ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Παρακολουθώ την κατάντια τους.
Τους παρατηρώ ως ανθρώπους που είχαν και έχουν μόνο βεβαιότητες. Ενώ ωστόσο άλλαζαν και αλλάζουν θέση. Το πάνε, δηλαδή, από βεβαιότητα σε βεβαιότητα. Πάντα αδιαπραγμάτευτα, αδιάλλακτα, φανατικά, χωρίς ίχνος αμφιβολιών, δισταγμού, ενός κρατήματος, ρε αδελφέ, ότι μπορεί και να μην έχουν το απολυτότατο δίκιο. Και, εννοείται, χωρίς ανάγκη απολογίας για την αλλαγή πορείας. Λες και όλα τα δικαιούνται. Λες και τους πνίγει η πεποίθηση ότι ο απέναντι έχει πάντα άδικο και αυτοί πάντα δίκιο… Δίκιο και στην προηγούμενη θέση τους και στην επόμενη, την εκ διαμέτρου αντίθετη της πρώτης.
Αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, θα ήταν το πιο δραματικά αστείο.
Μελετήστε τον Παππά διαχρονικά. Από το Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, από τον Χρ. Καλογρίτσα που τον περιέφερε ως δυνατό επενδυτή με τα μούφα «βοσκοτόπια της Ιθάκης», που τα παρουσίαζε ότι άξιζαν 100 εκατομμύρια ευρώ (πού να χάθηκε εκείνη η ψυχή;), μέχρι το σήμερα, που τον καίει –και καλά– η ευθύνη, «εφτά νομά σ’ ένα δωμά πού να ξαπλώ να κλείσεις μα;». Στίχοι Ακης Πάνου… Ιδιο και απαράλλακτο ύφος-ύψος βεβαιότητας και παντογνωσίας.
Μελετήστε τη Ρένα Δούρου. Από το «Μου έσκασε στραβή στη βάρδιά μου» στο «Ν’ αγαπάς την ευθύνη». Ιδια η βεβαιότητα.
Μελετήστε την Ελενα Ακρίτα. Από το δόξα στον Αλέξη Τσίπρα, στην αμέριστη εμπιστοσύνη στην Αχτσιόγλου, εν τέλει στον Κασσελάκη, σέρνοντας βαλίτσα χειμωνιάτικα στις Σπέτσες, επιπροσθέτως πεποίθηση ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι η πλέον κατάλληλη για πρωθυπουργός της χώρας, εν συνεχεία αυστηρή κριτική ότι είναι ανεπίτρεπτο οι βουλευτές να μην παραδίδουν την έδρα τους όταν αποχωρούν, και εκ διαμέτρου μετατόπιση ότι τελικά είναι και σωστό και δίκαιο να την κρατούν, και ας αποχωρούν από το κόμμα. Από βεβαιότητα σε βεβαιότητα. Και ανασηκώνοντας το φρύδι σε όποιον είχε αντίθετη άποψη (ασχέτως αν την ενστερνιζόταν στην πορεία).
Συγχρόνως άπαντες, είτε φευγάτοι είτε παραμένοντες (οι αγαπόντες την ευθύνη)… Τελούν εν αναμονή νεύματος ή ένωσης με τον Μεγάλο Ηγέτη. Τον Ηγέτη με το ταλέντο πετυχεσιάς συνεργατών, που ακολούθως δεν του έκανε κανένας…
Σιγά το πρόβλημα!
Βρήκε νέους. Σιγά το πρόβλημα!
Τι ζούμε, πατριώτες! Ουδείς τολμά μια αλήθεια. Αυτή που ο μέσος συμπολίτης θα δήλωνε: «Διαμόρφωσα τη ζωή μου στο υψηλότατο ποσόν που ελάμβανα και λαμβάνω μηνιαίως, και χωρίς ιδιαιτέρως να κοπιάζω. Εκλεισα τρύπες, άνοιξα νέες, γιατί είναι να μη μάθει ο άνθρωπος στα περισσότερα. Απολαμβάνω προνόμια αδιανόητα. Και θα κάνω ό,τι μπορώ για να τα διατηρήσω». Τόσο απλό!
Μπορείτε να φανταστείτε ένα υψηλόβαθμο στέλεχος εταιρείας να μπουρδολογεί «Ν’ αγαπάς την ευθύνη», αν κινδύνευε να μείνει άνεργος και να χρειαστεί να αλλάξει ζωή;
Οι βεβαιότητες. Ατιμο πράγμα οι βεβαιότητες. Αυτές διαχωρίζουν τους ανθρώπους.
Και κάτι ακόμα:.
Οι μεν οχλαγωγούν για κάθε νέο κύκλο βεβαιότητας, αποσιωπώντας την προηγούμενη «βεβαιότητα», ίσως, ενδεχομένως, πιθανολογώ, για να σκεπάζουν τον ενοχλητικό βόμβο της συνείδησής τους.
Οι δε ντρέπονται για εκείνους τόσο που ούτε τους μιλάνε. Απλώς τους παρατηρούν οικτίροντάς τους.
Δύο κοινωνίες. Πώς συμπλέουμε;
Οφείλουμε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου