ΤΟΥΡΚΙΑ: Το σαράκι της διχόνοιας στο πολιτικό Ισλάμ

Tου ΑΡΗ ΑΜΠΑΤΖΗ

Ελλείψει αντιπάλου, δεν θα μπορούσε παρά η φαγωμάρα και δυνάμει η φθορά να αφορά στην Τουρκία τη συμπολίτευση. 

Η ανοιχτή πλέον αντιπαράθεση μεταξύ του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του ισχυρού τάγματος του χότζα Φετχουλάχ Γκιουλέν είναι το σαράκι που απειλεί σιγά σιγά την πανίσχυρη εξουσία.

  

  Ωστόσο, παράλληλα, υπάρχουν και άλλα εξίσου σημαντικά στοιχεία που συμπληρώνουν την εικόνα της προοπτικής κινητικότητας και διεργασιών: οι ανησυχητικές προβλέψεις στην οικονομία και η κακοτοπιά στην οποία έχει πέσει τώρα τελευταία η Αγκυρα ως προς τα μεσανατολικά θέματα, υπό το πρίσμα όμως των Αμερικανών.

Η καλυμμένη και υπόγεια αντιπαράθεση που υπάρχει εδώ και χρόνια μεταξύ Ερντογάν και Γκιουλέν εξελίσσεται πλέον δημοσίως. Η αφορμή είναι η δηλωμένη αποφασιστικότητα του Ερντογάν να κλείσει τα φροντιστήρια (μέσης εκπαίδευσης), ένα σημαντικό μέρος των οποίων ανήκει στο τάγμα του Γκιουλέν.

Το τάγμα αυτό αναπτύχθηκε ειδικά κατά τη δεκαετία του '90 και σιγά σιγά ξεπέρασε τα υπόλοιπα σουνιτικά τάγματα. Εχει εξελιχθεί σε ένα σχηματισμό ο οποίος, εκτός από τη θρησκευτική του διάσταση, διαθέτει πολλά σχολεία και φροντιστήρια στην Τουρκία, αλλά και σε περίπου εκατό χώρες, μέσα ενημέρωσης, ενώ έχει οικονομικές, εμπορικές και τραπεζικές δραστηριότητες.

Από την πρώτη στιγμή έγινε το βασικό στήριγμα της κυβέρνησης Ερντογάν. Σιγά σιγά όμως κυριάρχησε στο χώρο των σωμάτων ασφαλείας και της Δικαιοσύνης.

 

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών

Πέραν της αφορμής των φροντιστηρίων, το ουσιαστικό θέμα είναι το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών για το μοίρασμα της εξουσίας.

Ο Νετζμετίν Ερμπακάν (1926-2011), ιστορικός ηγέτης του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία, είχε και αυτός τη στήριξη του τάγματος του Γκιουλέν. Οταν όμως η κομματική μορφή του πολιτικού Ισλάμ άρχισε να ενισχύεται αισθητά κατά τη δεκαετία του '90, ο Ερμπακάν επέλεξε να αποδεσμευθεί όχι μόνο από τον Γκιουλέν, αλλά και από άλλα θρησκευτικά τάγματα, με σκοπό να δημιουργήσει ένα χώρο με αποκλειστικό ηγέτη τον ίδιο.

Η ίδια τάση αποδέσμευσης ισχύει τώρα από ό,τι φαίνεται και για τον Ερντογάν.

Οι συνθήκες όμως είναι διαφορετικές. Δεν υπάρχει απειλητικός τρίτος πόλος, όπως οι ένοπλες δυνάμεις ή τα άλλα κόμματα. Κατά συνέπεια, αν η δημόσια αντιπαράθεση πάρει διαστάσεις και στο μεταξύ δεν βρεθεί λύση συμφιλίωσης, ο πόλεμος θα είναι μέχρι τελικής πτώσεως.

Πτώση τίνος είναι το ερώτημα. Του Ερντογάν, του Γκιουλέν ή μήπως και των δύο; 

Αν συμβεί το τελευταίο, θα χρειαστεί να αλλάξουν τα δεδομένα. Είναι σίγουρο ότι ο ισλαμότροπος συντηρητικός χώρος είναι σήμερα κυρίαρχος, πράγμα που σχετίζεται και με την εκλογική συμπεριφορά. Ωστόσο οι συνθήκες αλλάζουν.

Η Δημοκρατική Αριστερά του Μπουλέντ Ετζεβίτ στις εκλογές του 1999 ήταν πρώτο κόμμα με 22,2%, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί η κυβέρνηση συνασπισμού με πρόεδρο τον Ετζεβίτ. Είχε προηγηθεί όμως η σύλληψη του Οτζαλάν στην Κένυα και ο Ετζεβίτ είχε γίνει ήρωας. Στις εκλογές του 2002 όμως ο Ετζεβίτ είχε συγκεντρώσει μόλις 1,2%.

 

Είχε προηγηθεί η οικονομική κρίση του 2001 και στη συνέχεια η ασθένεια του Ετζεβίτ. Το πώς διαμορφώθηκαν οι συνθήκες της οικονομικής κρίσης, εξακολουθεί να είναι αντικείμενο συζήτησης. Κι αυτό με βάση την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, αλλά και το γεγονός ότι εν μιά νυκτί «έφυγαν» από την Τουρκία πολλά δισ. δολάρια, ειδικά στο χρηματιστήριο.

Εξακολουθεί να είναι αντικείμενο συζήτησης και η ασθένεια του Ετζεβίτ. Στις 4 Ιανουαρίου 2001 και ενώ δεν υπήρχε κανένα ζήτημα με την υγεία του Ετζεβίτ, πρώην ισχυρός άντρας της υπηρεσίας πληροφοριών είχε γράψει στον προσωπική του ιστοσελίδα ότι σε μερικούς μήνες θα κλονιστεί η υγεία του Ετζεβίτ και θα ανακύψει κυβερνητικό ζήτημα.

Η σύζυγος του Ετζεβίτ συνεχίζει να φωνάζει ότι η κατάσταση της υγείας του άντρα της επιβαρύνθηκε από την ημέρα που πήγε στο νοσοκομείο.

Πολλά από αυτά μπορεί να ακούγονται ως στοιχεία θεωρίας συνωμοσίας. Μπορεί και να είναι. Υπάρχουν όμως δύο δεδομένα:

ΤΟΥΡΚΙΑ: Γάμος συμφέροντος Αγκυρας - Κιρκούκ

Reuters, AFP

Στρατηγικής σημασίας ενεργειακές συμφωνίες συνήψε η Τουρκία με την περιφερειακή κυβέρνηση του ιρακινού Κουρδιστάν (KRG), όπως αναφέρουν ταυτόσημα ρεπορτάζ διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων.

Σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα, οι εν λόγω συμφωνίες υπεγράφησαν στη διάρκεια της τρίωρης συνάντησης που είχαν την περασμένη Τετάρτη, στην Αγκυρα, ο επικεφαλής της KRG Νεσιρβάν Μπαρζανί με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν. 

Οι δύο πλευρές προσπάθησαν να κρατήσουν μυστικές τις συμφωνίες, καθώς η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του ιρακινού Κουρδιστάν προκαλεί φορτισμένη αντιπαράθεση στο εσωτερικό του Ιράκ, σε σημείο που να θέτει υπό αίρεση την κρατική συνοχή του.

Χαρακτηριστική ήταν η πρώτη αντίδραση της Βαγδάτης, την Τετάρτη το απόγευμα, προτού ακόμη διαρρεύσουν οι πληροφορίες για τις υπογραφείσες συμφωνίες. «Η ιρακινή κυβέρνηση ενημέρωσε τον Τούρκο πρεσβευτή στη Βαγδάτη για την ισχυρή αντίθεσή της στο ενδεχόμενο υπογραφής συμφωνίας για κατασκευή πετρελαιαγωγού με το Κουρδιστάν», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του Ιρακινού πρωθυπουργού Νούρι αλ Μαλικί. Στην ίδια ανακοίνωση, η Βαγδάτη απείλησε ότι «σε περίπτωση υπογραφής της συμφωνίας, οι διμερείς σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ιράκ θα υποστούν μεγάλη βλάβη».

Τόσο η Αγκυρα όσο και το Κιρκούκ απέφυγαν  να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν τα ρεπορτάζ περί συμφωνίας. Πάντως, η τοπική κυβέρνηση του ιρακινού Κουρδιστάν εμφανίζεται διατεθειμένη να υπογράψει με τη Βαγδάτη συμφωνία διανομής των συνολικών πετρελαϊκών εσόδων του Ιράκ, βάσει των δεδομένων από την τελευταία απογραφή πληθυσμού. Αυτό σημαίνει ότι το Κιρκούκ θα εισπράξει το 17% των εν λόγω εσόδων, αφήνοντας στη Βαγδάτη το υπόλοιπο 83%.

ΤΟΥΡΚΙΑ: «Oι Κύπριοι είναι σαν παντρεμένο ζευγάρι. Αν δεν τα βρίσκουν, ας πάρουν διαζύγιο» δηλώνει ο ζαλισμένος από το ντεκολτέ της Ολγας Μπαγις.

Με παντρεμένο ζευγάρι παρομοιάζει το ελληνοκυπριακό κράτος και την τουρκοκυπριακή κοινότητα ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας, Εγκεμέν Μπαγίς,

Σε συνέντευξή του που δημοσιεύσε η εφημερίδα "Real-news" ο κ.Μπαγίς δηλώνει: «οι Κύπριοι είναι σαν παντρεμένο ζευγάρι. Αν δεν τα βρίσκουν, ας πάρουν διαζύγιο».

Ο Τούρκος πολιτικός υποστηρίζει επίσης ότι αν το σχέδιο Ανάν είχε γίνει αποδεκτό, το νησί τώρα δεν θα ήταν σε δεινή οικονομική κατάσταση.

Σύμφωνα με τον ίδιο:  

ΤΟΥΡΚΙΑ: Όλα τα μεμέτια googλάρουν “Olga Kefalogianni” – Παραμιλάνε τα τουρκικά ΜΜΕ

Τη φωτογραφία την είδατε, την υπόθεση την ξέρετε.

Δείτε τώρα τι σχολιάζουν οι Τούρκοι αναγνώστες στη Hurriyet:

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα τουρκικά MME «κάλυψαν» το μπούστο της Ολγας Κεφαλογιάννη!

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Στην υπηρεσία του photoshop κατέφυγαν οι τούρκοι, προκειμένου να «εναρμονίσουν» το τολμηρό ντύσιμο της Όλγας Κεφαλογιάννη, με τους ενδυματολογικούς κανόνες, που επιβάλλει το θεοκρατικό καθεστώς Ερντογάν.
Ήδη τις τελευταίες ώρες, ο τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Εγκεμέν Μπαγίς, ο οποίος κοίταζε σαν λιγούρης το δαντελένιο μπούστο της Ελληνίδας Υπουργού, έχει εξαφανιστεί. Με αποτέλεσμα να οργιάζουν οι φήμες ότι ο ορμονικά «άτακτος» τούρκος αξιωματούχος, έχει σταλεί σε κέντρο ισλαμικής σεξουαλικής συμμόρφωσης!

Αν και παραμένει άγνωστο ποιός έδωσε την εντολή για την «επέμβαση» στις φωτογραφίες (και για τον τίτλο «Το Στήθος της Όλγας Κρύφτηκε»), είναι σχεδόν σίγουρο ότι η κίνηση εκφράζει την επίσημη θέση της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία επιθυμεί να προστατεύεσει τους πιστούς κάθε θρησκείας, από την έκθεση στα γυναικεία σέξυ ρούχα και σε άλλες δυτικού τύπου διαστροφές!

Τέλος, για «ωμή παρέμβαση στην εντυματολογική ελευθερία της Όλγας Κεφαλογιάννη και γενικότερα κάθε γυναίκας» κάνει λόγο σε ανακοίνωση που εξέδωσε το υπουργείο Εξωτερικών, κατηγορώντας την τουρκική κυβέρνηση για μεσαιωνικού τύπου σεξισμό.

"Επίγεια σοφία"

Αν γελάς όταν δανείζεσαι, θα κλαις όταν ξεπληρώνεις.

Εβραϊκή Παροιμία 

Αυτοί που δίνουν συμβουλές δεν είναι αυτοί που πληρώνουν το λογαριασμό.

Γαλλική παροιμία

Ένας ηλίθιος και τα λεφτά του σύντομα χωρίζουν.

Αγγλική παροιμία

 

2 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Δουλείας

Σαν σήμερα (2/12/ΧΧΧΧ)

1805: Ο Ναπολέων Βοναπάρτης νικά στη Μάχη του Αούστερλιτς τις ενωμένες δυνάμεις των Αυστριακών και των Ρώσων.

1822: Οι «μεγάλοι» της Ευρώπης (Αυστροουγγαρία, Γαλλία, Πρωσία και Ρωσία) συνεδριάζουν στη Βερόνα της Ιταλίας για να καταδικάσουν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των υπόδουλων λαών και των Ελλήνων.

1901: Η Gillette κατοχυρώνει την πρώτη ξυριστική λεπίδα μιας χρήσης.

1979: Ο Νίκος Γκάλης κάνει το ντεμπούτο του στο ελληνικό μπάσκετ με την ομάδα του Άρη και σημειώνει 30 πόντους σε αγώνα της ομάδας του με τον Ηρακλή.

2003: Η Τουρκία καταβάλλει την αποζημίωση που επεδίκασε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Τιτίνα Λοϊζίδου από την Κερύνεια για αποστέρηση της περιουσίας της στα κατεχόμενα.

1923: Γεννιέται η Μαρία Κάλλας, η απόλυτη ντίβα της όπερας. [θαν. 16/9/1977]

1944: Γεννιέται ο Διονύσης Σαββόπουλος, έλληνας τραγουδοποιός.

1814: Πεθαίνει ο Ντονατιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ, γνωστότερος ως Μαρκήσιος Ντε Σαντ, γάλλος αριστοκράτης και συγγραφέας τολμηρών βιβλίων, που χαρακτηρίστηκαν ως πορνογραφικά. Από το όνομά του προήλθε ο όρος «σαδισμός». 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ - Συνταξιοδοτικό: Ευνοημένοι και αδικημένοι πολίτες (Μέρος 1ο)

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Συμεών Ρωμύλος

Oικονομολόγος
 
Αν υπάρχει στα παγκόσμια χρονικά κάποιο θέμα, για το οποίο έχει χυθεί η περισσότερη μελάνη, είναι το ελληνικό «Συνταξιοδοτικό». 

Έχουν γραφτεί από σπουδαίες μελέτες μέχρι παιδαριώδεις ανοησίες! Ο λόγος που το ξανανοίγω είναι γιατί εξακολουθούμε να στρουθοκαμηλίζουμε, αλλά και γιατί θα προχωρήσω ένα βήμα πιο πέρα.


 
Από τις εισφορές εργοδότη και εργαζόμενου το 20% πηγαίνει για συντάξεις και το υπόλοιπο για περίθαλψη. Αυτό σημαίνει, ότι κάθε 5 έτη εργασίας μπαίνει στον «κουμπαρά» ποσό για συντάξεις ενός έτους (ή περισσότερο αν η σύνταξη είναι κάτω του 100% των αποδοχών).  Με 35 έτη εργασίας (όχι λιγότερα) συγκεντρώνεται ποσό για συντάξεις 7 ετών . Αν βγω στην σύνταξη στα 65 (όχι νωρίτερα)  έχω «αποταμιεύσει» 7 έτη σύνταξης.  65+7=72. Δείτε το προσδόκιμο ζωής, που έχει περάσει τα 72 έτη προ πολλού και συνεχίζει να βελτιώνεται.
          

  
Σπεύδω να σημειώσω  ότι  οι τόκοι από την επένδυση των εισφορών, περίπου εκμηδενίζονται για (α) κόστος διαχείρισης του συστήματος και (β) την διαφορά εισφορών, που είναι λιγότερες, λόγω χαμηλότερων αποδοχών στην αρχή μιας καριέρας, ενώ το ποσό της σύνταξης βασίζεται στις υψηλότερες αποδοχές του τέλους της καριέρας. 

Σημειώνω επίσης, ότι η σωφροσύνη απαιτεί αυτού του είδους τα κεφάλαια να τοποθετούνται σε χαμηλού ρίσκου και, επομένως,  χαμηλής απόδοσης επενδύσεις. Τα κεφάλαια ταμείων που χάθηκαν, επειδή οι διαχειριστές τους νόμιζαν.... 
 
Αυτά ισχύουν για τους «κανονικούς» συνταξιούχους. Διαβάστε και το «Οι καταστροφικές πρόωρες συντάξεις» που περιέχει και αριθμητικά στοιχεία, σκεφτείτε και τούς άπειρους «βιασμούς» που έχει υποστεί το σύστημα και αναρωτηθείτε γιατί επιμένουμε να το διατηρούμε ως έχει και  γιατί  ρίχνουμε στην πυρά όποιον τολμήσει να αγγίξει το θέμα!
 
Για τα πιο πάνω και όλους τους άλλους λόγους που έχουμε ακούσει, όλοι, πλέον, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι το σύστημα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟ. 

Και τι κάνουμε; 

Αυτό που ο λαός λέει «άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε»! 

Είναι προφανές ότι κάθε νέος, ακόμη και «κανονικός» συνταξιούχος, που μπαίνει στο σύστημα μεγαλώνει το υπάρχον έλλειμμα και το βάρος στον προϋπολογισμό, αφού το κράτος  έχει εγγυηθεί να το καλύπτει.
 
Για πολλούς, πιο ειδικούς από εμένα, μία 100% βιώσιμη και απολύτως ΔΙΚΑΙΗ λύση μοιάζει με το αυγό του Κολόμβου: Το σύστημα πρέπει να μετατραπεί από αναδιανεμητικό σε ανταποδοτικό, να επαναϋπολογιστούν ΟΛΕΣ οι συντάξεις και να προσαρμοστούν προς τα κάτω ή,  ΑΝ προκύψουν και τέτοιες περιπτώσεις  προς τα πάνω (πράγμα, που η αριθμητική λέει, ότι θα είναι πάρα πολύ σπάνιες). 

Μην «κολλάτε» στις  τεχνικές λεπτομέρειες. Αν δεν γίνεται για ΟΛΟΥΣ, ας γίνει για όσους συνταξιοδοτήθηκαν / θα συνταξιοδοτηθούν από το έτος  χχχχ και μετά... 
 
Αν υιοθετηθεί το κεφαλαιοποιητικό σύστημα, η σχετική μελέτη θα οδηγήσει σε δύο συμπεράσματα:

1)  Το συνολικό ποσό, που θα χρειάζεται για την πληρωμή αυτών των συντάξεων θα είναι σημαντικά μικρότερο από το τρέχον και 

2)  Αυτές  οι νέες συντάξεις  θα είναι για τους περισσότερους λιγότερο ή πολύ περισσότερο πιο χαμηλές από τις τρέχουσες, σε περιπτώσεις, δε, «υπερηλίκων» θα είναι μηδενικές. 
Μετά την εφαρμογή αυτού του νέου συστήματος, θα προκύψουν τρεις κατηγορίες  συνταξιούχων: 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στ’ άρματα στ’ άρματα, νοικοκυραίοι για κλάματα!

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Ποιο το πρόβλημα το ταμειακό; 

Δύο πραγματάκια: 

Το πρώτο, η περιορισμένη, σχεδόν ανύπαρκτη, παραγωγή. 

Το δεύτερο, η εκτεταμένη, απροσμέτρητη, ασύλληπτη, συστηματική φοροδιαφυγή!
 

Παράδειγμα που προέρχεται από τις φορολογικές δηλώσεις του ενός εκατομμυρίου μικρομεσαίων νοικοκυραίων, του εκλεκτού εκλογικού δυναμικού τόσο των γαλάζιων όσο και των πράσινων εταίρων: περίπου και κατά μέσο όρο οκτώ χιλιάρικα δήλωναν π.K. (προ Κρίσεως) οι χασαπομανάβηδες. Περίπου και κατά μέσο όρο πέντε χιλιάρικα δήλωναν ηλεκτρολόγοι και υδραυλικοί, δέκα χιλιάρικα οι μπουτικατζήδες και πάει λέγοντας…
 
Ποιος πλήρωνε τη διαφορά; 

Μα φυσικά τα συνήθη υποζύγια, τα μισθοσυντήρητα και γαϊδουρινά. That’s the truth. 

Από πού προέκυψε όλος αυτός ο πλούτος των μικρομεσαίων νοικοκυραίων; 

Φυσικά από ζεστό, μαύρο χρήμα. Ετσι, λοιπόν, να τα διαμερίσματα, να οι γκαρσονιέρες, να τα εξοχικά-«καλύβια», να τα Ι.Χ., όλα. 

That’s the truth. Ολα τ’ άλλα είναι λόγια για να μισούμε την τρόικα και να παριστάνουμε τους επαναστάτες, καθήμενοι φυσικά στον καναπέ!
 
Ετερο παράδειγμα; 

Μεγαλοστέλεχος οικονομικών υπηρεσιών μεγάλης βιομηχανίας με παραρτήματα σε οκτώ διαφορετικά γεωγραφικά σημεία της υδρογείου, που του βγαίνει το λάδι στη δουλειά και πηγαινοέρχεται στο εξωτερικό για να ελέγχει τα οικονομικά της, μου λέει: «Πληρώνομαι, μικτά, 200.000 τον χρόνο. Στο χέρι παίρνω περίπου τα μισά. Τα υπόλοιπα πάνε στην Εφορία. Δεν έχω δικό μου σπίτι (προφανώς επειδή ο άνθρωπος θέλει να αγοράσει κάτι καλό και ακριβό, δικαίωμά του άλλωστε), όμως σχεδόν όλοι οι φίλοι μου, που έχουν πολλά σπίτια και εξοχικά, καθώς και σκάφη, ξέρεις πόσα δηλώνουν; Περίπου 20.000 τον χρόνο!».
 
Ακόμα χειρότερα, ζήτημα είναι αν οι επισήμως φορολογούμενοι των 200.000 euros ετησίως ξεπερνούν μερικές χιλιάδες νοματαίους. Με απλά λόγια και όπως διαπίστωσε έρευνα ξένου οίκου προ πολλών ετών: «H Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα με πλούσιους κατοίκους».
 

Για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό, μεγάλο μέρος της οικονομικής καταστροφής οφείλεται στο γεγονός ότι αρκετοί συμπολίτες μας, που στα λόγια παριστάνουν τους πατριώτες, τους αντιμνημονιακούς και τους επαναστάτες, είναι κατά συρροήν φοροκλέφτες. Και επίσης μεγάλο μέρος της καταστροφής των ασφαλιστικών ταμείων οφείλεται στο γεγονός ότι αρκετοί από αυτούς τους συμπολίτες μας δεν πληρώνουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Το καλοκαίρι που μας πέρασε, με την αύξηση της τουριστικής κίνησης στη χώρα μας, η εισφοροδιαφυγή σε όλες τις ανθηρές τουριστικά περιοχές σημείωσε πρωταθλητισμό. Για παράδειγμα, τη στιγμή που Ρώσοι και Τούρκοι μαικήνες παράγγελναν κάσες με σαμπάνιες για την πλάκα τους, ο Ελληνας εργαζόμενος που τους τις πήγαινε δούλευε για ένα ξεροκόμματο, χωρίς ο κύριος ή η κυρία εργοδότης του να βάλει το χεράκι στην τσέπη για να του πληρώσει τα ένσημα.
 
Ποιος λοιπόν είναι ο προδότης; 

Μα φυσικά ο Ελληνας φοροφυγάς. 

Ποιος ο αληθινός τροϊκανός;  

Μα φυσικά ο Ελληνας φοροφυγάς. 

Ποιος η μπουλντόζα που ξεχερσώνει την ελληνική γη, γδέρνει την ελληνική σάρκα και ρουφάει το ελληνικό αίμα; 

Μα φυσικά ο Ελληνας φοροφυγάς.
 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κάτι μεγάλα οικονομικά... κεφάλια!

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

OIKONOMIA στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Mπιρ παρά κανονικά πρέπει να πουληθεί το ξεπεσμένο μπουρδέλο της εξουσίας των νεόπλουτων λαμόγιων

Aπό τον Ian Ford

Έχει βγει λοιπόν όλος ο υπόκοσμος και ωδύρεται για την χαμηλή τιμή πώλησης του Αστέρα Βουλιαγμένης. Κάτι λαμόγια τοπικοί άρχοντες των γύρω περιοχών με επιχειρήσεις τίγκα στις πολεοδομικές και αγορανομικές παραβάσεις, για να σταθούμε μόνο σ΄αυτές. Το ίδιο και ο μηντιακός υπόκοσμος, ο οποίος σπεύδει να τους συμπαρασταθεί.

Κανείς δεν αμφιβάλει ότι πρόκειται για ένα κομμάτι φιλέτο. Μόνο που το περίφημο συγκρότημα του Αστέρα Βουλιαγμένης δεν ήταν παρά ένα σύμβολο του ξιπασμού της μεταπολίτευσης, εδώ όπου οι δύο πλέον διεφθαρμένες εξουσίες-η πολιτική κι εκείνη της Εκκλησίας-έδιναν ρέστα ξιπασμού.

Για δεκαετίες ολόκληρες το συγκρότημα του Αστέρα φιλοξενούσε τα λαμόγια και τους τζαμπατζήδες υπουργούς, Γραμματείς και Φαρισαίους όλων των κυβερνήσεων καθώς και των κομμάτων της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όπως επίσης και πάσης φύσεως λαμόγια των ΜΜΕ. 

Το συγκρότημα του Αστέρα Βουλιαγμένης είχε καταντήσει το σύμβολο της κοινωνικής καταξίωσης των πολιτικών συμμοριών που κυβερνούσαν την χώρα. Σύμβολο της αρπαχτής και του νεοπλουτισμού πολιτικών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων, μηντιαρχών και πάσης φύσεως υπόκοσμου.

Κάθε πολιτικό υποκείμενο που ένιωθε σπουδαίος, αφού είχε βουτήξει στο μέλι της εξουσίας ήθελε να ζήσει σαν Τόλης Βοσκόπουλος και Γρηγόρης Κασιδόκωστας και κατέλυε στο συγκρότημα του Αστέρα κι εσύ ο μαλάκας πλήρωνες τις φαντασιώσεις του.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Ρήγμα διευρυνόμενο - Μοχθήσαντες λαοί και λαοί καταναλωτές-καλοπερασάκηδες

Toυ Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Μεταξύ Βορρά και Νότου διευρύνεται το ρήγμα. Η Γαλλία υπέστη, την τελευταία εβδομάδα, πλήγματα απανωτά. Οι στόχοι της: για αναστροφή της καμπύλης της ανεργίας, περιορισμό του ελλείμματος και μείωση του χρέους, δεν επιτυγχάνονται. Σ΄επιστέγασμα, ο οίκος αξιολογήσεων “Standart and Poors” υποβάθμισε (και πάλι) την γαλλική πιστοληπτική αξιοπιστία. 

Η δυσμενής εξέλιξη προκάλεσε αντίδραση των Βρυξελλών. Ο κ. Barroso επισήμανε ότι η Γερμανία σημειώνει διαρκώς ετήσια εμπορικά πλεονάσματα. Κατ΄ακολουθίαν την κάλεσε ν΄αυξήσει την, εκ μέρους της, κατανάλωση άρα (και) ζήτηση, ώστε να επέλθει διάχυση του πλούτου της και στην νότια ζώνη.

 

            Η εξέλιξη ανάγλυφα ανέδειξε την μεταξύ Βορρά και Νότου δυσανεξία. Η Ενωμένη Ευρώπη, συνακολούθως και η Ευρωζώνη, διαθέτουν οικονομικό οργανισμό καταστατικής περιωπής. Πρόκειται, ασφαλώς, για την συνθήκη του Maastricht. Η τελευταία ήδη από 10.12.1991 έχει αναδείξει την  Οικονομική και Νομισματική Ένωση “Economic and Monetary Union” – “E.M.U.”. Στο πλαίσιο αυτής καθιερούται για όλα τα κράτη μέλη ενιαίως νομισματική σταθερότης. Ο στόχος επιδιώκεται κατά τρόπο μαθηματικό. Δηλαδή, ουδέποτε η, τυχόν, απόκλιση ετησίου διαχειριστικού ελλείμματος  επιτρέπεται να υπερβαίνει το 3% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (Α.Ε.Π.) εκάστης χώρας. Ομοίως ουδέποτε  το δημόσιο χρέος (άθροισμα ελλειμμάτων), οιασδήποτε  χώρας επιτρέπεται να υπερβεί το 60% του αυτού μεγέθους (ΑΕΠ). Υπ΄αυτές τις συνθήκες η συνολική ανάπτυξη έχει συμφωνηθεί ισόρροπη (!!!).

Η αποστομωτική απάντηση της Γερμανίας ακολούθησε, βάσει των συμπεφωνημένων. Υπογραμμίσθηκε, εκεί, η συμμόρφωση της χώρας (Γερμανίας) στις αρχές της δημοσιονομικής πειθαρχίας.  Υπογραμμίσθηκε, επίσης, η ποιοτική υπεροχή των γερμανικών προϊόντων που, κυρίως, μάλιστα διατίθενται, κατ΄εξοχήν, εκτός του ευρωπαϊκού Νότου. Καταλογίσθηκε, τέλος, ευθύνη στις νότιες και απείθαρχες χώρες. Αυτό και υπό την ειδικότερη εξήγηση ότι τα εκεί ελλείμματα  ΔΕΝ αντιστοιχούν στα πλεονάσματα της Γερμανίας και λοιπών βορείων. Οφείλονται, κατά την απάντηση, αποκλειστικά, τα ελλείμματα αυτά στις καταναλωτικές υπερβολές των Νοτίων.

Η αναντιστοιχία πλεονασμάτων των μεν προς ελλείμματα των δε, είναι μαθηματικώς αυταπόδεικτη. Αρκεί να υπομνησθεί ότι οι Βόρειοι, μάλιστα δε οι Γερμανοί, κατ΄εξοχήν εξάγουν εκτός του Ευρωπαϊκού Νότου. Είναι, έτσι, πρόδηλη η ανυπαρξία της επικαλούμενης “δικαιολογητικής αντιστοιχίας”.

Τα εμπορικά πλεονάσματα συνιστούν εθνικό πλούτο. Αρα  είναι και απρόσβλητα. Αυτό, βέβαια, στο μέτρο που έχουν συγκροτηθεί ακριβώς δια του σεβασμού των συνθηκών, μάλιστα δ΄εκείνης του Maastricht. Ο σεβασμός αυτός από ουδένα αντιλέγεται (!!!). Σε διάθεση, λοιπόν, αυτού του πλούτου ουδείς δύναται να υποχρεώσει τους μοχθήσαντες λαούς. Είναι αυτονόητο από την κοινή πείρα ότι ουδείς υποχρεούται να διαθέσει αποταμιεύσεις του εντίμως συγκροτηθείσες.  Αυτό μάλιστα ώστε να καλυφθούν ανοίγματα που έχουν προκαλέσει σπατάλες άλλων (!!!).  

Είναι χαρακτηριστικό ότι ουδεμία νότια χώρα επικαλείται ατύχημα, φερ΄ειπείν φυσική καταστροφή. Ολες επικαλούνται βοήθεια για ελλείμματα που έχει προκαλέσει η υπερβολική πιστωτική τους επέκταση. 

Τα δυσχερέστερα, ατυχώς, έπονται. Ολες οι νότιες χώρες αποκλείεται να καλύψουν τα όρια της δημοσιονομικής πειθαρχίας του “Maastricht”. Συναφώς και όποιες νότιες χώρες καταφέρουν να καλύψουν τις δικές τους αντίστοιχες υποχρεώσεις, θα έχουν οικονομικώς εξαντληθεί. Αρα θα είναι, πράγματι, απρόσφορες να βοηθήσουν οιαδήποτε άλλη νότια συνάδελφό τους (!!!).

Συμπέρασμα:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Αντιμέτωποι με -έναν ακόμα- οικονομικό Αρμαγεδδώνα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

Θα ήταν ένα ή δύο χρόνια πριν από το ξέσπασμα της μεγάλης κρίσης του 2008, όταν σε μια έκθεσή του ένας κορυφαίος οίκος της Wall Street προέβλεπε πως ο δείκτης Dow Jones στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης θα έφτανε τις 1.000.000 μονάδες ως το 2050!

Ακόμα θυμάμαι πόσο εξωφρενικό φάνηκε σε μένα και τους συναδέλφους μου το νούμερο αυτό (τότε ο Dow βρισκόταν γύρω στις 10.000 μονάδες, σήμερα είναι στις 15.000) και σχολιάζαμε ότι για να γίνει αυτό πραγματικότητα οι Αμερικανοί θα πρέπει είτε να βρουν τρόπο να πωλούν Coca-Cola και στεγαστικά δάνεια στους... εξωγήινους είτε να τυπώσουν απίστευτες ποσότητες φρέσκου χρήματος που θα πληθωρίσουν τις αγορές και θα εκτοξεύσουν τις ονομαστικές αξίες σε αδιανόητα ύψη.

Οι συντάκτες της έκθεσης αυτής, μάλλον κάτι ήξεραν, όχι για τις... εμπορικές επαφές της Ουάσιγκτον με εξωγήινους (μέχρι και ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν έχει ασχοληθεί με το αντικείμενο) αλλά για το πόση ρευστότητα χρειάζεται για να στηριχθεί το χρηματοοικονομικό σύστημα (ο εν λόγω οίκος βρέθηκε στο επίκεντρο του σκανδάλου με τα τοξικά ομόλογα που προκάλεσε τη μεγάλη κρίση).

Αυτό έγινε πιο προφανές τον Σεπτέμβριο του 2008, όταν ο μεγαλοεπενδυτής Χανκ Πόλσον (αυτός ντε που χαιρόμαστε τόσο που προ ημερών έδωσε σύνθημα για κερδοσκοπικές τοποθετήσεις σε ελληνικές τράπεζες) αποφάσισε ελαφρά τη καρδία να αφήσει τον επενδυτικό κολοσσό Lehman Brothers να καταρρεύσει, θεωρώντας αδιανόητο αυτό που συνέβη κατόπιν: ότι δηλαδή πλησιέστερο στο Μεγάλο Κραχ του '30 (όπερ εγείρει ένα... θεματάκι σχετικά με το πόσο εύκολα μπορεί να κρεμάσει και τις ελληνικές τράπεζες ανεξάρτητα από τον συστημικό κίνδυνο για Ελλάδα και Ευρώπη που θα μπορούσε να έχει μια τέτοια κίνηση).

Το μεγάλο μάθημα από την κρίση του 2008 ήταν ότι τίποτα πια δεν μπορούσε να θεωρείται αδιανόητο, ειδικά από τη στιγμή που η εμπιστοσύνη στο χρηματοοικονομικό σύστημα είχε τρωθεί αδιανόητα. Στη Wall Street το γνωρίζουν καλά αυτό, όπως άλλωστε και το ότι η όποια βελτίωση στις οικονομικές συνθήκες και το εντυπωσιακό ράλι στις αγορές από το 2009 και μετά δεν οφείλεται στους πολιτικούς αλλά στη σταθερή εκτύπωση πακτωλών φρέσκου χρήματος.

Ιδανικά η Wall Street θα ήθελε να τυπώνεται χρήμα και να φουσκώνουν οι αγορές εσαεί (πριν από την κρίση ήλπιζαν μέχρι τουλάχιστον το 2050...). Ως πότε μπορεί να τυπώνεται χρήμα όμως;  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Mήπως ήρθε η ώρα για μια παγκόσμια ριζική αναδιάρθρωση χρεών?

Του Edward Hadas / Reuters

Οι κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων κρατών έχουν τη δύναμη να σώζουν τις εθνικές οικονομίες από τα προβληματικά χρηματοπιστωτικά συστήματα. Υπάρχει μια ακραία λύση. Θα ήταν σχετικώς εύκολη ώστε να εφαρμοστεί και τουλάχιστον τόσο δίκαιη όσο και η τρέχουσα αργή ανάκαμψη από την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2008, που φαίνεται ότι θα χρειαστεί μια γενιά.

Επί χρόνια τώρα, υποστηρίζω ότι χρειάζεται εκ βάθρων μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ας υποθέσουμε ότι η τρέχουσα κατάσταση –υπερβολικά χρέη και δημόσια ελλείμματα, πρωτοφανής και επικίνδυνη χρηματοπιστωτική πολιτική, υπερβολικά ισχυρές τράπεζες, αργοί αναπτυξιακοί ρυθμοί και απαράδεκτα υψηλά ποσοστά ανεργίας– ήταν το αποτέλεσμα ενός πρόσφατου πολέμου.

Υπό αυτές τις τραγικές συνθήκες, δεν θα ήταν περίεργο να υποστηρίξουμε ότι η επικρατούσα χρηματοπιστωτική τάξη είναι απομεινάρι μιας εποχής που πήγε χαμένη. Οπότε, ο χρηματοπιστωτικός κλάδος χρειάζεται ολοκληρωτική αναδιάρθρωση.

Η εμπειρία που ακολούθησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προσφέρεται ως ενθαρρυντικό προηγούμενο. Οι ισχυρές κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιαπωνίας ηγήθηκαν της επαναδημιουργίας των κατεστραμμένων οικονομιών τους. Ασφαλώς και θα μπορούσαν οι σημερινές, ανεπτυγμένες χώρες να διαχειριστούν την κατάσταση, ώστε να επιτύχουν τον στόχο της αναδιάρθρωσης των χρηματοπιστωτικών υποχρεώσεών τους.

Ιδού μια απλή, «μεταπολεμική» ημερήσια διάταξη.

 

Αναδιάρθρωση των χρεών. Το «κούρεμα» ενός χρέους δεν αποτελεί ιδανική λύση –κατά κανόνα είναι ορθό και σοφό να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας– αλλά είναι καλύτερη η αναδιάρθρωση των εθνικών λογαριασμών από το να επιτρέπουμε στα υπερβολικά χρέη να αποθαρρύνουν τη δημιουργία θέσεων εργασίας και τις επενδύσεις.

Οι ισχυρές κυβερνήσεις –ίσως υπό την αιγίδα μιας ενδυναμωμένης Ομάδας των 20– θα μπορούσαν να επιδοθούν σε μια συνολική αναδιάρθρωση των εθνικών λογαριασμών, ώστε να ξεμπλέξουν το κουβάρι τού τρέχοντος συστήματος. Θα υπήρχαν δύο στόχοι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: H υποτιμημένη παγίδα του ιδιωτικού χρέους

The Economist

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανακοίνωσε πως θα διεξαγάγει μια εκ βάθρων έρευνα των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών, πριν αναλάβει την εποπτεία τους στην Ευρωζώνη μέσα στους τελευταίους μήνες του 2014. Ενας στόχος αυτής της «άσκησης» είναι ο προσδιορισμός των επισφαλών δανείων που δημιουργούν προβλήματα στις τράπεζες της Ευρωζώνης, σταματώντας τη ροή νέων πιστώσεων προς την αγορά. Αυτό είναι σημαντικό καθώς περιοχές της Ευρωζώνης δεν πλήττονται μόνο από την κρίση του δημοσίου χρέους αλλά και του ιδιωτικού, του οποίου μεγάλο μέρος βαρύνει τους ισολογισμούς των τραπεζών.

Από την απαρχή της κρίσης του ευρώ, σκληρά προγράμματα λιτότητας στοχεύουν στην επίλυση του προβλήματος των υπέρογκων δημόσιων χρεών. Η εκ Γερμανίας ορμώμενη πολιτική δεν είναι σωστά επικεντρωμένη. Τα υψηλά ιδιωτικά χρέη είναι περισσότερο επικίνδυνα για την ανάπτυξη απ’ ό,τι τα υψηλά δημόσια, σύμφωνα με τελευταίες έρευνες του ΔΝΤ.

Οι τρομακτικές επιπτώσεις των υψηλών ιδιωτικών χρεών καθίστανται οφθαλμοφανείς όταν εκρήγνυνται οι «φούσκες» που δημιουργούνται από τις χορηγήσεις αφειδούς δανεισμού.  

Τα νοικοκυριά, τα οποία έχουν υπερδανεισθεί συγκριτικά με το εισόδημά τους, μειώνουν την καταναλωτική δαπάνη τους, που αποτελεί το σημαντικότερο κομμάτι του ΑΕΠ. Οι υπερχρεωμένες επιχειρήσεις αποφεύγουν να προχωρήσουν σε νέες επενδύσεις και επικεντρώνονται στην αποπληρωμή των υφιστάμενων δανείων τους. Με τα επισφαλή δάνεια να τις βαρύνουν, οι τράπεζες διστάζουν να χορηγήσουν νέα. Ολες αυτές οι αρνητικές τάσεις δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο, εντείνοντας την επιβράδυνση των αναπτυξιακών ρυθμών.

Ο προσδιορισμός του σημείου στο οποίο ο δανεισμός καθίσταται υπερβολικός δεν εξαρτάται από κάποια επιστημονική μέθοδο ακριβείας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χρησιμοποιεί ως ορόσημο για τον ιδιωτικό δανεισμό το 160% του ΑΕΠ, καθορίζοντας ως ιδιωτικό δανεισμό το σύνολο των οφειλών δανεισμού –συμπεριλαμβανομένου του ομολογιακού– των επιχειρήσεων, πλην αυτών του χρηματοπιστωτικού κλάδου, και των νοικοκυριών. Το στοιχείο, σε αυτά τα επίπεδα, ίσως φαίνεται συντηρητικό, όμως αντιστοιχεί στον μέσο όρο του ιδιωτικού δανεισμού στις ΗΠΑ και στο σύνολο της Ευρωζώνης.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Η παγκοσμιοποίηση βάζει... όπισθεν

Της Carol Matlack / BusinessWeek
 

Αρχίζει η παγκοσμιοποίηση να ξεμένει από καύσιμα; Μια νέα μελέτη δείχνει ότι οι διασυνοριακές επενδύσεις και οι εμπορικές ροές υποχώρησαν σε παγκόσμιο επίπεδο το 2012, τερματίζοντας μια διετή περίοδο ανάκαμψης μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση.
 
Οι δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, ιδίως στην Ευρώπη, ήταν εν μέρει υπεύθυνες για την ύφεση, αναφέρει η μελέτη. Πιο ανησυχητικά, όμως, είναι τα αυξανόμενα μέτρα προστατευτισμού που θεσπίζονται από τις εθνικές κυβερνήσεις και η αποτυχία των πολυεθνικών εταιρειών να επωφεληθούν από την ανάπτυξη στις αναδυόμενες αγορές, λένε οι συγγραφείς Pankaj Ghemawat και Steven A. Altman του IESE Business School της Βαρκελώνης. « 
Η μεγαλύτερη απειλή για την παγκοσμιοποίηση προέρχεται από τα πολιτικά στραβοπατήματα, παρά τα θεμελιώδη μακροοικονομικά μεγέθη», γράφουν.
 
Οι Ghemawat και Altman συγκέντρωσαν και ανέλυσαν στοιχεία από το εμπόριο και άλλους δείκτες για να προσδιορίσουν επακριβώς αυτό που αποκαλούν «βάθος της παγκοσμιοποίησης». 

Οι ροές εμπορίου και επενδύσεων, μετά τη σθεναρή αυξητική πορεία ως το 2007, έπεσαν απότομα κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2008-09, στη συνέχεια άρχισαν να διογκώνονται και πάλι το 2010 και το 2011. Πέρυσι, όμως, η αξία δολαρίου των ξένων άμεσων επενδυτικών εισροών παγκοσμίως έπεσε στο 21%, ενώ το εμπόριο αγαθών και εμπορευμάτων υποχώρησε ελαφρά, και το εμπόριο στον τομέα των υπηρεσιών έμεινε ανεπηρέαστο.  

Συμπερασματικά, ο κόσμος ήταν «λιγότερο συνδεδεμένος το 2012 από ό,τι ήταν το 2007», λένε οι συγγραφείς.
 
Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν υλοποιήσει περισσότερα από 2000 μέτρα προστατευτισμού του εμπορίου, μετά την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, και μόνο περίπου 10% εξ αυτών έχουν ανακληθεί, αναφέρει η μελέτη.
 
Οι συγγραφείς ισχυρίζονται επίσης ότι οι εμπορικές και οι επενδυτικές ροές θα αυξάνονταν αν οι πολυεθνικές εταιρείες μάθαιναν να «σπάζουν τον κώδικα του ανταγωνισμού στις αναδυόμενες οικονομίες» όπου η ανάπτυξη είναι πιο ισχυρή. Οι 100 μεγαλύτερες εταιρείες που έχουν στις προηγμένες οικονομίες προέρχονται άντλησαν μόνο το 17% των εσόδων τους από αναδυόμενες αγορές το 2010, ακόμη και αν οι αγορές αυτές αναμένεται να συνεισφέρουν περισσότερο από το 70% της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης έως το 2025, αναφέρει η μελέτη.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: To τέλος της προέλασης της παγκοσμιοποίησης

The Economist

Η προέλαση της παγκοσμιοποίησης έχει ανακοπεί μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Τη θέση της παίρνει ένα πιο παρεμβατικό μοντέλο, περισσότερο συμβατικό και εθνικιστικό.

Πριν από πέντε χρόνια, στο απόγειο της χειρότερης κρίσης από την εποχή της Μεγάλης Υφεσης, ο Τζορτζ Μπους είχε συγκαλέσει την πρώτη σύνοδο της Ομάδας των 20 στην Ουάσιγκτον, όπου οι ηγέτες των 20 πλουσιότερων χωρών υποσχέθηκαν να μην επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος, να υποστηρίξουν την ανοιχτή οικονομία και ν’ απορρίψουν τον προστατευτισμό. 

Η επιτυχία τους ήταν μόνο μερική. Αν και δεν κατέφυγαν στον άκρατο προστατευτισμό του 1930, αναμφίβολα η παγκόσμια οικονομία δεν είναι πλέον τόσο ανοιχτή. Μετά από δύο δεκαετίες στις οποίες κεφάλαια και αγαθά περνούσαν όλο και πιο ελεύθερα τα εθνικά σύνορα, σήμερα σηκώνονται τείχη, αν και διαθέτουν πύλες.

Οι κυβερνήσεις όλο και περισσότερο επιλέγουν με ποιον θα κάνουν εμπόριο, τι είδους κεφάλαια είναι ευπρόσδεκτα και πόση ελευθερία επιτρέπουν στους επιχειρηματίες. Ολες οι χώρες εξακολουθούν να υιοθετούν τις αρχές του διεθνούς εμπορίου και των επενδύσεων, ωστόσο προσπαθούν να προστατευτούν από τα προβλήματα της παγκοσμιοποίησης, είτε πρόκειται για ευμετάβλητες κεφαλαιακές ροές είτε αυξημένες εισαγωγές. Είναι σαφές ότι η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης έχει σταματήσει. Για παράδειγμα, οι παγκόσμιες εξαγωγές ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξάνονταν σταθερά από το 1986 μέχρι το 2008, ωστόσο έκτοτε είναι σταθερές. Οι παγκόσμιες κεφαλαιακές ροές, οι οποίες το 2007 ξεπέρασαν τα 11 τρισ. δολάρια, πέρυσι μόλις έφτασαν το ένα τρίτο του ποσού αυτού. Οι διασυνοριακές άμεσες επενδύσεις επίσης είναι πολύ κάτω από το επίπεδο του 2007. 

Εν μέρει, αυτή η εξέλιξη οφείλεται στην οικονομική συγκυρία. Παράλληλα, όμως, ο κεκαλυμμένος προστατευτισμός ανθεί, συχνά μεταμφιεσμένος ως προώθηση των εξαγωγών ή ως βιομηχανική πολιτική. Οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, οι οποίοι θεωρούνταν επί μακρόν απομεινάρι μιας περασμένης εποχής, έγιναν και πάλι σεβαστοί. Στο εμπόριο ο κόσμος δεν εγκατέλειψε τον φιλελευθερισμό, ωστόσο υπάρχει μετατόπιση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου σε περιφερειακό και διμερές επίπεδο.  

Το ίδιο συμβαίνει και στις άμεσες ξένες επενδύσεις, όπου οι περιορισμοί αυξάνονται. Ο Μπαράκ Ομπάμα, δεν θεωρεί ότι η παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να σταματήσει, αλλά ότι θα πρέπει να διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετεί ευρύτερους σκοπούς, όπως καλύτερες συνθήκες εργασίας, περιβαλλοντική προστασία και προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, ώστε οι αμερικανικές εταιρείες να είναι σε θέση να ανταγωνιστούν, επί ίσοις όροις, τις ξένες και ενδεχομένως να είναι σε θέση να προσφέρουν και πάλι αξιοπρεπείς μισθούς.

Ενα νέο πλαίσιο αρχίζει να διαγράφεται: 

"Επίγεια σοφία"

Καλό Χειμώνα...

Αν δεν είχαμε χειμώνα, η άνοιξη δεν θα ήταν τόσο ευχάριστη. Αν κάπου - κάπου δεν είχαμε δυσκολίες, η ευημερία δεν θα μας φαινόταν τόσο καλοδεχούμενη.

Anne Bradstreet, 1612-1672, Αμερικανίδα ποιήτρια

Στον καιρό της σποράς μάθε, στο θέρος δίδαξε, το χειμώνα απόλαυσε.

William Blake, 1757-1827, Άγγλος ποιητής

Οι άνθρωποι δεν προσέχουν αν είναι χειμώνας ή καλοκαίρι, όταν είναι ευτυχισμένοι.

Άντον Τσέχωφ, 1860-1904, Ρώσος συγγραφέας

1η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS

Σαν σήμερα (1/12/ΧΧΧΧ)

1644: Η Πορτογαλία επανακτά την ανεξαρτησία της από την Ισπανία, ύστερα από κατοχή 60 ετών.

 

1818: Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μυείται στη Φιλική Εταιρεία.

 

1891: Ο Τζέιμς Νάισμιθ δημιουργεί ένα νέο παιχνίδι και το ονομάζει μπάσκετ-μπολ.

 

1955: Στην πόλη Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα,  η Ρόζα Παρκς αρνείται να σηκωθεί από το κάθισμά της σε λεωφορείο για να καθίσει ένας λευκός και συλλαμβάνεται.

 

 

1792: Γεννιέται ο Αλέξανδρος Υψηλάντης,  αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας.

1935: Γεννιέται ο Γούντι Άλεν, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Άλεν Στιούαρτ Κένινγκσμπεργκ, αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και μουσικός.

 

1866: Πεθαίνει ο Σερ Τζορτζ Έβερεστ, ουαλός στρατιωτικός, μηχανικός και τοπογράφος. Δούλεψε πολλά χρόνια στην Ινδία, ανέπτυξε μεθόδους μέτρησης και προς τιμήν του η ψηλότερη κορυφή των Ιμαλαΐων φέρει το όνομά του.

1973: Πεθαίνει ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, ιδρυτής του κράτους του Ισραήλ και πρώτος πρωθυπουργός της χώρας από το 1948 έως το 1953.