Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ
Aπό την ομιλία του αντιπροέδρου Βανς
στο Μόναχο προκύπτει μία αντίφαση, στην οποία
δεν νομίζω ότι δώσαμε την προσοχή που της αξίζει: Αν η Αμερική δεν ενδιαφέρεται πια για την ασφάλεια της
Ευρώπης από εξωτερικούς κινδύνους
(αυτό είναι πάντα, άλλωστε, το αντικείμενο της Διάσκεψης του Μονάχου), τότε
γιατί χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο βήμα για να επέμβει στα εσωτερικά της;
Αν αδιαφορεί για τα
εξωτερικά της Ευρώπης, τι ενδιαφέρεται για τα εσωτερικά της; Δεν της πέφτει
κανένας λόγος.
Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα, για τον σκοπό που είχε η
ομιλία του Τζέι Ντι Βανς. Υπήρχε μέθοδος πίσω από το
σόου, που εμείς οι τρίτοι το ερμηνεύσαμε
αρχικά ως επίδειξη άγνοιας και γαϊδουροσύνης.
Ο αντιπρόεδρος ενσυνειδήτως αγνόησε το κοινό
που είχε μπροστά του, όπως και τον λόγο για τον οποίο γίνεται η διάσκεψη,
προκειμένου να απευθυνθεί στους MAGA
ψηφοφόρους του Τραμπ και να εισπράξει το χειροκρότημά τους.
Εξήγαγε, δηλαδή, τα εσωτερικά θέματα στο
εξωτερικό.
Αυτό, για την πολιτική παράδοση των ΗΠΑ,
είναι κάτι αδιανόητο. Είναι μία από τις νόρμες, τους απαράβατους άγραφους
κανόνες, της πολιτικής ζωής στις ΗΠΑ ότι ένας πολιτικός που εκπροσωπεί τη χώρα
του εκτός συνόρων ποτέ δεν προβάλλει στο εξωτερικό τα εσωτερικά τους ζητήματα.
Αυτό λοιπόν έκανε ο Βανς με την ομιλία του στο Μόναχο.
Τελευταία φορά, που θυμάμαι εγώ (όχι ότι ήμουν
εκεί, από τα διαβάσματά μου…), αμερικανό πολιτικό να κάνει κάτι παρόμοιο
ήταν το 1846, όταν ο πρόεδρος Πολκ προκάλεσε τον Αμερικανομεξικανικό Πόλεμο.
Είναι λάθος να ερμηνεύσουμε τον Βανς μέσω του θυμού που
μας προκάλεσε. Δεν είναι ο χιλμπίλης, ο μπουρτζόβλαχος, όπως σπεύσαμε να πούμε αρχικά – το
έκανα και εγώ αυτό το λάθος, ομολογώ.
Το παιδί αυτό είναι αδίστακτο και πρέπει να το
προσέξουμε. Αυτός που κατηγορούσε τον Τραμπ το 2016 ως
«Χίτλερ της Αμερικής» ήταν ικανός να τινάξει στον αέρα τη Διάσκεψη του Μονάχου,
επειδή προετοιμάζει από τώρα το έδαφος για τη διαδοχή του Τραμπ και χτίζει
σχέσεις εμπιστοσύνης με το εκλογικό κοινό του. Ξαναλέω, είναι αδίστακτος και ο κυνισμός του απύθμενος.
Μπροστά του ο Τσίπρας, ας πούμε, είναι ένα
χνουδωτό γατάκι.
Καταλαβαίνω τώρα γιατί οι μουλάδες της Τεχεράνης τα
έκαναν πάνω τους, προ δύο εβδομάδων, όταν ο Τραμπ υπαινίχθηκε ότι μετά από τον
ίδιο ακολουθεί ο Βανς. Θυμίζω ότι οι αρχές στις ΗΠΑ είχαν εξαρθρώσει μια ομάδα
Πακιστανών, που υποτίθεται ότι σχεδίαζαν να δολοφονήσουν τον πρόεδρο Τραμπ,
υποκινούμενοι από την Τεχεράνη. Οι δημοσιογράφοι ρώτησαν σχετικώς τον
πρόεδρο και εκείνος, μεταξύ σοβαρού και αστείου, απάντησε ότι, αν φύγει ο ίδιος
από τη μέση, θα έρθει ο Βανς και το Ιράν θα γίνει «obliterated» – κοινώς, θα
εξολοθρευτεί. Σε χρόνο dt, οι
μουλάδες τρομοκρατημένοι έσπευσαν να διαβεβαιώσουν τον κόσμο ότι εκείνοι, προς
Θεού, δεν είχαν καμία σχέση με τέτοια πράγματα! Ισως επειδή είχαν καταλάβει τον
Βανς νωρίτερα από εμάς και κατάλαβαν τη βαρύτητα της απειλής.
Το ευρύτερο νόημα, πάντως, της προσβολής που επεφύλασσε
για την Ευρώπη ο Βανς προκύπτει από το πλαίσιο της πολιτικής μέσα στο οποίο
εντάσσεται το περιστατικό.
Βλέπουμε τον πρόεδρο Τραμπ, στο Ουκρανικό, να
ξεπουλάει την Ουκρανία με τον χυδαιότερο τρόπο.
Τον βλέπουμε να ικανοποιεί όλα τα χατίρια του
Πούτιν στη διαπραγμάτευση, με αποκορύφωμα να επιχειρεί να
βγάλει τον Ζελένσκι από τη μέση, στον οποίον μάλιστα καταλογίζει την ευθύνη για
τον πόλεμο! Μόνο blowjob, μετά συγχωρήσεως, δεν του κάνει.
Τι συμβαίνει;
Η απάντηση βρίσκεται στην…
