ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητης εθνικής ξεφτίλας κωμωδία

Σαν σήμερα (4/6/ΧΧΧΧ)

1070: Παρασκευάζεται για πρώτη φορά το τυρί Ροκφορ σε μία σπηλιά στο γαλλικό χωριό Ροκφόρ

1942: Αρχίζει η Ναυμαχία του Μίντγεουεϊ μεταξύ Γιαπωνέζων και Αμερικανών.

1948: Ιδρύεται το αθλητικό σωματείο Ομόνοια Λευκωσίας.

1984: Ο Μπρους Σπρίνγκστιν κυκλοφορεί το «Born in the USA».

1989: Το καθεστώς της Κίνας γράφει μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του, με τη σφαγή των φοιτητών στην πλατεία Τιεν Αν Μεν.

1929: Γεννιέται ο Κάρολος Παπούλιας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

1975: Γεννιέται η Ατζελίνα Τζολί

1798: Πεθαίνει ο ιταλός καρδιοκατακτητής Τζιάκομο Καζανόβα

2001: Πεθαίνει ο Ντίνος Ηλιόπουλος

2007: Πεθαίνει ο Σωτήρης Μουστάκας

2016: Πεθαίνει σε ηλικία 74 ετών, επειτα από μάχη 32 χρόνων με τη νόσο του Πάρκινσον  θρύλος της πυγχαμίας, Μοχάμεντ Αλι

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι γόνοι σαθρών βλημάτων πάντα επί καθισμάτων...

Του ΜΙΧΑΛΗ ΦΙΟΡΑΝΤΕ

Ήταν γερός καί ικανός
καί λάτρευε τ’ αστέρια,
άνοιγε πάντα τά φτερά
νύχτες καί μεσημέρια.
•••
Τραβούσε πάνω στά βουνά
μέ χιόνι ή λιακάδα,
ήτανε όμως άγνωστος
σέ όλη τήν Ελλάδα.
•••
Ανωνυμίας οπαδός
δέν λάτρευε τίς δόξες,
μιάς κοινωνίας βλαβερής
μέ βίτσια καί μέ λόξες.
•••
Πίστευε στήν αφάνεια
καί κλείδωνε τίς πόρτες
γιά νά γλιτώσει τό κακό
όταν φανούν οι μόρτες.
•••
Οι μόρτες οι αόρατοι.
Από τήν εξουσία
τόν λυτρωμό δέν πρόσμενε
ούτε καί σημασία.
•••
Τήν σημασία εξ αυτών
επί τών καθισμάτων
όπου χαίρονταν όνομα
ώς γόνοι φαντασμάτων.
•••
Διάβαζε τά βιβλία του
μέ τά γυαλιά στά μάτια
καθότι υπερήλικας
-όχι λακές μέ γάντια.
•••
Μέ τόν ξεγέλασε η ζωή
-σύζυγος τού θανάτου-
καί μία «μέρα πυρκαγιάς»
σέρνει τά γόνατά του,
•••
νά δεί τήν πόλη που παλιά,
τόσο τήν αγαπούσε
καί στά γραφτά του νεαρός
μέ στίχους τήν υμνούσε.
•••
Η πόλη όμως χάθηκε
τήν πήραν εργολάβοι,
η Ιστορία μούχλιασε
χωρίς νά καταλάβει,
•••
πώς συμμορίες λήσταρχων
τήν είχανε πουλήσει
καί πόρνη πιά κατάντησε
ΜΕ ΝΤΑΒΑΝΤΖΗ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.
(…)
«Ζούμε σε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ …χρεοκοπία

Του ΛΟΥΚΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Πολλές φορές έχει γραφτεί ή ειπωθεί. Το DNA της εποχής του Πολυτεχνείου ήταν αυτό που δηλητηρίασε μετέπειτα την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Και μάλλον δεν έχουν άδικο. Κάποιοι τα μπέρδεψαν. Τους αγώνες για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την ανάκτηση των ελευθεριών του πολίτη, με το δικαίωμα στη μεταδικτατορική ασυδοσία. Δεν… γνωριστήκαμε καθόλου καλά στην πρώτη μεταπολιευτική δημοκρατία και ως εκ τούτου παραγνωριστήκαμε αργότερα…

Μεταπολίτευση με Δημόσιο ημετέρων

Τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης η Ν.Δ. άνοιξε τις πόρτες του Δημοσίου. Για να κυκλοφορήσει χρήμα στις τσέπες των πολιτών και να αμβλυνθούν τα πάθη της δικτατορικής περιόδου. 

Ακολούθως, το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου έπρεπε να φέρει τον… λαό στην εξουσία. Και να γίνει η απαραίτητη αντιστάθμιση μέσω των διορισμών αποκλεισμένων αριστερών.

Έτσι, άρχισε να μορφοποιείται η Ελλάδα των «ημετέρων» και των «υμετέρων». Όπου μέσα από ένα κακέκτυπο κεϋνσιανό μοντέλο το πολιτικό σύστημα υπονόμευσε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Προέκρινε την παρά φύση ενίσχυση των οικονομικών των λαϊκών στρωμάτων. Και βεβαίως αυτό απέβη μακροπρόθεσμα εις βάρος τους. Γιατί όταν δεν υπακούς στις αρχές και τα αξιώματα της οικονομίας, αλλά στον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, τότε το αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου δεν μπορεί να είναι θετικό. Αν μη τι άλλο αυτό φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο φτάσαμε στο… ατύχημα του 2010. Για το οποίο εδώ και οκτώ χρόνια όλοι διαμαρτύρονται δείχνοντας με το δάκτυλό τους τους άλλους. Ποτέ όμως δεν αναρωτήθηκαν σε ποιο στρατόπεδο ήταν οι ίδιοι προ το 2010. Η κουτοπονηριά του Νεοέλληνα είναι χαρακτηριστικό του «Πολυτεχνειακού DNA» που… φώλιασε στα επόμενα χρόνια.

Η μαγκιά του διορισμού

Οι… αγώνες έγιναν σημαία ακόμη και από αυτούς που την εποχή του Πολυτεχνείου… μπουσουλούσαν. 

