ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ -vs- ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Ποιος περίμενε;

Του Δαμιανού Βασιλειάδη
Εκπαιδευτικού, συγγραφέα


Ποιος περίμενε ότι θα καταρρεύσει η Σοβιετική Ένωση; 

Ποιος περίμενε ότι θα πέσει το τοίχος του Βερολίνου, δηλαδή θα επανενωθεί η Γερμανία;  

Ποιος περίμενε ότι θα γίνουν τα τρία μεγαλειώδη συλλαλητήρια για την Μακεδονία; 

Ποιος περίμενε τέλος ότι η μαθητιώσα νεολαία θα ξεσηκωθεί όχι για τα σχολικά –μαθητικά προβλήματα, αλλά για το ύψιστο εθνικό θέμα της Μακεδονίας και συγκεκριμένα εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών.

 

Απαντάω κανένας. Κι όμως συνέβη.  

Βέβαια τον γενικό σάλπισμα το έδωσαν τα συλλαλητήρια, όπου ήσαν για πρώτη φορά παρούσες όλες οι ηλικίες. Αλλά κανένας δεν μπορούσε να προβλέψει τον ξεσηκωμό της μαθητιούσας νεολαίας, της ελπίδας του έθνους. Τελικά υπάρχει ελπίδα!

 

Εκείνο που θα ακολουθήσει- και πρέπει να είμαστε βέβαιοι γι’ αυτό- είναι...

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ -vs- ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Η Μακεδονία και οι Μαθητές όρισαν το Δημοκρατικό τόξο.

Άρθρο Γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη

Συνταγματάρχη ε.α.

Η  Μακεδονία, οι μαθητές και η 29^η Νοεμβρίου 2018, ίσως περάσουν στην σύγχρονη πολιτική ιστορία μας.

Οι εκδηλώσεις των μαθητών και οι παρενέργειες που δημιουργήθηκαν, όρισαν το δημοκρατικό τόξο της πολιτικής ζωής του τόπου μας.

Το ταρακούνημα που δημιούργησαν φαίνεται από τις αντιδράσεις των «ενδιαφερομένων».

Τα ΜΜΕ το πέρασαν όσο πιο ξώφαλτσα μπορούσαν.

Οι «εορταστές του Πολυτεχνείου» καταδικάζουν το δικαίωμα των διαδηλώσεων.

Ο «Πρωθυπουργός των καταλήψεων του 15μελούς» μέμφεται των καταλήψεων των σχολείων.

Οι Μαθητές ξεμπρόστιασαν τους «δήθεν», ξεδιάλυναν την «ήρα από το στάρι» και μάλιστα με ένα καινοτόμο διαχωρισμό και αυθεντικά αληθινό αποτέλεσμα.

Ας πάμε στα πραγματικά γεγονότα.

Στην πράξη έγιναν πανελλαδικά τριών ειδών εκδηλώσεις-διαδηλώσεις:

1. των ανένταχτων μαθητών, υπέρ της Μακεδονίας

2. των μαθητών των εντεταγμένων στη Χρυσή Αυγή, υπέρ της Μακεδονίας και

3. των αντιδιαδηλωτών, που αμφισβητούσαν το δικαίωμα διαδηλώσεως των άλλων.

Μια αξιολόγηση και συμπεράσματα:

1. Υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών δεν διαδήλωσε απολύτως κανείς.

2. Η πλειοψηφία των μαθητών τάχθηκε με την πρώτη κατηγορία. Δεν δέχτηκαν κανένα κομματικό καπέλωμα και καθοδήγηση. Οι άλλες δύο κατηγορίες ήταν ισχνές έως αμελητέες. Το πολύ 50-120 άτομα.

3. Η ποιότητα της πρώτης κατηγορίας ήταν αδιαμφισβήτητα και μακράν καλύτερη των άλλων: ποσοτικά, ποιοτικά, με ήθος, ύφος, ευπρέπεια, κοσμιότητα, σεβασμό στην κοινωνία-στον δίπλα, αλλά και με ενθουσιασμό, παλμό, ζωντάνια, Ελλάδα.

4. Ομοίως η συμπεριφορά των κατηγοριών διακριτή και ξεκάθαρη.

Στις δύο, κουκούλες, βία και απειλές. Στην άλλη Μόνο Σημαίες Ελληνικές και Εθνικός παλμός και ενθουσιασμός.

5 . Η μία, η μόνη αυθόρμητη. Οι άλλες δύο καθοδηγούμενες και με συγκεκριμένες κατευθύνσεις και οδηγίες, που μάλιστα απευθυνόταν και προσπαθούσαν να τις επιβάλλουν και στις άλλες ομάδες, ευτυχώς ανεπιτυχώς..

6. Οι «ντεμέκ αντιεξουσιαστές» αποφάσισαν ότι κανείς άλλος δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να διαδηλώνει. Πώς αλλιώς μπορεί να είναι ο ορισμός του φασισμού;

Εκτελούσαν εντολές της κρατικής εξουσίας. Εντολές και δραστηριότητες Παρακρατικής οργάνωσης. Μας θύμισαν την «Οργάνωση καρφίτσα».

7. Οι πολιτικοί όλων των χώρων, απογυμνωμένοι «νεολαιών», ανέκρουσαν πρύμνα, και εκτάκτως, εσχάτως και προσφάτως, «ιματισμένοι και σωφρονούντες», διαπίστωσαν ότι οι καταλήψεις των σχολείων αντίκεινται στην αποστολή των Σχολείων. Να τι πέτυχε η Μακεδονία και οι Μαθητές. Οι αυθάδεις και οι αυθαίρετοι να συνετιστούν. Οι παράφρονες να συμφωνήσουν με το λογικό.

8. Ούτε στα αντιπολιτευτικά κόμματα δεν επέτρεψαν να οικειοποιηθούν, να καπελώσουν και να καρπωθούν των υγειών εκδηλώσεων.

9. Το πραγματικά Ελληνικό, το γνήσιο Εθνικό απέναντι σε όλους.

Αυτό είναι το πραγματικό Δημοκρατικό Τόξο και ορίστηκε και στάθηκε απέναντι σε όλες τις αντιδημοκρατικές κομματικές συμπαιγνίες.

Εάν ο πολιτικός κόσμος και τα κόμματα δεν πάρουν το μήνυμα, θα ξεπεραστούν από τα Γεγονότα και την Ιστορία.

Τα διλήμματα απτά και αμείλικτα:  

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ -vs- ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Οι μαθητικές καταλήψεις και ο μακαρθισμός των εθνομηδενιστών

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ

 

Eδώ και μερικές βδομάδες, έχουν ξεκινήσει καταλήψεις διαμαρτυρίας των μαθητών υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας και ενάντια στη Συνθήκη των Πρεσπών. Το κίνημα αυτό αποτελεί εξέλιξη της γενικής κινητοποίησης που ξεκίνησε από τα συλλαλητήρια σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και εκφράστηκε και στις συμβολικές πράξεις διαμαρτυρίας κατά τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου.
.
 

Η κυβέρνηση, για να δικαιολογήσει την ενδοτικότητά της απέναντι σε Σκοπιανούς και Αλβανούς, καθώς και την κυριολεκτικά ανεκδιήγητη συμφωνία των Πρεσπών, βάζει μπροστά μια εμφυλιοπολεμική συκοφαντία και καταδικάζει τις κινητοποιήσεις ως υποκινούμενες από φασίστες και χρυσαυγίτες.  

Στην πραγματικότητα, αυτές είναι αυθόρμητες, γιατί ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας, ιδίως στη Μακεδονία, αντιδρά απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών αλλά και στον γενικότερο εθνομηδενισμό που διοχετεύει η κυβέρνηση στα σχολεία, φτάνοντας να θέλει να καταργήσει ακόμα και τις εθνικές γιορτές και την ίδια την ιστορική μνήμη του ελληνισμού.

 

Κι όμως, σε αυτό το κίνημα, υπάρχει μια κρυμμένη δυναμική. Η αναγέννηση του πατριωτικού αισθήματος μέσα στη νεολαία ωθεί κομμάτια της να θέτουν σε πρώτη προτεραιότητα το «εμείς», μιλώντας για λογαριασμό της κοινωνίας ως συνόλου, με τρόπο που έχει να συμβεί εδώ και πολλές δεκαετίες.  

Οι μαθητές δεν καταλαμβάνουν τα σχολεία για τα κυλικεία ή τις εκδρομές, όπως τόσο συχνά συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Χαρακτηριστική για το ήθος και τα κίνητρα των κινητοποιούμενων μαθητών είναι η επιστολή μαθητή, προέδρου του δεκαπενταμελούς ενός σχολείου, που δεν πραγματοποίησε κατάληψη αλλά συμπαραστέκεται στους καταληψίες και συμμερίζεται τις απόψεις τους:

«Πριν από μέρες συζητήθηκε και στο δικό μας σχολείο το ενδεχόμενο της κατάληψης σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αποφασίσαμε ότι δεν θα κάνουμε κατάληψη γιατί κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε σε βάρος της μάθησής μας. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι συμφωνούμε με την προδοτική συμφωνία που χαρίζει στους βόρειους γείτονές μας κομμάτι της ιστορίας μας. Κατανοούμε πλήρως όλους τους μαθητές των σχολείων που βρίσκονται σε κατάληψη». (Thestival team, Κοινωνία, 27/11/18 20:55 )
 

Από την εποχή του Κυπριακού

 

Ουσιαστικά, μαθητικές κινητοποιήσεις για ένα εθνικό θέμα έχουν να πραγματοποιηθούν από την περίοδο των κινητοποιήσεων για την Κύπρο, στη δεκαετία του 1960 και του 1970. Εμφανίζεται δηλαδή, για πρώτη φορά, μια προοπτική υπέρβασης των ψευδοκινημάτων, του «σπάω-καίω-καταστρέφω», τα οποία εξουδετέρωσαν κατά το άμεσο παρελθόν τις αντιστασιακές διαθέσεις της νεολαίας, καθιστώντας τες, εν τέλει, αυτοκαταστροφικές και στρέφοντάς τες σε μηδενιστική κατεύθυνση.

 

Σε αντίθεση με τον μηδενισμό, ο πατριωτισμός της νεολαίας μπορεί να αποκτήσει και ένα ευρύτερο «κοινωνικό βάθος», δηλαδή να θέσει αιτήματα ανασυγκρότησης του υποβαθμισμένου σχολείου, του μισοδιαλυμένου πανεπιστημίου, ακόμα και του ίδιου του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος. Έτσι, οι μαθητές στην Κατερίνη, δίπλα στις ελληνικές σημαίες και τα συνθήματα για τον Παύλο Μελά, έχουν και ένα πανώ με το σύνθημα: «Οι μαθητές δεν σκύβουν το κεφάλι / Παλεύουνε για μόρφωση και κοινωνία άλλη».

 Ίσως, μέσα στη γενική παρακμή που μας έχουν βυθίσει οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και οι κοσμοπολίτικες και ημιμαθείς πνευματικές ηγεσίες της χώρας, αυτή η πατριωτική αφύπνιση της νεολαίας να αποτελεί μια αχτίδα φωτός και ελπίδας.

 

Στην καταστολή αυτής, ακριβώς, της ελπίδας και της προοπτικής στοχεύει η «εμφυλιακή μηχανική» της κυβέρνησης που θέλει –κυριολεκτικά– να στρέψει το κίνημα προς τον χρυσαυγιτισμό, που εξάλλου είναι και ο καλύτερος σύμμαχός της. Κάλλιο το πατριωτικό δυναμικό, σκέφτεται, να εκτραπεί προς τον μπαμπούλα της ακροδεξιάς, παρά να απελευθερωθεί, ανατρέποντας τις ιδεολογικές ισορροπίες του ετοιμοθάνατου πολιτικού σκηνικού. Εξ ου, και το κρεσέντο του ψευδο-αντιφασισμού των τελευταίων ημερών, ο οποίος δεν κάνει τίποτε άλλο από το να σπονσοράρει την ακροδεξιά, μέσα από την τεχνητή υπερδιόγκωση μειοψηφικών περιστατικών.

 

Κι αυτή την κυβερνητική στρατηγική στηρίζουν και κάποιες ομάδες της άκρας αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου (και, δυστυχώς, και της ΚΝΕ που συκοφαντεί το μαθητικό κίνημα ως ακροδεξιό). Τρομοκρατούν και απειλούν τους μαθητές, όπως συνέβη στον Γέρακα ή τη Θεσσαλονίκη, όπου οι εθνομηδενιστές πραιτοριανοί έχουν αντικαταστήσει, εν έτει 2018, τους αγανακτισμένους «πολίτες»-παρακρατικούς και Εκοφίτες των διαδηλώσεων του 1960.
 

O ανθελληνισμός των Αντίφα

 

Στην πραγματικότητα, τα σκανδαλωδώς ανθελληνικά, φιλοτουρκικά και φιλοσκοπιανά συνθήματα των «Αντίφα», οι εκβιασμοί και οι απειλές των διευθυντών των σχολείων και των περιφερειών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και οι ύβρεις των υπουργών, θέλουν ακριβώς να στρέψουν κάθε πατριωτική αμφισβήτηση προς την κατεύθυνση των φασιστών, για να μπορούν να εμφανίζουν ως «αντιφασιστικό» τον δικό τους ενδοτισμό και εθνομηδενισμό. ΣΥΡΙΖΑ, Αντίφα και χρυσαυγίτες έχουν κοινό συμφέρον να εμφανίσουν τις πατριωτικές κινητοποιήσεις ως φασιστικές. Το «εμφυλιοπολεμικό κλίμα» συμφέρει και τους δυο, γιατί έτσι επιτυγχάνεται η διαίρεση της χώρας σ’ ένα «αριστερό έθνος» και σ’ ένα «δεξιό έθνος», αντί για ένα ενιαίο και ενωμένο ελληνικό έθνος.

 

Την απάντηση όμως, την δίνουν οι ίδιοι οι μαθητές. Διαβάζουμε και πάλι στην επιστολή του μαθητή που προαναφέραμε:  

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ -vs- ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Αναζητούν το νέο: κατασπαράξτε τους.

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

 

Μαθητές γυμνασίου και λυκείου από τα σχολεία της Βορείου Ελλάδος, βγήκαν στο δρόμο κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. 

Η συμφωνία ήταν η αφορμή. Οι αιτίες είναι βαθύτερες. Μπορεί να βρίσκονται, ακόμη, στο υποσυνείδητο. 

Όλη η ελληνική παρακμή, έπεσε πάνω τους να τους κατασπαράξει.  

Δεν θα το πετύχει. Γιατί η μαθητική εξέγερση είναι αυθόρμητη. Αυτό το γνωρίζουν οι συμμετέχοντες. Και γι αυτό θα συνεχίσουν. Μέχρι να εξαντληθούν. Από την κούραση και το νομοτελειακό αδιέξοδο, όχι την συκοφαντία.

 

Όλα τα αυθόρμητα κινήματα έχουν ένα τέλος. Διότι εμφανίζονται ως διάττοντες αστέρες. Ταράζουν τα νερά και εξαφανίζονται. Αυτή είναι και η γοητεία τους. Στέλνουν μηνύματα αλλαγής και καινοτομίας.  Δηλώνουν ότι έχουν μπουχτίσει απο την παρακμή. Μπορεί και να μην γνωρίζουν, ακριβώς, τι θέλουν. Ξέρουν, όμως, πως θέλουν να τα αλλάξουν όλα. Αυτός είναι ο κοινός τόπος τους.

