Σαν σήμερα (3/6/ΧΧΧΧ)

1833: Ιδρύεται η Ελληνική Χωροφυλακή

1941: Οι Ναζί καταστρέφουν το χωριό Κάνδανος της Κρήτης και σκοτώνουν τους κατοίκους του, σε αντίποινα για τον φόνο 25 γερμανών στρατιωτών.

Πρόκειται για ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΑΜΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ

1981: Πυρπολούνται τα πολυκαταστήματα «Κλαουδάτος» και «Ατενέ» στην Αθήνα.

1996: Εν ψυχρώ δολοφονία του 19χρονου εθνοφρουρού Στέλιου Παναγή, από τα στρατεύματα κατοχής στην ουδέτερη ζώνη της Λευκωσίας.

1899: Πεθαίνει ο αυστριακός συνθέτης Γιόχαν Στράους

1924: Πεθαίνει ο γερμανόφωνος τσέχος συγγραφέας Φραντς Κάφκα

2015: Πεθαίνει σε ηλικία 60 ετών η γνωστή ηθοποιός Κωνσταντίνα Σαββίδου, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Φράσεις

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΩΜΕΝΙΔΗ

Κάθε ιστορική περίοδος σημαδεύεται από ορισμένες εμβληματικές φράσεις των πρωταγωνιστών της. 

Εφόσον διαθέτουν πανηγυρικό χαρακτήρα, αποκτούν αίγλη ρητών. Σκαλίζονται σε μάρμαρα, κεντιούνται με χρυσές κλωστές. Αμα εκφράζουν απογοήτευση, πίκρα, τις επαναλαμβάνουν οι μεταγενέστεροι σαν ξόρκια, μορφάζοντας με νόημα. «Τι τα θες, ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ...». 

Το ενδιαφέρον είναι ότι τα αποφθέγματα εκείνα πολύ συχνά περνούν στην κοινή συνείδηση διαστρεβλωμένα. Τους δίνεται έννοια εντελώς διαφορετική ή και αντίθετη από την αρχική τους. 

Γύρω στο 1850, ο Διονύσιος Σολωμός έγραφε τον «Πόρφυρα», σύνθεση αριστουργηματική, εμπνευσμένη από τη μαύρη μοίρα ενός νεαρού Εγγλέζου που τον καταβρόχθισε ένα σκυλόψαρο στην Κέρκυρα. Κάποιος φίλος τού επεσήμανε ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία οι Ελληνες θα περίμεναν από τον ποιητή τους στίχους πιο εμψυχωτικούς, περισσότερο πατριωτικούς. Οργισμένος ο Σολωμός είπε τότε το περίφημο «Το Εθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές».

Το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» αμφισβητείται εάν αρθρώθηκε καν από τον Χαρίλαο Τρικούπη - δεν βρίσκεται πάντως στα πρακτικά της Βουλής.

Τα στερνά λόγια του Καραϊσκάκη, ενώ είχε λαβωθεί στο Φάληρο από ελληνικά πυρά, παραδίδονται ως εξής: «Αμα γίνω καλά, θα κανονίσω εγώ εκείνον που με βάρεσε. Αμα ψοφήσω, κλάστε μου τον μπούτζον». Γαργαλιούνται οι περισσότεροι με την αθυροστομία του Ηρωα. Δεν κατανοούν όμως το βαθιά πολιτικό νόημα της φράσης: εκλιπόντος του αρχηγού, η διατήρηση της εθνικής ενότητας προέχει της απόδοσης δικαιοσύνης.

Από τη χρεοκοπία του 2010 και την υπαγωγή στα μνημόνια χαράχτηκαν στη λαϊκή συνείδηση το «Λεφτά υπάρχουν» και το «Ολοι μαζί τα φάγαμε». Αμφότερα διαδόθηκαν κολοβωμένα. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πει «Λεφτά υπάρχουν αν τα διεκδικήσεις, αν προσελκύσεις επενδύσεις, αν νοικοκυρέψεις το κράτος, αν αξιοποιήσεις τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας...». Ποιος θα διαφωνούσε ποτέ; Το μόνο που θα μπορείς να καταλογίσεις στον ΓΑΠ είναι ότι τόσο λαχταρούσε να γίνει πρωθυπουργός, ώστε άφησε μια ψύχραιμη τοποθέτηση να ακουστεί σαν κούφια παροχολογία. Και τελικά να του γυρίσει μπούμερανγκ, όπως και ο θρίαμβός του στις εκλογές του 2009. 

Η πλήρης τοποθέτηση του Θεόδωρου Πάγκαλου ήταν «Ολοι μαζί τα φάγαμε. Σάς διορίσαμε». Ξέχασε βέβαια ο ευφυέστερος, κατά κοινή σχεδόν ομολογία, πολιτικός της γενιάς του (ο οποίος δεν κατηγορήθηκε ποτέ για κανένα σκάνδαλο), ξέχασε να προσθέσει ότι δεν φάγαμε όλοι το ίδιο. Και πως εν πάση περιπτώσει, το τραπέζι της αστακομακαρονάδας το έστρωσαν οι ηγεσίες. Υποκύπτοντας ίσως στην απαίτηση των ψηφοφόρων, μη ενημερώνοντάς τους όμως ότι αργά ή γρήγορα θα ερχόταν φουσκωμένος ο λογαριασμός. Για να πέσει επί δικαίους και αδίκους. 

Λίγο νωρίτερα - πριν σκάσει η φούσκα, προτού τελειώσει τόσο άδοξα το ελληνικό πάρτι - ο Γιώργος Βουλγαράκης, υπουργός τότε, τραυματίας σήμερα και περαστικά του, είχε ξεστομίσει μια άλλη φράση που έμελλε να αντιλαλήσει απανταχού: «Ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».  

Προφανώς είχε λάθος. Ο,τι είναι νόμιμο δεν είναι απαραιτήτως ηθικό. Οχι όμως επειδή οι νομοθέτες είναι ανήθικοι κατά το συμφέρον τους. Αλλά επειδή δεν υπάρχει μία και μόνη ηθική. Η κάθε κοινωνία απαρτίζεται από ανθρώπους με ποικίλες απόψεις, διαφορετικούς θεούς, αντίθετους μεταξύ τους κώδικες συμπεριφοράς. Το έχει γράψει εξαιρετικά ο Γιάννης Νεγρεπόντης, το έχει τραγουδήσει αμίμητα ο Λουκιανός Κηλαηδόνης από το 1975. «Αλλη τιμιότη έχει ο συγγραφέας κι άλλο τιμιότη λέει ο ιερέας, άλλη του ιδεολόγου ιδιώτη κι αλλιώτικη του μισθοφόρου στρατιώτη...».

Τι κάνει ο νόμος;  

Συνθέτει τις επιμέρους αντιλήψεις για το καλό και το κακό και έπειτα τις παραμερίζει και γίνεται εκείνος η πυξίδα, ο μπούσουλας για το τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. 


Ο νόμος ίσταται υπεράνω. Υποχρέωση τού κάθε πολίτη είναι να συμμορφώνεται στις επιταγές του, δεν πάει να του ξινίζουν. Δικαίωμά του είναι να επωφελείται από τις ευεργετικές διατάξεις του κι ας στραβώνει τα μούτρα του ο διπλανός.

Δεν σάς αρέσει ο νόμος;  

Αλλάξτε τον, με δημοκρατικές διαδικασίες. Μη μουρμουρίζετε ωστόσο περί μιας υπέρτερης δήθεν ηθικής τάξης, στην οποίαν πρέπει όλοι να συμμορφώνονται επειδή...  

Επειδή τι;  

Μην παριστάνετε τις Αντιγόνες, ιδίως όταν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H κουλτούρα του Άρπα Κόλλα

Tης ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗ

Είναι κοινός τόπος η απουσία επαγγελματισμού ή αλλιώς η νοοτροπία του Άρπα Κόλλα (κεντρικό τμήμα της σύγχρονης ελληνικής παθογένειας), όπως αυτή εμφανίζεται σχεδόν σε όλα τα αντικείμενα, τα επιστημονικά πεδία, τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα.

Επίσης, είναι κοινός τόπος η πρακτική της κοινωνικής σύγκρισης (ενδεχομένως μέχρι και το βαθμό της μνησικακίας), ιδιαίτερα δημοφιλή στην Ελλάδα, όπως αυτή διαμορφώνεται σήμερα στις συνθήκες πολιτισμικής, οικονομικής, δημογραφικής, πολιτικής και παραγωγικής παρακμής. Ας θυμηθούμε το γνωστό ανέκδοτο με τον γάιδαρο του γείτονα. .

Τα προαναφερθέντα, σε συνδυασμό με μια νεοφιλελεύθερη ανταγωνιστική λογική που καλλιεργείται συστηματικά, χαρακτηρίζουν το αξιακό σύστημα μιας σύγχρονης «κοινωνίας της ορθοπεταλιάς».  

Για να εξηγήσουμε καλύτερα τι εννοούμε με τον όρο επαγγελματισμός, ας θυμηθούμε τη λέξη που χρησιμοποιείται στις μέρες μας όλο και λιγότερο και αφορά αυτό που κάποτε λεγόταν «μεράκι». Με την λέξη αυτή εννοούσαμε ότι κάποιος βάζει στην εργασία του, για παράδειγμα, ένα κομμάτι του εαυτού του, της ψυχής του.

Το παράγωγο αυτής της εργασίας ήταν αποτέλεσμα του κόπου, της φιλότιμης προσπάθειας, της μελέτης και της συστηματικής ενασχόλησης με κάτι το οποίο, το άτομο υποτίθεται ότι αγαπούσε. Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα της εργασίας του ήταν ζωντανό, δυναμικό, εξελισσόμενο και εξέφραζε «κάτι από τον ίδιο». Με άλλα λόγια, μέσα σε κάθε κατασκευασμένο αντικείμενο ενυπήρχε ο κατασκευαστής και το μεράκι του.

Επιπλέον, σε αυτή την κατηγορία του επαγγελματία, δηλαδή «του εργαζόμενου που κάνει τη δουλειά του με μεράκι», θα πρέπει να προσθέσουμε την κατηγορία του ευσυνείδητου και εργατικού δημόσιου λειτουργού, όπως αυτός περιγράφεται από την παραδοσιακή Βεμπεριανή κοινωνιολογία, χωρίς να κινητοποιείται για την εκτέλεση των καθηκόντων του, άμεσα και εξωτερικά τουλάχιστον, από ένα σύστημα ανταμοιβών – ποινών.

Ο ίδιος επαγγελματισμός, αναφερόμενος πλέον στους ιδιώτες επαγγελματίες, εκθειάζεται από τον Ινδιάνο σκηνοθέτη Σαμ Πέκενπα, σε ταινίες, όπως «Η Άγρια Συμμορία» και «το Κομβόι», στις οποίες η αξιοπρέπεια του επαγγελματία και η ευθύνη να φέρει εις πέρας το έργο που αναλαμβάνει φτάνει υπερβατικά, μέχρι ακόμα και το βαθμό της αυτοθυσίας.

Βόλεμα στη ρουτίνα

Όμως, η υποβάθμιση της εργασίας ως βιοποριστικού μέσου και η προσπάθεια εξεύρεσης άλλων «ευφυέστερων μέσων πλουτισμού» καθιστά την επαγγελματική επιδεξιότητα όλο και πιο άσχετη από την ιδέα της επιτυχημένης επαγγελματικής ζωής. Αυτό «αποθαρρύνει την προσκόλληση στη συγκεκριμένη θέση εργασίας και ωθεί τους ανθρώπους προς την βαρεμάρα και την απόγνωση, δηλαδή να αντιμετωπίζουν την εργασία με αυτοκριτική απόσταση» (Λας, Κ. 2002, Η Κουλτούρα του Ναρκισσισμού, εκδ. Νησίδες, σ. 99). Μπορούμε λοιπόν, στη συνέχεια του Λας, να αναρωτηθούμε: πού μπορεί να οδηγήσει άραγε «η ειρωνική και κυνική απόσταση του καθενός από την καθημερινή του ρουτίνα»;

Σύμφωνα με τον ίδιο συγγραφέα το «βόλεμα στη ρουτίνα γίνεται σταδιακά ολοένα και πιο δυσεπίτευκτο… Η μαζική κουλτούρα της ρομαντικής φυγής γεμίζει το κεφάλι των ανθρώπων με οράματα για εμπειρίες πέραν από τα οικονομικά μέσα τους – και πέρα από τις συναισθηματικές και φαντασιακές τους ικανότητες (εμείς θα προσθέταμε και επιθυμίες) – και έτσι συντελεί στην περαιτέρω υποβάθμιση της ρουτίνας. Η ασυμφωνία ανάμεσα σε ρομάντζο και πραγματικότητα … σακατεύει τη θέληση να αλλάξουμε τις κοινωνικές συνθήκες και να ξαναδώσουμε νόημα και αξιοπρέπεια στην καθημερινή ζωή». (στο ίδιο, σ. 100)

Έτσι, παρατηρείται η τάση τα άτομα να επιθυμούν να διαθέτουν ταμπέλες, οι οποίες δεν αντανακλούν τις πραγματικές τους προθέσεις και βαθύτερες επιθυμίες τους. Διότι, όταν επιθυμώ κάτι πάρα πολύ, είμαι διατεθειμένος να καταβάλλω την προσπάθεια που απαιτείται για να το πετύχω, να διαχειριστώ τις απογοητεύσεις που συνοδεύουν μια τέτοια προσπάθεια και να μην αγωνιώ (χωρίς να σημαίνει ότι αδιαφορώ), για την κοινωνική αναγνώριση που θα μπορούσε να έπεται κάποιας επιτυχίας.

Άλλωστε, για να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η ίδια η νεοελληνική οικογένεια καλλιεργεί συστηματικά την ανταγωνιστική διάθεση και την κοινωνική σύγκριση, ως συμπεριφορές κινητοποίησης της φιλοδοξίας του ατόμου. Πολλές φορές τα νεαρά άτομα μαθαίνουν να αναρωτιούνται «γιατί δεν είμαι σαν τον Α ή τον Β»; Ή διανύουν τη σχολική τους ζωή ακούγοντας «γιατί ο συμμαθητής σου πήρε 20 και εσύ 17; Να είσαι ο καλύτερος! Να είσαι ο πρώτος!» κλπ.

Δήθεν αντιστάσεις στις σχέσεις εκμετάλλευσης

Για να γίνουμε ακόμα πιο συγκεκριμένοι, θα αναφέρουμε δυο παραδείγματα, χαρακτηριστικά των παραπάνω νοοτροπιών

:

• Παράδειγμα Α: Κύριος με πτυχία και μεταπτυχιακό έρχεται και ζητά εργασία σε Κυρία με αντίστοιχα τυπικά προσόντα, ηλικία και κοινωνικό προφίλ, η οποία διατηρεί κάποια μικρή επιχείρηση στον τομέα της. Συμφωνούν σε όλες τις λεπτομέρειες της εργασίας και όταν έρχεται η ώρα να αναφερθούν στο κομμάτι των οικονομικών απολαβών, η εν δυνάμει εργοδότρια ζητά από τον εν δυνάμει εργαζόμενο να της πει πόσα ο ίδιος θεωρεί ότι πρέπει να παίρνει. Και εκείνος με μεγάλη φυσικότητα απαντά: «Από τις μεικτές εισπράξεις θα ήθελα το 50% για να δουλεύουμε σε ένα ισότιμο κλίμα συνεργασίας!»…

• Παράδειγμα Β: Ιδιοκτήτης μεταφορικής εταιρείας στέλνει έναν οδηγό υπάλληλο να κάνει ένα δρομολόγιο εκτός Αττικής. Ο υπάλληλος, ο οποίος λόγω συγγένειας είχε κάποια οικειότητα με τον εργοδότη του, σκέφτεται το εξής: «Αυτός (ο ιδιοκτήτης της μεταφορικής) μόνο σε ένα δικό μου δρομολόγιο βγάζει πέντε φορές περισσότερα από όσα μου δίνει εμένα μισθό το μήνα (ένα πολύ καλό μισθό για τα δεδομένα της εποχής). Δεν είναι δίκαιο αυτό! Δεν θα έπρεπε να παίρνω κάποιο ποσοστό ανά είσπραξη πέραν του μισθού μου;» Έτσι, συγκρινόμενος με τον εργοδότη του, στη φαντασία του καθίσταται από μισθωτός, συνέταιρος και «καταργεί τον καπιταλισμό»…

Συνεπώς, θα πρέπει να επισημάνουμε την ικανότητα των νέων μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων, που έστω και άθελά τους έχουν παρασιτοποιηθεί και εξοικειωθεί με την προοπτική μιας «επιβίωσης μέρα με τη μέρα», συνήθως μέσω μικρών ή μεγάλων επιδομάτων, είτε από το κράτος πρόνοιας (όσο εξακολουθεί να υπάρχει), είτε από την οικογένεια, να εκλογικεύουν τη θέση τους και την πραγματική τους κατάσταση με κοινωνιοοικονομικούς όρους. Να ταυτίζουν την μισο-παρασιτική τους ζωή με στομφώδεις ηθικές ή κοινωνιοπολιτικές αρχές που δίνουν έμφαση σε κάποιες συνήθως φανταστικές «ατομικές ελευθερίες επιλογής τρόπων ζωής» ή σε κάποιες εικονικές «προσωπικές αντιστάσεις τους στην εργοδοτική εκμετάλλευση».

Αυτές οι δήθεν αντιστάσεις στις σχέσεις εκμετάλλευσης σπανιότατα εμφανίζονται βεβαίως όταν ο εργοδότης είναι μια ανώνυμη πολυεθνική εταιρεία, ικανή να δώσει «τα παπούτσια στο χέρι» με τον πιο αυταρχικό και απρόσωπο τρόπο σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει, έστω εμμέσως, τους ρυθμούς ή τα ωράρια εργασίας των υπαλλήλων ή τις τεράστιες ανισότητες στις αμοιβές τους. Σε αυτές τις συνθήκες, απέναντι στον απρόσωπο μηχανισμό μιας πολυεθνικής εταιρείας και των μετόχων της, η κοινωνική σύγκριση, ως συμπεριφορά και κοινωνική πρακτική, δεν θα είχε κανένα νόημα.

Απολύτως συμβιβασμένοι:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η γενιά της ανατροπής

Του ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο τρόπος με τον οποίο γεννιέται η ιστορία μέρα με τη μέρα είναι από μόνος του συγκλονιστικός. Συνέβαινε πάντα, θα συμβαίνει για πάντα, αλλά η στιγμή που το βιώνει κανείς ως προσωπική εμπειρία έχει κάτι το πρωτογενές, όσο κοινό και αναμενόμενο και αν είναι. Γι’ αυτό και η διάθεση του εαυτού ως παρατηρητή, ως διαμεσολαβητή, ως υλικού ιστορίας, εμπεριέχει αυτή τη δύναμη της αποκάλυψης, της μοναδικής στιγμής. Παραμένει προς διερεύνηση αν οι γενιές το βιώνουν με παράλληλο ή συγγενή τρόπο. Αν, δηλαδή, τα γεγονότα της ειδησεογραφίας, που διοχετεύονται από τα ΜΜΕ, τα εισπράττει με παρόμοιο τρόπο ένας πολίτης 75 ετών και ένας πολίτης 25 ετών πέρα από την προφανή διαφορά εμπειρίας ζωής. Αν, δηλαδή, οι γενιές όπως έρχονται και παρέρχονται, δημιουργώντας στρώσεις ανθρώπινης εμπειρίας συμβάλλοντας στο παλίμψηστο του ανθρώπινου βιώματος, ορίζουν και ένα νέο τοπίο ερμηνείας του κόσμου.
 
 

Το σκεφτόμουν έπειτα από μία συζήτηση με νέους Ελληνες 20-22 ετών, καθώς ένιωσα ότι όλος ο δικός μου «κόσμος», όλα όσα με απασχολούσαν, όσα με βάραιναν, όσα μου έδιναν φτερά, όσα με μελαγχολούσαν ή με έβγαζαν από τα ρούχα μου ήταν –στα δικά τους μάτια– απλώς αόρατα, σκιές στην καλύτερη περίπτωση σε έναν ημιδιάφανο κόσμο που γοργά κυλούσε σε βαθύτερη στρώση και χωνόταν στην ιλύ της ιστορίας. 

Το ίδιο, σαφώς, θα συνέβαινε πάντα, απλώς κάποια στιγμή πρέπει να το νιώσει ο καθένας για τον εαυτό του. Τη στιγμή που ο «κόσμος» του, οι αναφορές του, οι πηγές του, μετακινούνται από την κεντρική θέση της δημόσιας συζήτησης σε μια θέση πιο περιφερειακή έως ότου γίνουν υλικό ιστορίας. Καθώς μιλούσα με τους φοιτητές, σκεφτόμουν ότι τα «παιδιά» που είχα απέναντί μου ήταν περίπου 12 ετών το 2010 και ήταν νήπια όταν μπήκαμε στην Ευρωζώνη. Αυτές οι διαπιστώσεις έχουν ορίσει το βλέμμα πάνω στην Ιστορία και, αν πάει κανείς πολύ πίσω, είναι αδύνατον να κατανοήσει το χάσμα γενεών, όπως καταγράφεται, ανάμεσα στη γενιά του 470 π.Χ. και του 430 π.Χ.

 

Αλλά, σήμερα, υπάρχει μια ολόκληρη γενιά ήδη ενήλικη, που...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μια άρρωστη κοινωνία

Γράφει ο Γιῶργος Μιχαηλίδης

«Το μεγαλείο και η ηθική πρόοδος ενός έθνους μπορούν να κριθούν από τον τρόπο που φέρεται στα ζώα», έλεγε ο Γκάντι Μαχάτμα. Αν και δεν τον χρειαζόμαστε, γιατί ξέρουμε καλά ποιοι είμαστε.


Για να μην χρονοτριβούμε με βερμπαλισμούς, τον γύρο του διαδικτύου κάνει ένα βίντεο τις τελευταίες ώρες που απεικονίζει ένα εξαντλημένο γαϊδουράκι στην Σαντορίνη. Το κακόμοιρο ζώο μεταφέρει ένα φορτίο που ακόμα και σε αυτοκίνητο θα ήταν δύσκολο να χωρέσει κάποιος στους αποθηκευτικούς χώρους.

 

Το βίντεο έγινε viral από την ανάρτηση ενός χρήστη του Facebook ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Σαντορίνη 2018… Αυτοί είμαστε. Κακόμοιρα γαϊδούρια… Αναρωτιέμαι αν αυτά τα γαϊδούρια είναι τα πραγματικά ζώα σε αυτό το νησί».

 

Σε μία χώρα που τα φαινόμενα άγριας κακοποίησης ζώων είναι καθημερινό φαινόμενο, ίσως το παραπάνω θέαμα δεν μοιάζει και τόσο τραγικό. Ας σκεφτούμε όμως τι τραβά αυτό το ζωντανό όλη μέρα για να μπει και αυτό στην σύνθεση της γραφικής Σαντορίνης η οποία συγκεντρώνει τεράστιο ποσοστό από τον τουριστικό πλούτο της χώρας κάθε χρόνο και μάλιστα όλη την χρονιά.

 

Το πρόβλημα είναι συνολικό και αυτό φάνηκε από την ανικανότητα της κατά τα άλλα ευαίσθητης κυβέρνησης να υιοθετήσει ένα πρωτοποριακό και ανθρωπιστικό νομοσχέδιο για την προστασία των ζώων. Καμμία υπόληψη στα πλάσματα που μας κρατούν παρέα, που εργάζονται για εμάς και αισθάνονται ευγνώμονα και μόνο που ζουν.

 

Αλλά τι να λέμε για μία χώρα που παπάδες πυροβολούν σκυλιά στις πλατείες μπροστά στα παιδιά. Για μία χώρα που δάσκαλοι κάνουν κηρύγματα μίσους για τα ζώα μέσα στις τάξεις. Για μια χώρα που βλέπουμε αδέσποτα με σπασμένα πόδια γιατί κάτι πιτσιρικάδες το θεώρησαν αστείο. Για μία χώρα που φαντάροι πετούν σκυλιά από γκρεμούς. Για μία χώρα τα κρεμούν από συρματόσχοινα όπως την Κρήτη, ή την Μυτιλήνη όπου και τα σέρνουν με τα αυτοκίνητα.

 

Η κοινωνία μας είναι άρρωστη και όσο κι αν δεν μας αρέσει δεν μπορούμε να αποκολληθούμε από την Αφρική στην οποία και ανήκουμε. 

Βαριές κουβέντες, ε;  

Ας αναλογιστούμε.

 

Όσοι λένε «εδώ πεθαίνουν άνθρωποι για τα ζώα θα μιλάμε τώρα», είναι οι ίδιοι που αδιαφορούσαν και έκρυβαν την κόλαση που ζούσαν τα παιδιά στην Λέρο. Μία ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ γνώριζε τι συνέβαινε σε αυτό το σπίτι αλλά άφηνε τους γονείς να βιάζουν και να ξυλοκοπούν τα αγγελούδια αυτά για να μην μπλέξουν.

 

Μπλέξαμε τον χαφιεδισμό με την αδιαφορία και...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Απέναντι σε αγελαίους

Toυ ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Ομηρικός αντιήρωας, δύσμορφος, με οκτώ γράμματα. Ναι, ο Θερσίτης με το βεβαρημένο βιογραφικό δειλίας. Πήρε μέρος, ως κομπάρσος, στο ξακουστό κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου, αλλά μόλις αντίκρισε το θεριό έγινε Αχιλλέας στα πόδια. Ωστόσο, στο στρατόπεδο των Αχαιών ο Θερσίτης ήταν ο πρώτος παρλαδόρος, προκλητικός, θρασύτατος. Ενας τσαμπουκάς με λεοντή γραφικού. Ωσπου μια μέρα ο ψύχραιμος, ως παμπόνηρος, Οδυσσέας τού τις έβρεξε. Αληθοφανής και η άλλη ερμηνευτική όψη για τον ψυχισμό του Θερσίτη: μια λαϊκή, ακατέργαστη φιγούρα με απύθμενο σθένος που ξεμπρόστιαζε τους ισχυρούς, βάζοντας το κεφάλι του στον τορβά.


Η πακτωμένη δειλία, απότοκη πολλών ένδον συνιστωσών, έχει διαχρονικά πειστικό συνήγορο. Το εκ φύσεως, ζωώδες, ένστικτο αυτοπροστασίας που οδηγεί σε άτακτη υποχώρηση απέναντι σε ισχυρότερο αντίπαλο, ενώπιον ορατής ήττας ή διασυρμού. 


Στις πολεμικές αναμετρήσεις βεβαίως, όταν έχουν προηγηθεί και όρκοι τιμής των εμπλεκομένων, η δειλία διολισθαίνει σε έγκλημα καθοσιώσεως. Ας μην πάμε μακριά, έως την αρχαία Σπάρτη. Ο Αριστόδημος παραβίασε το «ή ταν ή επί τας» επιστρέφοντας, μόνος από τους τριακόσιους, στην πατρίδα με την καρδιά στα σκέλια. Αν και ημίτυφλος–λέγεται ότι είχε λάβει φύλλο πορείας από τον Λεωνίδα– βίωσε φρικτή περιφρόνηση, όλοι τού γύριζαν την πλάτη, δεν άκουγε ανθρώπου κουβέντα. Επαναστατώντας, βρήκε λύτρωση στη μάχη των Πλαταιών όπου έπεσε σαν ήρωας και αυτόχειρας μαζί.


Η διάβαση από τη βρισιά στην πυγμή είναι μια επείγουσα επιστροφή από το έναρθρο στο άναρθρο, τότε που λύνονται τα δεσμά του λυκανθρώπου («Οι ξυλοδαρμοί», Κωστή Παπαγιώργη). Οπως σε καιρούς ειρήνης(;) αστραπιαία συντελείται η έξοδος λίγων από το οχυρό της ακινησίας στο πεδίο μάχης απέναντι σε αγελαίους.  


Η κ. Γούλα, άγνωστη έως χθες εκτός «συνόρων» της, αντιπαρήλθε με γενναιότητα και το εύστοχο, επουλωτικό, χιούμορ του πρωθυπουργού που, απευθυνόμενος στον δήμαρχο Μπουτάρη, τον γαλίφιασε: «Η Καλυψώ μάζεψε πιο πολλές». 


 Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες θέλουν την κ. Γούλα να τιμάται προσεχώς, συμβολικώς, από υψηλότατο θεσμικό αξιωματούχο. Για να θυμίζει σε εμάς τους υπόλοιπους πως...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Τις μέρες που θα ψηφίζονται τα νέα μέτρα, ο λαός θα βλέπει Μουντιάλ!»

Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ

Τα κυβερνητικά στελέχη συχνά επαίρονται ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η μόνη που έχει θέσει στη βούληση του ελληνικού λαού το μνημόνιό της και άρα διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση για όσα πράττει. 

Ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι ορθός, γιατί ο Αλέξης Τσίπρας προσέφυγε σε εκλογές, αφού είχε ψηφίσει το τρίτο μνημόνιο, ενώ είχε ακριβώς την αντίθετη εντολή, τόσο από την εκλογική αναμέτρηση που ανέδειξε την κυβέρνησή του όσο και από το δημοψήφισμα. Αυτό που έγινε στις δεύτερες εκλογές του 2015 ήταν ότι ο ταλαντούχος τακτικιστής Τσίπρας έφερε τον ελληνικό λαό προ τετελεσμένου γεγονότος. Το τρίτο μνημόνιο ήταν ήδη νόμος του κράτους όταν έγιναν οι εκλογές.  

Την ίδια τακτική ακολουθεί και σήμερα στα δημοσιονομικά - οικονομικά αλλά και στα εθνικά ζητήματα. Δεσμεύει τη χώρα ως το 2022, δηλαδή και την επόμενη κυβέρνηση, με τα επικαιροποιημένα μνημόνια, το Μεσοπρόθεσμο και όλα όσα συμφωνεί με τους δανειστές, χωρίς να διαθέτει καμία πολιτική νομιμοποίηση γι' αυτό. Χωρίς να ρωτήσει κανέναν, αποφασίζει μέτρα για την επόμενη τετραετία. 

Και όλα δείχνουν ότι επίκεινται άλλα δύο «μνημόνια», δηλαδή δέσμες μέτρων μνημονιακού τύπου. Ένα για την «καθαρή έξοδο», όπως αποκαλεί η κυβέρνηση την ολοκλήρωση του τρίτου μνημονίου και τη λήξη του προγράμματος χρηματοδότησης, και άλλο ένα «μνημόνιο» για το χρέος. . 

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τα όποια μέτρα της ελάφρυνσης του χρέους (που θα είναι πολύ κατώτερα των αναγκαίων) θα δοθούν με τη μορφή της σαλαμοποίησης (μείωση επιτοκίων, επιμήκυνση δανείων κ.λπ.) και θα απαιτούν κάθε φορά νέα μέτρα. Τουλάχιστον, αυτό θέλει το Βερολίνο και ως τώρα η δική του γραμμή περνάει. 

Το επόμενο διάστημα, και ενώ η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την έξοδο από τα μνημόνια, θα φέρουν στη Βουλή και θα ψηφίσουν νέα μνημονιακά μέτρα, από αυτά που θα αφορούν και τις επόμενες κυβερνήσεις, ώστε να δεσμευτεί η χώρα για αρκετά χρόνια ακόμα. Θα φέρει τη χώρα, δηλαδή, για άλλη μια φορά προ τετελεσμένου γεγονότος. 

 Η κυβέρνηση ελπίζει ότι ο ελληνικός λαός εκείνες τις μέρες θα παρακολουθεί Μουντιάλ και δεν θα έχει την προσοχή του στραμμένη στην κυβερνητική πλειοψηφία που θα αποφασίζει για το μέλλον του, καταδικάζοντας τη χώρα σε συνεχιζόμενη αυστηρή λιτότητα και αναιμική ανάπτυξη, η οποία δεν θα μπορέσει να τη βγάλει ποτέ από την κρίση.  

Την ίδια στιγμή ετοιμάζεται να κλείσει και το Σκοπιανό, ένα ζήτημα που δεν είχε βάλει στην προεκλογική ατζέντα και για το οποίο δεν μπορεί να επικαλεστεί τη λαϊκή νομιμοποίηση. Αντιθέτως, ο κυβερνητικός εταίρος διαβεβαίωνε τους ψηφοφόρους του ότι με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση θα αποτρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ να πάρει αποφάσεις αντίθετες προς το «πατριωτικό συμφέρον», όπως θεωρούν κάθε λύση που περιλαμβάνει το όνομα «Μακεδονία».

 Όλα αυτά που ετοιμάζεται να κλείσει η κυβέρνηση Τσίπρα αυτό το καλοκαίρι, αλλά και όσα έχει ήδη συμφωνήσει και αναμένεται να εφαρμοστούν (όπως οι περικοπές στις συντάξεις), είναι βέβαιο ότι θα έχουν βαρύ πολιτικό κόστος. Η απογοήτευση του ελληνικού λαού είναι δεδομένη, όπως ήταν και μετά το δημοψήφισμα.  

Το «προ τετελεσμένου» δημιουργεί πάντα απογοήτευση στα λαϊκά στρώματα, που δεν βλέπουν να υπάρχει ελπίδα πουθενά. Η απογοήτευση αυτή συνήθως παράγει αποχή, όπως έγινε και στις δεύτερες εκλογές του 2015. Τότε η απογοήτευση για την υποχώρηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. οδήγησε σε τεράστια αποχή, ενώ ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε περίπου 300.000 ψηφοφόρους. Αν δεν υπάρξει κάποιο καταλυτικό γεγονός που να αλλάξει τα πράγματα στο πολιτικό σκηνικό, η αποχή θα είναι και στις επόμενες εκλογές μεγάλη και αυτό για το Μαξίμου θεωρείται «μια κάποια λύση». Τουλάχιστον ως worst-case scenario.  

Η αποχή δεν είναι απευκταία για το επιτελείο του Τσίπρα σε αυτή την περίπτωση. Αντιθέτως, είναι επιθυμητή, καθώς η άλλη επιλογή θα ήταν να κατευθυνθεί ο κόσμος στους πολιτικούς τους αντιπάλους.  

Επίσης, η αποχή ευνοεί τα κόμματα που διαθέτουν σκληρό πυρήνα. Για τον λόγο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποφασίσει να «τσιμεντώσει» τους δικούς του ψηφοφόρους, δημιουργώντας ένα ισχυρό πελατειακό δίκτυο πανελλαδικά και με στοχευμένες πολιτικές: σε ειδικές κατηγορίες δημοσίων και κρατικών υπαλλήλων, παρέχοντας προνόμια όπου μπορεί, αποδίδοντας ιθαγένειες κατά δεκάδες χιλιάδες (μια κατηγορία πολιτών που θεωρούν βέβαιο ότι θα τους ψηφίσει) και με τις πολιτικές επιδομάτων στα πολύ φτωχά και οικονομικά εξαθλιωμένα στρώματα. Αυτό είναι το πραγματικό παράλληλο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που τρέχει μαζί με το κανονικό, εκείνο που έχουν επιβάλει οι δανειστές. 

 Ο πολιτικός τους στόχος είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ναουρού εναντίον ελληνόφωνης κλεπτοκρατίας

Οι ψηφισμένοι είναι ψοφισμένοι. Χάνουν από υπερδυνάμεις, απόδυνάμεις, από αδυναμίες, από τρύπες στις γεωγραφίες (βλέπε Σκόπια)

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Mας έφεξε! Το Ναουρού δεν έχει αξιώσεις από την Ελλάδα! Καμία! Δεν γυρεύει ούτε Θράκη ούτε Μακεδονία ούτε τη Χασιά ούτε τα Λιόσια, τα Σπάτα, το Μενίδι, τα Φίχτια ή τη Δαλαμανάρα Αργολίδος. Δεν γυρεύει ούτε το μαγευτικό Ναύπλιο ούτε την πατρότητα, την πατέντα, τη συνταγή, την ονομασία προέλευσης του χαλβά Φαρσάλων, των σαρμάδων, του κοντοσουβλίου, του αλάδωτου δίπιτου με απ’ όλα (αλλά χωρίς αλοιφή, που λένε και στη Θεσσαλονίκη). 

Το Ναουρού είναι υπολογίσιμος αντίπαλος για την ελληνόφωνη μεταπολιτευτική ελίτ. Είναι μεν η μικρότερη ανεξάρτητη δημοκρατία στον κόσμο* (έκταση 21 τ.χλμ., πληθυσμός 10.084 κάτοικοι), αλλά υπάρχει. Η ναουρουανή ελίτ λειτουργεί για το Ναουρού, αυτή τη γωνιά του πλανήτη η οποία βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, 4.000 χλμ. βορειοανατολικά της Αυστραλίας. Αν κυβερνούσαν το Ναουρού ελληνόφωνοι σωτήρες μεταπολιτευτικού στιλ, το νησί θα είχε βυθιστεί. Οταν θα έπιανε πάτο η γη θα άνοιγε μια τρυπάρα σαν τα ελλείμματα της ελληνέζικης κλεπτοκρατίας και θα άφηνε το Ναουρού να ταξιδεύει άσκοπα στο σύμπαν.

 

Το Ναουρού κατόρθωσε να ξεφορτωθεί τους Γερμανούς (το είχε καταλάβει η Γερμανία το 1888 και η νήσος είχε ενταχθεί στο γερμανικό προτεκτοράτο των Νησιών Μάρσαλ) και τους Ιάπωνες. Αν και αποτελεί μέλος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, είχε στραφεί ακόμα κι εναντίον των Αυστραλών. Οι δικοί μας οι πουθενάδες θα είχαν κάνει δήλωση υποταγής και υποτέλειας ακόμα και στις ψόφιες φώκιες που θα ξεβράζονταν στα 30 χλμ. της ακτογραμμής της νήσου.

 

Φαντάσου να είχαμε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Μύκονος μέσα μας

Της ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ


Αντιπαράθεση ή κατάντια; Απόνερα της πολιτικής ζωής ή, απλώς, μπουγαδόνερα;  


Τι κακό υπάρχει να αποδεχθεί ένας υπουργός κυβέρνησης πρόσκληση από αρχηγό κράτους για ιδιωτικό ταξίδι; Πόσο μάλλον αν αυτό το ταξίδι είναι όνειρο ζωής. Πώς φαίνεται ότι πρόκειται για όνειρο; Από τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.


Αχ, αυτές οι φωτογραφίες. Αδιάψευστοι μάρτυρες των διαθέσεων. Το βλέμμα, το ύφος, η πόζα. Δεν γλιτώνει κανείς από το πεπρωμένο του, δηλαδή τον εαυτό του. Οι επιθυμίες σμιλεύουν χαρακτηριστικά· το έντονο γυναικείο μακιγιάζ, το βουλιμικό ανδρικό «εγώ». Η ησυχία του πρίγκιπα, η ανησυχία του επισκέπτη. Η χαλαρή διάθεση του οικοδεσπότη, το άγχος του προσκεκλημένου να αρθεί στο κοσμικό ύψος των περιστάσεων.


Δεν είναι η πρώτη φορά που η μία πλευρά προκαλεί και η άλλη σηκώνει το γάντι.  


Ενας πρωτοκλασάτος υπουργός και η ευερέθιστη πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η «συνάντηση» εκρηκτική. Ασφαλώς και έχει σημασία η στιγμή του ταξιδιού αναψυχής του υπουργού Εθνικής Αμυνας, «ιδιαίτερα σε αυτήν την κρίσιμη γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά περίοδο που διανύει η χώρα», όπως επισημαίνουν οι βουλευτές της Ν.Δ. σε ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή.


Αν κάτι παρέμεινε αλώβητο στα χρόνια της οκτάχρονης κρίσης, είναι το ελληνικό κιτς. Επιθετικά κακόγουστο, είτε ταξιδεύει στη Μύκονο είτε στο Μονακό, είτε αναζητάει πρώτη σειρά ξαπλώστρες στην Ψαρού είτε προτιμάει κότερα εξωτερικού.

Το ανικανοποίητο και η απληστία, η άνευ λόγου αυταρέσκεια, παρελαύνουν σε δεκάδες εικόνες της πολιτικής (για να μην επεκταθούμε) ζωής του τόπου. Ο Μπύθουλας της Μαντάμ Σουσούς έγινε σκληρός και αμείλικτος στα χρόνια. Δεν γελάμε πια με τα λάθη στα ονόματα, το ενδυματολογικό αλαλούμ, τη δήθεν άνεση της καλοζωίας, τα ακινητοποιημένα - παραμορφωμένα από τις αισθητικές επεμβάσεις γυναικεία πρόσωπα, την τυραννική απουσία φινέτσας από τους, προβεβλημένους, εγχώριους σελέμπριτις. Δεν πληγώνει η Ελλάδα, πληγώνουν...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι σ-αλωνάτοι των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Του ΕΥΤΥΧΗ ΠΑΛΛΗΚΑΡΗ

Οι αχαρακτήριστες αντιδράσεις του υπουργού Άμυνας κ. Πάνου Καμμένου, με αφορμή το ταξίδι του στο Μονακό, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Περνώντας στην αντεπίθεση, άμα τη επιστροφή του, εξαπέλυσε κάθε λογής ασυνάρτητες επιθέσεις μέσω Τwitter προς τους βουλευτές της ΝΔ που κατέθεσαν ερώτηση στην κυβέρνηση για τα «κατορθώματά» του στο Μονακό, κυρίως για τη συγκυρία που επέλεξε να απολαύσει το σκληρό ανταγωνισμό στη Formula 1.


Τα χειρότερα ακολούθησαν. Και τα χειρότερα ήταν τα μαξιλάρια στήριξης που πρόσφερε αφειδώς το Μαξίμου στον κ. Καμμένο. Αποκορύφωμα, η συνέντευξη του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Τζανακόπουλου στο τηλεοπτικό σταθμό Epsilon. Ιδού το σχόλιό του: «Ο τρόπος που τοποθετείται ο κ. Καμμένος είναι γνωστός. Του έχει ασκηθεί, κατά τη γνώμη μου, μια άδικη κριτική και απαντά με τον τρόπο που εκείνος θεωρεί ότι μπορεί να εκφράσει και την οργή και την αγανάκτησή του απέναντι σε ανθρώπους, οι οποίοι, κατά τη γνώμη μου, χαρακτηρίζονται από την απόλυτη υποκρισία. Οι άνθρωποι που κάνουν κριτική στον κ. Καμμένο για το συγκεκριμένο ταξίδι, είναι οι απόλυτα και ολοκληρωτικά υποκριτές. Επομένως, νομίζω ότι είναι δίκαιη η οργή του κ. Πάνου Καμμένου».


Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σε αυτήν την απάντηση! Κατ’ αρχάς ο τρόπος του κ. Καμμένου είναι μεν γνωστός σε όλους – αλλά είναι δικαιολογημένος;  


Βεβαίως, λέει ο κ. Τζανακόπουλος, γιατί του έχει ασκηθεί μια άδικη κριτική άρα η οργή του είναι δίκαιη. Όσοι του ασκούν κριτική είναι οι «απόλυτοι και ολοκληρωτικά υποκριτές». Συμπεριλαμβάνονται –να υποθέσουμε– και μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου σε αυτούς; 


Το Μαξίμου πλέον δεν κρατά ούτε τα προσχήματα σε ό,τι αφορά την κάλυψη των «επιτευγμάτων» του υπουργού Άμυνας. Κι αυτό είναι άξιο προσοχής. Υπάρχουν τρόποι να κρατήσει κανείς, έστω, κάποιες αποστάσεις από το όλο δράμα. Ο κ. Τζανακόπουλος επιλέγει την πλήρη κάλυψη του υπουργού Άμυνας χωρίς αστερίσκους. Όχι από ανάγκη, αλλά με συνειδητή επιλογή. Η θεωρία της ώσμωσης του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ δεν επαρκεί πλέον να εξηγήσει αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ μιλάμε για...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Εχω λεφτά και έτσι γουστάρω

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Συμβαίνουν όλα τόσο γρήγορα, ώστε η εικόνα να αλλάζει από ώρα σε ώρα. Αφήνω κατά μέρος τα της διαπραγμάτευσης για το όνομα της ΠΓΔΜ και μένω στο ανθρώπινο δράμα που εκτυλίσσεται πίσω από την προσπάθεια του Τσίπρα να φέρει μια συμφωνία με τα Σκόπια· εννοώ, βεβαίως, τη θυσία του Καμμένου. 

Η πρόοδος των διαπραγματεύσεων σημαίνει ότι οι όροι εκείνου του πολυσυζητημένου προεκλογικού σποτ αντιστρέφονται: ο Τσίπρας δεν είναι πια το παιδάκι που παίζει με το τρενάκι του, υπό το στοργικό βλέμμα του Καμμένου· τώρα το παιδάκι είναι ο Καμμένος και ο Τσίπρας είναι ο Αβραάμ και το σέρνει στον βωμό για τη θυσία. (Σέρνει: ο ρεαλισμός επιβάλλει τη χρήση του ρήματος, διότι το παιδάκι είναι υπέρβαρο...)

Μην ανησυχείτε, όμως, δεν θα είναι splatter το έργο. Ούτε πιτσιλιά δεν θα λερώσει το πουκάμισο του Τσίπρα. Ο κυβερνητικός εταίρος του προτιμά την αυτοκτονία, διότι μόνος του διοχετεύει στα ΜΜΕ τις φωτογραφίες από το Μονακό, την ίδια ώρα που ο Τσίπρας ετοιμάζεται να «προδώσει» τη Μακεδονία.  

Δεν καταλαβαίνει ότι αυτές οι φωτογραφίες τον εκθέτουν και τον απαξιώνουν ακόμη περισσότερο στα μάτια των ψηφοφόρων του; 

Προφανώς, όχι· διότι ο ίδιος επιδεινώνει τη θέση του, όταν απαντά στις επικρίσεις της αντιπολίτευσης με χυδαίες απειλές, που αποκαλύπτουν μόνο θυμό και σύγχυση. Πρόκειται ασφαλώς για σύγχυση, όταν μέσα στην ίδια πρόταση ο υπουργός χαρακτηρίζει την επίσκεψή του και ιδιωτική και επίσημη ταυτοχρόνως. Μα και αμιγώς ιδιωτική να ήταν, αυτό δεν ελαφρύνει καθόλου την επίδειξη αναισθησίας.

Εχει επίσης συνεργάτες ικανούς και ευφυέστατους, στη βοήθεια των οποίων μπορεί να στηρίζεται. 

Ο Παναγιώτης ο Σγουρίδης, λ.χ., σήμερα αντιπρόεδρος των ΑΝΕΛ και παλιός φίλος από την εποχή των επισκέψεων στα στρατόπεδα του Οτσαλάν. «Ποτέ δεν έκρυψε ότι έχει την άνεση να κάνει τέτοιες επισκέψεις», ήταν η γνώμη του αντιπροέδρου για το ζήτημα. Με άλλα λόγια, το θέτει στη βάση της αρχής ότι, εφόσον έχω λεφτά, κάνω και ό,τι γουστάρω. Λες και είναι τα έξοδα το θέμα και όχι η πράξη μέσα στο πλαίσιο της περίστασης. Ομως η επιείκεια είναι υποχρέωσή μας έναντι ανθρώπων με τις δυνατότητες του Σγουρίδη· γι’ αυτό να θυμίσω ότι ο αντιπρόεδρος ήταν εκείνος ο οποίος, όταν ρωτήθηκε γιατί καταδέχθηκε να εισπράξει από τη Βουλή τα 350 ευρώ που είχε συνολικά καταβάλει για στέγαση από την τσέπη του, απάντησε με το αμίμητο: «Γιατί να τους τα χαρίσω;». Και εννοούσε, υποθέτω, τους φορολογουμένους.

Λίγο νοιάζεται όμως ο Τσίπρας για τον Καμμένο. Η έγνοια του τώρα είναι...

ΣΥΡΙΖΑίικου τσαρλατανισμού κωμωδία

Υπαρκτού σουργελοκαθαρματοπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (2/6/ΧΧΧΧ)

1896: Ο Γκουλιέλμο Μαρκόνι παίρνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το ραδιόφωνο.

1953: Η Ελισάβετ στέφεται βασίλισσα της Βρετανίας.

1964: Ιδρύεται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.) απο τον Γιάσερ Αραφάτ

1971: Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει τον Άγιαξ στο Γουέμπλεϊ για το Κύπελλο Πρωταθλητριών και ηττάται με 2-0.

1985: Ο Ανδρέας Παπανδρέου κερδίζει για δεύτερη συνεχόμενη φορά τις εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ λαμβάνει 45,8%, η Νέα Δημοκρατία 40,8% και το ΚΚΕ 9,8%.

1740: Γεννιέται ο Ντονατιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ, γνωστότερος ως Μαρκήσιος Ντε Σαντ, γάλλος αριστοκράτης και συγγραφέας τολμηρών βιβλίων που χαρακτηρίστηκαν ως πορνογραφικά. Από το όνομά του προήλθε ο όρος «σαδισμός».

1904: Γεννιέται ο ηθοποιός και 5 φορές ολυμπιονίκης κολυμβητής Τζόνι Βαϊσμίλερ . Ως ηθοποιός ήταν ο πρώτος "Ταρζάν"

2014: Πεθαίνει  σε ηλικία 81 ετών η γνωστή από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ηθοποιός Δήμητρα Σερεμέτη

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οπου νάναι η χαζοΝΔ, ανίκανη να σταματησει το σατανικο διδυμο Τσίπρα -Καμμένου θα βγάλει ταξιδιωτική οδηγία με τις χώρες που απαγορεύεται να επισκέπτονται!!!

Γράφει ο KillBill

H πρόσφατη “μονομαχία” του σκληροτράχηλου Πάνου Καμμένου με τη μισή Νέα Δημοκρατία εξαιτίας του ταξιδιού στο Μονακό, είχε απόλυτο νικητή τον πρώτο. Οι φωτογραφίες που δημοσίευσε σε αποκλειστικότητα το Κουρδιστό Πορτοκάλι προκάλεσαν την “δημοσιογραφική” αντίδραση της χαζοΝΔ.

Προφανώς εκεί στη ΝΔ κινούνται με δημοσιογραφικά και όχι πολιτικά κριτήρια. Είναι εντελώς στόκοι. Δηλαδή το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο εκ Παρισίων είχε πρόβλημα επειδή ο υπουργός Αμυνας πήγε ως προσκεκλημένος ενός αρχηγού κράτους να αγναντέψει τη Μαρίνα του Μόντε Κάρλο.  

Οπου νάναι η χαζοΝΔ θα βγάλει ταξιδιωτική οδηγία με τις χώρες που απαγορεύεται να επισκέπτεται ο Πάνος Καμμένος και ο Αλέξης Τσίπρας.

Αντί εκεί στη χαζοΝΔ να βρουν τρόπους να αντιπολιτευτούν επί της ουσίας στο φονικό δίδυμο Τσίπρα-Καμμένου ασχολούνται με ανοησίες. 

Αντί να διοργανώσουν ολόκληρη εκστρατεία ενάντια στη φορομπηχτική πολιτική της κυβέρνησης, ενάντια στις προσλήψεις των ημετέρων, ενάντια στο πελατειακό κράτος, κλπ ασχολούνται με ανοησίες επιπέδου δημοτικού.

Εάν συνεχίσουν έτσι μπορεί η ΝΔ ακόμη και να χάσει τις εκλογές ή τέλος πάντων να κατακτήσει δύσκολα την αυτοδυναμία. Εαν η ΝΔ είχε αρχηγό τον Γιώργο Αυτιά ο Σύριζα θα βρισκόταν στο 7-8%. Πάνω από 30 μονάδες θα ήταν η διαφορά της από τον Σύριζα.  

Δυστυχώς στο κόμμα της Πειραιώς δεν υπάρχει πολιτική σκέψη, αντανακλαστικά, επαφή με τις πραγματικές ανάγκες του οξυδερκούς Ελληνα λαού με αποτέλεσμα το σατανικό δίδυμο Τσίπρα-Καμμένου (μας λένε Τρινίτα και δέρνουμε ξανά) να μην έχει αντίπαλο. 

Οι μπαγάσηδες...