Εμφανίστηκαν ως κατατρεγμένοι που έψαχναν να κεφαλαιοποιήσουν κάτι το οποίο είχε έναν εντελώς διαφορετικό συμβολισμό. Έτσι είδαμε διάφορους να επικαλούνται την αριστεροφροσύνη τους και άλλοι την κομματική τους μαγκιά για να διοριστούν στο Δημόσιο. Έτσι, δημιουργήθηκε μια ολόκληρη γενιά παρασίτων που έβαζαν φρένο σε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση για να κρατηθεί η οικονομία μας ανταγωνιστική. Ήταν αυτοί που πολέμησαν λυσσαλέα τις μεταρρυθμίσεις που έφερε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη την περίοδο 1990-93. Ήταν αυτοί που βγήκαν στους δρόμους για να ακυρώσουν το νομοσχέδιο Γιαννίτση σχετικά με την αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος, ώστε να μην χρεοκοπήσουμε. Όπως και έγινε αργότερα. Όλοι αυτοί έχουν το θράσος να κουνάνε το δάκτυλο και να γίνονται τιμητές των πάντων. 

 

Από το Πολυτεχνείο στην χρεοκοπία

Αναμφίβολα, η διαμόρφωση του καθεστώτος φαυλότητας που υπήρξε στο Δημόσιο οφείλεται στο πολιτικό σύστημα και κυρίως στη «Γενιά του Πολυτεχνείου» που ήρθε στην εξουσία το 1981 με το ΠΑΣΟΚ. Όταν εκδικείσαι την οικονομία με… παρά φύση αποφάσεις, τότε, τόσο το κακό για την οικονομία κια τους πολίτες. Αυτό έγινε με πολύ μεγάλη ένταση επί ΠΑΣΟΚ και σε μικρότερο βαθμό επί Ν.Δ. Έτσι φτάσαμε στους 45άρηδες, 50άρηδες και 55άρηδες συνταξιούχους των 2.000 ή 3.000 ή 4.000 ευρώ (τώρα προφανώς δεν παίρνουν αυτά τα λεφτά) και των εργαζομένων που λαμβάνουν σήμερα μισθό 400 ή 500 ευρώ!

Όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο απο΄τις εκτρωματικές καταστάσεις οπυ διαμορφώθηκαν στη Μεταπολίτευση με την ενθάρρυνση και υποβοήθηση από το ΠΑΣΟΚ είτε ως αντιπολίτευση είτε ως κυβέρνηση κατά τη δεκαετία του ΄80. 

Και βεβαίως σε αυτό το έργο πρωταγωνίστησε σύσσωμη η… αθώα αριστερά! Πολλοί θα θυμούνται την ομιλία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1994 στη Βουλή όπου καλούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου να λάβει μέτρα πριν η χώρα καταφύγει ικέτης στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. 

Το βασικό συμπέρασμα για τη Μεταπολίτευση είναι πως...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αμάν! Πάλι θα πέσουμε!

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΩΜΕΝΙΔΗ

Ο άνθρωπός μας έχει έντονες ενοχλήσεις στον λαιμό. Πηγαίνει στο γιατρό, ο οποίος λαμβάνει κυτταρικό υλικό και το στέλνει για βιοψία. Μετά από λίγες εβδομάδες τον καλεί για να του ανακοινώσει τα αποτελέσματα. «Σού έχω καλά και κακά νέα» λέει. «Δεν πάσχεις από καρκίνο. Βρίσκεσαι όμως σε προκαρκινικό στάδιο. Εάν δεν σταματήσεις μαχαίρι το κάπνισμα, θα νοσήσεις οπωσδήποτε. Σύντομα».

 

 

Ο άνθρωπός μας επιστρέφει σπίτι του καταθορυβημένος. Οι φράσεις του γιατρού αντιλαλούν εντός του. Ποια θα ήταν η στοιχειωδώς λογική αντίδραση; Τι θα έπρεπε να σκεφτεί ως ενήλικος, ικανός κατά τεκμήριον να κουμαντάρει τη ζωή του; «Τυχερός είμαι! Φτηνά τη γλίτωσα! Πετάω το τσιγάρο ακαριαία και προσεύχομαι σε όποιον θεό πιστεύω να υποχωρήσουν οι αλλοιώσεις, να απομακρυνθώ από το χείλος του γκρεμού.»

 

 

Τι κάνει ο άνθρωπός μας; 

 

 

Θέτει τη διάγνωση σε δημόσια διαβούλευση! Την ανακοινώνει μέσω του Facebook, ζητάει τη γνώμη των διαδικτυακών του φίλων. "Εγώ είχα σκοπό να καπνίζω μέχρι τα βαθιά γεράματα..." παραπονιέται, σάμπως να αποτελεί αυτό επιχείρημα άξιο να ληφθεί υπόψιν. Σάμπως να ήρθε ένας κακός γιατρός και να ανέτρεψε - απρόκλητα, αναίτια, σαδιστικά - το πρόγραμμα της ζωής του. "Εσείς τι νομίζετε;" ρωτά τους περιερχόμενους την ψηφιακή γειτονίτσα όπου συχνάζει. "Αξίζει να στερηθώ την πρωινή απόλαυση με τον καφέ, τη βραδινή με το κρασάκι; Να καταντήσω ένας αντιπαθητικός υγειινιστής; Ξέρω" προσθέτει "αθλητές, χορευτές οι οποίοι είναι θεριακλήδες και αποδίδουν μια χαρά στη δουλειά τους. Γιατί δηλαδή εγώ να το κόψω;".

 

 

Λαμβάνει δεκάδες απαντήσεις.

 

 

Ενας δεν βρίσκεται να τον πιάσει από το πέτο, να τον ταρακουνήσει, "σύνελθε!" να τού φωνάξει, "όχι απλώς θα πεθάνεις, μα και θα ταλαιπωρηθείς φρικτά, του λιναριού τα πάθη θα περάσεις! Τράβα μια βόλτα στα νοσοκομεία κι έπειτα έλα να μού ξαναπείς πόσο σ' αρέσει να φουμάρεις, να κατεβάζεις τον καπνό μέχρι τα φυλλοκάρδια σου, να υψώνεις λόφους από γόπες στο τασάκι και ας ξυπνάς βήχοντας και φτύνοντας!". Ενας δεν βρίσκεται...

 

 

Τι του λένε; 

 

 

 Συμπάσχουν, τον κανακεύουν και εκείνον και τα τσιγάρα του, μιλάνε για "αλητεία" για "ροκ εν ρολ τρόπο ζωής", χλευάζουν τους δήθεν ξενέρωτους επιστήμονες, "ξέρεις πόσο σπασίκλας πρέπει να' σαι για να γίνεις γιατρός; Μισούν οι τύποι με τις άσπρες μπλούζες όσους χαίρονται την κάθε τους μέρα!". Κάποιος το τερματίζει. "Δεν μάς σκοτώνει το τσιγάρο, τα Μνημόνια μάς σκοτώνουν!" αποφαίνεται. Τα like πέφτουν βροχή και η κουβέντα ξεστρατίζει, πηγαίνει στον πρόεδρο Ματαρέλα που περιφρόνησε λένε τη βούληση των Ιταλών.

 

 

Ο άνθρωπός μας έχει λησμονήσει πλέον το πρόβλημά του - τι εγωισμός, στ' αλήθεια, να ασχολείσαι με την υγεία σου όταν οι αγορές υποδουλώνουν τους λαούς! - κάλλιο να βάλεις το "Bella Ciao" στη διαπασών και να σηκώσεις επαναστατικά τη γροθιά για να το μάθει σύσσωμη η υφήλιος (οι εκατόν πενήντα έστω διαδικτυακοί φίλοι σου) πως είσαι της Γερακίνας γιος. Στρίψε όμως προηγουμένως ένα τσιγαράκι, κάνε τζιβάνα το χαρτί της διάγνωσης...

 

 

Η καθήλωση στο νηπιακό στάδιο - εφόσον δεχθούμε ότι τα νήπια δεν έχουν αναπτύξει αίσθημα ευθύνης - το "όσα πάνε κι όσα έρθουν" ακόμα κι άμα κρέμεται η δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι σου, αποτελεί την πιο διαδεδομένη μάλλον παρ' ημίν νοοτροπία.  

 

 

Μυριάδες συμπολίτες μας που ο μικροαστισμός τους κατά τ' άλλα ξεχειλίζει, που αδιαφορούν παγερά για το κοινό καλό, για τον δημόσιο χώρο και ασχολούνται αποκλειστικά και κοντόφθαλμα με την πάρτη τους, με τα μικρά συμφέροντά τους, νιώθουν αίφνης Ζορμπάδες - μάγκες - όταν σανιδώνουν το γκάζι, όταν ανεβάζουν τα παιδάκια τους σε μοτοσικλέτες, όταν παλιότερα έκλεβαν την Εφορία ή τα έσπαγαν στα μπουζούκια με δανεικά λεφτά. Οταν περιφρονούν τις προειδοποιήσεις των γιατρών και ευρισκόμενοι σε προκαρκινικό στάδιο επιμένουν να καπνίζουν. Είναι μαθηματικώς βέβαιον ότι στο τέλος θα θρηνήσουν γοερά. Εως τότε όμως ενθαρρύνει ο ένας τον άλλον. Και ο καθένας τους πιστεύει, εντελώς παράλογα, ότι ο ίδιος θα τη σκαπουλάρει. Πως θα σταθεί η εξαίρεση στον κανόνα.

 

 

Ακόμα κι όσοι απέχουν από τέτοιες συμπεριφορές έχουν πάθει με τα χρόνια μιθριδατισμό απέναντί τους. Δεν θα πλακωθώ με τον γείτονα ο οποίος εννοεί να κατεβάζει τα σκουπίδια ενώ απεργούν τα απορριμματοφόρα διότι σιχαίνομαι τους καβγάδες. Κι αν ήμουν ο γιατρός και διεπίστωνα ότι ο ασθενής με τις κυτταρικές αλλοιώσεις αγνοεί τις προειδοποιήσεις μου, θα σήκωνα - φοβάμαι - συγκαταβατικά τους ώμους...

 

 

Ως επιμύθιο, ένα παλιό ανέκδοτο που συνοψίζει όλα τα παραπάνω:

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Tι νοιάζει τους 17άρηδες

Γράφει ο Γιάννης Τσαπρούνης

Ας είμαστε ειλικρινείς. Γνωρίζει κανείς τι πραγματικά νοιάζει τους 17άρηδες;  

Πιθανότατα, όχι. Μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε, αλλά πιθανότατα θα πέσουμε έξω. Οπότε θα ήταν καλύτερο να ασχοληθούμε με το τι θα πρέπει να νοιάζει όσους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο 17ο έτος και οι οποίοι αν αύριο στηθούν κάλπες θα έχουν για πρώτη φορά το δικαίωμα να ψηφίσουν.


OΙ σημερινοί 17άρηδες ήταν μόλις εννέα ετών όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε το διάγγελμα της χρεοκοπίας από το Καστελλόριζο. Ηταν 11 ετών όταν τη διακυβέρνηση ανέλαβε ο Αντώνης Σαμαράς και 14 όταν ο Αλέξης Τσίπρας έφερνε τη χώρα ένα βήμα από το Grexit.

 

ΕΙΝΑΙ ο ορισμός της «καθαρής» μνημονιακής γενιάς. Πέρασαν την παιδική ηλικία και την εφηβεία τους χωρίς ουσιαστικά να έχουν αναμνήσεις από την Ελλάδα της ευμάρειας. Η πλειονότητα των 17άρηδων έζησαν από πρώτο χέρι την κρίση. Είδαν -ενώ βρίσκονταν στα πιο ευαίσθητα χρόνια της ζωής- τους γονείς τους να χάνουν τη δουλειά τους, να χάνουν εισοδήματα, να χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους.

 

ΞΕΡΟΥΝ, ήδη, ότι αύριο που θα σπουδάσουν ή θα ψάξουν για δουλειά τίποτα δεν θα είναι εύκολο. Η ανεργία στους νέους έως 25 ετών βρίσκεται στο 40%, ενώ όσοι «τυχεροί» εργάζονται λαμβάνουν μισθούς των 300 ευρώ. Και το χειρότερο είναι πως κανείς δεν μπορεί να τους δώσει ένα όραμα, να δεσμευθεί -πραγματικά, όχι προεκλογικά- πως έρχεται ένα καλύτερο μέλλον. Αρκετοί από αυτούς θα επιλέξουν να φύγουν στο εξωτερικό για να δοκιμάσουν την τύχη τους. Αυτά είναι όσα γνωρίζουμε πως γνωρίζουν οι σημερινοί 17άρηδες, αλλά σίγουρα δεν γνωρίζουμε πώς νιώθουν και τι σκέφτονται.

 

ΑΥΤΟΙ οι «σκληραγωγημένοι» από τα Μνημόνια 17άρηδες πρέπει να νοιάζονται για το πώς θα φτιάξουν μια καλύτερη Ελλάδα. Να επιτύχουν εκεί που αποτύχαμε όλοι εμείς δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι. Να καταφέρουν να αλλάξουν τη νοοτροπία που έφερε τη χώρα σε αυτή την παρακμή. Να μπορέσουν να επαναφέρουν αξίες και ιδανικά που χάθηκαν στα προηγούμενα χρόνια.

 

ΓΙΑ να το πετύχουν αυτό πρέπει να γνωρίζουν ότι τα άκρα και ο λαϊκισμός διαλύουν τη χώρα, ότι οι αντιεξουσιαστικές μολότοφ και τα ναζιστικά τάγματα εφόδου κινούνται σε παράλληλους δρόμους καταστροφής. Για να χτίσουν το μέλλον πρέπει να κατανοήσουν το παρελθόν. Πρέπει να τους νοιάζει η δολοφονία του Λαμπράκη, η χούντα του 1967, ο εθνικός διχασμός, η Μικρασιατική Καταστροφή, η Επανάσταση του 1821, το «Οχι» του 1940, η Κατοχή, οι σφαγές του Εμφυλίου, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, ο Μάης του ’68, οι εκκαθαρίσεις εκατομμυρίων αντιφρονούντων από Στάλιν και Μάο, ο Ψυχρός Πόλεμος, ο διωγμός των κομμουνιστών, τα πολιτικά λάθη της Μεταπολίτευσης. Αλλά και...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι Γκοτζαμάνηδες και οι ιστορίες για αγρίους

Oι αριστεροί διανοητές θέλουν οι νέοι να γνωρίζουν ποιος δολοφόνησε τον Λαμπράκη, όμως αρνούνται την αλήθεια για τη Σμύρνη ή τη Μακεδονία

Από τον  Δημήτρη Ριζούλη

Οσο κι αν διαμαρτύρονται οι «ευαίσθητοι» της Αριστεράς, πράγματι δεν ενδιαφέρει έναν 17άρη τι έγινε στην Ελλάδα το 1963. Και μάλιστα δεν τον ενδιαφέρει καθόλου! Σωστό ή λάθος, αυτή είναι η πραγματικότητα κι ας αφήσουν τις εξυπνακίστικες κορόνες όσοι παριστάνουν ότι θίχτηκαν από τη σχετική δήλωση Μητσοτάκη.

Ο πρόεδρος της Ν.Δ. σε αυτήν την περίπτωση είχε δίκιο και περιέγραψε τα πράγματα όπως ακριβώς έχουν. 

Οποιος ρωτήσει τους σημερινούς 17άρηδες για τη σύγχρονη πολιτική Ιστορία του τόπου το πιθανότερο είναι να απογοητευτεί οικτρά. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τους εθνικούς ήρωες και αδυνατούν να ξεχωρίσουν την 25η Μαρτίου από την 28η Οκτωβρίου, θα ξέρουν τον Λαμπράκη και τον Γκοτζαμάνη;  

Γιατί λοιπόν εξάπτονται όλοι οι υποκριτές που βγήκαν αυτές τις ημέρες σε έξαλλη κατάσταση να κατηγορήσουν τον Μητσοτάκη και να του χρεώσουν προσπάθεια διαγραφής της ιστορικής μνήμης; 

Επειδή είπε το προφανές;

Εχουν πάρει χαμπάρι όλοι αυτοί ότι τα παιδιά μας δεν διδάσκονται εδώ και χρόνια τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία; 

Αλλά, βεβαίως, ποια Ιστορία να διδαχτούν; Αυτήν που έγραψαν οι αριστεροί ή την κανονική;  

Διότι σε αυτό τον τόπο ούτε για τα γεγονότα του παρελθόντος δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.
 

Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά. 

Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα έχει επιχειρηθεί και επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό η παραποίηση της Ιστορίας. Ειδικά για κρίσιμες περιόδους, όπως ο Εμφύλιος, έχει στηθεί ολόκληρο δίκτυο προπαγάνδας εδώ και δεκαετίες. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, λέγονται μισές αλήθειες και αποκρύπτονται εγκλήματα, τραγωδίες και εθνικές προδοσίες. Οποιος, μάλιστα, μιλά για τα λάθη των κομμουνιστών αυτομάτως χαρακτηρίζεται ακροδεξιός ή φασίστας προκειμένου να ακυρωθούν τα λεγόμενά του.

Το παράδοξο είναι ότι ειδικά για τον Εμφύλιο την Ιστορία έγραψαν οι ηττημένοι και όχι οι νικητές, καταφέρνοντας να αποκρύψουν όσα δεν τους βόλευαν.  

Μήπως, όμως, το ίδιο δεν έχει γίνει και σε μια σειρά άλλα ιστορικά γεγονότα; 

Ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν τελικά ο ήρωας του «Οχι» ή στυγνός δικτάτορας; 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, υπερφιλόδοξος ιμπεριαλιστής ή εθνικός οραματιστής;

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, μέγας ηγέτης ή πράκτορας των ξένων; 

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν αρχηγός ενός δεξιού παρακράτους ή ευρωπαϊστής εκσυγχρονιστής που διέβλεπε το μέλλον; 

Οι οπλαρχηγοί του 1821 ήταν αγνοί πατριώτες ή φιλοχρήματοι ψευτοεπαναστάτες; 

Θέλετε να πάμε ακόμα πιο πίσω; Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν σφαγέας ή μέγας στρατηλάτης;

 

Οσο μακριά κι αν πάμε και όσα πρόσωπα κι αν βάλουμε στο τραπέζι, άκρη δεν θα βρούμε. Εφόσον οι αριστεροί αντιμετωπίζουν υπό ιδεολογικό πρίσμα την Ιστορία, μονίμως θα διαφωνούν ακόμα και στα προφανή και θα επικαλούνται δικές τους «αναγνώσεις» στα γεγονότα.
 

Προσέξτε όμως το περίεργο που συμβαίνει με όλους αυτούς: Απαιτούν από τους πάντες να γνωρίζουν ποιος δολοφόνησε τον Λαμπράκη, όμως αρνούνται στις νέες γενιές την αλήθεια για τη Σμύρνη ή τη Μακεδονία. 

Υπερασπίζονται με πάθος τις εθνομηδενιστικές απόψεις περί «συνωστισμού», όμως για τα «ιερά και όσια» της Αριστεράς δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. 

 Επιχειρούν την παραχάραξη της Ιστορίας, μόνο όταν έχει εθνικά χαρακτηριστικά. Αντίθετα, δίνουν ονόματα σφαγέων του Εμφυλίου σε γέφυρες και τούνελ! Προμοτάρουν ό,τι μας διχάζει και εξαφανίζουν όσα θα έπρεπε να μας ενώνουν.

Πάντα η αριστερή διανόηση με αυτά τα κόμπλεξ πορευόταν και κατάφερνε να τα επιβάλλει στον δημόσιο λόγο, γιατί το αντίπαλον δέος είτε ήταν ανύπαρκτο είτε δεν είχε τις σωστές προσβάσεις.  

Για ποια Ιστορία, λοιπόν, να ενδιαφέρεται ένας 17χρονος, όταν βλέπει τους γονείς και τους παππούδες του να μην μπορούν να συνεννοηθούν ούτε για τα βασικά;  

Και γιατί...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Το σενάριο της γαλοπούλας και πότε

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Όταν ο δρ. Γιάννης Λούλης δηλώνει ότι «ο Αλέξης Τσίπρας ήρθε για να μείνει», κάπου έχει δίκιο. 

Ο έμπιστος και πρώην μαοϊκός επικοινωνιακός σύμβουλος του Κώστα Καραμανλή γνωρίζει σε μεγάλο βαθμό πώς σκέπτεται πολιτικά ο πρωθυπουργός. Κρίνει δε και από τα έως σήμερα έργα του.

Μακιαβελικός, καιροσκόπος και αδίστακτος, ο Αλέξης Τσίπρας ποτέ δεν είδε τον εαυτό του ως έναν απλό και οριακό ηγέτη ενός αντισυστημικού αριστερού γκρουπούσκουλου. Ύπατος στόχος του ήταν πάντα και θα είναι η άσκηση της εξουσίας, μέσα στα πλαίσια που ορίζουν και επιτρέπουν οι κατά Μαρξ και Λένιν «αντικειμενικές συνθήκες». Αυτές μάλιστα, σε κάποια φάση της πολιτικής πορείας του, υπήρξαν ιδανικές για τα σχέδιά του. Το σύστημα που έστησαν μετά την χούντα οι πολιτικές δυνάμεις, για συγκεκριμένους λόγους, είχε αποτύχει. Ακόμα χειρότερα, ήταν και οικονομικά χρεοκοπημένο. Είχαμε έτσι μία καθίζηση του δικομματισμού. Αυτή αποτέλεσε και την μεγάλη ευκαιρία για τον Αλ. Τσίπρα. Αυτήν και αξιοποίησε από το 2012 με απόλυτη επιτυχία.

Υπό αυτή την έννοια, όταν ο Αλ. Τσίπρας επικαλείται το «νέο», όντως έχει απόλυτο δίκιο. Σε σχέση με τον παλαιό δικομματισμό, το σημερινό μόρφωμα που κυβερνά είναι «νέο». Στόχος του δε, είναι να παραμείνει ως τέτοιο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Αλλά και στην ευρύτερη πολιτική αντίληψη μέρους της κοινής γνώμης

Στην βάση αυτής της παραδοχής και μόνον θα πρέπει να εξετάζονται και να αναλύονται στρατηγικά οι κινήσεις του πρωθυπουργού. Καθώς και αυτά που λέει. Έτσι, με τις τελευταίες ομιλίες του στην Βουλή και στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, ο Αλέξης Τσίπρας άνοιξε πολλά από τα χαρτιά του. Στην ουσία περιέγραψε την προεκλογική του τακτική. Άφησε μόνον, κενή την ημερομηνία των προσεχών εκλογικών αναμετρήσεων. Δεν είναι δε διόλου τυχαίο οτι χρησιμοποιεί και εκφράσεις που δοκιμάστηκαν από τον Εμμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία. Και πέτυχαν να προσελκύσουν ένα συγκεκριμένο κοινό. 

Κατά την εκτίμησή του, λοιπόν, η κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 πέτυχε. Εκεί που οι «παλαιές» πολιτικές δυνάμεις απέτυχαν. Χειρίστηκε μία σοβαρή οικονομική κρίση την οποία κληρονόμησε. Και που έπρεπε να διαχειριστεί υπό ασφυκτικές μνημονιακές συνθήκες. Θα επαναλαμβάνει συνεχώς ο πρωθυπουργός ότι άλλοι ορίζουν το πλαίσιο στο οποίο κινείται. Όμως, θα τονίζει ότι από τον Αύγουστο 2018, μετά το τέλος του τρίτου μνημονίου, η Ελλάδα μπαίνει εκ νέου στο παιχνίδι της αυτονομίας, έστω και υπό κάποιους όρους.

Ισχυρίστηκε λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας και θα ισχυρίζεται εφεξής:

• ότι, παρά τους πολλούς περιορισμούς, κατάφερε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε πριν από τρία χρόνια έναντι εταίρων και δανειστών,
• ότι ολοκλήρωσε επιτυχώς τον αυστηρό κύκλο των αξιολογήσεων,
• ότι δημιούργησε τις προϋποθέσεις τόσο για την έξοδο από τα απεχθή μνημόνια όσο και για την ρύθμιση του χρέους.

Στοιχεία που επιτρέπουν την ασφαλή και αυτόνομη επανένταξη της ελληνικής οικονομίας στο διεθνές οικονομικό σύστημα.

Όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Αντώνης Καρακούσης στο Βήμα της Κυριακής, ο πρωθυπουργός «θα επαίρεται ότι η άλλοτε αποκλεισμένη και απομονωμένη Αριστερά δεν είναι απλώς μία διεκδικητική δύναμη. Αλλά μία δύναμη εξουσίας, ικανή να χειρίζεται με ευθύνη κρίσιμες υποθέσεις της χώρας. Και, επιπλέον, ότι πέτυχε στο έργο αυτό σε συνθήκες μεγάλης αντίθεσης και πολέμου από τις καθεστωτικές δυνάμεις του τόπου, έχοντας απέναντί του τον ευρύ κύκλο του νεοφιλελευθερισμού και των μεγάλων συμφερόντων».

Ο …Ρομπέν των φτωχών σε πόλεμο με την ολιγαρχία

Κατά συνέπεια, ο Αλέξης Τσίπρας θα αυτοπροβάλλεται ως ένα είδος Ρομπέν των φτωχών. Στους οποίους και θα μοιράζει κάποια ευρώ ώστε το μήνυμά του να γίνεται πιο πειστικό.

Μέσα λοιπόν σε αυτή την λογική, όπως υποστηρίζει ο συνάδελφος Δημήτρης Μανιάτης στο μηνιαίο περιοδικό Unfollow, ο Αλέξης Τσίπρας και το επιτελείο του, πέρα από την υπόθεση της Novartis, θα διαμορφώσουν και ένα νέο αυτοτελές πεδίο πολεμικής και αντιπαράθεσης με το «παλαιό». Θα είναι τα δάνεια των κομμάτων από τις τράπεζες, με την στόχευση να βρεθεί νέος πολιτικός κατηγορούμενος που να υπενθυμίζει το αμαρτωλό παρελθόν του παλιού συστήματος:

«Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση θα εντείνει την πολεμική της σε μερίδα ολιγαρχών, θέτοντάς τους στο κάδρο. Και εδώ θα έχουμε και εκπλήξεις. Δεν θα διστάσει να ανοίξει πυρ ακόμη και κατά φίλων του επιχειρηματιών ακριβώς για να καταδείξει ότι στέκεται με τον ίδιο τρόπο απέναντί τους. Με το ένα χέρι θα πολεμάει την ολιγαρχία. Και με το άλλο θα προχωρά τα μεγάλα deal που θα έχουν ως προϋπόθεση την ύπαρξη ακριβώς αυτής της ολιγαρχίας.

Παρά τις σειρήνες μερίδας των δημοσιολόγων, η κυβέρνηση δεν έφτιαξε μία νέα ολιγαρχία δική της. Έχει επιλέξει εδώ και καιρό να συνεργαστεί με την υπάρχουσα παρά τις εκλεκτικές συγγένειες που όλες οι αστικές κυβερνήσεις είχαν. Αν αναζητήσει μία ιδιαιτερότητα κάποιος σε αυτό το πλαίσιο είναι ότι ουσιαστική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση δεν κάνουν ο Μητσοτάκης και η Γεννηματά, αλλά μερίδα επιχειρηματιών με τα ΜΜΕ τους.

Η στρατηγική επίσης του Μαξίμου για τα ίδια τα ΜΜΕ φαίνεται να μεταβάλλεται, αφού υπερίσχυσε η safe άποψη της ενδυνάμωσης των κομματικών Μέσων και όχι η διασπορά δυνάμεων στα υπάρχοντα συστημικά – χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα εγκαταλειφθεί η δεύτερη εκδοχή. Το νέο και το παλιό. Το φθαρμένο και το άφθαρτο. Το ηθικό και το ανήθικο. Το προοδευτικό και το συντηρητικό. Αυτά θα είναι τα νέα σχήματα αντιπαράθεσης που θα δοκιμαστούν και που θα διαμορφώνουν όρους πίεσης για τους υπόλοιπους πολιτικούς παίκτες. Η κυβέρνηση θα πάει μέχρι τις εκλογές με παρόμοιες εκρήξεις, αλλά και ψευτοπαροχές που έχουν καλούς συμβολισμούς», γράφει.

 

Σενάριο γαλοπούλας

Γενικώς, έτσι, η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι από τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, δηλαδή από τις αρχές του προσεχούς Σεπτεμβρίου, η χώρα θα εισέλθει σε τροχιά εκλογών. Ο χρόνος θα εξαρτηθεί από το επίπεδο προπαρασκευής αυτών και από τις δυνατότητες διανομής «μερισμάτων» προς τις ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις.

Στην βάση της ανωτέρω περιγραφείσης προπαρασκευής αναπτύσσεται τελευταίως το αποκληθέν «σενάριο γαλοπούλας»: 

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι ξέρει για τη δολοφονία Λαμπράκη ο Πάνος Καμμένος;

Του ΜΑΝΟΛΗ ΚΑΨΗ

Ο Πάνος Καμμένος πήγε weekend στο Μόντε Κάρλο για το Grand Prix της Φόρμουλα1. 

Κανένα πρόβλημα. Αν δεν χρησιμοποίησε το πρωθυπουργικό αεροσκάφος, αν τα πλήρωσε όλα από την τσέπη του, αν δεν χρησιμοποίησε την πιστωτική κάρτα του ΥΠΕΘΑ, κανένα πρόβλημα. Όπως θέλει ξοδεύει την περιουσία που κληρονόμησε. Έβγαλε και φωτό μετά της συζύγου και του πρίγκιπα Αλβέρτου -τον οποίο έχρισε a propos και αρχηγό κράτους (γελάει και το καζίνο...)-, έβγαλε φωτό και την πρόσκληση ακόμα που του έστειλε ο Αλβέρτος, έβγαλε και selfie με θέα τα σκάφη στον κόλπο του Μόντε Κάρλο, και το καταδιασκέδασε. No problem. Κανείς δεν καταδικάστηκε για λόγους αισθητικής. Για έλλειψη γούστου και τακτ. Ξέρω πολλούς που μεγαλοπιάνονται... Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος.

Μια ομάδα νεοδημοκράτες βουλευτές κατέθεσαν ερώτηση για τον Πάνο Καμμένο, εγκαλώντας τον ότι παραμελεί τα καθήκοντά του και ότι προκαλεί. Θυμίζοντάς του ότι, ενώ αυτός απολαμβάνει Moët weekend στο Μονακό, οι δυο Έλληνες στρατιωτικοί παραμένουν στις φυλακές της Αδριανούπολης.

Ότι παραμελεί τα καθήκοντά του το θεωρώ υπερβολή. Είμαι βέβαιος ότι βρισκόταν σε διαρκή επαφή με τον Φώτη Κουβέλη, που έχει πλήρη εποπτεία της γεωπολιτικής κατάστασης στην Ανατολική Μεσόγειο. Αλλά ότι προκαλεί;

Η αλήθεια είναι ότι όσο έχει αυτός δικαίωμα σε weekend στο Μονακό, άλλο τόσο έχουν δικαίωμα οι άλλοι να θεωρούν ότι προκαλεί. Πόσο μάλλον που, αν δεν απατώμαι, ο Πάνος Καμμένος έχτισε την καριέρα του κατηγορώντας τους αντιπάλους του ότι εφαρμόζουν μνημονιακές πολιτικές και οδηγούν τους Έλληνες στην αυτοκτονία. Και επειδή και ο Πάνος Καμμένος εφαρμόζει μνημονιακές πολιτικές και -υποθέτω- ακόμα οι άνθρωποι αυτοκτονούν, θα πρέπει οι κυβερνώντες να είναι πιο προσεκτικοί. Να μην προκαλούν τους υποψήφιους αυτόχειρες... Ή όχι;

Εν πάση περιπτώσει ο Πάνος το είδε διαφορετικά. Στην απάντησή του (μέσω Twitter), αφού μας εξήγησε τον σπουδαίο ρόλο του πρίγκιπα στη διεθνή πολιτική σκακιέρα, χαρακτήρισε πρόκληση να δέχεται ερωτήσεις και κριτική από έναν κρυπτο-ομοφυλόφιλο, έναν φίλο εμπόρων ναρκωτικών και έναν που γδύνει τη γυναίκα του για να πάρει ξαπλώστρα στη Μύκονο. Σε ένα τέταρτο, δε, που τόλμησε να του ασκήσει κριτική, του απέδωσε το προσωνύμιο ο φερετζές...  

Πώς απαντάς στον Πάνο Καμμένο;

Μια εκδοχή είναι να αναρτήσεις -δίκην απάντησης- την ίδια παρδαλή γραβάτα με τα πέη που υποτίθεται ότι ανήρτησε ο υιός Καμμένος στο διαδίκτυο. Τα λέει όλα... Αλλά μπορεί και να παρεξηγηθείς. Καμμένος είναι αυτός.

Μια άλλη εκδοχή είναι να καταθέσεις μήνυση και αγωγή. Όπως έκανε η Σπυράκη, όταν τη χαρακτήρισε φίλη του Τσοχατζόπουλου. Δύσκολο, όμως, γιατί ο Καμμένος (πονηρός) φρόντισε να αποφύγει τα ονόματα. Φωτογράφισε μόνο, και αυτό είναι εξ ορισμού φλου...  

Πώς απαντάς λοιπόν στον Πάνο Καμμένο;

Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, τον οποίο φωτογράφισε με τον προσωνύμιο "ο φερετζές", τον χαρακτήρισε χυδαίο και προέβλεψε το Βατερλώ του. Σιγά το δύσκολο... Καλή η προσπάθεια, αλλά ατελής.

Πώς απαντάς λοιπόν στον Πάνο Καμμένο; 

 Απάντηση:  

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Καλά, αυτοί εκφυλίστηκαν νωρίς…

Του Γιάννη Σιδέρη

Μάγισσα Κίρκη η εξουσία μεταμορφώνει και εκφυλίζει όλους όσους γεύονται τις ηδονές της. Μόνο ο  βαθμός διαφέρει. Οι φρέσκοι εξουσιαστές είναι οι πλέον ευεπίφοροι να παραδοθούν χωρίς αντίσταση στη γοητεία της.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος έσπευσε να υπερασπισθεί ολοψύχως και ενθέρμως τον συγκυβερνήτη Πάνο. 

Όχι για το ταξίδι του στο Μονακό. Αυτό το υπερασπίστηκε και ο γράφων χθες, ως δικαίωμα του υπουργού στο μέτρο που πήγε οδίοις χρήμασι, και για το οποίο δεν υποχρεούτο να απολογηθεί.  

Όμως ο κ. Τζανακόπουλος, προέταξε το θεσμικό βάρος της ιδιότητάς του ως ασπίδα προστασίας στο χυδαίο tweet Πάνου Καμμένου. Ένα tweet  με το οποίο – όχι απλώς στοχοποιούσε, αλλά – κατακρεουργούσε την αξιοπρέπεια πολιτικών του αντιπάλων. 

Να το θυμίσουμε: Οργισμένος για την (και κατά τη γνώμη μας), υπερβολική και ανώφελη ερώτηση στη Βουλή για το ταξίδι του, έγραψε ότι κάνουν ερωτήσεις «αυτοί που παριστάνουν συνοδούς τέως μοντέλων για να καλύπτουν εραστές. Οι τρόφιμοι σε κότερα εμπόρων ναρκωτικών. Τα ψώνια της Μυκόνου που γδύνουν τις γυναίκες τους για ξαπλώστρα των 3000 ευρώ»!

Κατ΄αρχάς η μη ονοματολογία είναι η χειρότερη μορφή κατηγορίας. Ψίθυροι, υπονοούμενα, φήμες, μισά χαμόγελα, βλέμματα με σημασία, είναι χειρότερα από την ευθεία κατηγορία, γιατί δεν μπορούν να αποκρουστούν. Σέρνουν τον πολιτικό αντίπαλο στο λάκκο με τη λάσπη, τον βρωμίζουν, και όσο και να πλυθεί, ίχνη της λάσπης παραμένουν και τον ακολουθούν. Οχι μόνο γιατί αναπαράγεται από τις φίλιες συριζανελικές δυνάμεις στις παρέες, στις δουλειές και τα social media, αλλά και γιατί η κοινή γνώμη, χαιρέκακη από φύση, προσωποποιεί, επαναλαμβάνει και συμπληρώνει με «πικάντικους» τρόπους, τις όποιες  αόριστες κατηγορίες.

Προχθες το πρωί  ο κ. Τζανακόπουλος εκλήθη (κανάλι «Ε») να τοποθετηθεί επί του tweet και απάντησε ότι στον κ. Καμμένο έχει ασκηθεί άδικη κριτική. Αυτός απαντά με τον τρόπο που εκείνος  θεωρεί ότι μπορεί να εκφράσει και την οργή και την αγανάκτησή του... είναι δίκαιη η οργή του, είπε, και ο Πάνος Καμμένος δεν έχει κανένα πρόβλημα να κατέβει από το σαλόνι στο αλώνι!

Φευ, το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι η όποια δίκαιη οργή του Πάνου. Το πρόβλημα  είναι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Καμμένος του Μονακό

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ


Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω την κριτική στην επίσκεψη του γνωστού ΟΫΚά, πιλότου, καπετάνιου στο Μονακό. 


Ο άνθρωπος με τις χίλιες στολές, ο άγρυπνος φρουρός των συμφερόντων του ελληνικού λαού και της Αριστεράς, έχει κι αυτός, όπως όλοι, ανάγκη από ένα διάλειμμα. Έχει ανάγκη από λίγη ξεκούραση που θα του επιτρέψει να επιστρέψει με περισσότερη όρεξη στα πολύ σημαντικά καθήκοντά του, όποια κι αν είναι αυτά.


Μερικοί ανόητοι νεοφιλελέδες δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι να σε τρώει κάθε μέρα η αγωνία για την τύχη ενός λαού. Δεν ξέρουν πώς είναι να ξενυχτάς περιμένοντας νέα για τους δυο φυλακισμένους στην Αδριανούπολη. Δεν διανοούνται τι σημαίνει να πρέπει να υπογράψεις για εξοπλιστικά προγράμματα και αναβαθμίσεις αεροσκαφών. Δεν μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει να μην ξέρεις αν αύριο - μεθαύριο θα είσαι και πάλι υπουργός ή ακόμα και βουλευτής και αν θα εξακολουθήσουν να σου βαράνε προσοχές οι περήφανοι και αδούλωτοι αξιωματικοί που σε κοιτούν στα μάτια και ταπεινά σου λένε «μάλιστα, κύριε Υπουργέ».


Μερικοί, που δεν έχουν ποτέ αναγκαστεί να πέσουν στα τέσσερα (πολιτικά μιλώντας πάντα) και το δέρμα στα γονατάκια τους είναι ροδαλό και απαλό σαν μωρού, δεν μπορούν να καταλάβουν την καθημερινή πίεση ενός ανθρώπου που στους λαϊκοδεξιοκαραμανλικοεθνικιστικούς του ώμους στηρίζει ολόκληρη την κυβέρνηση της Πρώτης Φοράς Αριστεράς. Τη μοναδική κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας που έχει δουλέψει τόσο σοβαρά και με τόση συνέπεια για την απενοχοποίηση της χλιδάτης ζωής και των απολαύσεων που μόνο ο καπιταλισμός μπορεί να χαρίσει. Την κυβέρνηση που εύκολα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως «Πέτρο Κωστόπουλο των κυβερνήσεων».


Είναι αυτοί για τους οποίους πιθανότατα ο στυλοβάτης της Αριστεράς έγραψε αυτό το τουίτ (εκτός αν το έγραψε κι αυτό το παιδί):

Ευτυχώς που η Αριστερά και οι συνεργάτες της έχουν, διαχρονικά, πολύ πιο ψηλό επίπεδο από τους αντιπάλους τους και έτσι το τουίτ του υπουργού του Αλέκση περιορίζεται να περιγράψει με κομψότητα και τακτ κάποιους νενέκους υπηρέτες του νεοφιλελευθερισμού χωρίς, όμως, να τους κατονομάσει. Κι ας λένε οι απολογητές τους ότι ακόμα και αν παριστάνεις τον συνοδό μοντέλων, ακόμα και αν είσαι τρόφιμος σε κάποιο κότερο οποιουδήποτε κι ακόμα κι αν γδύνεις τη γυναίκα σου για οποιονδήποτε λόγο, οι ερωτήσεις σου δεν χάνουν κάτι από την αξία τους και η ανάγκη για απάντηση που δημιουργούν είναι η ίδια με την ανάγκη για απάντηση που θα δημιουργούσαν ακόμα κι αν ήσουν ένας σεμνός και ταπεινός οικογενειάρχης που η μεγαλύτερη αμαρτία του είναι ότι λιγουρεύτηκε λίγη γραβιέρα τη Μεγάλη Εβδομάδα.


Όμως, οι μοναρχιολάγνοι αγωνιστές της Αριστεράς και οι πιστοί τους σύντροφοι, όπως ο Καμμένος ο Πάνος, απαντούν μόνο σε ερωτήσεις που διατυπώνουν άνθρωποι του δικού τους, πολύ υψηλού, επιπέδου. Και μέχρι τώρα κανένας τέτοιος άνθρωπος δεν αναρωτήθηκε τι δουλειά είχε ο υπουργός της Άμυνας της Πρώτης Φοράς Αριστεράς να περνάει το σαββατοκύριακό του στην πρωτεύουσα της χλιδής. Αντιθέτως, όλοι οι σοβαροί άνθρωποι, αυτοί που δικαιούνται να ρωτήσουν τον Καμμένο τον Πάνο για το, οπωσδήποτε ακριβό, ιδιωτικό ταξίδι, δεν αναρωτιούνται γιατί πήγε ο μπαρουτοκαπνισμένος πολέμαρχος στο Μονακό, αλλά...

ΣΥΡΙΖΑίικου τσαρλατανισνμού κωμωδία

Επίγεια ΝουΔοΣουργελαραδικη κωμωδία