 

Συνήθως, δεν το καταφέρνουν εκείνη τη στιγμή. Αλλά γονιμοποιούν μια γηρασμένη, παρακμασμένη και διεφθαρμένη κοινωνία. Εκεί βρίσκεται το μεγαλείο τους.

 

Δεν υπάρχει ούτε ένας κατεστημένος θεσμός που να μην βρίσκεται, σήμερα, απέναντί τους. Ακόμη και το βαθύ χέρι του κατεστημένου, οι «αναρχοαυτόνομοι». Που αναλαμβάνουν τις βρώμικες δουλειές εναντίον όσων αναζητούν το νέο. Ο βαθύς συντηρητισμός τους, τους φέρνει αντιμέτωπος με τα παιδιά που έμειναν η μόνη ελπίδα αυτής της τελειωμένης, καθ όλα, κοινωνίας.

 

Είναι τελειωμένη γι αυτό που παράγει και αναπαράγει το πολιτικό της σύστημα. Έχει βαλκανιοποιηθεί απολύτως. Είναι βουτηγμένο στη διαφθορά.

 

Είναι τελειωμένη εξαιτίας της βαθιάς απαιδευσιάς της αστικής της τάξης. Είναι, απλώς, τσιρικιτζίδες.

 

Είναι τελειωμένη διότι είναι βαθιά συντηρητική.

 

Αυτόν τον πολτό που γίνεται βάλτος κάποιος πρέπει να τον αναταράξει.

 

Οι φοιτητές βολεύτηκαν στις κομματικές καρέκλες και την κομματική σιγουριά.  Δεν αναλαμβάνουν το ρίσκο. Μάλλον, κατασταλτικά, ως κομματικά ΜΑΤ, δρουν προς το παρόν. Εκτός και αν βγουν στο δρόμο για συμπαράσταση.

 

Η διανόηση, αν υπάρχει και όση υπάρχει, αναζητά έναν κρατικό μισθό, μια συνταξούλα ή μια δημόσια θέση την οποία εξαγοράζει με τη σιωπή της. Πολλές φορές βολεύεται στον βουλευτικό θώκο. Γιατί να μιλήσει; Είναι εξ ορισμού ακατάλληλη.

 

Η λοιπή κοινωνία σιγοψιθυρίζει τον πόνο της για να εκτονωθεί αλλά και να μην την ακούσει κανείς. Φοβάται. Φοβάται το μίσος και το μένος των άλλοτε «επαναστατών». Αυτών που δικαίωσαν την … «επαναστατική» παράδοση. Η οποία, μόλις καταλάβει την εξουσία μεταμορφώνεται σε αντεπανάσταση. Τα πιο αυταρχικά καθεστώτα είναι αυτά που κατέλαβαν την εξουσία επαναστατικά.

 

Οι εξεγέρσεις είναι κάτι διαφορετικό. Μπολιάζουν τις κοινωνίες. 

Εξέγερση ήταν ο Μάης του ’68 που αποτέλεσε τομή στην κοινωνική εξέλιξη. 

Εξέγερση, για τα ελληνικά δεδομένα, ήταν το Πολυτεχνείο. Μέχρι που το κατέλαβαν οι κομματικοί εγκάθετοι και το εκμεταλλεύτηκαν.

 

Στις αυθόρμητες εξεγέρσεις είναι δυνατόν να παρεισφρήσουν και στοιχεία που οραματίζονται ναζιστικούς, φασιστικούς ή κομμουνιστικούς ολοκληρωτισμούς. Αλλά δεν βάζουν αυτοί τη σφραγίδα της εξέγερσης. Δεν μπορεί η εκδήλωση μιας αγανάκτησης να αναζητά τη λύτρωση σε καθεστώτα που ματοκύλησαν την ανθρωπότητα.

 

Θυμηθείτε πως συκοφαντήθηκε το Πολυτεχνείο στην αρχή, όταν αυθόρμητα οι φοιτητές θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς. Τους είπαν προβοκάτορες, φασίστες, όργανα της χούντας.

 

Οι ίδιες δυνάμεις, που επιβιώνουν πάντοτε, επιχειρούν να συκοφαντήσουν σήμερα το μαθητικό κίνημα.

 

Θυμηθείτε πως χαρακτήριζαν τους φοιτητές του Μάη του ’68. Αλήτες τους ανέβαζαν, αλήτες τους κατέβαζαν.

 

Ο Μάης του ’68 όμως αποτέλεσε τομή. Σήμανε το θάνατο της παλιάς κοινωνίας και την ανάδυση μιας νέας. Παρήγε πολιτισμό, πολιτικές αντιλήψεις, απελευθέρωσε κοινωνικά κινήματα των οποίων η δυναμική εξαντλήθηκε.

 

Σήμερα έχουμε ανάγκη μιας νέας εξέγερσης. Τα κινήματα των «Αγανακτισμένων» και των «Πλατειών» ήταν το κύκνειο άσμα μιας παλιάς, συντηρητικής κοινωνίας που βολεύθηκε στο παρελθόν και βγήκε στους δρόμους όταν της το αμφισβήτησαν.

 

Το παρελθόν, όμως, δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Το νέο δεν εμφανίζεται καθ υπαγόρευσιν. Δεν μπορεί να περιληφθεί σε κομματικά προγράμματα.

 

Το νέο βγαίνει από την κοινωνία.  

Η μαθητική εξέγερση είναι η έκρηξη της κοινωνίας. Η πρωτοπορία του νέου δεν αναδύεται, αυτήν τη φορά, από τα συντηρητικά πανεπιστήμια και τους κομματικοποιημένους φοιτητές. Εμφανίζεται σιγά σιγά από τη γενιά που, λόγω ηλικίας, δεν υπολογίζει το κόστος. Αναζητά ταυτότητα και νέες αξίες. Δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το παλιό. Το παλιό τελείωσε. Ας το καταλάβουμε. Όσοι δεν το αντιληφθούν θα βρεθούν στο περιθώριο της ιστορίας.

 

Οι έννοιες Δεξιά και Αριστερά είναι, πλέον, κενές περιεχομένου. Οι συλλογικοί αυτοπροσδιορισμοί δεν γίνονται, πια, στη βάση του ταξικού συμφέροντος. Η κοινωνική αντίδραση δείχνει ότι δεν μπορούν να γίνουν ούτε στη βάση των κοινωνικών ταυτοτήτων. Δεν μπορεί να ξεριζωθεί από την ανθρώπινη συνείδηση η αίσθηση της καταγωγής. Ποιος είμαι και από πού προέρχομαι. Η αναζήτηση ταυτότητας δεν σημαίνει ούτε εθνικισμό ούτε ρατσισμό. Όποιος αναζητά τα στοιχεία της ύπαρξής του αναγνωρίζει και στον άλλο αυτό το δικαίωμα. Συνυπάρχει και δεν του επιτίθεται. Είναι σαθρό το επιχείρημα που θέλει, σώνει και καλά, να αποδώσει στην ταυτότητα επιθετικά χαρακτηριστικά. Οι ταυτότητες είναι πολυχρωμία και ιδιαιτερότητα απέναντι στον κοινωνικό πολτό που επιζητούν οι διάκονοι μιας αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης. Παγκοσμιοποίησης, όχι οικουμενισμού. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον άλλο. Και θα σπάει τα δεσμά που τον διαχωρίζει.

 

Η αίσθηση της καταγωγής, ο τόπος που μεγαλώνει ένας άνθρωπος, οι παραδόσεις του, η θρησκευτική συνείδηση, έστω και ως ψευδαίσθηση, του προσδίδουν ορισμένα χαρακτηριστικά που τον προσδιορίζουν.   

Αυτά δεν ξεριζώνονται. Όσοι το επιχείρησαν γελοιοποιήθηκαν από την ιστορία.

 

Η αναζήτηση νέων αξιών έχει να κάνει με το νέο περιβάλλον που διαμόρφωσε με τις ανακαλύψεις του ο άνθρωπος. Ζούμε σε άλλη εποχή από αυτήν που θέλει να αναπαράγει ένα σαθρό κατεστημένο. Αυτή την αλλαγή εποχής την βιώνει με τα μέσα που χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά της η νέα γενιά που βρίσκεται στην γυμνασιακή ηλικία.

 

Δεν έχει τη δυνατότητα να την συγκεκριμενοποιήσει και γι αυτό εκφράζεται δυναμικά. Εξεγερτικά.  

Δεν έχει τους φιλοσόφους που ευτύχησε να αναδείξει ο Μάης’ 68 για να την προβληματίσουν.  Αγωνίζεται μόνη της, εναντίον όλων.  

Αυτή η ανάγκη αναζήτησης του νέου έπρεπε να αποτελεί στόχο του σχολείου. Δεν το κάνει. Αναπαράγει το πιο αρρωστημένο παρελθόν.  

Δυστυχώς, οι μαθητές έχουν απέναντί τους και τους δασκάλους του που έμειναν σε μια παρωχημένη εποχή. Στην εποχή που ήταν οι ίδιοι νέοι. Η εποχή αυτή, όμως, πέρασε. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.

 

Δεν θα ξημερώσει αύριο μια νέα εποχή. Θα χρειαστεί πόνους στη γέννα. Και το Κίνημα των μαθητών θα βρεθεί, κάποια στιγμή, σε αδιέξοδο. Αυτή είναι η μοίρα των κινημάτων.  

Αλλά...

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ -vs- ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Τώρα φακελώνουν τους μαθητές!

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΑΚΡΗ
 

Οσο και αν φαίνεται παράξενο, τα μαθητικά συλλαλητήρια, στις πόλεις του ελληνικού μακεδονικού βορρά, ήταν και θ’ αποδειχτούν ως ένα από τα ισχυρότερα ανατρεπτικά αναχώματα, ένθεν και ένθεν των ελληνικών συνόρων, για τη μεθοδευμένη εκχώρηση, προς τους Σκοπιανούς, των ισχυρότερων συστατικών της εθνικής μας κυριαρχίας: Της εθνικής μας ταυτότητας και της ονομασίας της ελληνικής επικράτειας.

 

Με άλλα λόγια, αυτό που δεν κατόρθωσε να το πραγματοποιήσει προδοτικά, ο εκ των πρωτεργατών της «ιδέας» για την ανθελληνική σλαβο-ρομά κλπ «Μακεδονία του Αιγαίου», Νίκος Ζαχαριάδης, το έχουν βάλει τώρα στα καλαπόδια*, ερήμην του ελληνικού λαού και του ελληνικού πολιτικού κόσμου, οι εν κρυπτώ, ελληνοσκοπιανοί διαπραγματευτές, Τσίπρας-Ζάεφ και Κοτζιάς-Ντιμιτρόφ.

 

Η άκρως αφελής και επιπόλαιη, σημερινή κυβέρνηση, λειτουργούσε μέχρι προχτές, με την ψευδαίσθηση, ότι ο ελληνικός λαός, που σε αναλογία 70-80%, θεωρεί προδοτικό το προσύμφωνο των Πρεσπών, αυτό λοιπόν το ποσοστό των Ελλήνων θα έπεφτε στον βαθύ ύπνο της λήθης…

 

Κούνια που τους κούναγε τους ίδιους τους μωροφιλόδοξους ψευδοδιεθνιστές… Διότι η αυτοστράτευση των μαθητριών και μαθητών των γυμνασίων-λυκείων αποδεικνύεται ο πιο αναπάντεχος κόλαφος, το συντριπτικό χαστούκι κατά των εθνομηδενιστών. Αυτών ακριβώς των «ριζοσπαστών», που εν ονόματι ενός παραχαραγμένου διεθνισμού, (ουκ, ένι Έλλην και Ιουδαίος), από τις σημερινές ψευδοαριστερές παρέες, επιστρατεύουν για το δημαρχιακό αξίωμα της Θεσσαλονίκης, την με ελάχιστα επαγγελματικά και ανύπαρκτα ηγετικά προσόντα, κυρία Νοτοπούλου για να μεταμορφώσει τη συμπρωτεύουσα του βορρά σε κέντρο αποφάσεων της Βαλκανικής (τρέμε Ρήγα Φεραίε!)


Αλλά το να εναντιωθείς με οποιαδήποτε μαχητά ή αμάχητα επιχειρήματα, στα νεολαϊίστικα συλλαλητήρια, κατά του μειοδοτικού προσυμφώνου των Πρεσπών, αυτό αποτελεί έναν απολύτως θεμιτό τρόπο λόγου και αντιλόγου.

 

Όμως το να ρίχνεις ασφαλίτικες και χωροφυλακίστηκες «ρετσινιές», στα γεμάτα από όνειρα και νεανικό σφρίγος ελληνικά νιάτα, αγόρια και κορίτσια της αξιοθαύμαστης εφηβείας, αυτό προφανέστατα μας παραπέμπει στις μαύρες σελίδες του μετεμφυλιοπολεμικού αστυνομικού κράτους (1949-1963 και 1967-1974). Ρετσινιές του τύπου «υποκινούμενα ακροδεξιά όργανα από τη Χρυσή Αυγή», δηλαδή ύβρεις, χωρίς το παραμικρότερο αποδεικτικό στοιχείο αυτών των κατηγοριών, που μας θυμίζουν το εβραϊκό άστρο με το οποίο οι ναζί, σημάδευαν τα σπίτια και τα μαγαζιά των Ισραηλιτών. Γιατί όχι και το κεφαλαίο Α με το οποίο σημάδευαν τα μαγαζιά των οπαδών της Αριστεράς οι ταγματασφαλίτες, για τα περαιτέρω…

 

Στις συκοφαντικές αυτές αθυροστομίες του προπαγανδιστικού επιτελείου της Κουμουνδούρου και του Μαξίμου, την απάντηση την έχουν ήδη δώσει τόσο οι γονείς των νεαρών διαδηλωτών, όσο και οι κατά τόπους ΕΛΜΕ των καθηγητών της ΜΕ, διαψεύδοντας και αποστομώνοντας τους συκοφάντες.
 

Και κλείνει η παρένθεση «κρούσματα αστυνομικού κράτους» με αυτό που κυκλοφορεί ευρύτατα στους κύκλους των διανοουμένων της Θεσσαλονίκης: «Τώρα θα έλθει και η σειρά των διάσημων προσωπικοτήτων, που τίμησαν με την επιστημονική τους προσφορά, την ελληνική Μακεδονία. Δεν αποκλείεται με τη σταλινική-γκεμπελική λογική της κατασκευής εχθρών, οι ψευδοαριστεροί εθνομηδενιστές να αφορίσουν και τη μνήμη του Μανόλη Ανδρόνικου»!

 

Όμως, πέρα από τον πολιτικό και ηθικό εκτροχιασμό του προπαγανδιστικού συκοφαντικού επιτελείου του κυβερνο-ΣΥΡΙΖΑ, το όλο θέμα έχει και την ιλαροτραγική του πλευρά. Διότι το ερώτημα, που προκύπτει από όλην αυτή την άνανδρη, εναντίον της ελληνικής εφηβείας εκστρατεία, είναι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Δύο ψωροχιλιάρικα τι να σου κάνουν;

Του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ
 

Δύο ψωροχιλιάρικα. Τι να σου κάνουν; 

Αν το δεις από την οπτική γωνία του Αλέξη Τσίπρα και του Αλέκου Φλαμπουράρη, του οποίου την εκφραστική largesse μοιάζει να κοπιάρει ο Πρωθυπουργός στο βίντεο της χρονιάς (με τους πυρόπληκτους στο Μάτι), το πράγμα έχει όντως συνοχή. Βγάζεις άκρη και αποκτά νόημα αυτό που ακούς και αυτό που βλέπεις σε επίπεδο ύφους και εκφοράς του λόγου. Αρκεί μια μικρή προσπάθεια να μπεις, έστω για λίγο, στα παπούτσια του Αλέξη Τσίπρα.  

 Τα καλά χρόνια της Μεταπολίτευσης ήταν ασφαλώς ακόμη καλύτερα αν ήσουν συνδρομητής στο πλήρες πακέτο. Απολάμβανες και την ευημερία που έφεραν η οικονομική ανάπτυξη και ο εν πολλοίς κρατικοδίαιτος ελληνικός καπιταλισμός αλλά πάνω απ’ όλα είχες το φωτοστέφανο του «αγωνιστή», του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος. Και ο Αλέξης Τσίπρας, όπως και χιλιάδες άλλοι, είχε την ευτυχία να γεννηθεί συνδρομητής στο πλήρες πακέτο. 

 Δυστυχώς τα καλά χρόνια τελείωσαν και ήρθε η κρίση. Αυτό δεν σημαίνει ότι έπαψαν να υπάρχουν τρόποι να διανύσεις αυτή την περίοδο χωρίς να ιδρώσεις.  

Ένας τρόπος είναι να έχεις εξασφαλίσει οικονομική άνεση από τα καλά χρόνια που σου επιτρέπει να περιορίσεις τις απώλειες.  

Επειδή όμως τα λεφτά δεν κάνουν την ευτυχία, ένας ακόμη καλύτερος τρόπος είναι η δόξα. Η οποία κατακτάται όταν οι πολλοί πιστεύουν ότι έχεις δίκιο, ότι αγωνίζεσαι για το καλό τους. Στην περίπτωση μας, ή αν θέλετε κατά τη δεκαετία που διανύουμε, το κλειδί ήταν η καταγγελία. Δηλαδή και πάλι, όπως και πριν από την κρίση, το ηθικό πλεονέκτημα. Enter Αλέξης Τσίπρας που λένε και οι σκηνοθέτες στο θέατρο…  

Λίγη ευελιξία ασφαλώς συγχωρείται.  

Και κατά της ιδιωτικής εκπαίδευσης και τα παιδιά σε ιδιωτικό. 

Και στην πορεία του Πολυτεχνείου και στη δεξίωση του πρέσβη. 

Και χωρίς κλούβες στο σπίτι και με κλειστή μονίμως την Ηρώδου του Αττικού. 

Ολα τα δικαιολογεί το αναπαλλοτρίωτο ηθικό πλεονέκτημα. Γιατί να έχεις ενοχές για τα πρωθυπουργικά αεροσκάφη, τα γκουρμέ μενού, τις αυτοκινητοπομπές και τα ακριβά ρούχα όταν απλά αισθάνεσαι ότι τα δικαιούσαι;  

Ετσι εξηγείται και η άνεση παντός καιρού. Και η δυσθυμία όταν δεν τον καταλαβαίνουν. Μορφάζει (ωσάν να απογοητεύτηκε από την αντίδρασή τους) ο Αλέξης Τσίπρας όταν λέει στους πυρόπληκτους ότι και να έπαιρναν τα 2.000 ευρώ θα τα σπαταλάγανε. Γιατί αν, βρέξει – χιονίσει, είσαι άνετος -και με το φωτοστέφανο του αριστερού «με τα λεφτά του μπαμπά», και με τα προνόμια και την καλή ζωή της εξουσίας (που ως αριστερός δικαίως την απολαμβάνεις)- είναι δύσκολο να καταλάβεις όσους πιέζονται.  

Το μόνο πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση, όταν αισθάνεσαι δηλαδή ότι όλα αυτά που ζεις όντως σου ανήκουν, είναι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αφού και αυξήσεις να παίρνατε θα τις σπαταλάγατε. Τι φωνάζετε;

Του Μανόλη Καψή

 

Όλοι έμειναν, και δικαίως, στη φοβερή ατάκα του Αλέξη Τσίπρα όταν απευθύνθηκε στην πυρόπληκτη κυρία στο Μάτι. "Και να έπαιρνες αυτά τα 2.000 ευρώ, τι θα τα έκανες; Θα τα σπατάλαγες..." της είπε σε άψογα ελληνικά. "Άρα, ας μην την πάμε εκεί τη συζήτηση".  

 Απίστευτη όντως δήλωση από έναν πρωθυπουργό, που όχι μόνο δείχνει να μη διαθέτει ίχνος ενσυναίσθησης -σιγά το νέο θα μου πείτε- αλλά ούτε καν συναίσθηση πόσο προσβλητικά είναι τα λόγια αυτά για μια γυναίκα, επιζήσασα της καταστροφής, που έχει χάσει όλο τον κόσμο κάτω από τα πόδια της.

 

Ας την πάμε αλλού λοιπόν τη συζήτηση, που λέει και ο Πρόεδρος. Γιατί η συνέχεια, ναι, νομίζω είναι ακόμη χειρότερη. Η συνέχεια είναι αποκαλυπτική. Για τον πολιτικό Αλέξη Τσίπρα. Είπε στους πυρόπληκτους, που από την ψυχραιμία τους υποψιάζομαι ότι ξημεροβραδιάζονται στην τοπική του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν εξηγείται αλλιώς...

"Να σκεφτούμε για το νοσοκομείο", τους είπε. "Εγώ λέω να το βάλουμε μπροστά. Να σκεφτούμε τον χώρο. Δεν ξέρω πού, γιατί δεν θα καλύπτει μόνο το Μάτι. Υπάρχει ένα κτίριο στο Νταού πάνω, που είναι το κέντρο υγείας. Μπορούμε να ρίξουμε 20 εκατομμύρια εκεί και να φτιάξουμε ένα νοσοκομείο που θα πιάνει όλη την ανατολική Αττική". Θα έχει ανοιχτωσιά, που λέει και η Κατερίνα.

 

Έτσι απλά. Να το βάλουμε μπροστά, να ρίξουμε και καμιά εικοσαριά εκατομμύρια, και είμαστε ωραίοι... Και φιλάνθρωποι.

 

Ερώτημα. Υπάρχει κανένας κεντρικός σχεδιασμός, μελέτη, για το πού, πώς, και γιατί φτιάχνονται τα νοσοκομεία; Δεν θα έπρεπε;  

Προφανώς. Είναι αυτονόητο. Τα νοσοκομεία, για όποιον έχει έστω και μια επιφανειακή σχέση με τα δημόσια οικονομικά -και προφανώς δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή ο κ. πρωθυπουργός- έχουν τεράστια κόστη. Και αν υπήρχε ίχνος σοβαρότητας σε αυτή την κυβέρνηση, που δεν υπάρχει φυσικά, αυτονοήτως και δεν θα σχεδιαζόταν η ίδρυση ενός νοσοκομείου στη διάρκεια μιας καφενειακού τύπου συζήτησης του Αλέξη Τσίπρα με ορισμένους θαυμαστές του.

 

Η ιστορία είναι διδακτική και για το πώς δεν έχουν μάθει απολύτως τίποτα από την κρίση οι Συριζαίοι. Θυμάστε ίσως τις οιμωγές των εκπροσώπων της φιλάνθρωπης αριστεράς για τα σχέδια του υπουργείου Υγείας -επί εποχής Άδωνι Γεωργιάδη- για συρρίκνωση των νοσοκομειακών δομών. Για τα ρεπορτάζ του στρατευμένου Τύπου της εποχής, για τους ανθρώπους που θα πεθαίνουν στον δρόμο. Για την ανάλγητη κυβέρνηση που κλείνει -αν είναι δυνατόν!- νοσοκομεία.

 

Εμβληματικά νοσοκομεία εκείνου του κύματος των μεταρρυθμίσεων που επέβαλαν οι απάνθρωποι δανειστές ήταν η Πολυκλινική στην Ομόνοια και η Αγία Βάρβαρα στο Θριάσιο. Νοσοκομεία που υπολειτουργούσαν, πρόσφεραν υπηρεσίες χαμηλότατου επιπέδου, δέχονταν ελάχιστους ασθενείς (η πληρότητά τους ήταν της τάξης του 30-50%) και χρησιμοποιούνταν ουσιαστικά για παρκάρισμα ασθενών με χρόνιες παθήσεις. Σε αντίθεση με ό,τι υποστήριζε η αριστερά τότε, το σχέδιο υπήρχε για χρόνια στα συρτάρια του υπουργείου Υγείας, αλλά κανείς υπουργός δεν τολμούσε να το εφαρμόσει. Το επέβαλε η τρόικα.

 

Οι διαμαρτυρίες των γιατρών που υποστήριζαν ότι οι ασθενείς δεν θα προλάβουν να φθάσουν στον Ευαγγελισμό ή στο Αττικό νοσοκομείο (που απέχει μόλις 2 χλμ. από την Αγία Βάρβαρα) είχαν να κάνουν με τους φόβους τους ότι θα γίνουν απολύσεις, αλλά και με την άρνησή τους να ξεβολευτούν.

 

Τελικά, τα νοσοκομεία έγιναν εξωτερικά ιατρεία, κανείς δεν απολύθηκε, κανείς δεν πέθανε επειδή δεν πρόλαβε να φθάσει στον Ευαγγελισμό, και οι φορολογούμενοι και το δημόσιο γλύτωσαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Ορισμένοι γιατροί, ναι, ίσως δυσκολεύθηκαν να βρουν πάρκινγκ στο νέο τους πόστο, στα μεγάλα νοσοκομεία που ενισχύθηκαν με προσωπικό και υπηρεσίες. Αλλά υποθέτω θα το έχουν ξεπεράσει... 

Από αυτήν τη διδακτική εμπειρία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έμαθε απολύτως τίποτα.

 

Επιστροφή στο Μάτι, λοιπόν. Το γιατί ο πρωθυπουργός επέδειξε αυτή την ελαφρότητα στη συζήτηση με τους πυρόπληκτους είναι νομίζω προφανές. Γιατί απλά ήθελε...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι «αόρατες» κλούβες της Ηρώδου Αττικού κατά των ΑμεΑ!

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

 

Ο Αλέξης Τσίπρας την Δευτέρα απουσίαζε από το Μέγαρο Μαξίμου. Είχε πάει στα Καλάβρυτα να μιλήσει σε κάτι κτηνοτρόφους. Κατά σύμπτωση η 3η Δεκεμβρίου είναι η παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία. Και κάποια από αυτά τα άτομα θέλησαν να διαδηλώσουν στην Αθήνα, είτε για λόγους ευαισθητοποίησης των υπολοίπων, είτε επειδή απλώς έχουν κάθε άλλο λόγο να το κάνουν, καθώς αυτή η πόλη μόνο τη ζωή τους δεν διευκολύνει.   

Εν όψει της πορείας αυτής και απουσία του Πρωθυπουργού, κλούβες παρατάχθηκαν στην Ηρώδου Αττικού. Eνα φρούριο κτίστηκε για να προστατεύσει το Μέγαρο Μαξίμου. Παρόλο που ο Αλέξης Τσίπρας έχει πει ότι δεν έχει κλούβες των ΜΑΤ να τον φυλάνε έξω από το σπίτι του και το γραφείο του, αυτές οι άτιμες ήταν εκεί. Για να αποτρέψουν αυτήν την προφανή απειλή κατά της δημόσιας ασφάλειας.  

Ας υποθέσουμε απλώς ότι κάποιο από αυτά τα άτομα με αναπηρία, δεν ήταν ένας επικίνδυνος και αγριεμένος διαδηλωτής που θα ήθελε να πετάξει μολότοφ και να ανατινάξει το Μέγαρο Μαξίμου. Αλλά ότι ήθελε απλώς να κατέβει την Ηρώδου Αττικού και να πάει μία βόλτα στο Ζάππειο, ας πούμε. Δεν θα μπορούσε, γιατί οι κατά τα άλλα αόρατες κλούβες είχαν παραταχθεί στην Ηρώδου Αττικού. Και αφού ο Τσίπρας έλειπε, μάλλον θα ήταν εκεί για να φυλάνε τον Φλαμπουράρη και τον Βερναρδάκη.  

Μπορεί και να αντιπαρέλθει κάποιος το ότι ο κατά τα άλλα κοινωνικά ευαίσθητος Πρωθυπουργός δεν είχε στείλει έστω ένα μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα ΑμεΑ. Μπορεί οι σύμβουλοί του να το λησμόνησαν ή να είχαν αφοσιωθεί στην συγγραφή της ομιλίας προς τους κτηνοτρόφους. Ομως αυτό που δεν κρύβεται, είναι η θλιβερή εικόνα μίας κυβέρνησης που λέει ότι μεριμνά για τους αδύναμους και τους περιθωριοποιημένους και την ίδια στιγμή φοβάται μην τυχόν και οι άνθρωποι με τα αμαξίδια φτάσουν έξω από το πρωθυπουργικό γραφείο. 

Υπάρχει όμως μία παρηγοριά. Ο υπουργός ΨΗΠΤΕ και Διαστήματος Παππάς, υπέγραψε ολόκληρη υπουργική απόφαση για...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Περί της "επανάστασης" του 2015...(Το τέλος της αριστεράς όπως την ξέραμε…)

Του Κώστα Στούπα

 

Αναφερόμενος στις επιλογές της κυβέρνησης το καλοκαίρι του 2015, ο κ. Δραγασάκης πριν από λίγες μέρες είπε:

 "...ο λόγος που απορρίψαμε το ενδεχόμενο συνολικής ρήξης ή μάλλον την παράταση της συνθήκης ρήξης στην οποία βρισκόμαστε δεν ήταν στενά οικονομικός, αλλά ήταν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο χαοτική που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα.

Αυτό θα οδηγούσε σε μια πρόωρη απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του αριστερού εγχειρήματος και μάλιστα ίσως και για πολλά χρόνια.

Αν μια συνολική ρήξη δεν είναι εφικτή, πάντα υπάρχει η δυνατότητα για ελεγχόμενες ρήξεις. Δηλαδή ρήξεις που είναι προβλέψιμες οι συνέπειές τους.

 
  Άρα μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει και να μην παγιδευτώ σε αδιέξοδα. Και τέτοιες ρήξεις κάναμε πολλές".

 

Μιλάμε για την εποχή που οι διάφορες φράξιες της κυβέρνησης σχεδίαζαν καταλήψεις στο νομισματοκοπείο και στελέχη της κυβέρνησης έψαχναν δεξιά και αριστερά εκτυπωτήρια για τη νέα δραχμή.

 

Η περιπέτεια του 2015 ανήκει πλέον στο παρελθόν. Το κόστος όμως θα μας συνοδεύει για δεκαετίες. Προς το παρόν μέρος του λογαριασμού έχουν λάβει κυρίως οι τράπεζες και η ελληνική οικονομία που "φυτοζωεί".

 

Οι πρώτες κινούνται σαν "ζόμπι" με μηδενισμένα κοντέρ και η οικονομία μετά από δέκα χρόνια ύφεσης και απώλεια του 25% του ΑΕΠ χαροπαλεύει με φθισικούς ρυθμούς ανάπτυξης 1-2%, γεγονός που υποδηλώνει απόκλιση όταν ο μέσος όρος της Ευρώπης έτρεξε το 2017 με 2,5%.

Όσοι παρακολούθησαν από κοντά την περιπέτεια του πρώτου εξαμήνου του 2015 αντελήφθησαν πως η χώρα πέρασε "ξυστά" από κάποια προσπάθεια πολιτειακής ανατροπής.

 

Η στήλη βέβαια είχε αναλύσει από νωρίς γιατί οποιαδήποτε προσπάθεια πολιτειακής εκτροπής και αλλαγής του γεωπολιτικού προσανατολισμού της χώρας το πιθανότερο θα ήταν να αποτύχει.

 

Τούτο θα συνέβαινε γιατί:

 

Η  εξαθλίωση θα ήταν τέτοια (άδεια ράφια και άδεια βενζινάδικα εκτός από άδειες τράπεζες) που και οι ίδιοι οι υποστηρικτές του αντιμνημονιακού μετώπου θα πρωταγωνιστούσαν στην εκδίωξη και τιμωρία των φερέλπιδων τυράννων.

 

Επιπλέον ο πολιτικός "αχταρμάς" των καφενόβιων αριστεριστών και ακροδεξιών της μεταπολίτευσης που συνέθεσαν την κυβερνητική "τερατογένεση" δεν ήταν σε θέση ούτε να δέσει τα κορδόνια των ακριβών αμερικάνικων αθλητικών παπουτσιών του, όχι να συντονίσει εκτροπή του πολιτεύματος.


Εναλλακτικές δυνάμεις προστάτες όπως η Ρωσία και η Κίνα θα αρνούνταν να διαταράξουν τις πολιτικές και οικονομικές σχέσεις με την Ε.Ε. των 500 εκατ. για  χάρη μιας χώρας του μεγέθους της Ελλάδας.


Η Ελλάδα έχει αξία για τη Δύση στον βαθμό που εξασφαλίζει την ελεύθερη πρόσβαση στη διώρυγα του Σουέζ και μέσω των αεροδρομίων της Κρήτης την εποπτεία της Β. Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Για τους άλλους έχει αξία σαν μέλος της Ευρωζώνης, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.

 

Η Ελλάδα πέρασε στο "Δυτικό Στρατόπεδο" και τυπικά με τη νίκη των όπλων του εθνικού στρατού υπό την ομπρέλα των συμμάχων επί των όπλων της ανταρσίας των κομμουνιστών που είχαν τη στήριξη ανατολικών καθεστώτων. Στην ιστορία συνήθως ό,τι κερδίζεται με όπλα μπορεί να χαθεί πάλι μόνο με όπλα.

 

Τα δυτικά κέντρα ισχύος ήταν απίθανο λοιπόν να αφήσουν κάποιους ευκαιριακούς ενοίκους του Μαξίμου να πάρουν αποφάσεις στρατηγικής σημασίας για το μέλλον της χώρας.

 

Προφανώς, κάποια στιγμή οι κυβερνώντες έλαβαν τις προειδοποιήσεις και ακαριαία έπαψαν να αναζητούν νέους προστάτες έχοντας βγάλει τη χώρα σε λοταρία. Τα επιχειρήματα φαίνεται πως ήταν τόσο "πειστικά" που ο κ. Τσίπρας από διαπρύσιος επικριτής Αμερικανών, Ευρωπαίων, Ισραηλινών κλπ, ως άλλος Σαούλ, έχει εξελιχθεί στον πλέον πειθήνιο διεκπεραιωτή των επιθυμιών τους πριν καν αυτές διατυπωθούν.
 

Μπροστά του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που έβγαλε τη χώρα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και ο Κώστας Καραμανλής που "ψαχνόταν" με τη Ρωσία μοιάζουν αντιμπεριαλιστές και αντιαμερικανοί επαναστάτες του βεληνεκούς του Χο Τσι Μινχ.

 

Το 2015 λοιπόν, εν αντιθέσει με την Άνοιξη του 1946 η ελληνική  αριστερά  προτίμησε την ασφάλεια της καπιταλιστικής θαλπωρής και προστασίας στην αγκαλιά της Δύσης. Η ήττα της αυτή τη φορά δεν θα συνοδεύεται από τη μεταπολεμική και μεταπολιτευτική  αγιοποίηση και ηρωοποίηση.

 

Το '49 η ελληνική αριστερά ηττήθηκε στα όπλα αλλά όχι στην ιδεολογία. Το 2015 ηττήθηκε στην ιδεολογική και ηθική της υπόσταση.

 

Μοιάζει πλέον βέβαιο πως...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Oι χουντοπαραδοχές του Γιάννη Δραγασάκη, ο Πούτιν και το βιβλίο του Ολάντ -

Γράφει ο Ματαφιάς

Με αφορμή την παραδοχή του γεροντοφρικιού Δραγασάκη (Μαρία, κάνε μια γύρα να δούμε τη φουστίτσα σου), ότι ήταν έτοιμοι να τα κάνουν πουτάνα το 2015 και να επιβάλλουν αριστερό στρατιωτικό νόμο ο Θανάσης Μαυρίδης αποκαλύπτει ότι κάποιο μυστηριώδες πρόσωπο, εν αγνοία του Πάνου Καμμένου, είχε έτοιμη λίστα με μονάδες του στρατού που θα αναλάμβαναν την εσωτερική ασφάλεια της χώρας!!!


Μόλις 3 χρόνια πριν! Τότε που ο Τσίπρας αναζητούσε εργοστάσια να τυπώσει δραχμές. Είναι ο ίδιος πρωθυπουργός που καταγγέλει τους συντρόφους του ότι ήθελαν το Grexit λες και εκείνος δεν ήταν κατ΄εξοχήν θιασώτης του άλλο αν στην συνέχεια αφέθηκε στον εκμαυλισμό των ευρωπαικών σαλονιών. Σου λέει προκειμένου να κάνω παρέα με τον Μαδούρο καλύτερα να είμαι στα Βερολίνα και τα Παρίσια.

 

-Πριν από 4 χρόνια ξεκινήσαμε μια πορεία ελεγχόμενων (!!!!) ρήξεων. Το 2015 παραλάβαμε χώρα σε μνημόνια, σε ύφεση, με μη βιώσιμο χρέος. Σήμερα είμαστε εκτός μνημονίων, σε ανάπτυξη και με το χρέος σε ρύθμιση” τόνισε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Γιάννης Δραγασάκης, μιλώντας στην εκδήλωση με θέμα “Αριστερά, Κυβέρνηση και Ρεαλιστικές Ουτοπίες” που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ, στον Πολυχώρο του Συλλόγου “Οι Φίλοι της Μουσικής” στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

“Πλέον, ανακτούμε βαθμούς (!!!!) ελευθερίας για να λύνουμε προβλήματα υπέρ του λαού. Σε αυτήν την προσπάθεια χρειαζόμαστε την κοινωνία συμμέτοχο. Από τώρα πρέπει να προετοιμαστούμε για την επόμενη 4ετία, για να προχωρήσουμε στους βαθείς μετασχηματισμούς για την Ελλάδα του 2030” πρόσθεσε ο θεούλης.

 

Αναφερόμενος στις επιλογές της κυβέρνησης το καλοκαίρι του 2015, είπε ότι “ο λόγος που απορρίψαμε το ενδεχόμενο συνολικής (;;;;) ρήξης, ή μάλλον την παράταση της συνθήκης ρήξης στην οποία βρισκόμαστε, δεν ήταν στενά οικονομικός, αλλά ήταν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο χαοτική, που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα. Αυτό θα οδηγούσε σε μια πρόωρη απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του αριστερού εγχειρήματος για ίσως πολλά χρόνια. Αν μια συνολική ρήξη δεν είναι εφικτή, πάντα υπάρχει η δυνατότητα για ελεγχόμενες ρήξεις. Δηλαδή ρήξεις που είναι προβλέψιμες οι συνέπειές της. ‘Αρα μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει και νη μην παγιδευτώ σε αδιέξοδα. Και τέτοιες ρήξεις κάναμε πολλές”.

 

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, κατέληξε λέγοντας πως “μέχρι τώρα η κυβέρνηση ήταν κυβέρνηση ειδικού σκοπού, για να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια και ταυτόχρονα έκανε σημαντικά πράγματα ως προϋποθέσεις για μια κοινωνία του μέλλοντος. Όμως η γονιμοποίηση των θεσμικών δυνατοτήτων, είναι κάτι που πρέπει να γίνει την επόμενη τετραετία. Από εδώ και μπρος πρέπει να δούμε πώς θα δημιουργήσουμε κοινωνικούς όρους, ώστε η κοινωνία να μας πιέζει για περισσότερους χώρους ελευθερίας και από την άλλη να αξιοποιούνται αυτοί οι χώροι και οι θεσμικές δυνατότητες που δημιουργούν”.

Αντιλαμβάνεστε τι ετοίμαζαν οι τύποι ώστε ακόμη και ο Δραγασάκης από το πολιτιμπιρό του ΚΚΕ ( (Μαρία κάνε μια γύρα να δούμε τη φουστίτσα σου), να μιλάει για μισοριξιές και ελεγχόμενη εκσπερμάτωση! Κάναμε είπε “ελεγχόμενες ρήξεις”

 

Δείτε τώρα>

 

Το βιβλίο, με τίτλο «Ενας Πρόεδρος Δεν Πρέπει Να Τα Λέει Αυτά», περιλαμβάνει εκμυστηρεύσεις του Γάλλου προέδρου σε δύο δημοσιογράφους της γαλλικής εφημερίδας Le Monde.

 

Οι συγγραφείς αφιερώνουν ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ελληνική κρίση του καλοκαιριού του 2015, όταν η Ελλάδα, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, βρέθηκε μια ανάσα από την έξοδο από την ΕΕ -το περιβόητο Grexit. Αλλά ο Ολάντ δεν ήθελε καν ν’ ακούσει για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

 

Ένα άλλο επεισόδιο υπάρχει στο βιβλίο των Davet και Llomme: το τηλεφώνημα του Πούτιν στον Ολάντ, το οποίο ο Γάλλος πρόεδρος κατάλαβε ότι ήταν μια προειδοποίηση ότι η Ρωσία ήθελε να βοηθήσει την Ελλάδα σε περίπτωση Grexit.

 

Πούτιν: Πρέπει να σου δώσω μια πληροφορία (…) Η Ελλάδα μας ζήτησε να τυπώσουμε δραχμές στη Ρωσία, γιατί δεν έχουν πια εκτυπωτή για να το κάνουν (σ.σ. απόδειξη, σύμφωνα με τους συγγραφείς του βιβλίου, ότι η ελληνική κυβέρνηση εκείνη τη στιγμή σκεφτόταν πραγματικά την έξδο από την ευρωζώνη).

 

Και ο Πούτιν συνεχίζει: «Ηθελα να σου δώσω αυτή την πληροφορία, για να καταλάβεις ότι δεν κάτι που επιθυμούμε».

 

Και η ανάλυση του Ολάντ, όπως περιγράφεται στο βιβλίο:  

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Φυσικά και ετοίμαζαν χούντα! - Τί δεν καταλαβαίνεις?

Toυ ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Μόνο ένας ηλίθιος δεν μπορούσε να καταλάβει το 2015 τις επιπτώσεις του Grexit. Τι ακριβώς θα ακολουθούσε, το μεγάλο ανθρωπιστικό πρόβλημα που θα συνέτριβε τα αστειάκια του τύπου «αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες». Δεν περιμέναμε να εμφανιστεί ο κ. Δραγασάκης για να μάθουμε ότι βρεθήκαμε μια ανάσα μακριά από την εκτροπή. Και φυσικά δεν θα το έκαναν μόνοι τους!

 

Τι μας είπε ο σεβαστός και σοβαρός αντιπρόεδρος; 

Ότι το 2015 πήραν την πολιτική απόφαση να μην περάσουν την κόκκινη γραμμή, επειδή φοβήθηκαν τις επιπτώσεις. Η ακριβής δήλωση του κ. Δραγασάκη: «Ο λόγος που απορρίψαμε το ενδεχόμενο συνολικής ρήξης, ή μάλλον την παράταση της συνθήκης ρήξης στην οποία βρισκόμαστε, δεν ήταν στενά οικονομικός, αλλά ήταν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο χαοτική, που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα. Αυτό θα οδηγούσε σε μια πρόωρη απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του αριστερού εγχειρήματος για ίσως πολλά χρόνια».

 

Πάμε πάλι: «Που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα».  

Αν καταλάβαμε καλά, σκέφτηκαν σοβαρά επί τους θέματος, προβληματίστηκαν και εξέτασαν όλα τα πιθανά σενάρια. Φανταζόμαστε ότι θα ρώτησαν τους πλέον αρμόδιους: Τους στρατιωτικούς, τους αστυνομικούς, ανθρώπους ειδικούς σε θέματα ασφάλειας. Επίσης, ανθρώπους που είχαν εμπειρία από την αντιμετώπιση παλιότερων δύσκολων καταστάσεων ειδικά της περιόδου των Δεκεμβριανών τότε που η κυβέρνηση άφησε την Αθήνα να καεί και οι φήμες οργίαζαν για… ξένους πράκτορες. Ή πρόσωπα με γνώση της λειτουργίας των μηχανισμών όπως ο επί της Δικαιοσύνη στην κυβέρνηση Τσίπρα και επί της Εθνικής Ασφάλειας επί κυβέρνησης Καραμανλή, ο κύριος Μίμης ο Παπαγγελόπουλος.

 

Κι ας πούμε ότι ετοίμαζαν κάποια σειρά μέτρων για την αντιμετώπιση της χαοτικής κατάστασης. Αυτά τα μέτρα δεν μπορεί να έγιναν χωρίς την σύμφωνη γνώμη των ανώτατων αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων! Ας θυμηθούμε και την σχετική δήλωση του υπουργού Άμυνας, του Πάνου του Καμμένου στις 2 Ιουλίου, τρεις μόλις μέρες πριν το περίφημο Δημοψήφισμα:  

«Οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό, την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, τη σταθερότητα σε σχέση με τις συμμαχίες της χώρας. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από την οικονομική κρίση οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας με πρώτο το προσωπικό, την Ηγεσία, τους Αξιωματικούς, τους Υπαξιωματικούς, τους άνδρες και τις γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων, αποτελούν τον σταθερό πυλώνα του κράτους. Ένας δημοκρατικός στρατός και οι δημοκρατικές Ένοπλες Δυνάμεις συνεχίζουν να διαφυλάσσουν με την αποστολή τους την εικόνα της χώρας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό».

 

Πως θα γινότανε αυτό; Χωρίς σχέδιο; 

Αδύνατον! 

Να το έκανε μόνος του ο κ. Καμμένος; 

Αποκλείεται! Δεν μπορώ να φανταστώ τον κ. Καμμένο να γράφει και να σβήνει λίστες με μονάδες του στρατού που θα αναλάμβαναν την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Κάποιος άλλος θα το έκανε. Κι αν αυτός ο κάποιος άλλος δεν είχε γίνει αντιληπτός από τους αρχηγούς του, τότε έχουν θέμα οι τότε αρχηγοί του!

 

Να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: 

Υπαρκτού συριζοκηφηνοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία