστε οι νέες υποθέσεις να εκδικάζονται σε εύλογο χρόνο.

Φαίνεται, ότι η νεοεισαχθείσα ρύθμιση για την επιβολή πλαφόν στις αναβολές δικών, πριν καν δοκιμασθεί στην πράξη, προκάλεσε την αντίδραση των δικηγόρων, που ύψιστο καθήκον έχουν την υπεράσπιση των πελατών τους  με κάθε νομιμοφανές μέσον, όπως η κατά πάγια υπερασπιστική τακτική μετά τις αλλεπάλληλες αναβολές εκδίκασης των υποθέσεων στα όρια της μετά παράτασης παραγραφής των αδικημάτων και με απουσία των μαρτύρων, που σε μεγάλο ποσοστό απηυδισμένοι από την ταλαιπωρία των αναβολών δεν προσέρχονται να καταθέσουν.

Στις 21 Ιουνίου ο υπουργός Δικαιοσύνης με τροπολογία που κατέθεσε στη Βουλή προχώρησε σε νέα ρύθμιση του άρθρου 349ΚΠΔ, γιατί όπως είπε, οι αλλαγές προέκυψαν μετά από συνεννόηση με την πρόεδρο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, αλλά και τον πρόεδρο της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων προκειμένου να αναζητηθεί κοινός τόπος για βελτιώσεις. Συγκεκριμένα με τις αλλαγές "αναδιατυπώνεται η διάταξη που αφορά στη δυνατότητα μίας μόνο αναβολής για λόγους κωλύματος συνηγόρου σε δίκη προκειμένου να μπορεί κατ’ εξαίρεση να υπάρχει αναβολή και στην περίπτωση κατά την οποία προέκυψε σε μεταγενέστερο χρόνο άλλη δικάσιμος. Προστίθενται και οι γιατροί πρωτοβάθμιας υγείας σε κείνους που μπορούν να εκδίδουν βεβαιώσεις για αναβολή δίκης για λόγους υγείας. Ανώτατο όριο 8 μηνών στον χρονικό προσδιορισμό των εξ αναβολής δικών λαμβάνοντας υπόψη τα υπερφορτωμένα πινάκια".

Απορώ όχι μόνο με το πολιτικό αλλά και θεσμικό λάθος του κ. Υπουργού, που παρέλειψε για τη νέα ρύθμιση να ζητήσει προηγουμένως τη γνώμη των θεσμικών οργάνων της Δικαιοσύνης, δηλαδή του κ.κ. Προέδρου και Εισαγγελέως του ΑΠ, που γνωρίζουν καλύτερα και υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, που είναι η  ταχεία απονομή της δικαιοσύνης και αρκέστηκε μόνο στη γνώμη των δικαστικών συνδικαλιστών, που υπηρετούν πρωτίστως το συνδικαλιστικό συμφέρον και μάλιστα με δημόσια παρουσίαση της μεταξύ τους συνεννόησης  και έτσι έδωσε την εντύπωση, ότι για τα θέματα της δικαιοσύνης αρμόδιοι είναι οι συνδικαλιστές και όχι τα θεσμικά όργανα της, που ασφαλώς θα είχαν διαφορετική άποψη.

Με τη ρύθμιση αυτή, που κατά ευφημισμό αποκλήθηκε από τον κ. Υπουργό κοινός τόπος για βελτιώσεις, ενώ στην ουσία είναι παράδοση άνευ όρων στα συνδικάτα όχι μόνο αναιρείται η προσπάθεια να τεθεί τέρμα στις απεριόριστες αναβολές των δικών, αλλά αντίθετα τις διευκολύνει, γιατί παρέχεται πλέον η δεύτερη αναβολή για κώλυμα συνηγόρου και δεδομένου ότι στην πρακτική η εξαίρεση αποτελεί τον κανόνα θα δίδονται δύο αναβολές για τον λόγο αυτό πλέον της αναβολής λόγω ασθενείας, δηλαδή ο κατηγορούμενος εξασφαλίζει τρία 8μηνα στο απυρόβλητο χωρίς εμφάνιση στο ακροατήριο. Τα δε κωλύματα δικηγόρων εξ αιτίας άλλης δικασίμου δεν είναι αιφνίδια, αλλά γνωστά προ ικανού χρόνου, η δε αναβολή με βεβαίωση γιατρού πρωτοβάθμιας υγείας αντί δημόσιου θεραπευτηρίου αποκτάται πολύ εύκολα και δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί η βασιμότητα τους, όπως συμβαίνει με τις βεβαιώσεις των δημόσιων θεραπευτηρίων. 

Είμαι βέβαιος ότι πλέον...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟ-ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στη χώρα της φαιδράς εργασιοδενδρέας

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

 Τους ρόλους του εργοδότη και του εργοδοτούμενου (και όχι “εργαζόμενου”, καθώς και οι δύο είναι εργαζόμενοι), δεν τους δίνει ο Θεός με τις 10 εντολές. Τους επιλέγεις εσύ.

Κανένας δεν σε υποχρεώνει, αν ένας ρόλος δεν σου αρέσει ή δεν αποδίδει, να παραμείνεις σ΄αυτόν. Κάνε κάτι άλλο. 

Εργοδότης και εργοδοτούμενος είναι δύο ενήλικες οι οποίοι μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε οτιδήποτε. Το κράτος δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παρεμβαίνει και να λέει “εγώ δεν συμφωνώ με τη συμφωνία σας”. ΔΕΝ ΤΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΛΟΓΟΣ! 

 Όλη η φασαρία για το εργασιακό νομοσχέδιο ξεκινάει από μια τερατώδη διαστροφή που την θεωρούμε κανονικότητα διότι με αυτή γεννηθήκαμε και γαλουχηθήκαμε: ότι το κράτος “προστατεύει” τον αδύναμο, στο γήπεδο της εργασίας.  

Δεν υπάρχει εξ ορισμού δυνατός και αδύναμος. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να ορίσουμε κάποιον ως αδύναμο, αυτός θα ήταν ο εργοδότης ο οποίος, ειδικά όταν ξεκινάει μια δουλειά, και ειδικά στην Ελλάδα, έχει να παλέψει με χίλιους δαίμονες.

Κανένας εργοδοτούμενος δεν έζησε την αγωνία τού να στήσεις μια δουλειά, να βρεις τα λεφτά, να πάρεις το ρίσκο, να αντιμετωπίσεις τη γραφειοκρατία, τη δαιδαλώδη και αντιφατική νομοθεσία, να βρεις το πιστοποιητικό υπ’ αριθμ. 317 που λείπει από τον φάκελο, να αντέξεις τη φορολογία που σε σκίζει, τις εργασιακές εισφορές που σε ξανασκίζουν, να τρέχεις να βρεις πελάτες, να χτυπάς πόρτες, να κάνεις παρουσιάσεις, να ψάχνεις για αξιόπιστους προμηθευτές, να είσαι ανταγωνιστικός, να έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα μην γίνει καμμιά στραβή στην παραγωγή, στη συσκευασία, στη μεταφορά, να κάνεις κοστολόγηση, να σηκώνεις τηλέφωνα γιατί η κοπέλα στη ρεσεψιόν δεν μπορεί να ’ρθει σήμερα, να κάνεις και τον κούριερ γιατί ένας πελάτης ξέχασε πως χρειάζεται ένα banner και το θέλει μέχρι τις 12, να βρεις κεφάλαιο κίνησης με τις τράπεζες ζόμπι, να πληρώνεις τα σπασμένα, τα απρόοπτα, τα μηχανήματα που χαλάνε, το internet που πέφτει, τους λογαριασμούς, τα ενοίκια, τα κοινόχρηστα, τα αναλώσιμα, να πληρώνεις τα λάθη σου, τα λάθη των υπαλλήλων, τις εγκυμοσύνες των υπαλλήλων, τις 150 άδειες μετ’ αποδοχών, για 150 λόγους που έχει προβλέψει η “φιλεργατική” νομοθεσία, χωρίς να έχει προβλέψει ποιος θα κάνει τη δουλειά, να τρέμει το φυλλοκάρδι σου αν η επιταγή του Φούφουτου που οπισθογράφησε και σου έδωσε ο πελάτης σου θα πληρωθεί ή θα “σκάσει”, να θυμάσαι σαν τώρα τις στιγμές στο ταμείο της τράπεζας με τον υπάλληλο να σου λέει “η επιταγή είναι ακάλυπτη, θέλετε να τη σφραγίσουμε;” τα τηλέφωνα που άρχισες να παίρνεις κυνηγώντας τους “ακάλυπτους”, τη νομοθεσία που είναι πάντα με το μέρος του ακάλυπτου, εκεί που θα έπρεπε να στηρίξει τον καλυμμένο, τα φέσια που έφαγες τελικά, συν τις αμοιβές των δικηγόρων, συν το ΦΠΑ που πλήρωσες χωρίς να το εισπράξεις, συν τον φόρο που πλήρωσες για εισόδημα που ποτέ δεν απέκτησες, τις στιγμές που σκέφτηκες “να βάλω λουκέτο να ησυχάσω”, ΟΛΑ ΑΥΤΑ κανένας από όσους ξέρουν: 9-5 – μισθός – δώρο – τόσες αργίες – τόσες μέρες άδεια, δεν τα έχει ζήσει.  

Ποιος είναι τελικά ο δυνατός και ποιος ο αδύναμος;  

Και ποιες εταιρείες έχει στο μυαλό του ο νομοθέτης; Των 5-10 υπαλλήλων; Ή των 500 – 1000; Πόσες από τις πρώτες υπάρχουν στην Ελλάδα κι πόσες από τις δεύτερες για να ζητάει ηλεκτρονική κάρτα εργασίας από όλες;

Κι όταν τελικά τα καταφέρεις και βγάλεις και πέντε παράδες, να έρχεται κάθε επαγγελματίας επαναστάτης να σε κατηγορεί για ανάλγητο εκπρόσωπο του κεφαλαίου που εκμεταλλεύεται την υπεραξία του εργαζόμενου και κάθε επαγγελματίας πολιτικάντης, μπλε, πράσινος και κόκκινος, να σκέφτεται πατέντες “αναδιανομής του εισοδήματος”. 

Αναδιανομή του ιδρώτα μπορείτε να κάνετε; Αναδιανομή των απογευμάτων; 

Μέχρι και ο όρος είναι λάθος. Δεν διανεμήθηκε το αρχικό εσόδημα για να αναδιανεμηθεί. Το έβγαλε, όποιος το έβγαλε, με κόπο σωματικό και πνευματικό, την ώρα που αυτός που δεν το έβγαλε έπινε φραπέ.

Το μεγαλύτερο λοιπόν λάθος του εργασιακού νομοσχεδίου είναι ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ! Είναι ότι νομίζει ότι εκτός από το λεφτόδεντρο, στη χώρα του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού ανθεί και εργασιόδεντρο. Ότι, αν το άρθρο Χ παράγραφος Ψ “προβλέπει” αυτές τις συνθήκες εργασίας, αυτό και θα γίνει. 

“Σήμερα η αγορά εργασίας είναι μια ζούγκλα” απεφάνθη σε “πρωϊνάδικο” μία κομψευόμενη βουλεύτρια, κόρη βουλευτού, εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, που άλλαξε ΑΦΜ και όνομα για να μην πληρώσει τα χρέη.  

Γιατί, δεσποσύνη; Γιατί δεν τα κατάφερε το υπάρχον νομικό πλαίσιο; 

 “Διότι δεν λειτουργεί σωστά η επιθεώρηση εργασίας”, συνεπέραναν ομοθυμαδόν οι υπόλοιποι πανελίστες. 

Και πώς θα λειτουργούσε σωστά, λεβέντες μου; Κάνοντας ντου σε χιλιάδες χώρους εργασίας για να διαπιστώσει αν τηρούνται όλες οι ανοησίες που σοφίζονται οι, χωρίς ούτε ένα ένσημο, χαρτογιακάδες της Βουλής; Αν τηρεί το 8ωρο αυτός που δουλεύει 3 μήνες την καλοκαιρινή σεζόν; Αν κάνει το προβλεπόμενο διάλειμμα στον προβλεπόμενο χρόνο, ο μάγειρας στο εστιατόριο που είναι “πήχτρα”; Αν στέλνει e-mail την Κυριακή το στέλεχος που δουλεύει από το σπίτι; Πόσους υπαλλήλους και με τι κόστος μισθοδοσίας έπρεπε να έχει η Επιθεώρηση Εργασίας για να ελέγχει συνεχώς το σύνολο των θέσεων εργασίας στη χώρα; Σε ποιο σύμπαν ζείτε;

Ο βαθμός της δημόσιας και νομοθετικής παράνοιας αποδεικνύεται και από το ότι το νομοσχέδιο Χατζηδάκη διατηρεί την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ διάταξη του υπάρχοντος συριζαϊκού νόμου, πως ο εργοδότης θα πρέπει να δηλώνει στην ΕΡΓΑΝΗ τις υπερωρίες των εργοδοτούμενων πριν να γίνουν! Θα πρέπει να ξέρει δηλαδή ο εστιάτορας από το πρωί τι κόσμος θα έρθει μετά τις 10 το βράδυ, για να ξέρει και πόσους σερβιτόρους θα χρειαστεί και να τους δηλώσει, γιατί αλλιώς είναι παράνομος!

Τα κράτη που αναπτύχθηκαν και έχουν και καλύτερες συνθήκες εργασίας και υψηλότερες αμοιβές, δεν το έκαναν με νομοσχέδια και νταβατζηλίδικη κρατική “προστασία”. 

Το έκαναν αφήνοντας την αγορά να λειτουργήσει και να παράγει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας. 

Ο ανταγωνισμός όχι μόνο ρίχνει τις τιμές των προϊόντων, αλλά ανεβάζει και τους μισθούς των εργοδοτούμενων. Όταν οι εργάτες στην αυτοκινητοβιομηχανία έπαιρναν, το 1914, $ 2,34 τη μέρα, ο Φόρντ προσέφερε υπερδιπλάσιο μεροκάματο: 5 δολάρια (120 δολάρια σημερινά!) για εργαζόμενους που πληρούσαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και εξωεργασιακής ζωής), με σκοπό να πάρει τους καλύτερους, το ιστορικό “five dollar day”. Τα κατάφερε, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος των αυτοκινήτων του έτσι ώστε να μπορεί να τα αγοράσει ο καθένας! Οι ανταγωνιστές του τον μιμήθηκαν και ο ανταγωνισμός βελτίωσε την παραγωγικότητα, αύξησε την παραγωγή και ώθησε όλους τους μισθούς πολύ ψηλότερα. Η εβδομάδα 5 ημερών είναι επίσης δική του έμπνευση (την καθιέρωσε το 1926), όπως και η άδεια μετ’ αποδοχών, σκεπτόμενος ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος θα κάνει τους εργαζόμενους περισσότερο καταναλωτές.

Ούτε απεργίες, ούτε αγωνιστικές κινητοποιήσεις! Η επιχείρηση μοιράζει λεφτά όταν έχει. Όταν δεν έχει, δεν πα’ να λιώσεις δέκα παπούτσια σε διαδηλώσεις – ούτε ο μισθός θα αυξάνεται, ούτε οι ώρες εργασίας θα μειώνονται. 

400.000 επιχειρήσεις έκλεισαν και εκατομμύρια θέσεις εργασίας χάθηκαν την εποχή της κρίσης. Ένας από τους λόγους – ο πιο σημαντικός ίσως – ήταν η εργασιακή νομοθεσία, που δήθεν προστάτευε την εργασία. Αυτές τις θέσεις γιατί δεν τις προστάτεψε;  

Είναι τόσο απλό: 

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟ-ΕΡΓΑΤΟΠΕΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι συνδικαλιστές των ΜΜΜ θέλουν το καλό σου

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί θύμωσαν οι συμπολίτες που προχτές δεν είχαν στη διάθεσή τους λεωφορεία και τρόλει αλλά υποθέτω πως ο εγωισμός και η αχαριστία είναι, όπως συχνά συμβαίνει, η βασική αιτία. Ο εγωισμός των ανθρώπων που νομίζουν ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τις δικές τους ανάγκες και η αχαριστία εκείνων που επειδή κάποιοι τους παρέχουν μια υπηρεσία νομίζουν ότι αυτή την υπηρεσία τη δικαιούνται για πάντα και χωρίς διακοπή.  

Αμ δεν είναι έτσι κυρίες μου και κύριοι και κάποια στιγμή κάποιος πρέπει να πει τα πράματα με τ’ όνομά τους.  

Κι αφού δεν έχουν ακόμα μιλήσει σχετικώς ο Στέφανος ο Τσιτσιπάς ή η κυρία Έλενα, θα το κάνω έγω και θα πω: Είναι το λιγότερο αγενές να έχετε απαιτήσεις για κάτι το οποίο δεν σας ανήκει. Και είναι πολύ χειρότερο να μην δείχνετε την παραμικρή ευγνωμοσύνη σε όσους σας παραχωρούν τη δική τους ιδιοκτησία.

Μπορεί οι ίδιοι να μην το λένε, εξαιτίας της γνωστής σεμνότητας που τους χαρακτηρίζει, αλλά οι δημόσιες συγκοινωνίες (όπως και κάθε τι δημόσιο) ανήκει στους εργαζόμενους και ακόμα περισσότερο στους συνδικαλιστές του δημοσίου. Αυτοί είναι που καθορίζουν πότε θα λειτουργήσουν, αυτοί είναι που μπορούν να διακόψουν τη λειτουργία τους ανα πάσα στιγμή, αυτοί είναι που από το πρωί μέχρι το βράδυ στέκονται ακοίμητοι φρουροί του δημόσιου χαρακτήρα τους. Ακόμα και η ίδια η ύπαρξη των δημοσίων συγκοινωνιών στους εργαζομένους οφείλεται. 

Αν δεν υπήρχαν οι εργαζόμενοι να διορισθούν και μετά να ψηφίσουν αυτούς που τους διόρισαν (ή να περιμένουν να διοριστούν και να ψηφίζουν αυτούς που τους υπόσχονται διορισμό), γιατί οι κυβερνήτες να μπουν να στον κόπο να οργανώσουν κρατικές συγκοινωνίες; Με μικρότερο κόστος μπορεί να ανέθεταν τη δουλειά σε ιδιώτες.

Αντί λοιπόν να αναγνωρίσετε το ότι σας εξυπηρετούν τις περισσότερες μέρες του χρόνου, αντί να νιώσετε ευγνωμοσύνη που νοιάζονται για την υγεία σας (θυμάστε ας πούμε τοτε που με γενναιότητα είχαν αντισταθεί στην τηλεματική επειδή είχε ραδιενέργεια;), αντί να τους ευχαριστείτε που σας εξυπηρετούν ακόμα και σε βάρος της προσωπικής τους ζωής (οι οδηγοί π.χ. ποτέ δεν αφήνουν την εργασία τους για να μιλήσουν στο τηλέφωνο σε έναν φίλο, αλλά μιλούν ενώ συνεχίζουν να οδηγούν παρά την κακή ποιότητα των περισσότερων χαντς φρι), γκρινιάζετε επειδή κάποιες μέρες τον χρόνο αυτοί που τους νομίζετε για υπηρέτες σας δεν είναι εκεί να σας υπηρετήσουν.

Και να πω ότι οι απεργίες γίνονται με υστεροβουλία και για το συμφέρον των εργαζόμενων να πω να πάει στο διάολο, ας είμαστε και λίγο αχάριστοι. Αλλά οι άνθρωποι κάθε τόσο απεργούν για «τη διαφύλαξη του δημόσιου χαρακτήρα των συγκοινωνιών», για τη «διασφάλιση της ποιότητας των υπηρεσίων», για «την ασφάλεια του επιβατικού κοινού» και πάει λέγοντας. Ούτε μια απεργιά δεν έχουν προκηρύξει για την πάρτη τους. Όλα τα κάνουν για μας. Όλα για να μπορούμε εμείς, τις περισσότερες μέρες τον χρόνο, να πάμε, αργά αλλά σταθερά, στον προορισμό μας και μάλιστα χωρίς να πληρώσουμε εισιτήριο (αν και γι’ αυτό πρέπει να ευχαριστήσουμε το υπουργείο Μεταφορών που αρνείται να κάνει ελέγχους).

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, στην επόμενη απεργία των ΜΜΜ, αντί να γκρινιάξετε και να βρίσετε, σκεφτείτε οτι τα ΜΜΜ ανήκουν στους εργαζόμενους και τους συνδικαλιστές.  

Αυτοί είναι που...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η φυλή των πρυτάνεων

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 Σας ενδιαφέρει με ποιον τρόπο θα εκλέγονται οι πρυτάνεις; Θέλω να πω, όλοι εσείς που αγωνιούσατε μέχρι χθες για τη βαθμολογία των παιδιών σας; 

Oλοι εσείς που χρόνια τώρα στερηθήκατε ακόμη και τα στοιχειώδη, προκειμένου το παιδί σας να σπουδάσει αυτό που θέλει να σπουδάσει. 

Ξέρουμε πόσο κοστίζει η «δωρεάν» δημόσια παιδεία κατά κεφαλήν. Και το παιδί αυτό, που έσπασαν τα νεύρα του για να επιτύχει στις εξετάσεις, νομίζετε ότι ενδιαφέρεται με ποιον τρόπο θα εκλέγεται ο πρύτανης του πανεπιστημίου του; Ενδιαφέρεται αν θα υπάρχει μια επιτροπή εκτός πανεπιστημίου που θα συμμετέχει στη διοίκηση; Στα παλιά του τα παπούτσια, ίνα μη είπω άλλον τι.

Αντιθέτως, το παιδί και οι γονείς του ενδιαφέρονται να μπορεί να παρακολουθεί τα μαθήματα με στοιχειώδεις όρους ασφαλείας –ας μην υπερβάλλουμε– και εννοείται τα μαθήματα αυτά να είναι αντάξια των προσδοκιών του. Τίποτε φοβερό. Απλώς το πανεπιστήμιο να του ανταποδίδει τον κόπο που ξόδεψε. Δεν μπορώ να μιλήσω για την ποιότητα των σπουδών. Υποθέτω ότι αυτή διαφέρει και εξαρτάται, εν πολλοίς, από τον ανθρώπινο παράγοντα. Ομως, μια που μιλάμε για τη διοίκηση των πανεπιστημίων, δεν μπορώ να αγνοήσω το ζήτημα της ασφάλειας και της πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Πιστεύεις δηλαδή ότι το θέμα των πανεπιστημίων μας περιορίζεται στην αστυνομία και τη φύλαξή τους; 

Oχι βέβαια. Απλώς το θεωρώ ως προϋπόθεση για όλα τα υπόλοιπα. Κι αυτά τα υπόλοιπα δεν είναι ούτε η εκλογή των πρυτάνεων ούτε η σύνθεση των πανεπιστημιακών συμβουλίων. Αυτά είναι οι «τεχνικές της εξουσίας» και σίγουρα δεν αφορούν τους φοιτητές.

  Η «πανεπιστημιακή αστυνομία», ή ας το πούμε πιο απλά, η «ασφάλεια στο πανεπιστήμιο» δεν είναι θέμα των πρυτάνεων. Με άλλα λόγια, δεν μας αφορούν οι απόψεις τους. Κυρίως δε, δεν μας αφορούν οι δισταγμοί τους και οι συναλλαγές τους. Ας καταλάβουν κι οι ίδιοι ότι έχει μεγαλύτερη σημασία η ανάγκη ενός φοιτητή που θέλει να διεκπεραιώσει τις σπουδές του από τις δικές τους γραφειοκρατικές, μικροπολιτικές ανάγκες. 

 Το πανεπιστήμιο δεν υπάρχει για τους πρυτάνεις. Ούτε για το υπουργείο και τη γραφειοκρατία του βαθέος κράτους. 

Τα παιδιά που κοπίασαν για να πετύχουν στις εισαγωγικές, ποσώς τα ενδιαφέρει με ποιον τρόπο εξελέγη ο πρύτανης, αν υπάρχει συμβούλιο με καθηγητές από το εξωτερικό και λοιπά τεχνικά ζητήματα. Και το περίεργο είναι ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Υπέρ των κερδών, κατά της μισθωτής εργασίας

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ

Ακούω τις παροτρύνσεις πολλών πολιτικών προς επιχειρηματίες να δίνουν υψηλότερους μισθούς. 

Καλώς. Αλλά, το πολιτικό προσωπικό της χώρας, αν εννοεί αυτά που λέει, όφειλε να δίνει το παράδειγμα (αν όχι προνομιακής, όπως πολλοί πιστεύουμε ότι θα ήταν το σωστό) της ισότιμης μεταχείρισης της μισθωτής εργασίας. Πράττει, όμως, το ακριβώς αντίθετο. 

Παράδειγμα, η φορολογική πολιτική. Ισως είναι η πιο σκληρά ταξική φορολογική πολιτική στον ΟΟΣΑ: με τους φόρους εισοδήματος ευνοεί, με απλοχεριά που σπανίως συναντάς στον υπόλοιπο κόσμο, το εισόδημα από κέρδη, ενώ επιβαρύνει σκανδαλωδώς το εισόδημα από μισθωτή εργασία –ακόμη περισσότερο αν συνυπολογιστούν η άνιση επιβάρυνση από ΦΠΑ, άλλους έμμεσους φόρους και ασφαλιστικές εισφορές.

Οσον αφορά τη φορολογική μεταχείριση των κερδών, δύο στοιχεία εντυπωσιάζουν σε πρώτη ανάγνωση. 

Πρώτο, ο φορολογικός συντελεστής 5% στα εισοδήματα από μερίσματα (δηλαδή στα διανεμόμενα κέρδη) είναι ο δεύτερος χαμηλότερος στις χώρες του ΟΟΣΑ, πιο χαμηλά είναι μόνο ο συντελεστής που ισχύει στη Λετονία – είναι μηδενικός.  

Δεύτερο, στην κατάταξη με κριτήριο τη συνολική φορολογία των κερδών (διανεμόμενων και μη) η Ελλάδα είναι μόλις τέταρτη από το τέλος – μικρότερη ισχύει μόνο σε Εσθονία, Ουγγαρία και Λετονία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ, ο φορολογικός συντελεστής κερδών, μεσοσταθμικά, είναι 59% στη Ν. Κορέα, 57% στην Ιρλανδία, 55% στον Καναδά και τη Δανία, 51% στη Γαλλία, 50% στην Πορτογαλία, 48% στη Γερμανία και μόνο 25,9% στην Ελλάδα.

Αυτός ο μεσοσταθμικός συντελεστής στην Ελλάδα προκύπτει από τον συντελεστή με τον οποίο φορολογούνται τα μη διανεμόμενα κέρδη (22%) συν τον συντελεστή της φορολογίας μερισμάτων (5%) –που ήταν 15% έως την άνοιξη του 2019, τον μείωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο 10% και, στη συνέχεια, η κυβέρνηση της Ν.Δ. στο 5%. 

Αν κριτήριο ήταν η ενίσχυση των επιχειρήσεων, θα μπορούσε να μειωθεί, έστω, η φορολογία των μη διανεμομένων κερδών – η οποία βρίσκεται ελαφρά κάτω από τις άλλες χώρες του ΟΟΣΑ.  

Αλλά ο στόχος δεν είναι η ενίσχυση των επιχειρήσεων: στόχος του Ελληνα νομοθέτη στη χώρα μας είναι να ενισχυθεί ο πλούτος, τα εισοδήματα από κέρδη. Γι’ αυτό, καθ’ ημάς φορολογούνται τα μερίσματα με 5%, ενώ στην Ιρλανδία με 51%, στη Ν. Κορέα με 44%, στη Δανία με 42%, στη Βρετανία και τον Καναδά με 39% και ούτω καθεξής.

Η χαμηλή φορολόγηση θα είχε λογική αν ίσχυε γενικά. Ισχύει μόνο για τα κέρδη.

  Αντιθέτως, το εισόδημα από μισθωτή εργασία φορολογείται άγρια, με 28% πάνω από 20.000, με 36% πάνω από 30.000 και με 44% πάνω από 40.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα – η επιβάρυνση, στα αλήθεια, είναι πολύ μεγαλύτερη γιατί η μισθωτή εργασία επιβαρύνεται από υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές, που δεν υπάρχουν για ελεύθερους επαγγελματίες και εισοδηματίες μερισμάτων.  

Δευτερογενής συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι ότι όποιος μπορεί «στήνει» μια εταιρεία: έτσι, πολλοί ελεύθεροι επαγγελματίες δηλώνουν μικρό μισθό και εισπράττουν τα επιπλέον ως μερίσματα μιας Ο.Ε. ή ΙΚΕ, πληρώνοντας τους αναλογούντες μικρότερους φόρους. 

Κι επειδή η δημόσια κουβέντα καθ’ ημάς περιστρέφεται γύρω από τη μείωση των φόρων (με πρόδηλο στόχο να μειωθούν οι δαπάνες για το –ισχνό– κοινωνικό κράτος), μια παρένθεση – έτσι, πες, για να σπάει η μονοτονία: δεν θα ήταν λογικό και αναγκαίο σε τόσο δύσκολους για την πατρίδα μας καιρούς, να αυξηθεί η φορολογία των μερισμάτων; 

Δεν θα ήταν λογικό και αναγκαίο σε καιρούς πληθωρισμού, που ραγδαία διαβρώνει τα εργατικά εισοδήματα, να μειωθεί η φορολογία εισοδημάτων από μισθωτή εργασία;  

Τέλος, ένας συνδυασμός των δύο: δεν θα ήταν λογικό και δίκαιο...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τα οπωροφόρα και άλλες κοτσάνες του Τσιτσιπά

 

Toυ Sportscaster

Το περασμένο Σάββατο ο Στέφανος Τσιτσιπάς κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο στο γρασίδι. Αμέσως μετά, και λίγο πριν μπει στη «μάχη» του Γουίμπλεντον, μοιράστηκε μαζί μας μια σκέψη του, για το πώς θα μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα της σίτισης των αστέγων: με οπωροφόρα δέντρα, που οι πόλεις και οι δήμοι θα πρέπει να φυτεύουν σε δημόσιους χώρους… 

Το ποστάρισμά του στο Twitter απασχόλησε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα media, πιο πολύ και από την επιτυχία του στη Μαγιόρκα. Οι αναρτήσεις, οι δηλώσεις και οι συμπεριφορές του έχουν συζητηθεί, εφέτος, περισσότερο από τις νίκες του. Κι αυτό δεν είναι καθόλου καλό για τον κορυφαίο έλληνα τενίστα όλων των εποχών. Ακόμη και πολλοί από τους followers του Τσιτσιπά στα social media, ντόπιοι και ξένοι, σχολίασαν αρνητικά τη φαεινή του ιδέα – κάποιοι, μάλιστα, με όχι και τόσο «κομψό» τρόπο. 

 Κατά γενική ομολογία, στο… διαδικτυακό μποστάνι του διάσημου αθλητή φύτρωσε ακόμη μια «κοτσάνα». 

Αρχισε να το σπέρνει τον Ιούλιο του 2019, με ένα «κρύο» και σεξιστικό αστείο, από εκείνα που οι νέοι της ηλικίας του έβρισκαν διασκεδαστικά πριν από αρκετές δεκαετίες: «Αραγε, όσες παρκάρουν χάλια, έχουν άπλυτα πιάτα;». Ηταν το μόνο tweet, μέχρι σήμερα, που αποφάσισε να διαγράψει από τον λογαριασμό του. Χωρίς, όμως, να νιώσει την ανάγκη να απολογηθεί. 

 Τα επόμενα, όσες αντιδράσεις κι αν προκάλεσαν, έμειναν ανεξίτηλα στη θέση τους. Μνημεία έλλειψης μέτρου, ορθής κρίσης και σωστού τάιμινγκ – κυρίως αυτού.  

Το 2020 είχε δηλώσει πως δεν θα έκανε το αντι-Covid 19 εμβόλιο, μέχρι να γίνει υποχρεωτικό. Δεν θα υπήρχε πρόβλημα, αν λίγους μήνες πριν δεν ήταν το κεντρικό πρόσωπο της καμπάνιας κατά της εξάπλωσης του κορονοϊού στην Ελλάδα. 

Αρχές Δεκεμβρίου του ίδιου έτους είχε γράψει στο Twitter πως «κάποιος πρέπει να χτίσει ένα κατάστημα Harrods στην Ελλάδα, ήρθε η ώρα». Μόνο ένα πανάκριβο πολυκατάστημα μας έλειπε εκείνη την εποχή, του λοκντάουν και των οικονομικών αδιεξόδων.  

Τον Ιανουάριο του 2021 είχε βρει μια ωραία λύση στο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής: να αγοράσουμε μια συγκεκριμένη μάρκα αυτοκινήτου, που κοστίζει όσο ένα μικρό σπίτι.  

Για τη μαστίχα Χίου, είχε δίκιο: είναι το κρυμμένο διαμάντι της μεσογειακής κουζίνας. Μόνο που, δεν ήταν η κατάλληλη ώρα να το «φωνάξει», τις μέρες που καιγόταν η Εύβοια και η μισή Ελλάδα.  

Δίκιο μπορεί να είχε, και για το πόσο μαγευτικό μέρος είναι το Μαλιμπού. Αλλά όλος ο υπόλοιπος κόσμος μιλούσε, τότε, για τη φρίκη του πολέμου που είχε, μόλις, ξεσπάσει στην Ουκρανία.  

«Ο μισθός είναι η δωροδοκία που σου δίνουν για να ξεχάσεις τις φιλοδοξίες σου», έγραψε στις 28 Απριλίου. Μοιάζει με… τρολ, όταν είναι «ατάκα» κάποιου που κερδίζει εκατομμύρια από το παιχνίδι που λατρεύει να παίζει.  

Στο (προ)τελευταίο του «χτύπημα», η δήλωσή του ότι και οι γυναίκες τενίστριες θα πρέπει να δίνουν αγώνες των 5 σετ προκάλεσε τις οργίλες αντιδράσεις και τη χλεύη συναδέλφων του. Εκανε το λάθος να συνδέσει τη διάρκεια του παιχνιδιού με τις αμοιβές. Χρόνια προσπαθούσαν οι γυναίκες, να εξισωθούν οι αποδοχές τους με εκείνες των ανδρών, τουλάχιστον στα γκραν-σλαμ τουρνουά.  

Είναι έξυπνος άνθρωπος, ο Στέφανος. Δεν μπορεί, παρά να αντιλαμβάνεται τι από όσα θα γράψει, ή θα πει, θα προκαλέσει – και τι, όχι.  

Του αρέσει να γίνεται αντιπαθής;  

Οχι, βέβαια. Θέλει, απλώς, να κάνει «ντόρο». Να ξεχωρίζει. Οσο στα κορτ, τόσο και έξω από αυτά. Τη νιώθουν αυτή την ανάγκη οι διάσημοι αθλητές, όπως και οι καλλιτέχνες. Δεν τους αρκεί να τους θαυμάζουμε για τα ταλέντα και τις επιδόσεις τους, όσο διαρκεί ένας αγώνας. Θέλουν την προσοχή μας, να βρίσκονται στην επικαιρότητα, και πριν από αυτόν, αλλά και μετά από αυτόν. Ετσι διευρύνουν το κοινό τους. Αν, μαζί με τους νέους «φαν», αποκτούν και «haters», καθόλου δεν πειράζει, όπως πρώτος απέδειξε ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Οι χορηγοί τους βάζουν κι αυτούς στον «λογαριασμό» της επιδραστικότητας. 

Το έχει πει και ο ίδιος ο Τσιτσιπάς, με δικά του λόγια: «Στη ζωή, ή θα ξεχωρίζεις και θα σε σχολιάζουν, ή θα σχολιάζεις αυτούς που ξεχωρίζουν». Εχει δηλώσει, επίσης, τον περασμένο Σεπτέμβριο, πως «είναι σημαντικό για μένα, να προσφέρω κάτι διαφορετικό, κι όχι να παίζω μόνο τένις».  

Αν κάποιες φορές εκφράζει την πικρία του για τα επικριτικά σχόλια που δέχεται, το κάνει επειδή δυσκολεύεται να αποδεχτεί ότι η δημοσιότητα είναι μαχαίρι δίκοπο: όταν δίνεις αφορμές στον κόσμο να ασχοληθεί μαζί σου, θα ασχοληθεί κι όταν δεν το θέλεις, και με τρόπο που δεν θα σου αρέσει.  

Οι σύγχρονοι αθλητές είναι και pop είδωλα. Δεν θα διστάσουν να τοποθετηθούν σε όποια ερώτηση κι αν τους κάνουμε, ή δεν τους κάνουμε. 

Αλλά το πρόβλημα είναι, κυρίως, δικό μας. Που θα ρωτήσουμε εκείνους, αν πρέπει να κάνουμε το εμβόλιο, κι όχι τους ειδικούς. Που θα αναπαράγουμε τις απόψεις του (κάθε) Τσιτσιπά για πράγματα που δεν γνωρίζει, περισσότερο από εκείνες που αφορούν το αντικείμενό του: το τένις.  

Είναι αυτονόητο, ότι ο Στέφανος έχει το δικαίωμα, όπως όλοι μας, να εκφράζεται για ό,τι θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει. Αυτό που πολλοί αναρωτιούνται, είναι αν οι κατά καιρούς αναρτήσεις του διατυπώνουν αυτό που σκέφτεται, ακριβώς όπως το έχει στο μυαλό του. Μήπως, δηλαδή, χρειάζεται κάποιο coaching και στην επικοινωνία. Αν πιστεύει ότι οι απόψεις του παρεξηγούνται, ένας ειδικός μπορεί να τον βοηθήσει να προφυλάξει τη δημόσια εικόνα του, που με τόσο κόπο και τόσες θυσίες έχει «χτίσει».  

Αν τον είχε, ήδη, κοντά του, ίσως...

 

Εθνικού κιτρινομπαλακοβρόντη σουργελοψωναρά διεθνής κωμωδία

 

 

Σαν σήμερα (1/7/ΧΧΧΧ)

 

1200: Οι Κινέζοι δημιουργούν τα πρώτα γυαλιά ηλίου από κρύσταλλο

1858: Ο Κάρολος Δαρβίνος σε ομιλία του στη Linnean Society του Λονδίνου αποκαλύπτει τη θεωρία του περί της εξέλιξης των ειδών και της φυσικής επιλογής

1924: Ο Άντι Ντάσλερ και ο αδελφός του Ρούντολφ ιδρύουν εταιρία κατασκευής αθλητικών παπουτσιών. Τον Απρίλιο του 1948 τα δύο αδέλφια θα χωρίσουν... Ο Άντι θα ιδρύσει την Adidas και ο Ρούντολφ την Puma.

1944: Συστήνεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. Το δολάριο αντικαθιστά τον χρυσό ως μέσο των διεθνών συναλλαγών.

1963: Ο Αριστοτέλης Ωνάσης αγοράζει τον Σκορπιό.

1989: Σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας - Συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Τζανή Τζανετάκη.

1860: Πεθαίνει ο αμερικανός εφευρέτης του ελαστικού Τσαρλς Γκουντγίαρ

1904: Πεθαίνει ο ρώσος θεατρικός συγγραφέας Άντον Τσέχοφ






 

2018 Xάνει τη μάχη για τη ζωή η ηθοποιός Τζέσυ Παπουτσή, μετά από μακρά νοσηλεία στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς».

 

 

 

 

2021  Πέθανε σε ηλικία 88 ετών στην Πολιτεία του Νέου Μεξικού  ο Ντόναλντ Ράμσφελντ,  πρώην πανίσχυρος υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ υπό την προεδρία του Τζορτζ Ουόκερ Μπους,  γνωστος σαν το «γεράκι» των πολέμων στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Απόστρατος πιλότος του Πολεμικού Ναυτικού, ο Ντόναλντ Ράμσφελντ ήταν πρωτεργάτης του πολέμου στο Αφγανιστάν το φθινόπωρο του 2001, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, και ο βασικός αρχιτέκτονας της εισβολής στο Ιράκ το 2003.