ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γερμανοί, Αριστεροί, Μακεδονία, Μετανάστευση

Άρθρο Γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη

Συνταγματάρχη ε.α.

Κάποιες συγκυρίες, να τις πούμε ασύνδετες, αλλά οπωσδήποτε διδακτικές.

Το 1941 οι Γερμανοί, δια της τότε Γιουγκοσλαβίας:

--διέσπασαν την Ελληνική αμυντική Γραμμή και

--ακολούθησε η Γερμανική Κατοχή και μετά

--το Ελληνικό κομμουνιστικό πολεμικό παράλογο και τέλος

--η αμφισβήτηση της Μακεδονίας.

Τώρα, πάλι οι Γερμανοί:

--Κατοχή οικονομική και μείωσης της εθνικής κυριαρχίας,

--μετά πάλι οι Αριστεροί,

--και τελευταία τώρα η Βαρντάρσκα.

Μια κατοχή, μια εσωτερική επιβολή, ένα γειτονικό παράσιτο, οι ίδιες τρείς ενεργούσες οντότητες.

Ο ίδιος τόπος, η ίδια καταστροφή, η ίδια εξαθλίωση και απέναντι ο Ελληνικός Λαός, να υφίσταται τις καταστροφικές συνέπειες.

Και πάντα «ως μη όφειλε» στο προσκήνιο, η Μακεδονία μας.

Τι σχέση έχουν οι ολοκληρωτισμοί με την κακοτυχία μας;

Πόση Ιστορία πρέπει να διαβάσουμε, για να μην κοιμόμαστε αποχαυνωμένοι;

Ποια επιβολή κατοχής είναι χειρότερη; Η πολεμική ή, η χωρίς αντίσταση οικονομική;

Νικημένος χωρίς να ηττηθείς, χαμένος χωρίς να αντισταθείς. Υπόδουλος, χωρίς να αγωνιστείς.

Πόσοι από εμάς έπρεπε, «αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ού φεισόμεθα της ζωής ημών», για να μην υποστεί η πατρίδα μας, το γένος, τα παιδιά μας, τέτοιον εξευτελισμό;

Μας φλομώσανε, με την ιδεοληψία περί ΤσοΛΑΚογλου.

Και μας εξουθενώσανε, με την ιδεολογία του ΤσοΓΛΑΝολγου. Νενέκιδες….

Και πάντα ακολουθούσε, παλιότερα σκλαβοπάζαρο, εξανδραποδισμός, μετά παιδομάζωμα και πρόσφατα μετανάστευση.

Πόσος κεφαλικός φόρος πληρώθηκε, από αυτή την φυλή και αυτή την Χώρα; Πόσες  «Αναγεννήσεις και μπολιάσματα», κάναμε σε όλη την Οικουμένη.

Η Χώρα αυτή γεννά, μεγαλώνει, ανατρέφει, μορφώνει, σπουδάζει, δλδ μια πανάκριβη μακρόχρονη και μακρόπνοη επένδυση και οι ξένοι, παίρνουν έτοιμη την παραγωγική περίοδο της ζωής των νέων μας.

Και το χειρότερο σκλαβοπάζαρο είναι, όταν επιλέγεις την πώληση της ανθρωπίνης ύπαρξής σου, της σκλαβιά σου, σαν επιλογή υψίστης ευκαιρίας, κίνηση τόλμης, οξυδέρκειας, δυναμισμού και δημιουργίας.

Μοντέρνοι εθελόδουλοι. Ή για μια φανταχτερή οικονομική προσδοκία ή από τον φανατισμό μιας ιδεολογίας.

Πόσος κόπος, πόσος πόνος, πόσο δάκρυ, πόσο αίμα, πόση μοναξιά, πόση καρδιά, πόσο συναίσθημα;

Πώς, όλα τα παγκόσμια και τοπικά γεγονότα καταλήγουν, σε ξεκλήρισμα της μικρής αυτής κοινωνίας, με τεράστιους αριθμούς νεκρών και μεταναστών.

Πόσο παγκοσμιοποίηση μας επιβάλλανε και πόσο οικουμενικότητα τους χαρίσαμε..;

Και τι χάσμα-άβυσσος υπάρχει, μεταξύ της παγκοσμιοποίησης και της οικουμενικότητας του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

Όση απόσταση υπάρχει, μεταξύ του «πάρε βίαια» και του «δώσε απλόχερα», όση διαφορά υπάρχει μεταξύ του κατακτητή ή αποικιοκράτη και του εκπολιτιστή.

Τελικά, ο προορισμός του Έλληνα, τότε και πάντοτε, σε κάθε εποχή, παραμένει ο εκπολιτισμός της Οικουμένης;

Και τα ερωτήματα παραμένουν:

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Οι μακεδονικοί τάφοι (τους)

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Ενα νέο μέγα επίτευγμα της συγκυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου παρακολουθεί άναυδη η Ελλάδα αλλά και ο κόσμος που δεν αντιλαμβάνεται γιατί αυτή η κυβέρνηση θέλει να βγάλει μόνη της τα μάτια της ίδιας της της χώρας...

Μετά λοιπόν το «μιράκολο» του δημοψηφίσματος που το μεγάλο «όχι» έγινε μέσα σε λίγες ώρες ακόμα πιο μεγάλο «ναι», μετά το «σκίσιμο» των Μνημονίων που όμως επεκτάθηκαν, ή μετά τους κουκουλοφόρους «μάρτυρες» σε μία μαδουρική παρωδία «δικαιοσύνης», τώρα έρχεται κάτι καινούργιο: οι πρώτοι «νέοι» μακεδονικοί τάφοι.  

Πάνε μαζί με το όνομα: «Νέα» (ίσως) Μακεδονία;  

Ε, νέοι και οι πολιτικοί τους τάφοι, που τους ανοίγουν μόνοι τους.

Και, εντάξει, ο Καμμένος, που όλοι ξέρουμε ότι είναι ορκισμένος πατριώτης, έχει δικαιολογία: ήταν στο Μονακό για τη Φόρμουλα 1. Δεν φταίει ο άνθρωπος, είχε σοβαρές δουλειές να κάνει. Τα άλλα θέματά του άλλωστε τα έχει λύσει και πάνε ρολόι: τι κι αν έχει δύο έλληνες στρατιωτικούς στις τουρκικές φυλακές; Θα του χαλάσει αυτό τη μεγάλη ζωή; Πόσοι παρακαλάνε για μια θέση εκεί, να δουν από κοντά τους αγώνες; Και, στο κάτω κάτω, δεν ήταν και σε κανένα καζίνο στο Λονδίνο να παίζει: με τα ευγενή ελληνικά ιδεώδη του αθλητισμού περνούσε την ώρα του! Ε, τώρα αν η κυβέρνησή του έδωσε εκείνες τις μέρες και το όνομα της Μακεδονίας, τι να κάνει κι αυτός. Ενας άνθρωπος είναι. Πού να τα προλάβει όλα...

Ομως ο Τσίπρας; Τι δικαιολογία έχει; 

Μα ο Τσίπρας δεν έχει ανάγκη από δικαιολογία. Ο Τσίπρας είναι από τα γεννητούρια του αριστερός. Απλώς εσχάτως άλλαξε διεθνισμό: έχει φύγει από αυτόν της «Αριστεράς» και έχει πάει ολοσούμπιτος σε εκείνον του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, της πλήρους υποταγής στην απόλυτη γερμανική ηγεμονία, και γενικώς εκείνης κάθε ισχυρού που πιστεύει ότι μπορεί να του φανεί χρήσιμος. Αυτό κάνει ο Τσίπρας: συνδυάζει όλα τα παραπάνω.

Οι πιέσεις που υποτίθεται ότι ασκούνται για να προχωρήσει αυτή η «λύση», είναι και αυτές το ίδιο σαθρές με την πολιτική του στιβαρότητα: πράγματι έξω θέλουν λύση, την οποία προχθές ανακοίνωσε επισήμως η... γερμανική κυβέρνηση! Ομως, πρόκειται για παραμύθι της Χαλιμάς ότι δήθεν μας έχουν βάλει «το μαχαίρι στο λαιμό». Απλώς έχουν βρει τους «ναι σε όλους και σε όλα» και τα κάνουν.  

Πάλι καλά που...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Το «άδειασμα» Κοτζιά και το νέο, βυζαντινό παιχνίδι στα Βαλκάνια

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

 

Συμβαίνει κάτι στο παρασκήνιο της κυβέρνησης που δεν είναι, ακόμη, γνωστό στις πραγματικές του διαστάσεις. Όμως απειλεί τη φαινομενική συνοχή της. Διότι το «άδειασμα» που υπέστη ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς και ηχηρό ήταν και, από χαρακτήρα, δεν θα το αφήσει αναπάντητο. Και η δική του δήλωση όμως, «εμείς (οι ΥΠΕΞ), ό,τι ήταν να κάνουμε το κάναμε, τώρα το θέμα είναι στα χέρια των πρωθυπουργών» ήταν ανεξήγητη για έναν υπουργό με την πείρα και την ικανότητα του Κοτζιά. 

 

Δεν έγινε τυχαία. Κάπου απέβλεπε ο υπουργός Εξωτερικών. Όπως και η αντίδραση των πρωθυπουργικών κύκλων, με τη μορφή non paper, ήταν σαφής αιχμή κατά του υπουργού και, μάλιστα, ειρωνική.

 

Και οι δύο πλευρές ήξεραν τι ήθελαν και τι έλεγαν και το θέμα είναι γιατί το έκαναν δημόσια;

Καταρχάς, το πρώτο ζήτημα είναι ποιος θα χρεωθεί τη «λύση». Μια «λύση» που ο κ. Τσίπρας μπορεί να κάνει πως δεν καταλαβαίνει αλλά θα έχει βαριές συνέπειες και στην Ελλάδα και στην πολιτική του καριέρα. Προφανώς και θα σκεφτόταν να την χρεώσει στον υπουργό του εάν αυτό ήταν κάποια στιγμή αναγκαίο. Ο δε υπουργός, φοβούμενος και αυτός πως θα χρεωθεί τη συνολική απαξίωση, πέταξε το μπαλάκι στο Μαξίμου. Λίγο πολύ μας λέει δεν κάνω μόνος ό,τι κάνω, έχω οδηγίες και την τελική ευθύνη την έχει άλλος. Αυτήν την τελική ευθύνη προσπαθούν να αποσείσουν Κοτζιάς και Τσίπρας.  


Μην έχετε καμιά αμφιβολία πως στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να σωθούν, κάποια στιγμή, θα εφεύρουν διάφορες διαβολικές δυνάμεις που υπονομεύουν την ουτοπία της Αριστεράς…


Ακόμη και αν οι εκλογές γίνουν στο τέλος της τετραετίας, κάτι δύσκολο αλλά όχι απίθανο, ουσιαστικά έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. Από δω και πέρα ό,τι γίνεται, γίνεται με τη σκέψη στην εκλογική αναμέτρηση. Το ποιος και πώς θα σωθεί κάποιος πολιτικός, και μάλιστα κυβερνητικός, είναι το πρώτιστο ζητούμενο. Αυτή είναι η φύση του πολιτικού. Προέχει, ακόμη και του εθνικού συμφέροντος, η πολιτική του σωτηρία.

Το Σκοπιανό δεν είναι από τα ζητήματα με τα οποία κερδίζονται εκλογές. Αντιθέτως, είναι από εκείνα που χάνονται εκλογές.

Μια λύση σαν και αυτή που διαφαίνεται, μπορεί για τον κ. Τσίπρα και τους οπαδούς του να αποτελεί νίκη (σημ.: «μια λέξη πριν το Μακεδονία θα αποτελεί νίκη», ήταν η δήλωσή του μετά τη συνάντησή του με τον Μπουτάρη), για την πλειοψηφία των Ελλήνων, όμως, θα είναι μια ντροπιαστική ήττα.


Μια τέτοια εξέλιξη όχι μόνο θα οδηγήσει σε εκλογική ήττα τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά θα απαξιώσει και τον ίδιο τον κ. Τσίπρα. Δεν είναι καθόλου σίγουρο πως στο μετεκλογικό τοπίο, εάν χρειαστούν συνεργασίες, τα άλλα κόμματα θα δεχθούν να τις κάνουν με τον Τσίπρα παρόντα. Τίποτα δεν αποκλείει πως θα ζητήσουν την εξαίρεσή του. Ενδεχομένως να δεχθούν να μιλήσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ εάν συγκεντρώσει ποσοστό που θα του επιτρέπει να έχει λόγο στο μετεκλογικό τοπίο αλλά, ήδη από τώρα, ακούγεται πως το πρόβλημα θα εστιαστεί στον ίδιο τον κ. Τσίπρα και στον ακραίο αμοραλισμό με τον οποίο πολιτεύεται. Κάτι γνωρίζει από αυτά ο κ. Κοτζιάς, και επειδή γνωρίζει, είναι αδύνατον να μην βλέπει το μετεκλογικό τοπίο και το ρόλο του ίδιου σ’ αυτό.


