Σαν σήμερα (2/8/ΧΧΧΧ)
338 π.Χ: Η Μάχη της Χαιρώνειας: Ο Φίλιππος Β' ο Μακεδών νικά τις ενωμένες δυνάμεις Αθηναίων και Θηβαίων
1826: Άλωση της Αθήνας από τον Κιουταχή.
1865: Ο Λιούις Κάρολ εκδίδει το μυθιστόρημά του «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».
1961: Οι Beatles δίνουν την πρώτη συναυλία τους ως συγκρότημα στο Cavern Club του Λίβερπουλ.
ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ: Είναι πολύ νωρίς να μιλάμε για 3η δόση εμβολίων ! Οι εμβολιασμένοι ενδέχεται να έχουν ανοσία για 90 χρόνια και να μην το ξέρουμε ακόμα !!!
ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ !!!!!!!!!!!!!!!
Της Faye Flam / Bloomberg
Οι άνθρωποι ανησυχούν ξανά για τον κορονοϊό. Επομένως, είναι κατανοητό οι αξιωματούχοι της δημόσιας υγείας να πιέζονται να εγκρίνουν σύντομα "αναμνηστικές" δόσεις εμβολίων κατά της Covid-19, προτού ανακαλύψουμε με άσχημο τρόπο το πότε θα έχει εξατμιστεί η προστασία από τις πρώτες 1 ή 2 δόσεις.
Η Pfizer συνέβαλε στο άνοιγμα της σχετικής συζήτησης ανακοινώνοντας νωρίτερα εντός του μήνα ότι σύντομα θα ζητήσει από την κυβέρνηση των ΗΠΑ να εγκρίνει τη χορήγηση τρίτης δόσης του εμβολίου δύο δόσεών της, προκειμένου να παρέχεται - σε όσους την λάβουν - επιπλέον προστασία.
Οι αξιωματούχοι δημόσιας υγείας δεν "τσίμπησαν" το δόλωμα - και μάλιστα για αμιγώς ιατρικούς λόγους. Οι επιστήμονες έχουν συγκεντρώσει δεδομένα τα οποία δείχνουν ότι τα άτομα τα οποία έχουν μολυνθεί με τον ιό διατηρούν ορισμένη ανοσία έως και έναν χρόνο αργότερα - ειδικά εάν έχουν λάβει και τουλάχιστον μία δόση εμβολίου. Μελέτες οι οποίες αφορούν όσους δεν έχουν νοσήσει άλλα έχουν λάβει μόνον εμβόλια διεξάγονται, ωστόσο αφορούν ανθρώπους στους οποίους έχουν χορηγηθεί τους λίγους μήνες που έχουν κυκλοφορήσει.
Υπάρχουν ωστόσο και άλλα επιστημονικά δεδομένα. Η φυσική, η χημεία και η βιολογία προχωρούν επίσης σε προόδους, με τη δημιουργία θεωριών που περιγράφουν τον τρόπο λειτουργίας των πραγμάτων και οδηγούν σε αποδείξιμες προβλέψεις. Υπάρχει λοιπόν γνώση την οποία οι επιστήμονες μπορούν να αντλήσουν από τη βασική κατανόηση του ανοσοποιητικού συστήματος, καθώς και από την εμπειρία με εμβόλια για άλλες ασθένειες.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένοι εμπειρογνώμονες προβλέπουν ότι τα εμβόλια κατά της Covid-19 ενδέχεται να διατηρούν την αποτελεσματικότητά τους για χρόνια αφ’ ότου κάποιος τα έχει λάβει και ότι προς το παρόν, οι φαρμακευτικές εταιρείες πρέπει να καθυστερήσουν την προώθηση ενισχυτικών δόσεων.
Αυτό θα μπορούσε να αλλάξει εάν τα νοσοκομεία αρχίσουν να γεμίζουν με εμβολιασμένους, κάτι που θα μπορούσε θεωρητικά να συμβεί εάν εμφανιστεί μια νέα, ανθεκτική στο εμβόλιο μετάλλαξη του κορονοϊού. Προς το παρόν, ωστόσο, υπάρχουν αρκετοί λόγοι να πιστεύουμε ότι τα εμβόλια θα κρατηθούν "όρθια" έναντι των όπλων με τα οποία η πανδημία έχει πλήξει την ανθρωπότητα μέχρι τώρα.
Πριν από λίγους μήνες, κυκλοφορούσαν τρομακτικές ιστορίες σχετικά με την "εξασθένηση της ανοσίας", υπονοώντας ότι η πανδημία θα συνεχιζόταν για πάντα επειδή τα ανοσοποιητικά συστήματα δεν θα λειτουργούσαν, ακόμη και για όσους είχαν εμβολιαστεί ή είχαν ήδη νοσήσει και αναρρώσει από τον κορονοϊό. Ωστόσο, οι ανοσολόγοι και οι ειδικοί των μολυσματικών ασθενειών αντιτάχθηκαν σημειώνοντας ότι αυτός ο ισχυρισμός ήταν παραπλανητικός.
Η Monica Gandhi, λοιμωξιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Σαν Φρανσίσκο, το εξηγεί απλά:
"Οι ροές του ανθρώπινου αίματος θα υπερχείλιζαν και θα ήταν υπέρπυκνες εάν παρέμεναν μόνιμα φορτωμένες με αντισώματα για όλες τις λοιμώξεις που είχαν περάσει ποτέ οι άνθρωποι ή έναντι των οποίων είχαν ανοσοποιηθεί", αναφέρει.
Έτσι, το ανοσοποιητικό σύστημα χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα. Δημιουργεί Β και Τ λεμφοκύτταρα, τα οποία κωδικοποιούν την "ανάμνηση" ενός μολυσματικού παράγοντα. Εάν το παθογόνο στοιχείο ανιχνευθεί ξανά, ο μηχανισμός μνήμης μπαίνει σε δράση, γεννώντας νέα αντισώματα και σκοτώνοντας μολυσμένα κύτταρα. Αυτά τα Β και Τ λεμφοκύτταρα μπορούν να "κρυβονται" στον μυελό των οστών και στους λεμφαδένες, παρέχοντας ανοσία σε δεκάδες ασθένειες, ακόμη και χωρίς την παρουσία αντισωμάτων.
Προκειμένου να διαπιστώσουν εάν τα εμβόλια κατά της Covid-19 δημιουργούν στους ανθρώπους αυτά τα λεμφοκύτταρα Β και Τ, οι επιστήμονες πραγματοποίησαν μελέτες στις οποίες εθελοντές συμφώνησαν να υποβληθούν σε βιοψίες του μυελού των οστών και των λεμφαδένων τους, προσθέτει η λοιμωξιολόγος. Τα κύτταρα ήταν πράγματι εκεί, κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη - τα συγκεκριμένα κύτταρα παρέχουν προστασία πολλών ετών μετά τη χρήση των περισσότερων από τα κλασικά εμβόλια κατά διάφορων ασθενειών.
Άτομα που εκτέθηκαν στον κορονοϊό ο οποίος προκάλεσε την εμφάνιση του SARS το 2003 εξακολουθούν να φέρουν αυτά τα προστατευτικά κύτταρα και μια μελέτη το 2008 έδειξε ότι τα άτομα που επέζησαν από τη γρίπη του 1918 ως παιδιά διατηρούσαν την ανοσία τους 90 χρόνια αργότερα.
Η Ghandi σημειώνει ότι δεν υπάρχουν εμβόλια για ανθρώπους τα οποία να πρέπει να ενισχύονται με νέα δόση κάθε χρόνο. Τα εμβόλια κατά της γρίπης δεν γίνονται ετησίως επειδή η ανοσία εξασθενεί, αλλά επειδή κάθε χρονιά φέρνει μαζί της και ένα διαφορετικό στέλεχος του ιού και όχι μόνο μια παραλλαγή του ίδιου, απαιτώντας ένα διαφορετικό σύνολο λεμφοκυττάρων για την καταπολέμηση της ασθένειας.
Υπάρχει στη θεωρία κίνδυνος ο SARS-CoV-2, ο ιός ο οποίος προκαλεί την Covid-19, να μεταλλαχθεί αρκετά ώστε να αποφεύγει τα εμβόλια, αν και ο ιός αυτός δεν μεταλλάσσεται τόσο γρήγορα όσο οι ιοί της γρίπης. Δεν είναι ωστόσο ιδιαίτερα πιθανό. Οι μικρές μεταλλάξεις δεν ξεφεύγουν από την ανοσία επειδή υπάρχει μια ορισμένη ευελιξία στα λεμφοκύτταρα Β και Τ, συμπληρώνει η Ghandi. Μπορούν να αναγνωρίσουν μικρές παραλλαγές και να παράγουν αντισώματα τα οποία να αφορούν μια ποικιλία μεταλλάξεων.
Η παραπάνω θεωρία υποστηρίζεται από διάφορες μελέτες για την απόκριση των Τ λεμφοκυττάρων έναντι των παραλλαγών του SARS-CoV-2. Αυτή τη στιγμή, το πιο μεταδοτικό στέλεχος είναι το Δέλτα, το οποίο γίνεται κυρίαρχο παγκοσμίως και μελέτες δείχνουν ότι τα εμβόλια ή η ανοσία από προηγούμενες λοιμώξεις λειτουργούν εναντίον του.
Αυτή η προστασία δεν εκτιμάται όσο ευρέως θα έπρεπε, ανέφερε η Ghandi, επειδή...
ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ: 10 ερωτήματα για τoον κορωνοϊό και την μετάλλαξη Δέλτα και οι αντίστοιχες απαντήσεις
Η μετάλλαξη Δέλτα έχει προκαλέσει μια εκτίναξη των κρουσμάτων Covid, ειδικά μεταξύ των μη εμβολιασμένων, αλλά και μεταξύ εκείνων που έχουν λάβει το εμβόλιό τους. Δεν είναι αλήθεια, ωστόσο, ότι τα εμβόλια προσφέρουν καλή προστασία, ακόμη και έναντι της συγκεκριμένης μετάλλαξης;
Λοιπόν, το ζήτημα είναι ελαφρώς περίπλοκο. Γνωρίζαμε ότι τα εμβόλια δεν ήταν ποτέ 100% αποτελεσματικά κατά μιας λοίμωξης από τον κορονοϊό, ακόμη και πριν την άφιξη της Δέλτα. Στις δοκιμές των εμβολίων Pfizer-BioNTech και Moderna, για παράδειγμα, είδαμε αποτελεσματικότητα άνω του 90%, πράγμα που σημαίνει ότι πολύ λίγοι άνθρωποι οι οποίοι είχαν λάβει τα εμβόλια αυτά βρέθηκαν στη συνέχεια θετικοί στον ιό. Εκείνο που ήταν κρίσιμο, ωστόσο, ήταν ότι τα εμβολιασμένα άτομα σε αυτές τις δοκιμές ήταν 100% προστατευμένα από σοβαρή ασθένεια ή νοσηλεία.
Η μετάλλαξη Δέλτα, όπως θα συζητήσουμε παρακάτω, έχει μερικά χαρακτηριστικά που της δίνουν μεγαλύτερη δυνατότητα πρόκλησης μόλυνσης, πράγμα που σημαίνει ότι διαφεύγει από την αρχική ασπίδα την οποία παρέχουν τα αντισώματα. Ωστόσο, τα εμβολιασμένα άτομα εξακολουθούν να διατρέχουν πολύ χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης σοβαρής νόσου ή, εάν αυτό συμβεί, τα συμπτώματά τους υποχωρούν πιο γρήγορα.
Ωστόσο, ας μην καλλιεργούμε ψευδαισθήσεις - ορισμένοι άνθρωποι θα πεθαίνουν από Covid-19 ακόμη και αν έχουν εμβολιαστεί, σε πολύ χαμηλότερους αριθμούς ωστόσο απ’ ό, τι εάν δεν είχαν κάνει το εμβόλιο.
Τι καθιστά τη Δέλτα τόσο μεγάλη απειλή; Πώς λειτουργεί;
Η παραλλαγή Δέλτα του ιού έχει αναπτύξει ορισμένες μεταλλάξεις που την καθιστούν πιο ολέθρια από τους "συγγενείς" της. Έχει βελτιωθεί ως προς τη δυνατότητα μόλυνσης των κυττάρων, εν μέρει λόγω του ότι είναι σε θέση να αποφεύγει με κάποιον τρόπο τα αντισώματα σε άτομα που έχουν ήδη μολυνθεί ή εμβολιαστεί. Μόλις βρεθεί εντός των κυττάρων, είναι καλύτερη στο να αναπαράγεται. Τα στοιχεία επιβεβαιώνονται από την πολύ υψηλότερη ποσότητα ιού (ιικού φορτίου) στα ρινικά επιχρίσματα ατόμων που έχουν μολυνθεί με Δέλτα σε σύγκριση με εκείνα που παρατηρούνταν στο πρώτο κύμα της πανδημίας. Αυτό μπορεί να προέρχεται από μια διαδικασία που ονομάζεται "σχηματισμός συγκυτίου", στην οποία τα μολυσμένα κύτταρα συγχωνεύονται με φυσιολογικά κύτταρα - "γείτονές" τους. Η διαδικασία βοηθά τον ιό να κρύβεται από το ανοσοποιητικό σύστημα και να αντιγράφεται γρηγορότερα.
Η μετάλλαξη Δέλτα φαίνεται να δημιουργεί μεγαλύτερα clusters, γεγονός που την βοηθά να δημιουργεί δυνητικά πιο μολυσματικά αντίγραφα. Ένα υψηλότερο ιικό φορτίο σημαίνει επίσης ότι ένα μολυσμένο άτομο μπορεί να εκπνεύσει περισσότερα σωματίδια ιού, δίνοντάς του μια καλύτερη ευκαιρία να βρει το επόμενο θύμα του. Όλα αυτά οδηγούν σε πολύ καλύτερη "φυσική κατάσταση" για τον ίδιο τον ιό, σε αυτή τη μορφή του.
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι να μολυνθεί κανείς ενώ έχει εμβολιαστεί;
Και πάλι, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί σε αυτό το σημείο. Οι λοιμώξεις σε εμβολιασμένους δεν προκαλούν καθόλου έκπληξη, δεδομένου ότι γνωρίζαμε εξ αρχής ότι τα εμβόλια δεν ήταν ποτέ 100% αποτελεσματικά έναντι μιας λοίμωξης. Οι μεταλλάξεις διαβρώνουν την αποτελεσματικότητά τους με βάση αυτό το δεδομένο. Ο ιός μολύνει τους ανθρώπους δια της "επένδυσης" των αναπνευστικών οδών τους, αλλιώς γνωστής ως "βλεννογόνων". Αυτές οι περιοχές μπορεί να μην έχουν τόσο πολλά αντισώματα από το εμβόλιο, γεγονός που δίνει στον ιό μια μικρή βάση εκκίνησης. Ωστόσο μια μόλυνση από μόνη της δεν είναι απαραίτητα λόγος ανησυχίας για εμβολιασμένα άτομα.
Πόσο σοβαρά είναι τα κρούσματα σε εμβολιασμένους τα οποία βλέπουμε; Πόσο ανησυχητικό είναι ότι ακόμη και πληθυσμοί με υψηλά ποσοστά εμβολιασμού, όπως εκείνα στο Ισραήλ και στο Ηνωμένο Βασίλειο, βλέπουν περισσότερα από αυτά;
Ευτυχώς, δεν βλέπουμε βαριά νόσηση εμβολιασμένων, δηλαδή η αποτελεσματικότητα των εμβολίων κατά της σοβαρής νόσου και της νοσηλείας εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλή, ανεξάρτητα από την κάθε μεμονωμένη μετάλλαξη του κορονοϊού. Να θυμάστε ότι εάν εμβολιασμένοι άνθρωποι μολυνθούν, το ανοσοποιητικό τους σύστημα θα ανταποκριθεί και θα προκαλέσει ορισμένα από τα συμπτώματα που έχουμε συνηθίσει σε άλλες λοιμώξεις, όπως πονοκέφαλο, βουλωμένη μύτη και πόνο στους μυς και στις αρθρώσεις.
Προφανώς όλοι οι άνθρωποι δεν είναι οι ίδιοι - μερικοί θα έχουν πολύ ισχυρότερη απόκριση αντισωμάτων σε ένα εμβόλιο από άλλους και η απόκριση του ανοσοποιητικού τους συστήματος σε μια λοίμωξη θα είναι επίσης διαφορετική, πράγμα που σημαίνει διαφορετικά συμπτώματα κρυολογήματος/γρίπης. Με την πάροδο του χρόνου, η μείωση των επιπέδων αντισωμάτων σε μερικούς ανθρώπους που ξεκίνησαν με ασθενέστερη ανοσοαπόκριση θα μπορούσε να επιτρέψει μια ήπια λοίμωξη.
Αποτελούν ανησυχητικό φαινόμενο ακόμη και τα ήπια κρούσματα σε εμβολιασμένους;
Υπάρχουν πολλά θέματα εδώ. Το ένα είναι ότι εάν υποστείτε μια ήπια λοίμωξη, τότε μπορείτε να την μεταδώσετε σε κάποιον που δεν προστατεύεται, αν και μελέτες δείχνουν ότι αυτή η μετάδοση μειώνεται όταν γίνεται από εμβολιασμένα άτομα.
Διατρέχετε επίσης τον κίνδυνο να γίνετε "χορηγός" μιας νέας μετάλλαξης του ιού, η οποία τελικά θα τον καταστήσει ακόμη αποτελεσματικότερο στη μόλυνση των εμβολιασμένων ατόμων. Αυτό είναι λιγότερο πιθανό, ωστόσο, δεδομένου ότι ο ιικός πολλαπλασιασμός και η διάρκεια της μόλυνσης μειώνονται έτσι ώστε ο ιός να μην έχει αρκετό χρόνο να εξελιχθεί προς νέες μεταλλάξεις.
Σημαντικό ερώτημα είναι εάν τα εμβολιασμένα άτομα με ήπιες λοιμώξεις έχουν τον ίδιο κίνδυνο ανάπτυξης "μακρού Covid". Αυτός είναι ο μόνος κίνδυνος που βλέπω σε έναν κόσμο ο οποίος θα δέχεται τις ήπιες λοιμώξεις από τον Covid ως φυσιολογικό φαινόμενο.
Είναι υψηλότερος ο κίνδυνος μόλυνσης ενός εμβολιασμένου ανάλογα με το είδος του εμβολίου που έχει λάβει;
Πολλά από τα δεδομένα που έχουμε σε αυτό το μέτωπο προέρχονται από εργαστηριακές δοκιμές, οι οποίες μπορούν να μας πουν προς το παρόν λίγα πράγματα.
Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι τα εμβόλια mRNA είναι καλύτερα από τα λεγόμενα αδενοϊικά εμβόλια, όπως εκείνα των AstraZeneca και Johnson&Johnson. Δεδομένα από τον πραγματικό κόσμο, στα οποία συγκρίνονται ομάδες εμβολιασμένων και μη εμβολιασμένων ατόμων, μέχρι στιγμής φαίνεται να υποδηλώνουν ότι το εμβόλιο Pfizer-BioNTech έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στην πρόληψη μιας ήπιας λοίμωξης από τη Δέλτα από το εμβόλιο AstraZeneca, με βάση έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η αποτελεσματικότητα του εμβολίου Pfizer-BioNTech εμφανίζεται χαμηλότερη στο Ισραήλ, βάσει στοιχείων του Υπουργείου Υγείας της χώρας, ωστόσο χρειαζόμαστε πολύ περισσότερες λεπτομέρειες για να μπορέσουμε να αξιολογήσουμε γιατί υπάρχει αυτή η διαφορά μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ισραήλ. Πιστεύω επίσης ότι θα διαπιστώσουμε ότι το εμβόλιο J&J έχει χαμηλότερη αποτελεσματικότητα κατά της ήπιας νόσησης. Οι ίδιοι τύποι αναλύσεων υποδηλώνουν ωστόσο ότι και τα αδενοϊικά εμβόλια είναι εξίσου αποτελεσματικά έναντι της σοβαρής νόσησης και της νοσηλείας.
Τι είδους προφυλάξεις πρέπει να λάβει ένα πλήρως εμβολιασμένο άτομο, γνωρίζοντας ότι η μετάλλαξη Δέλτα αποτελεί απειλή;
Θα σας πω τι κάνω εγώ:
ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πότε και πώς θα «εκραγεί» η γενιά Covid με το κλεμμένο μέλλον;
Από τον Μιχάλη Ψύλο
«Futura» (Μέλλον) είναι ο τίτλος ενός εξαιρετικού ντοκιμαντέρ, που παρουσίασαν στο Φεστιβάλ των Κανών τρεις σπουδαίοι Ιταλοί σκηνοθέτες: Ο Πιέτρο Μαρτσέλο, ο Φραντσέσκο Μούνζι και η Αλίτσε Ρορβάχερ.
Το ντοκιμαντέρ εξετάζει τη ζωή των νέων παιδιών. Των κοριτσιών και των αγοριών ηλικίας 18-25 ετών, που η πανδημία τα βρήκε την ώρα που προσπαθούν να ανοίξουν τα φτερά τους.
Των παιδιών που κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να «δωροδοκήσουν» με 150 ευρώ για να αποκτήσουν την «ελευθερία» τους με μια «προπληρωμένη κάρτα»!
Δεκάδες νέοι και νέες από όλα τα κοινωνικά στρώματα μιλούν στους τρεις σκηνοθέτες του «Futura»: Για το πώς ζουν στην εποχή της πανδημίας, τι ελπίζουν και πώς φαντάζονται τον εαυτό τους στο μέλλον.
Οι τρεις σκηνοθέτες, όλοι τους γονείς εφήβων, σκέφτηκαν αυτό το ντοκιμαντέρ έχοντας στο μυαλό τους μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα: «Να ζωγραφίσουν μια τοιχογραφία των σημερινών νέων και να την παραδώσουν στα αρχεία, στην Ιστορία, για να θυμόμαστε τη ζωή τους όταν έρθει η ώρα» όπως αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ.
«Οι νέοι περιγράφουν την εικόνα ενός κόσμου που πρόκειται να τελειώσει» λέει η Αλίτσε Ροχβάχερ. «Είμαστε αντιμέτωποι με το σκοτάδι, θέλουμε το φως» λένε οι περισσότεροι «πρωταγωνιστές», τονίζει η Ιταλίδα σκηνοθέτις. «Αυτό το έργο που έχουμε κάνει, από τη μία πλευρά, με ενθουσιάζει, από την άλλη, με κάνει να κλαίω» ομολογεί ο Πιέτρο Μαρτσέλο.
«Υπάρχει μια διάχυτη ανησυχία. Ακούγεται παράδοξο, αλλά πλέον για ένα μέλλον που έχει… ληστευτεί».
«Όχι τόσο ο φόβος όσο η αγωνία είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί στα πρόσωπα των νέων παιδιών» λέει ο Φραντσέσκο Μούνζι. «Δεν ξέρουν καλά καλά πώς θα καταλήξουν. Ζουν σε μια περίπλοκη εποχή που είναι δύσκολο να κατανοήσουν και η πανδημία τα έχει καταστήσει ακόμη πιο εύθραυστα. Δεν μπορούν καν να φανταστούν τι θα βιώσουν, αν θα μπορέσουν να φτιάξουν κάτι, σαν να επίκειται το τέλος του κόσμου. Μια έννοια που δεν είναι καινούργια για πολλούς νέους ανθρώπους, αλλά σήμερα με την πανδημία φαίνεται να βρίσκει περισσότερη επιστημονική εξήγηση» συνεχίζει ο Μούνζι.
Μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία με τη συμμετοχή 1.500 νέων παιδιών, ηλικίας 16-25 ετών, έδειξε ότι το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η απογοήτευση, γράφει η Tagesschau. «Το 84% των νέων κάτω των 26 ετών είπαν πως αισθάνονται εγκαταλειμμένοι από την κυβέρνηση, γιατί αγνοεί τα συμφέροντά τους. Το 70% φοβούνται πολύ όταν σκέφτονται τη ζωή τους σε 50 χρόνια».
Το επικίνδυνο είναι ότι η πανδημία έχει αυξήσει τη δυσαρέσκεια των νέων προς πάσα κατεύθυνση. «Η απογοήτευση με την πολιτική, εν γένει, έχει αυξηθεί επικίνδυνα στην εποχή του κορονοϊού. Και αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνο για την ίδια τη δημοκρατία. Περισσότεροι από τους μισούς νεαρούς ενήλικες στη Γερμανία, σχεδόν το 55%, δεν βλέπουν τον εαυτό τους να εκπροσωπείται από κανένα κόμμα» γράφει η γερμανική εφημερίδα.
«Αυτή η γενιά βλέπει, ήδη, τον εαυτό της παραμελημένο από την πολιτική. Οι ανάγκες των νέων ανθρώπων και αυτό το συναίσθημα έχει εξαπλωθεί. Ενα συναίσθημα που συνοδεύεται από μια ευρεία αίσθηση μοναξιάς… ο θυμός, στρέφεται εναντίον των πολιτικών επειδή παραμελούν τα συμφέροντα και τις ανάγκες των νέων. Οι πολιτικοί έχουν χάσει την αξιοπιστία τους μεταξύ της νέας γενιάς.
Πολλοί νέοι θεωρούν πως οι ανάγκες τους βρέθηκαν στο κάτω… ράφι των κυβερνήσεων, που πιστεύουν ότι με τον αυξανόμενο αριθμό των εμβολιασμών θα μπορούσαν απλά να ξεπεράσουν το ζήτημα. Αλλά αν τα κρούσματα αυξηθούν ξανά λόγω της μετάλλαξης Δέλτα, τότε οι νέοι που δεν έχουν εμβολιαστεί θα πέσουν ξανά στην ίδια τρύπα μοναξιάς και απομόνωσης με πριν» λέει στην Tagesschau ο ερευνητής σε θέματα νεολαίας Σάιμον Σνέτζερ.
«Και αν οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτα άλλο από το να επιβάλουν νέα περιοριστικά μέτρα στους νέους που είναι πεινασμένοι για ελευθερία, τότε...
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο Ινδιάνος Τζίμι, ο μαύρος Τζέσε
Του ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ
«Κύριε, είστε ο μεγαλύτερος αθλητής του κόσμου», διαπίστωνε φωναχτά ο φειδωλός βασιλιάς της Σουηδίας Γουσταύος Ε΄.
Στοκχόλμη 1912, πέμπτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ενα θαύμα της φύσης, εγγονός του τοτέμ «Μαύρου Γερακιού», που στις ινδιάνικες φλέβες του κυλούσαν ιρλανδικές και γαλλικές σταγόνες, σαρώνει τους αντιπάλους κατακτώντας δύο χρυσά σε πένταθλο και δέκαθλο. Πριν ασχοληθεί με τον στίβο ο Τζιμ(ι) Θορπ έπαιζε αμερικανικό ποδόσφαιρο κυριολεκτικά για μια φούχτα δολάρια.
«Δεν έχω δει πιο προικισμένο άτομο», είπε ένας νεαρός αξιωματικός βλέποντας τον Τζίμι σε δράση.
Ο θαυμαστής του Ινδιάνου λεγόταν Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, που αργότερα και οι πέτρες του κόσμου τον έμαθαν ως Αϊκ.
Μετά την υποδοχή του ήρωα δις ολυμπιονίκη στην πατρίδα –με ορατό τον κίνδυνο ένας Ινδιάνος να γίνει πρότυπο–, έσκασε η αποκάλυψη: Ο Θορπ βρέθηκε θετικός σε παλαιότερη χρήση επαγγελματισμού, έτσι, για την κάθαρση του ολυμπιακού πνεύματος, το μίασμα έπρεπε να εξοβελιστεί. Η ετυμηγορία στους «αθανάτους» της ΔΟΕ: Ενοχος, τα μετάλλια δεν του ανήκουν. Ο ανυποψίαστος για το έγκλημά του Τζίμι έβγαζε κατόπιν μεροκάματο για χρόνια σε ομάδες φούτμπολ και μπέιζμπολ, ήρθε το σαρωτικό κραχ, αλλά καλοί χριστιανοί τού έβρισκαν δουλειές. Το θαύμα της φύσης έγινε σκαφτιάς, πορτιέρης και κομπάρσος σε γουέστερν πάντα με ίδιο ρόλο. Τον πήρε η κάτω βόλτα, βρέθηκε στην τελική ευθεία με αντίπαλο κατάθλιψη και αλκοολισμό. Εχασε.
Μεταμελημένοι οι διάδοχοι των «αθανάτων», το 1982, με προεξάρχοντα τον Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, ζητούν συγγνώμη από τον νεκρό παραδίδοντας τα χρυσά μετάλλια στα παιδιά του.
Βερολίνο 1936, δέκατοι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ο Αδόλφος Χίτλερ παραλαμβάνει περιχαρής από τον Σπύρο Λούη κλάδο ελαίας στους πρώτους Αγώνες που η ιερή φλόγα από την Ολυμπία ταξίδεψε στον τόπο διεξαγωγής. Είχε στηθεί ένας πρωτοφανής μηχανισμός προπαγάνδας, με φαραωνικά έργα, ναζιστικής εμπνεύσεως, για να σταλεί οικουμενικό μήνυμα υπεροχής του Γ΄ Ράιχ και υπεροπλίας των αθλητών της αρίας φυλής. Αλλωστε ο Χίτλερ οραματιζόταν, μετά την κατάκτηση του κόσμου, οι Ολυμπιακοί Αγώνες να μη φύγουν ποτέ από το Βερολίνο.
Το στραπάτσο ήρθε από ένα μαύρο φτωχόπαιδο, με βιώματα ρατσισμού στο πετσί του, που γεννήθηκε με φτερά στα πόδια. Ο κορυφαίος αθλητής του 20ού αιώνα, Αμερικανός Τζέσε Οουενς, κέρδισε χρυσά στους δρόμους εντυπώσεων, 100 μ., 200 μ., σκυταλοδρομία 4×100 και στο μήκος εις βάρος και Γερμανών.
Πάνιασε ο δικτάτορας, ήταν αυτή η πρώτη του αναίμακτη δημόσια ήττα πριν από την έναρξη του πολέμου.
Μετά βαΐων επέστρεψε στις ΗΠΑ ο υπεραθλητής και μαζί σε μετ’ εμποδίων βίο, όταν οι προβολείς έσβησαν και οι αιχμηρές ματιές τροχίστηκαν.
Μεγάλη στιγμή, η...
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ολυμπιακοί χωρίς χαρά…
Παρακολουθεί κανείς τους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες με ένα σβήσιμο στην καρδιά. Άδειες εξέδρες, άνθρωποι με μάσκες, σώματα επιφυλακτικά, ματαιώσεις μιας ζωής.
Όχι, δεν είναι μια γιορτή του αθλητισμού, ούτε των νιάτων, ούτε των πολυεθνικών που καταγγέλλουν οι γνωστοί παράφρονες κάθε τετραετία. Έξω, οι περισσότεροι Ιάπωνες δεν θέλουν την διεξαγωγή αυτών των αγώνων. Παντού στην ατμόσφαιρα πλανιέται ο φόβος.
Από την πρώτη μέρα της έναρξης, έγινε φανερό ότι αυτοί οι αγώνες θα είναι πολύ διαφορετικοί – κυρίως δεν θα έχουν χαρά… Θα είναι οι αγώνες των προφυλάξεων, των αυστηρών μέτρων και περιορισμών.
Από την άλλη, θα είναι οι αγώνες εκείνοι που θα θυμίζουν σε ολόκληρο τον κόσμο ότι όλοι όσοι κατοικούμε σε αυτόν τον πλανήτη, έχουμε κοινή μοίρα, από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς, δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς, μια μοίρα που δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς.
Είμαστε όλοι παιδιά αυτού του πλανήτη: αυτό είναι το μάθημα των Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτήν την κοινή μοίρα καλούμαστε να βιώσουμε μαζί, σ’ αυτή τη διαδρομή καλούμαστε να τερματίσουμε όλοι μαζί, να υπερπηδήσουμε, να ξεπεράσουμε, να αφήσουμε πίσω μας.
Η παγκόσμια νεολαία αγωνίζεται για τον εαυτό της, για την πατρίδα της, για την οικογένειά της, την κοινωνία της. Κι αυτές οι μονότονα αναλλοίωτες αξίες δίνουν νόημα στην προσπάθεια, στους αγώνες, στην ίδια μας τη ζωή. Το μήνυμα του Ολυμπιονίκη είναι ότι τα κατάφερε, κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του, τους άλλους, τις προβλέψεις, κατάφερε να πραγματώσει αυτό που ονειρεύτηκε, κατάφερε να γίνει το όνειρο!
Για αυτό, αιώνες τώρα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ακόμα και στην πιο σκληρή εμπορευματοποίησή τους, αποτελούν την υψηλότερη παγκόσμια ιδέα που διατηρεί ζωντανή την φλόγα της ελπίδας ότι όλα μπορούν να γίνουν, όλα μπορούν να κερδηθούν, όλα μπορούν να ξεπεραστούν.
Η ανθρωπότητα αργά ή γρήγορα θα ξεπεράσει τον εφιάλτη της πανδημίας, θα οργανώσει ξανά Ολυμπιακούς Αγώνες με κερκίδες γεμάτες πολύχρωμους ανθρώπους που θα είναι εκεί για να γιορτάσουν – γιατί αλλιώς...
ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ναι, απέτυχε!
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Η σκηνή, για εκείνους τουλάχιστον, είχε μια τραγικότητα. Μα ώρα την ώρα, στα δικά μου μάτια ξεπρόβαλε και η κωμική της πλευρά.
Η σκηνή, για εκείνους τουλάχιστον, είχε μια τραγικότητα. Μα ώρα την ώρα, στα δικά μου μάτια ξεπρόβαλε και η κωμική της πλευρά.
Τα έχουν αυτά οι μικρο-τραγωδίες.
Ο υιός, ΑΑΑΑριστος μαθητής! Προσθέτω πολλά ΑΑΑΑ για να πιάσω τον τόνο της φωνής της μάνας μου κάθε που έλεγε «ΑΑΑΑριστος» μαθητής, ώστε εμμέσως να ξεσηκώσει εμένα που είχα τον ασήκωτο, στο συγκεκριμένο θέμα. Ο νέος άνδρας ήθελε να γίνει γιατρός, στη θέση του πατρός ιατρού.
Η συμμετοχή στο «Το παιδί διαβάζει για ιατρική» ήταν οικογενειακή. Στερήθηκαν εκδρομές, καλοκαίρια, φιλικές συνάξεις για δυο χρόνια, λες και θα έγραφαν όλοι μαζί.
Κάποτε έφτασε η μεγάλη ώρα των εξετάσεων αλλά συνοδεύτηκε με ένα υπόκωφο «Δεν έμεινε ευχαριστημένος. Έπαθε κάτι σαν σοκ…Θα δούμε…».
Πέρασαν ένα μαρτυρικό εν αναμονή καλοκαίρι και όταν βγήκαν τα αποτελέσματα διαπίστωσαν, ότι δεν είχε καταφέρει να περάσει. Ατυχώς βρεθήκαμε κοντά τους τη λάθος ώρα. Το παιδί καθόταν αμίλητο, με το κεφάλι κάτω. Ενώ όλα γύρω του -κατά κάποιο τρόπο- έτρεχαν, για να καλύψουν την αλήθεια του γεγονότος. Δεν του επιτρεπόταν να πάρει χρόνο να σκεφτεί. Εμοιαζε να απαγορεύεται δια ροπάλου η λέξη «αποτυχία». Γιατί με το που άρθρωσε «Απέτυχα» έγινε σεισμός. «Λάθος κάνεις. Δεν έφταιξες εσύ. Τα θέματα φέτος….Όλοι το λένε!», «Ένα παιδάκι απέναντι….Τον Διονύση, μωρέ, της κυρίας Αντωνίας τον γιό….», «Άσε με, ρε μάνα, με της Αντωνίας τον γιό…» είπε και πήγε προς το δωμάτιό του κατηφής.
Αυτό έφερε νέο κύμα αγωνίας: «Φοβάμαι! Είναι και ευαίσθητο παιδί. Θα του στοιχίσει».
«Ησύχασε, ρε παιδί μου! Τι θες να κάνει το παιδί; Να χορεύει; Απέτυχε» ξεστόμισε ο πατέρας.
Οπ! Λάθος λέξη! «Δεν απέτυχε. Θυμάσαι πόσες ώρες διάβαζε; Έπαθε σοκ!». Θύμωσε και κατευθύνθηκε για να στύψει πορτοκαλάδα. (Η μητρική πορτοκαλάδα είναι που πάει με όλα, όχι η coca cola).
«Να θυμάσαι. Υπάρχει και το εξωτερικό. Θα βρούμε λύση» φώναξε στον αέρα.
«Μπορείς να με αφήσεις ήσυχο;» ακούστηκε από το κλειστό δωμάτιο.
«Φοβάμαι για τα χειρότερα!» έπεσε στην ατμόσφαιρα ενώ οι συζητήσεις συνέχισαν, πάντα απλώνοντας το γεγονός της αποτυχίας από προσωπικό-σε γενικό. Οι βάσεις, οι συνθήκες, το σύστημα.
Μέχρι που κάποια στιγμή, πολύ αργότερα, το παιδί βγήκε από το δωμάτιο και εκείνη, ως πρωταγωνίστρια αρχαίας τραγωδίας, του έπιασε το χέρι για να τον ταρακουνήσει τρόπον τινά και του είπε κοιτώντας τον βαθιά στα μάτια «Για μένα είσαι νικητής! Αγωνίστηκες με όλες σου τις δυνάμεις και….και…και….».
Τι τραμπαλισμός συναισθημάτων και τρελής καθοδήγησης, Θεέ μου!
Με το που βγήκαν πρόσφατα τα αποτελέσματα θυμήθηκα εκείνη τη σκηνή. Σκέψου σε πόσα σπίτια;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο καταραμένη λέξη στα «μέρη» μας, από τη λέξη «αποτυχία». Την ξορκίζουμε, τη λαχανιάζουμε. Την μασκαρεύουμε.
Μεγάλη υπόθεση η διαχείριση της αποτυχίας! Αν τροφοδοτεί με γνώση το επόμενο βήμα ή αν οδηγεί σε σηκωμένα «παραδίδομαι» χέρια και βολικές μετατοπίσεις ευθυνών.
Η αποτυχία είναι μία étape, μια ειδική διαδρομή….Αν δεις τη ζωή με την όπισθεν, μπορεί μέχρι και να τη λατρέψεις.
Αγαπητοί μου, όλων των ηλικιών, επιτρέψτε στον εαυτό σας την αποτυχία. Μια παράκαμψη από την τύχη. Περιπαιχτική ακόμα και ως λέξη.
Αγκαζάρατε την τύχη;
Ξεφοβηθείτε τη διαδρομή που δεν αναγράφει ο χάρτης! Πάντα εκεί...
ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ελπίδα
(Μια ακόμα κατάθεση ψυχής του Ηλία Μαγκλίνη. Το άρθρο γράφτηκε τον Φεβρουάριο του 2018 ...)
Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ
Χθες πέρασα όλο μου το πρωινό σε νοσοκομείο. Οχι για μένα αλλά για
έναν πολύ δικό μου άνθρωπο. Είναι η πολλοστή φορά που βρίσκομαι σε αυτή
τη δεινή θέση, μα κάθε φορά είναι σαν να είναι η πρώτη φορά. Το ίδιο
σφίξιμο στο στομάχι, το ενοχλητικό ανάδεμα βαθιά μέσα στην κοιλιά, ο
ιδρώτας ψηλά στο μέτωπο ακόμα και στην καρδιά του χειμώνα, το ίδιο
απελπισμένο κρέμασμα από κάθε λέξη, κάθε βλέμμα κάθε γιατρού. Και η ίδια
ελπίδα, κάθε φορά. Ανούσια ή μη, εσύ συνεχίζεις με ένα ξεροκέφαλο
πείσμα να ελπίζεις.
Βεβαίως, από τα είκοσι στα τριάντα τέσσερα και στα σαράντα επτά οι
διαφορές είναι μεγάλες. Είσαι και δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος πια. Σαν το
φίδι έχεις αλλάξει δέρμα αμέτρητες φορές, ειδικά εκείνες όπου έπειτα
από μία (ακόμα) εμπειρία νοσοκομείου καταλήγεις στον οριστικό
αποχαιρετισμό. Μαζί με τον άνθρωπό σου αποχαιρετάς και ένα μεγάλο
κομμάτι της δικής σου ζωής, ένα πλευρό του κορμιού σου ξεριζώνεται βίαια
και την επόμενη στιγμή δεν είσαι πια αυτός που ήσουν.
Πιο
ευαίσθητος –πιο άβγαλτος μάλλον– στα δεκαέξι και τα είκοσι ή και στα
τριάντα κάτι, περιμένεις ότι μεγαλώνοντας θα ήσουν πιο «μπασμένος»,
έμπειρος, ψύχραιμος. Εξωτερικά ναι, αυτό ισχύει, εσωτερικά όμως
συμβαίνει περίπου το αντίθετο: κάθε στιγμή που περνάει νομίζεις ότι θα
καταρρεύσεις κι ας συνεχίζεις να στέκεσαι στα πόδια σου και να
προσπαθείς για το καλύτερο για τον άνθρωπό σου που δοκιμάζεται.
Αυτό που σε σώζει όταν είσαι νέος, πολύ νέος θέλω να πω, είναι αυτή η
επίμονη ψευδαίσθηση αθανασίας.
«Οποιος δεν έχει παρακολουθήσει κάποιον
να πεθαίνει, πάσχει από μια πολύ κακή μορφή παρθενίας», γράφει ο
Βρετανός θεατρικός συγγραφέας Τζον Οσμπορν στα περίφημα «Οργισμένα
νιάτα». Υπάρχει αλήθεια σε αυτή την πρόταση, μονάχα που η νιότη, ακόμα
και αν έχεις «ξεπαρθενευτεί» όπως το εννοεί εδώ ο Οσμπορν, μπορεί να σε
εμποδίσει να δεις την αλήθεια κατάματα. Ετσι, οι άλλοι γύρω μπορεί να
πέφτουν σαν τα θερισμένα στάχυα, αλλά εσένα –νομίζεις ότι– δεν σε
αγγίζει τίποτα.
Καθώς μεγαλώνεις, αυτή η ψευδαίσθηση απογυμνώνεται και βλέπεις πια τι
ακριβώς είναι: μια ψευδαίσθηση.
Η φοβερή αλήθεια μεγαλώνοντας υπακούει
σε έναν και μοναδικό νόμο: η ζωή μπάζει. Μπάζει από παντού. Κι όσο καλή
ζωή και αν κάνεις, όσο καλά γονίδια κι αν έχεις, τίποτα δεν μπορεί να σε
προστατέψει από αυτή τη νομοτέλεια. Οσο, δε, προστίθενται καλοκαίρια
και χειμώνες στην καμπούρα σου, στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου μια
σκέψη σαν φίδι αρχίζει να σαλεύει: παίρνεις κι εσύ σιγά σιγά σειρά.
Στο βλέμμα του δικού σου ανθρώπου που δοκιμάζεται, όμως, ξεχνάς τον
εαυτούλη σου, αφήνεις τα υπαρξιακά στην άκρη και ρίχνεσαι στη μάχη
ελπίζοντας.
Ετσι είναι: η ζωή μπορεί να μπάζει, αλλά...
ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Σιγά μην κλάψει, σιγά μη φοβηθεί
(Πραγματική
ιστορία - Η κορούλα του Ηλια Μαγκλίνη βγήκε νικήτρια από μια απίστευτη
μάχη με τον καρκίνο και Ηλίας περιγράφει μια από τις εμπειρίες που ο ίδιος έζησε στο νοσοκομείο κατα τη διάρκεια της περιπέτειας αυτής...)
Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ
Την είδα ξανά, ύστερα από πολύ καιρό, στα εξωτερικά ιατρεία. Εδειχνε τόσο καλά. Και οι γονείς της: λες και είχαν απαλλαγεί από ένα ασήκωτο φορτίο.
Τότε, στην κλινική, όλα ήταν αλλιώς, και για τη δική της οικογένεια και για τη δική μας.
Κάποτε, γυρόφερνα άσκοπα στον διάδρομο της κλινικής, μπας και κατευνάσω τα νεύρα μου, περνώντας έξω από τα δωμάτια των παιδιών, όταν κάτι με έκανε να σταματήσω έξω απ’ το δικό της δωμάτιο. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Καθόταν σταυροπόδι στο κρεβάτι και άκουγε μουσική στο YouTube από το λάπτοπ.
Κάπως έπρεπε να κυλήσει ο χρόνος και για ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι που είχε πρηστεί και παραμορφωθεί από τις κορτιζόνες. Οι χημειοθεραπείες είχαν απογυμνώσει το κρανίο της. Ακόμα και τα φρύδια και οι βλεφαρίδες είχαν εξαφανιστεί, όπως και στη δική μου κόρη, όπως και σε όλα τα άλλα παιδιά εκεί μέσα, μικρά και μεγάλα.
Στα δεκαπέντε της, ήξερα ότι ένιωθε απωθητική με τον συντριπτικό εκείνο τρόπο που το αισθάνονται οι έφηβοι. Στο Facebook και στο Instagram παρακολουθούσε ξεροσταλιάζοντας την παρέα της να γυρίζει στα γνωστά μέρη. Ισως να έβλεπε και κάποιο αγόρι που τελικώς προτίμησε μια φίλη της ή μια αντιπαθητική συμμαθήτριά της απ’ το σχολείο: η νόσος τής είχε κλέψει και το αγόρι.
Τις νύχτες, δεκαπεντάχρονη ούσα, σκεφτόταν πως η ζωή της κινδύνευε. Αυτό που δεν απασχολούσε τα παιδιά που νόσησαν στα τέσσερα και στα πέντε. Αυτή η ευλογημένη άγνοια.
Θα πήγαινε για μεταμόσχευση μυελού, πράγμα που σήμαινε ότι καλό θα ήταν προηγουμένως να καταψύξει ωάρια: τα ποσοστά υπογονιμότητας στα κορίτσια αυτά εξακοντίζονταν ύστερα από τέτοιες διαδικασίες.
«Δεν δίνω δεκάρα αν κάνει παιδιά ή όχι», μου είπε ο πατέρας της. «Να ζήσει θέλω». Μιλούσε για όλους μας εκεί μέσα: να ζήσουν τα παιδιά, τίποτε άλλο.
Εκείνη την ημέρα, έξω απ’ το δωμάτιό της, την άκουσα να σκεπάζει με τη λεπτή φωνή της την μπάσα φωνή του τραγουδιστή. Τι άκουγε το εφηβάκι;
«Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ!»
Να την τόνωνε η κοινωνική αμφισβήτηση του τραγουδιού; Η ρομαντική τραχύτητα στην εκφορά των στίχων από τον Αγγελάκα;
Στους σχεδόν ινδιάνικους αλαλαγμούς της εισαγωγής, τα έδινε όλα κι εκείνη.
Οταν την είδα ξανά στα εξωτερικά ιατρεία, είχε ξεπρηστεί. Το μαλλί της, ζωντανό και υγιές ξανά, ένα προσωρινό καρεδάκι. Και είχε υπέροχες βλεφαρίδες.
Ηξερα πως είχε υποστεί μιαν ανείπωτη ταλαιπωρία στον τρίτο όροφο των μεταμοσχεύσεων, κυρίως όμως μετά. Αλλά ούτε ίχνος δεν είχε απομείνει από τον οδοστρωτήρα που πέρασε από πάνω της.
Η μητέρα της μας ρώτησε πώς ήταν η κόρη μας.
Χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλο. «Μια χαρά βλέπουμε και τη δικιά σου», της είπα.
Μου απάντησε:
ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ : Αθλούμενοι με τις μνήμες
Στο ζύγι της μνήμης στριμώχνονται τ’ άυλα. Εικόνες, κουβέντες, γέλια
και πικρίες, αγωνίες και – επώδυνος κανόνας– εκκρεμότητες προς τους
εκλιπόντες. «Οταν πεθάνει κάποιος, πάντα ακολουθεί κάτι σαν κατάπληξη,
τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε την επέλαση του μηδενός και να την
αποδεχτούμε» έγραψε ο Φλομπέρ, παγερά αδιάφορος γι’ αυτούς που
διαφωνούν.
Αδιάψευστο. Ο πόνος για τον χαμό λατρεμένων δεν δραπετεύει
στιγμή έως ότου ο χρόνος –αυτός αποφασίζει πότε– αρχίζει με το
σταγονόμετρο να δρα επουλωτικά. Απόσπασμα από το «Ζώντες και τεθνεώτες»
του Κωστή Παπαγιώργη, κομμένο και ραμμένο σε όλους όσοι έχουν θρηνήσει:
«Aυτοί που μένουν, ψυχανεμίζονται οδυνηρά τα νεύματα μιας άταφης ζωής
που διατρέχει το σπίτι. Οι ξένοι δεν είναι σε θέση να νιώσουν τον
αθεώρητο άνθρωπο, ο οποίος επιμένει να ανοίγει και να κλείνει πόρτες και
παράθυρα, να κάνει χρήση του τηλεφώνου, να μετακινείται. Μόνον οι
οικείοι πικραφουγκράζονται και διακρίνουν γνεψίματα που έχουν αφήσει το
αθέατο περίγραμμά τους στην ατμόσφαιρα».
Στο ζύγι της μνήμης με την αναμενόμενη ή ξαφνική απώλεια αγαπημένου
προσώπου, όχι όμως οικείου, έπονται ατάκτως συγκρίσεις με άλλα θανατικά.
Ηλικίες, ασθένειες, ψυχοφθόρες ταλαιπωρίες, ο καθείς γίνεται αίφνης
ληξίαρχος, βάζοντας τις δικές του νοερές σφραγίδες. Αδικο, αβάσταχτο,
«ησύχασε», «πλήρης ημερών», «δεν το χωρά ο νους», «δυσαναπλήρωτο κενό»,
κ.λπ. Ολιγόπιστοι και θρήσκοι συναινούν: «Ας είναι ελαφρύ το χώμα…».
Κι οι ζώντες, μέλλοντες νεκροί, δικαιούχοι μιας θέσης στο ζύγι της μνήμης;
Στοχαζόμαστε εκ βαθέων, εξ αντανακλάσεως ή για το θεαθήναι, κουβεντιαστά ή βουβά όταν αποχαιρετάμε, με τη στυφή γεύση εκπλήρωσης του χρέους, και την τελεσίδικη αποδοχή του χαμού όταν η σορός αναπαυθεί στη γη. Βέβαιοι ότι ο τεθνεώς θα ζει αιωνίως στην καρδιά μας επιστρέφουμε σπίτι ή στις δουλειές μας, σοφότεροι, μελαγχολικοί, πιο ήπιοι με τους άλλους, όλα τούτα βραχείας διάρκειας βεβαίως. Κατευόδιο σε συνεπή φίλο δεκαετιών.
Οταν ένας μετρ του σαρκασμού τον προϊδέασε με πειστικό ύφος οδύνης «πόσο λυπάμαι που δεν θα μπορέσω να έρθω στην κηδεία σου» έλαβε αστραπιαία άκρως ανταγωνιστική απάντηση από τον επίσης εκλιπόντα πια φίλο: «Εγώ θα κάνω ό,τι μπορώ για να έρθω στη δική σου».
Και οι δύο...
ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μια σύντομη διερεύνηση του «γιατί» στην αυτοκτονία...
Την αφορμή για τη σημερινή μου Άποψη μου την έδωαν οι πρόσφατες αναφορές για την αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα εξαιτίας και της δραματικής διόγκωσης των οικονομικών προβλημάτων που συσσώρευσε η πανδημία covid-19 και οδήγησαν στην καταστροφή αμέτρητους Έλληνες και Ελληνίδες επιχειρηματίες.
Ο θάνατος βρίσκεται αναμφίβολα στο τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους και να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός!
Επιπρόσθετα στην ευρύτερη κοινή γνώμη γεννάται και το φαινομενικά απλό, αλλά και φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του «γιατί;»
Στην εποχή μας τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το κάνουν μόνο για τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης ή της οικονομικής καταστροφής (στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση το γεγονός ότι καθώςέχουμε βουλιάξει στην οικονομική δυσπραγία και ύφεση φοβάμαι ότι θα βιώσουμε και στη χώρα και διεθνώς μεγάλη αύξηση στα κρούσματα αυτό-αναίρεσης) αλλά επειδή αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής ή επειδή απέτυχαν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις...
Μέσα στα πλαίσια του παρόντος προβληματισμού, ακριβώς επειδή η προσπάθεια απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία στην προσέγγισή της για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, χρειάζεται να επισημάνω εμφαντικά ότι το άτομο που αποπειράται να αυτοκτονήσει, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μόνο επιλογές δηλαδή:
να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία όπως έχει, ή
να την αναστείλει τελεσίδικα.
Ο/η αυτόχειρας πριν πραγματοποιήσει την τελική επιλογή του δίνει πολλά μηνύματα, προειδοποιεί τους γύρω του αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών του σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη του.
Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη, αγχωτική, καθημερινή μας ζωή όπου οι αντιξοότητες που είχαν πολλαπλασσιασθεί μετά την άφιξη του ΔΝΤ και την επιβολή των Μνημονίων τώρα έφτασαν στο κρεσέντο με την πανδημία covid-19, οι πιο πολλοί από εμάς, γονείς, συγγενείς και φίλοι, ή αδυνατούμε να συλλάβουμε «τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου» ή, ακόμη χειρότερα, όταν τις συλλαμβάνουμε τις εκτιμούμε περισσότερο ως «κενές απειλές» ή ακόμη ως παρατραβηγμένους θεμελιωμένους σε σκοπιμότητα «θεατρινισμούς»...
Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε περίπτωση αυτοχειρίας είναι αυτοτελής, μπορούμε να προσδιορίσουμε τα ακόλουθα ως ερμηνευτικά ψυχοκοινωνικά στοιχεία:
1) Χρόνια επώδυνη μοναξιά και νευρωσική κατάθλιψη ή μελαγχολία. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τον ειδικευμένο ψυχολόγο ή χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος-ψυχίατρος (σε συνδυασμό πάντοτε με την ψυχοθεραπευτική υποστήριξη) δεν βλέπει πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην άδεια του υπαρξιακή οντότητα.
2) Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα «ντροπής» ή και από υπερβολικό «φόβο» ότι θα τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε κάποιους στόχους που είχε θέσει.
3) Υπάρχουν έντονα συναισθήματα «ενοχών» για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή.
4) Το άτομο διακατέχεται από την αδήριτη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η πραγματικά οδυνηρή «φυγή με την αυτοκτονία»" αποτελεί πράξη επιβολής συναισθηματικής «τιμωρίας» σε κάποιον ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να...ξεφύγει!
Είναι καθιερωμένες από τον Ιανουάριο του 2003 σε 24ωρη βάση οι γραμμές SOS στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και τα άτομα που απασχολούνται εκεί έχουν επιτελέσει εκπληκτικά χρήσιμο έργο, και αυτό παρά το γεγονός ότι στο μεταξύ χρονικό διάστημα κάποια παιδιά καθώς υπηρετόυσαν τη θητεία τους πραγματοποίησαν την κακή-μεγάλη απόφαση της αυτοαναίρεσης.
Θεωρώ απαραίτητο να δημιουργηθούν ΑΜΕΣΑ, με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζουν και θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν όχι μόνο επιχειρηματίες αλλά και μεμονωμένα άτομα και οικογένειες που θα στερηθούν εισοδήματα ή θα βρεθούν στις ουρές των ανέργων, και στις μεγαλουπόλεις μας ειδικοί συμβουλευτικοί σταθμοί βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (οι γνωστές στο εξωτερικό ως SOS ή crisislines ή και hotlines) που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την έγκαιρη κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών ή των ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά αλλά και με επιστημονική αρτιότητα ώστε να αποτραπεί το μοιραίο.
Επιπρόσθετα είναι απαραίτητο...
Σαν σήμερα (1/8/ΧΧΧΧ)
1619: Οι πρώτοι 20 μαύροι σκλάβοι που προέρχονται από την Αφρική αποβιβάζονται στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια.
1821: Εκδίδεται στην Καλαμάτα από τον Θεόκλητο Φαρμακίδη η πρώτη ελληνική εφημερίδα υπό τον τίτλο «Σάλπιγξ Ελληνική».
1921: Αρχίζει η δεύτερη φάση της θερινής επίθεσης της ελληνικής στρατιάς στη Μικρά Ασία.
1972:
Οι Μπομπ Γούντγουορντ και Καρλ Μπέρσταϊν δημοσιεύουν στην «Washington
Post» το πρώτο άρθρο, στο οποίο αποκαλύπτεται το σκάνδαλο «WaterGate»,
που έριξε κατόπιν τον αμερικανό πρόεδρο Νίξον.
1981: Ένα
λεπτό μετά τα μεσάνυχτα αρχίζει να εκπέμπει το ΜTV. Το πρώτο βίντεο
που μεταδίδει είναι το «Video Kills the Radio Star» των Buggles.
2019 Σε ηλικία 94 ετών έφυγε από τη ζωή στην κατοικία του στο Λονγκ Άιλαντ των ΗΠΑ ο Ντ. Α. Πενεμπέικερ, ένας μεγάλος σκηνοθέτης, που υπέγραψε ορισμένα από τα πιο εμβληματικά ντοκιμαντέρ στην ιστορία του Ροκ.
2019 Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών Γιώργος Ποζίδης, ο «Πόντιος γίγαντας», 6ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