Ως προς την ουσία, τώρα, του ζητήματος, εκείνο στο οποίο φαίνεται να κατέληξαν οι δύο υπουργοί Εξωτερικών ήταν μια ονομασία «Άνω ή Βόρεια Μακεδονία», με εκκρεμές το θέμα του εύρους χρήσης της (erga omnes, όπως λένε οι ανά τους ελληνικούς καφενέδες λατινομαθείς). Ωστόσο το θέμα αυτό, μάλλον, το παρέπεμψαν στους δύο πρωθυπουργούς. Η καυτή πατάτα, δηλαδή, βρίσκεται στα χέρια του Τσίπρα. Για αυτό και η άμεση, ειρωνική και απροκάλυπτα επιθετική δήλωση, μέσω non paper, του Μαξίμου στις δηλώσεις Κοτζιά. Βεβαίως, τα άλλα επίμαχα ζητήματα, όπως ταυτότητα και γλώσσα, δεν συζητείται ότι θα έχουν τον επιθετικό προσδιορισμό «μακεδονική»
.

Το μείζον για την κυβέρνηση ήταν και είναι πώς θα διαχειριστεί επικοινωνιακά μια σύνθετη ονομασία. Και μόνο.

Ενδιαφέρον, όμως, έχει να δούμε...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Κάντε ησυχία. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύεται!

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΑΡΕΤΟΥ

Ήταν αναμενόμενο!

 

Η διαπραγμάτευση για το όνομα της FYROM δεν θα μπορούσε να διεξαχθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με άλλον τρόπο.

 

Άνθρωποι που σχεδίαζαν ως πολιτικά λογικό να εισβάλλουν στο Νομισματοκοπείο και να υπεξαιρέσουν χρήματα της ΕΕ, άνθρωποι που προετοιμάζονταν να ελέγξουν το σύνολο της πληροφόρησης, άνθρωποι που τις πράξεις και τις αποφάσεις τους θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια, άνθρωποι που είναι εχθροί της ανοικτής κοινωνίας, άνθρωποι που ο αριστερός βολονταρισμός καθοδηγεί τις πράξεις και τις αποφάσεις τους, αυτή και μόνο τη διαπραγμάτευση μπορούσαν να κάνουν.

 

    -- Προαποφάσισαν ότι στη διάρκειά της θα περιφρονούσαν και θα ανάτρεπαν την θεσμική υποχρέωσή τους να ενημερώνουν έγκαιρα και με πληρότητα την εθνική αντιπροσωπεία και τους θεσμικούς πολιτειακούς παράγοντες

.
    -- Χρησιμοποίησαν ένα πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής (εθνικής εμβέλειας) σε ένα αναλώσιμο επικοινωνιακό ιδεολογικό προϊόν κατά των πολιτικών τους αντιπάλων.

    -- Στη θέση του απαραίτητου και αναγκαίου συναινετικού κλίματος έβαλαν από την αρχή τον διχαστικό λόγο με τον οποίο έχουν διαπαιδαγωγηθεί σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής τους ζωής και ως αντιπολίτευση και κυβέρνηση διαπαιδαγωγούν τους Έλληνες πολίτες.

    -- Με τον διχαστικό τους λόγο έδωσαν ανάσα, χώρο και βήμα στον έξαλλο φασιστοειδή εθνικισμό να σπεκουλάρει ως αυθεντικός «μακεδονομάχος», όπως ακριβώς έκαναν με τον παραληρηματικό τους αντιευρωπαϊσμό επί «αγανακτισμένων», εκτοξεύοντας το εκλογικό ποσοστό των νεοναζί και όταν αυτός ο φασιστικός συρφετός επιτέθηκε οργανωμένα στον Γιάννη Μπουτάρη εμφανίστηκαν αυτόκλητα ως υπερασπιστές και υποστηρικτές του!

    -- Τις πολιτικές αντιδράσεις που προκάλεσαν οι χειρισμοί τους επιχείρησαν να τις αμβλύνουν με ενέσεις αισιοδοξίας στην κοινωνία για μία αναμενόμενη «νίκη» της χώρας, παρόμοια με τις «νίκες» που έφεραν στην ανάπτυξη, στην ευημερία, στη φορολογική δικαιοσύνη, στη μεταρρύθμιση του κράτους και στη διεθνή αξιοπιστία της χώρας.


Ποτέ δεν κατάλαβαν και ποτέ δεν πήραν υπ’ όψη τους τα αυτονόητα:

   

  Ότι το «Μακεδονικό» είναι πρόβλημα υπαρκτό μόνο για την Ελλάδα τη στιγμή που όλος ο πλανήτης έχει ήδη αναγνωρίσει το γειτονικό κράτος με το όνομα Μακεδονία, λόγω του δικαιώματος που έχει κάθε κράτος να ονομάζεται όπως εκείνο αποφασίσει, οπότε ναι μεν η ΕΕ και το ΝΑΤΟ αντιλαμβάνονται και μέχρις ενός σημείου κατανοούν την μακροχρόνια Ελληνική αντίδραση, αλλά σε περίπτωση αδιεξόδου της διαπραγμάτευσης η Ελλάδα θα είναι η χώρα που θα χρεωθεί το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης, αφού στα μάτια όλων μόνο η Ελλάδα έχει σήμερα πρόβλημα.

    Ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ (οι στρατηγικοί εταίροι της χώρα μας) αντιλαμβάνονται το αυτονόητο: Δηλαδή, ενώ η ελληνική κυβέρνηση είχε να διαχειριστεί έναν αυτοσυντηρούμενο εθνικισμό που τροφοδοτεί μία, εκ των πραγμάτων, αδικαιολόγητη φοβική οχύρωση, η κυβέρνηση Ζάεφ είχε να διαχειριστεί ένα βουνό αντιδράσεων αφού έπρεπε να πείσει ολόκληρο τον γειτονικό λαό ότι είναι σωστό και λογικό να αλλάξει το όνομα του κράτους του, κατ’ απαίτηση ενός γειτονικού κράτους, όταν όλος ο πλανήτης έχει αναγνωρίσει το ήδη υπάρχον όνομα.

    Ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ ανέμεναν από την ελληνική κυβέρνηση, να διαχειριστεί την διαπραγμάτευση έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ένταξη της FYROM στο δυτικό στρατιωτικοπολιτικό συνασπισμό ως ανάχωμα (επείγον αναγκαίο και απαραίτητο) στην Ρωσική διείσδυση, την οποία θεωρούν επικίνδυνη για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της περιοχής. Περιοχής που έχει αποκτήσει μεγάλη στρατηγική σημασία για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, ιδιαίτερα αφού η Τουρκία ως εταίρος του ΝΑΤΟ φαίνεται να εμπνέει πια φόβο για την προσήλωσή της στις αρχές και τους σκοπούς της συμμαχίας.

    Ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ ανησυχούν όχι απλά στο πλαίσιο του αέναου παιγνίου στρατηγικής της δύναμης, αλλά επειδή βλέπουν την πλήρη, την δομική, την ιστορική αδυναμία του Ρωσικού πολιτικού συστήματος να συμπεριφερθεί ως ηγέτης μιας πραγματικής υπερδύναμης (να εργαστεί δηλαδή για να βρει η Ρωσία τη θέση της στο παγκόσμιο στερέωμα ως παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας και όχι ως χώρα μαφιόζων που οργανώνει ραδιενεργές δολοφονίες, χακάρει κρατικές οντότητες και χρηματοδοτεί αποσταθεροποιητικά και νεοφασιστικά κόμματα στα δυτικά κράτη) και γι αυτό η ένταξη της  FYROM στο στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό τους είναι επείγουσα.

    Ότι με γνώμονα τα παραπάνω θα αξιολογήσει το ΝΑΤΟ τόσο την πρόθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στις μεταπολεμικές στρατιωτικοπολιτικές επιλογές της Ελλάδας ως συμμάχου χώρας, στην περίπτωση ενός ναυαγίου και στην νέα διαπραγμάτευση για το όνομα της FYROM, όσο και την ανάγκη ένταξης της τελευταίας στο ΝΑΤΟ με το σημερινό της όνομα.

 

Αν η διαφαινόμενη «αδυναμία» της κυβέρνησης Ζάεφ να διαχειριστεί όσα ήδη συμφωνήθηκαν έχει ήδη μπει στο αξιολογικό μικροσκόπιο της Δύσης για να βρεθούν πιθανοί ιοί Πουτινικής προέλευσης ως αιτία της, ας μην αμφιβάλλουμε ότι η μέχρι τώρα προκλητικά φιλοΣΥΡΙΖΑίικη πορεία του γνωστού ένοπλου βοεβόδα της στέπας πουτινάνθρωπου Ιβάν, είναι αρκετός λόγος, ώστε και η αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να ερευνάται ήδη στο μικροσκόπιο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για αντίστοιχους ιούς με ξενιστή τον ….σοσιαλδημοκρατικό(!) ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, του Κοτζιά και του Δραγασάκη, γνήσιων σοσιαλδημοκρατών από γεννησιμιού τους.

 

Ο αντιΕυρωπαϊσμός, ο αντιΑμερικανισμός και ο αντιΝΑΤΟϊσμός είναι σοβαρά λάθη που κάνουν κακό στην υγεία της χώρας μας.

 

Αλλά αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουμε πριν ψηφίσουμε το 2015 κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.   Γιατί τα λάθη επιτρέπονται αλλά πληρώνονται.

 

Δυστυχώς για όλους μας το κόστος τους είναι πια ανυπολόγιστο αφού φαίνεται ότι η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να ξεκολλήσει ούτε από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», ούτε και από την περήφανη «αντιιμπεριαλιστική» συμμετοχή μας στο «κίνημα των αδεσμεύτων» μαζί με τους τότε δικτάτορες Τίτο, Καντάφι και Αραφάτ.

 

Όταν μία κοινωνία αναθέτει στην όποια μορφή Αριστεράς να νοηματοδοτήσει ιδεολογικά το παρελθόν της έχει αυτομάτως...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Πανωλεθρίαμβος!

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κι εγώ σας λέω πως υπάρχει Θεός της Ελλάδος κι ότι έχει πάρει κατ' αποκοπή το έργο της σωτηρίας μας. 

Για ακούστε. (Οσοι δεν ξέρουν ιταλικά, να φορέσουν τα ακουστικά της μετάφρασης). Το ιταλικό δράμα μας το 'στειλε η Θεία Πρόνοια για να 'χει αύριο - μεθαύριο ο Τσίπρας τα μούτρα να μαζέψει τα περί παροχών και καθαρής εξόδου από το μνημόνιο και λόγω εκτάκτων διεθνών καταστάσεων να ξανακαθίσει στ' αυγά του και να τα κλωσήσει μέχρι τις εκλογές. Ετσι σώφρων, ρεαλιστής και πονεμένος θα μας πάει ώς τις κάλπες, τραβάτε με κι ας κλαίω.  

Το κλάμα σ' ομορφαίνει, κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Διότι εντωμεταξύ θα 'χουν βραχεί από τη συγκίνηση κάμποσα χαρτομάντηλα (μέσα και το δικό μου) που Κυριακή κοντή γιορτή θα λυθεί επιτέλους και το «σκοπιανό». Και ποιος δεν θα βγάλει στεναγμό ανακούφισης με μια τέτοια εξέλιξη;  

Καημό το 'χα να ανακουφιστώ μια φορά ταυτόχρονα με τον Τσίπρα, εγώ επειδή κλείσαμε μια πληγή δεκαετιών κι εκείνος γιατί, μ' αυτή την παντιέρα, θα μας πάει σε εκλογές κλείνοντας την δημοσκοπική του ψαλίδα από τα κεντροαριστερά. Αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις, αλλά και πότε συνεννοηθήκαμε εμείς οι δυο; 

Οι ασυνεννοησίες στηρίζουσι θεμέλια οίκων, θα φτερνιστώ και θα γκρεμιστεί η καλύβα σου. Και τι καλύβα! Αχυρένια μεν, αλλά μετά τρούλου και καμπαναριού! Ολο ντιγκ ντογκ είναι από προχθές το ελληνορθόδοξο κωδωνοστάσιο, επειδή οι «σχισματικοί» των Σκοπίων κατάλαβαν επιτέλους το λάθος τους και έστερξαν να μετονομαστούν σε Αρχιεπισκοπή Αχριδών. Και είναι ευχαριστημένος ο κ. Ιερώνυμος μ' αυτή την kinky μετονομασία; Μπορεί.

Μπορεί ακόμα μπορεί, να έχει πια τρελαθεί, και τότε ποιος θα ρωτήσει να μάθει ποτέ το γιατί; Για ποιο λόγο φάγαμε όλη μας τη ζωή  κυνηγώντας Μεγαλέξανδρους για να δρέψουμε, θεσμικώς εξανδραποδισμένοι και εθνικώς διχασμένοι, μια εντελώς αυτονόητη λιλιπούτεια δημοκρατία πάνω από το κεφάλι μας;  

Ενα μικρό κράνος πες εσύ καλύτερα, πάνω στο οποίο...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Το δώρο του Ζάεφ στην Ελλάδα και πως χάθηκε μέσα από τα χέρια του Τσίπρα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σακάρας 

Δικηγόρος

Πέρασαν πάνω από δέκα ημέρες… από εκείνο το απόγευμα που έπεσα πάνω στην είδηση για τ’ ότι ο Πρωθυπουργός μας συζήτησε με τον Πρωθυπουργό των Σκοπίων Ζάεφ, ένα άλλο όνομα, τ’ οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει «κοινή συνισταμένη», ώστε να κλείσει επιτέλους μία εκκρεμότητα τριάντα σχεδόν ετών. 

«Μακεδονία του Ίλιντεν» ήταν η ρηξικέλευθη ιδέα που ώθησε τον Τσίπρα να σηκώσει το τηλέφωνο για να ενημερώσει τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης. Κι όλο αυτό τη στιγμή που ένα πέπλο μυστικής διπλωματίας πλανάται πάνω από την διαπραγμάτευση που «τρέχουν» οι Κοτζιάς – Ντιμιτρόφ εδώ και πολύ καιρό, με φόντο την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο.  

Από τότε, άπειρα σχόλια, δεκάδες άρθρα και πολλές δηλώσεις ακολούθησαν για τους λόγους που ο Τσίπρας συζήτησε το «Μακεδονία του Ίλιντεν» με τον Ζάεφ. 

Άλλοι χρέωσαν στον Πρωθυπουργό άγνοια της Ιστορίας και των συμβολισμών μιας τέτοιας ονομασίας, άλλοι απέδωσαν την κίνησή του ως εσκεμμένη ανάδειξη ενός ονόματος που δεν θα περνούσε ποτέ από την Βουλή, απλώς και μόνο για να αλλάξει την ατζέντα γι’ ακόμα μία φορά. Άλλοι, πάλι, θεώρησαν ότι το «Μακεδονία του Ίλιντεν» ίσως και να συνάρπασε τον Τσίπρα, θυμίζοντάς του τα νιάτα του στην ΚΝΕ, θεωρώντας την ανάδειξη μίας λαϊκής (sic) εξέγερσης ως συνθετικού στο όνομα των Σκοπίων μία αριστερόστροφη προσέγγιση στην προσπάθεια επίλυσης του ζητήματος της ονομασίας. Σήμερα πάλι, κυβερνητικές πηγές κάνουν λόγο για χαμένη ευκαιρία. Αν δεν είχε διαρρεύσει - λένε - το όνομα, αν δεν είχε «καεί», η λύση θα ήταν κοντά. Θα είχαν καταφέρει -λένε- να προετοιμάσουν το έδαφος απέναντι στα άλλα κόμματα και την κοινή γνώμη. 

Όλα ένας απέραντος τακτικισμός. 

Για εμένα πάλι, από εκείνο το απόγευμα βασανίζει την σκέψη μου μόνο ένα ερώτημα που φοβάμαι πως θα μείνει αναπάντητο. «Κι αν κάποιος που γνώριζε για την εξέγερση του Ίλιντεν ή κάποιος που δεν προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί το εθνικό αυτό θέμα για λόγους μικροπολιτικής ήταν στην θέση του Τσίπρα;».  

Ίσως ήταν η πρώτη φορά, εδώ και δεκαετίες, που η ηγεσία των Σκοπίων (ανεξάρτητα ποια) είχε πάρει ένα ρίσκο που θα μπορούσε να γυρίσει μπούμερανγκ εναντίον της και να αντιστρέψει το κλίμα εις βάρος της Ελλάδας σε ΗΠΑ και Ευρώπη αναφορικά με το ζήτημα. Διότι η παραδοχή του Ζάεφ πως το «Μακεδονία του Ίλιντεν» θα μπορούσε να ξεκλειδώσει την προϋπόθεση της ονομασίας έναντι όλων αλλά και της συνταγματικής αναθεώρησης στα Σκόπια κρύβει μέσα της μία άλλη βαθύτερη και πιο ωμή παραδοχή. Ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων παραδέχεται ευθαρσώς στον Τσίπρα ότι οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι(!!). 

Αλήθεια πότε είναι η τελευταία φορά που θυμάστε κάποιον από την πλευρά των Σκοπιανών να κάνει μια τέτοια παραδοχή; 

Μάλλον θα πρέπει να φτάσετε στον γερό-Γκλιγκόροφ και το μακρινό 1992-3 με αντίστοιχες έμμεσες παραδοχές. 

 Αντίθετα, επί είκοσι πέντε και πλέον χρόνια (ως εντός πολλών εισαγωγικών «Μακεδονία» ,γιατί η προσπάθεια για την δημιουργία «μακεδονικού έθνους» ξεκινά έναν αιώνα πριν), οι γείτονες χτίζουν συστηματικά -μέσω προπαγάνδας είτε φθηνής, είτε και πανεπιστημιακής ακόμα στο εσωτερικό ή το εξωτερικό (ΗΠΑ, Αυστραλία)- ένα ανύπαρκτο ιστορικό παρελθόν, στο οποίο χωράνε από τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Φίλιππο έως τον Σαμουήλ (ναι της Βουλγαρίας!!) και τον Αυτοκράτορα Βασίλειο τον Μακεδόνα (ναι τον Βουλγαροκτόνο!!), και το οποίο αφορά το δήθεν «Έθνος των Μακεδόνων». Έρχεται λοιπόν ο Ζάεφ και κάνει ένα δώρο στον Αλέξη… Μόνο που εκείνος είτε δεν ξέρει είτε δεν ενδιαφέρεται να το ξετυλίξει. Η επανάσταση του Ίλιντεν διοργανώθηκε από την Σλαβόφωνη Εσωτερική Μακεδονο-Αδριανουπολιτική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΑΕΟ). Απώτερος σκοπός ήταν η αυτονόμηση της Μακεδονίας ώστε να είναι, σε επόμενο στάδιο, ευκολότερη η προσάρτηση της αυτόνομης πλέον Μακεδονίας στην ήδη αυτόνομη Βουλγαρία. Δηλαδή όπως είχε συμβεί και με την Ανατολική Ρωμυλία.  

Το ερώτημα όμως παραμένει. Ο Τσίπρας δέχθηκε να συζητήσει ένα όνομα εκτός των προτάσεων Νίμιτς. Καλώς ή κακώς το έκανε, αγνοώντας ή μη τους συμβολισμούς του «Ίλιντεν». Αν ένας άλλος πρωθυπουργός (στην θέση του Τσίπρα) αντιλαμβανόταν τη συγκυρία θα είχε κάνει μία ρελάνς ολκής. Δεν είναι τυχαίο που το συνθετικό «Ίλιντεν» άφησε ικανοποιημένα τα βουλγαρικά ΜΜΕ. Υποδηλώνει την απαρχή του ξεσηκωμού των σλαβοφώνων στην Μακεδονία κατά των Οθωμανών, αλλά και των λοιπών εθνικισμών στην περιοχή (ελληνικού, σερβικού κτλ). Δεν υπάρχει ιστορική πηγή που να αμφισβητεί την προέλευση των επαναστατών. Ακόμη, χαρακτηριστικό είναι ότι και οι εκθέσεις δυτικών κυβερνήσεων της δεκαετίας του 1990 κάνουν λόγο για «Σλαβομακεδόνες» και όχι για «Μακεδόνες» όταν αναφέρονται στα Σκόπια.  

Ναι! Ένας άλλος πρωθυπουργός με μόρφωση και αντίστοιχη γνώση της Ιστορίας θα έβλεπε μπροστά του έναν «γόρδιο δεσμό» κι ένα «σπαθί» που ο συνομιλητής θα του είχε προσφέρει για να τον κόψει. «Εφόσον θεωρείτε ότι το «Μακεδονία του Ίλιντεν» σας προσφέρει την ευχέρεια για την υιοθέτησή του έναντι όλων και ικανό να οδηγήσει σε συνταγματική αναθεώρηση, τότε μου λέτε ότι είστε Σλάβοι, κάτοικοι της Μακεδονίας, άρα Σλαβομακεδόνες κύριε Ζάεφ…Άρα γιατί όχι Σλαβομακεδονία;». Ρουά ματ. Ο χρόνος θα είχε γυρίσει στο μακρινό 1992. 

Γνωρίζω πως πρόκειται για μια ονομασία που δεν θέλουν οι αλβανόφωνοι. Ίσως δεν τη θέλουν και οι Βούλγαροι. Το Ίλιντεν είναι ελκυστικότερο για εκείνους. Ίσως να ξεσήκωνε αντιδράσεις και στην Ελλάδα, αφού θα προτιμούσαμε το «Βαρντάρσκα» ίσως. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο όμως. Δεν ψάχνουμε τη λύση στο ζήτημα της ονομασίας. Συζητάμε για το πώς χάθηκε μια κίνηση που θα μετέφερε το βάρος της λύσης στην απέναντι πλευρά και μάλιστα ανεπιστρεπτί. Οι Σκοπιανοί έβαλαν στο τραπέζι το «Μακεδονία του Ίλιντεν», εκείνοι έκαναν την παραδοχή για την σλαβική τους προέλευση. Εκείνοι θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί δεν δέχονται το «Σλαβομακεδονία». Εξάλλου περιέχει το «-μακεδονία», για το οποίο επί δεκαετίες μάχονται και προσπαθούν να επιβάλλουν. 

Το θέμα είναι πως για ακόμα μία φορά, σε κρίσιμες ( και πάλι) στιγμές για ένα ζήτημα που για την χώρα μας δεν είναι φλέγον, αλλά ζήτημα αξιοπρέπειας...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ο κούριερ που πίστεψε ότι είναι διαπραγματευτής

Του Αντώνη Πανούτσου

Θα μπορούσε να  το είχαν πλασάρει σαν Uttar Maisedoniya. Северная Македония ή North Kimasedonia. 

Το θέμα όμως δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθήσει να πλασάρει την μετονομασία της FYROM στα Χίντι, στα ρωσικά ή στα σουαχίλι.

Το θέμα δεν είναι αν στα αγγλικά το «Severna Makedonija» μπορεί να μεταφραστεί σαν «Aurora Macedonia» αφού κανένας δεν πρόκειται να αποκαλέσει τα Σκόπια «Μακεδονικό Σέλας» ή  «Μακεδονία της Αυγής».  

Το θέμα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε έναν από τους αυτοσχεδιασμούς που προσπαθούν να καλύψουν τις αποτυχίες του απέφυγε  να μεταφράσει το «Severna Makedonija» ώστε όσο λιγότεροι γίνεται να καταλάβουν ότι είναι το «North Macedonia» ή «Βόρεια Μακεδονία». Η τακτική του «Πες το και όπου πιάσει» και η παντελής έλλειψη στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί να κερδίσει χρόνο με τεχνικές παπατζή.

Από το τέλος του εμφύλιου πλασάρεται το παραμύθι της ξενόδουλης δεξιάς. Της δεξιάς που φτάνει οι αμερικάνοι και οι γερμανοί να αγριοκοιτάξουν και είναι έτοιμη να τους δώσει τα πάντα.   

Τον Ιανουάριο του 2015 ο λαός ψήφισε την πρώτη κυβέρνηση αριστερά.  Του ΣΥΡΙΖΑ που εκτός από σκισμένα μνημόνια, και νταούλια στις αγορές είχε δεσμευτεί ότι «Στρατηγικός στόχος είναι η απεμπλοκή της χώρας από το ΝΑΤΟ και η διάλυσή του». Μια θέση που αναφέρθηκε σαν επίσημη θέση του κόμματος τον Αύγουστο του 2014 στην Βουλή από τον Θόδωρο Δρίτσα. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να βγούμε και να διαλύσει τον ΝΑΤΟ ψάχνει ονόματα κοινής αποδοχής για τα Σκόπια. Ωστε να μπορέσουν να μπουν στο ΝΑΤΟ. Τι έχει συμβεί;

Ένα που μπορεί να συμβαίνει είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πιέζεται από τους Αμερικάνους και τους Γερμανούς να συμφωνήσει σε ένα όνομα. Αν όμως πιέζεται και υποχωρεί για την ονομασία των Σκοπίων πόσο παπάτζα ήταν τα ««Να φύγουμε. Το λέει το συνέδριό μας με επίσημη απόφαση» που έλεγε ο Δρίτσας στην Βουλή το 2014.

Δεύτερον που μπορεί να συμβαίνει είναι «Η σημερινή κυβέρνηση έρχεται να δώσει λύση στο πρόβλημα αυτό με την γείτονα χώρα και το κάνει με διεθνής όρους, με ευρωπαϊκή προοπτική και με σκοπό την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, την κοινή ιστορία και τον πολιτισμό της συνεργασίας» όπως έγραψε ο στοχαστής Καρανίκας στο facebook. Μόνο που τότε και το ΝΑΤΟ πρέπει να αγωνίζεται για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών και τον πολιτισμό της συνεργασίας.

Τρίτον ο Κοτζιάς και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να κατάλαβαν ότι με τους δικές τους δυνάμεις όχι δεν μπορεί να βγάλουν την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ αλλά από την Eurovision. Να έχουν περιοριστεί να διαρρέουν ονόματα για τα Σκόπια και όταν αυτά δεν πιάνουν να πηγαίνουν πίσω για να τους δώσουν καινούργια.  

Ακόμα μια ιστορία που...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Σκληρές αλήθειες για το όνομα των Σκοπίων

Μόνο σταθερότητα δεν θα φέρει στα Βαλκάνια η αναγνώριση (από εμάς!) ενός έθνους και μιας γλώσσας που δεν υπάρχουν

Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Οταν το 1923 Ελληνες διπλωμάτες και πολιτικοί υπέγραφαν τη Συμφωνία Υποχρεωτικής Ανταλλαγής των Πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία ενσωματώθηκε στη Συνθήκη της Λωζάννης, άφησαν «παραθυράκια» ανοιχτά, με συνέπειες καταστροφικές για την Ελλάδα.

Ενώ ήταν γνωστό ότι η περιοχή της Δυτικής Θράκης συμπεριλαμβάνεται στον λεγόμενο «Εθνικό Ορκο» που έδωσαν οι βουλευτές της οθωμανικής Βουλής στην τελευταία της συνεδρίαση στην Κωνσταντινούπολη, πριν από τη διάλυσή της και τη συγκρότηση της «Εθνοσυνέλευσης του Μεγάλου Τουρκικού Εθνους» στην Αγκυρα, δέχτηκαν να εξαιρεθούν της ανταλλαγής οι μουσουλμάνοι της Δ. Θράκης.  

Αυτό, μάλιστα, έγινε ύστερα από απαίτηση της ελληνικής πλευράς για να εξαιρεθούν της Ανταλλαγής και οι Ελληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου, και να σωθεί έτσι και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

 

Δηλαδή, δεχτήκαμε την παραμονή μουσουλμάνων σε μια περιοχή που γειτνιάζει με τα ελληνοτουρκικά σύνορα και μπορεί σχετικά εύκολα -αν το επιτρέψουν οι συνθήκες- να «ενσωματωθεί» στην Τουρκία, τη στιγμή μάλιστα που στον «Εθνικό Ορκο» υπάρχει άρθρο που λέει ότι «οι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης θα αποφασίσουν για το μέλλον τους με τοπικό δημοψήφισμα».

 

Τα χρόνια πέρασαν και αποδείχτηκε ότι εκείνη η συμφωνία τελικά δεν διασφάλισε τα εθνικά μας συμφέροντα. Οι 100.000 μουσουλμάνοι της Θράκης μετατράπηκαν σε «Τούρκους» και αποτελούν μέρος του εθνικού σχεδιασμού της Τουρκίας για επέκταση προς δυσμάς, ενώ οι 150.000 Ελληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου εκδιώχθηκαν και έμειναν δύο χιλιάδες γηρασμένες και βασανισμένες ψυχές, έρμαιο και παιχνιδάκι της τουρκικής βαρβαρότητας. Αυτά γίνονται όταν αφήνεις παραθυράκια στις συμφωνίες.

Πάμε τώρα στη συμφωνία που τεκταίνεται και είναι πιθανόν να έλθει προς έγκριση στην Ελληνική Βουλή. Πριν πάμε όμως στη συμφωνία, να κάνουμε ορισμένες παραδοχές:

•Μακεδονικό έθνος υπάρχει; 

Οχι, δεν υπάρχει και δεν έχει καταγραφεί στην παγκόσμια Ιστορία.

 

•Μακεδονική γλώσσα υπάρχει;  

Οχι, όπως έχουν γνωμοδοτήσει ο κ. Μπαμπινιώτης αλλά και γλωσσολόγοι διεθνούς φήμης και αποδοχής.

 

•Σλαβομακεδονικό έθνος και γλώσσα υπάρχουν; 

Οχι, είναι δημιούργημα της Αριστεράς για να «περιτυλίξουν» την εθνική υποχώρηση που προετοιμάζουν δεκαετίες τώρα.

 

•Υπάρχουν τρεις Μακεδονίες; 

 Οχι, αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα που διαδίδεται, ότι δήθεν με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1913 η Ελλάδα πήρε το 50% της Μακεδονίας, η Σερβία το 28%, η Βουλγαρία το 9% και η Αλβανία το 1%. Εψαξα και διάβασα τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου και πουθενά δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο. Είναι ένα μεγάλο ψέμα.

 

•Ιστορικά η Μακεδονία εκτεινόταν στα σημερινά Σκόπια και στη Βουλγαρία; 

Οχι, και απόδειξη σε αυτό είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν αρχαίες μακεδονικές πόλεις, με εξαίρεση την αρχαία Ηράκλεια, που βρίσκεται δίπλα στο Μοναστήρι.
 

Συνοψίζουμε: Μακεδονικό έθνος και γλώσσα δεν υπάρχουν, τρεις Μακεδονίες δεν υπάρχουν, γεωγραφικά η Μακεδονία δεν εκτείνεται πέραν των ελληνικών συνόρων.  

Αρα, αν δεχτούμε αυτές τις παραδοχές, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Δεν αναγνωρίσαμε ποτέ «μακεδονική γλώσσα»

Γράφει ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης 

Καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πρόσφατα ακούστηκε από επίσημα χείλη ότι η Ελλάδα έχει αποδεχθεί (και οιονεί αναγνωρίσει) ήδη την ονομασία «μακεδονική γλώσσα» από το 1977, με προφανή αναφορά στην Τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την τυποποίηση (standardization) των γεωγραφικών ονομάτων που έλαβε χώρα στην Αθήνα 17 Αυγ. – 7 Σεπτ. τού 1977. 

Η άποψη αυτή άκουσα να επαναλαμβάνεται και από άλλους, έχοντας ίσως ξεκινήσει ως «επιχείρημα» των ίδιων των Σκοπιανών στη διαπραγμάτευση. Οι γραμμές αυτές γράφονται για να φωτίσουν το όλον θέμα.

Μια γρήγορη έστω αναδρομή στα σχετικά Πρακτικά τής Διάσκεψης δείχνει χωρίς καμιά αμφιβολία ότι στη Συνάντηση αυτή συζητήθηκε (ως συνέχεια άλλων προηγηθεισών Διασκέψεων) ως μόνο θέμα και για πολλές χώρες και γλώσσες (Κινεζική, Αραβική, Εβραϊκή, Ινδική, Ασιατικές γλώσσες κ.ά.) πώς θα μεταγραμματίζονται τα τοπωνύμιά τους με λατινικούς χαρακτήρες («romanization») βάσει ενός συστήματος μεταγραμματισμού (transliteration) των γραμμάτων τού αλφαβήτου τους που θα διευκολύνει να διαβάζονται ευρύτερα.

Η ελληνική αντιπροσωπία, απαρτιζόμενη από γλωσσολόγους, ιστορικούς, μέλη τής γεωγραφικής υπηρεσίας στρατού κ.ά., παρέστη ειδικά για το σύστημα μεταγραμματισμού τού ελληνικού αλφαβήτου, επιφυλασσόμενη να προτείνει δικό της σύστημα.

Φυσικά και δεν ετέθη ποτέ σε εκείνη τη Διάσκεψη θέμα αναγνώρισης τής ονομασίας τής γλώσσας των Σκοπίων ως Μακεδονικής. Αν επρόκειτο να τεθεί τέτοιο θέμα, άλλη θα ήταν η σύνθεση τής ελληνικής αντιπροσωπίας αλλά θα εναντιωνόμαστε και όλα τα μέλη τής αντιπροσωπίας που έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους με διάφορες ευκαιρίες. Και θα χαλούσε ο κόσμος στην Ελλάδα! Επ΄ ευκαιρία, στη Διάσκεψη δεν προσήλθαν μέλη τής Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας αλλά ένα μόνο μέλος (Colonel Miroslav Peterska), εκπρόσωπος τής Γιουγκοσλαβίας (Belgrade, Yugoslavia).

Αρα αυτό που αποφασίστηκε, όπως και με όλες τις άλλες γλώσσες, είναι ο απλός μεταγραμματισμός με λατινικούς χαρακτήρες τής γλώσσας των Σκοπίων και όχι η ονομασία της ως «μακεδονικής γλώσσας»!

Στη «σύσταση» περιγράφεται...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας και ταυτότητας

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ

Φαίνεται ότι η εκκλησιαστική διπλωματία τα καταφέρνει καλύτερα από την κρατική. Διαβάζοντας το ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τη Σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων μαθαίνουμε ότι οι Σκοπιανοί κληρικοί ζητούν να επανέλθουν στην κανονική τάξη με όνομα που δεν περιέχει τον όρο «Μακεδονία»! Συγκεκριμένα το Πατριαρχείο κάνει λόγο για «Αρχιεπισκοπή Αχριδών», ενώ η δημοσιογραφική έρευνα μάς ενημερώνει ότι πιθανόν στον τίτλο Αχριδών να προστεθεί ο όρος «και Πρώτης Ιουστινιανής». Βλέπουμε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Σερβίας και η Εκκλησία της Ελλάδος δεν άλλαξαν στάση από το 1967 μέχρι σήμερα απέναντι στο σκοπιανό εκκλησιαστικό μόρφωμα που κατασκεύασε ο Τίτο. Αυτή η αμετακίνητη στάση ανάγκασε τους Σκοπιανούς να υποχωρήσουν τουλάχιστον στον εκκλησιαστικό τομέα. Το θέμα δεν λύθηκε, πάντως έχει εισέλθει σε καλό δρόμο.

Αντιστοίχως αμετακίνητη πρέπει να είναι και η στάση όλων των πολιτικών και διπλωματικών παραγόντων απέναντι στην κυβέρνηση των Σκοπίων. Να εμμείνουμε στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών που ελήφθη υπό την Προεδρία του αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1992. Να μην δεχθούμε καμία σύνθετη ονομασία, η οποία θα περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία». Ούτε Άνω-Gorna, ούτε Βόρεια-Severna, ούτε Νέα-Nova, ούτε οποιονδήποτε άλλο προσδιορισμό. Όλα αυτά τα ονόματα διαιωνίζουν και επιβραβεύουν τον αλυτρωτισμό των ψευδομακεδόνων, αλλά και τον αναγεννώμενο βουλγαρικό εθνικισμό, που έχει αρχίσει να εναγκαλίζεται σφικτά τα Σκόπια.

Το «Βόρεια Μακεδονία», το οποίο συζητείται, είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα. Βόρεια σημαίνει ότι κάποια στιγμή πρέπει να ενωθεί με τη Νότια, δηλαδή διεθνώς θα δίδεται το μήνυμα ότι τα Σκόπια δικαιούνται να απορροφήσουν την ελληνική Μακεδονία. Θυμίζω ότι το Βόρειο Βιετνάμ ενώθηκε με το Νότιο και μάλιστα με πόλεμο, ενώ η Βόρειος και η Νότιος Κορέα συζητούν για μελλοντική ένωση, παρά τα εμπόδια.

Παράλληλα με το όνομα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την επίσημη ονομασία της γλώσσας και της εθνότητας. 

Δεν πρέπει να βάλουμε την υπογραφή μας στην αναγνώριση ενός κατασκευασμένου έθνους, το οποίο γεννήθηκε στους κόλπους της Κομμουνιστικής Διεθνούς και έλαβε σάρκα και οστά από το καθεστώς του Τίτο. Το «μακεδονικό» έθνος κατασκευάσθηκε για να διεκδικεί εδάφη, ιστορία και πολιτισμό από τον Ελληνισμό. Εάν το αναγνωρίσουμε είναι σαν να ομολογούμε ενώπιον της διεθνούς κοινότητος ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΚΚΛΗΣΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Δι’ ευχών «Αχριδών»

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ


Τα Σκόπια εγκαταλείπουν τον όρο «Μακεδονία» στην ονομασία τής μέχρι τώρα σχισματικής Εκκλησίας τους για πρώτη φορά από την ίδρυσή της, αφαιρώντας έτσι ένα «αγκάθι» στην εν εξελίξει διαπραγμάτευση με την Ελλάδα. 


Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αποφάσισε να εξετάσει θετικά το αίτημα επαναφοράς στην κανονικότητα της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκκλησίας» με το όνομα «Αρχιεπισκοπή Αχριδών» και έχει ιδιαίτερη σημασία ότι τη σχετική επιστολή προς τον κ.κ. Βαρθολομαίο υπογράφει ο πρωθυπουργός της FYROM, Ζόραν Ζάεφ. Σε ό,τι μας αφορά, είναι η πρώτη αφαίρεση του όρου «Μακεδονία» από τους γείτονες από έναν κορυφαίο θεσμό όπως η Εκκλησία, εξέλιξη που εξαλείφει τους λόγους για τους οποίους η Εκκλησία της Ελλάδος αρνείται έως τώρα να την αναγνωρίσει.


Ας μην ξεχνάμε ότι ένα από τα επιχειρήματα που οι κατά τόπους μητροπόλεις χρησιμοποιούσαν για να κατεβάσουν τον κόσμο στα συλλαλητήρια ήταν και η «χρήση» του όρου «Μακεδονία» στον τίτλο της Εκκλησίας της FYROM.  


Κατά τα φαινόμενα ο Σλαβομακεδόνας ηγέτης άρπαξε την «μπουκιά» από το στόμα των Βουλγάρων και... στο βάθος των Ρώσων. Το φθινόπωρο η σχισματική Εκκλησία είχε προσφύγει στο Πατριαρχείο Βουλγαρίας, που κατά πολλούς επηρεάζεται, αν δεν ελέγχεται, από το Πατριαρχείο Μόσχας, ζητώντας του να καταστεί «Μητέρα Εκκλησία». Οπως ήταν φυσικό, η Σόφια δέχτηκε μετά χαράς να πάρει στην αγκαλιά της τα «αδέλφια», για λόγους όχι μόνο θρησκευτικούς. Ολα δείχνουν ότι μεταξύ φιλοδυτικού Ζάεφ και κ.κ.Βαρθολομαίου λειτουργούσε δίαυλος για την ένταξη της Εκκλησίας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο με άλλο όνομα, χωρίς το «Μακεδονία». Από αυτή την εξέλιξη, πάντως, βγαίνουν όλοι κερδισμένοι, πλην Βουλγαρίας και Ρωσίας.


Ο Ζάεφ διευκολύνει τη διαπραγμάτευση με την Αθήνα και κερδίζει σε δημοφιλία μεταξύ των πιστών. Η «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία» διώχνει τη ρετσινιά της σχισματικής και εισέρχεται σε τροχιά εκκλησιαστικής κανονικότητας με το όνομα «Αρχιεπισκοπή Αχριδών». 


Η Εκκλησία της Ελλάδος...

Υπαρκτου συριζοκηφηνοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία