ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι δουλειά έχει ο Βελουχιώτης με τον Βενιζέλο και τον Κολοκοτρώνη;

 

Γράφει ο Μιχάλης Δεμερτζής

Στο πρωτοσέλιδο της Εφημερίδας των Συντακτών της 24ης Μαρτίου είδαμε τον Άρη Βελουχιώτη παρέα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και το ερώτημα εδώ, βεβαίως, είναι τι δουλειά έχει ένας ήρωας του μεγέθους του Βελουχιώτη με αυτούς του δύο… Η περίπτωση θυμίζει το προ διμήνου άρθρο του κ. Μαραντζίδη, που έβαζε τον μεγάλο Αλέξη Τσίπρα στο ίδιο κάδρο με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Άλλη μεγάλη αδικία εκείνη…

Κατ’ αρχάς, αυτός ο Βενιζέλος τι βύσμα έχει άραγε και μπαίνει σε όλες αυτές τις συγκρίσεις πότε με τον Τσίπρα και πότε με τον Βελουχιώτη; Επειδή πολλαπλασίασε τα χιλιόμετρα της ελληνικής συνοριογραμμής περνιέται για σπουδαίος ηγέτης;  

Εδώ ο Αλέξης Τσίπρας την κατήργησε τη συνοριογραμμή με μία του κουβέντα, «δεν έχει σύνορα η θάλασσα»… Δεν έχει ξαναγίνει αυτό και ούτε πρόκειται να ξαναγίνει. Ασύγκριτος.  

Ή ο άλλος, ο Κολοκοτρώνης, τι το φοβερό έκανε; Επειδή είναι από τους βασικότερους υπεύθυνους για την αναγέννηση ενός ολόκληρου έθνους και την γέννηση ενός κράτους;

Ο Βελουχιώτης δεν γεννά τέτοια πεζά πράγματα, γεννά συναισθήματα, όπως όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί. Τόσο μίσος, από τόσους πολλούς και για τόσο πολύ καιρό ενάντια στη σύγχρονη δημοκρατία, δεν πρέπει να υπάρχει σε άλλη ανεπτυγμένη κοινωνία και όλοι τους πίνουν νερό στο όνομα του Βελουχιώτη. Για αυτό στην Ελλάδα μιλάμε πολύ και προχωράμε λίγο… 

Ο εμφύλιος τελείωσε το 1949 κι ακόμα συζητάμε αν ο Στάλιν ήταν ένας αδίστακτος δικτάτορας ή μία παρεξηγημένη ιδιοφυΐα και δεν είμαστε σίγουροι αν η 17 Νοέμβρη ήταν τρομοκράτες ή ακτιβιστές. Θέλουμε να κάνουμε μία επένδυση και δεν ξέρουμε από πού να την πιάσουμε και ποιον να ρωτήσουμε… Το δήμαρχο, τα κόμματα, την τοπική κοινωνία, τα τοπικά βουνά ή τα λαγκάδια, μη τυχόν και βρεθεί κάποιος και στενοχωρηθεί και καταλήξουμε πάλι εκεί που καταλήγουν όλες οι διαφωνίες στην Ελλάδα: στα μετεμφυλιακά μας σύνδρομα.

Μπορεί στο τέλος να μη γίνεται η επένδυση και, γενικώς, να μη γίνεται ποτέ τίποτα εν ευθέτω χρόνω σε αυτή τη χώρα, αλλά τουλάχιστον ευχαριστιόμαστε να το συζητάμε το θέμα. Είναι να την χαίρεσαι τόση ακαδημαϊκή εμβάθυνση, έτσι δεν είναι; 

Στο μεταξύ, οι άλλες χώρες απλώς αναπτύσσονται, χωρίς πολλές περιστροφές και βόλτες στο παρελθόν, ενώ εδώ κρατάμε την ιστορία μας όσο μπορούμε ζωντανή, για αυτό και τον ζούμε με την ψυχή μας τον διχασμό…

Αν δεν ήμασταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ποιος ξέρει, μπορεί να τον ζούσαμε και με το σώμα μας, με αντάρτικο, λαϊκά δικαστήρια, μάχες στα βουνά και άλλα όμορφα, αλλά να που...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Χωρίς όραμα οι λαοί παρακμάζουν

 

Μόνο θυμηδία προκαλούν απόψεις του είδους ότι η Επανάσταση ήταν φιλελεύθερη ή ταξική.

Για να γίνει αντιληπτό το τι ακριβώς εννοούν οι εμπνευστές των απόψεων αυτών, στην μεν πρώτη περίπτωση πρέπει να θεωρήσουμε ότι οι εξεγερμένοι Έλληνες κράδαιναν τα έργα του Λοκ και του Χόμπς όταν ρίχνονταν στη μάχη και στη δεύτερη η πληθώρα των προλετάριων Ελλήνων και Τούρκων εξεγέρθηκαν απο κοινού κατά των κοτζαμπάσηδων και των τούρκων αφεντάδων αναζητώντας τον Μάρξ πριν ακόμη εμφανιστεί.

 

Η Επανάσταση ήταν Εθνικοαπελευθερωτική. Και αυτό δεν χρειάζεται να το επιβεβαιώσουν όλοι οι σοβαροί ιστορικοί είτε ανήκουν στη μια είτε στην άλλη ιδεολογική πλευρά.Όταν υφίστασαι τετρακόσια χρόνια δουλείας, εκείνο που επιθυμείς είναι να διώξεις το τύραννο από το κεφάλι σου.

 

Εξεγέρθηκε, λοιπόν, μια δράκα ανθρώπων που είχε συνείδηση ότι ήταν Έλληνες, κληρονόμοι του κλασικού πολιτισμού.

 

Το πως αυτή η συνείδηση ενεργοποιήθηκε είναι μια μεγάλη ιστορία. Αλλά υπήρχε. Υπήρχε ένας λαός με συνείδηση συνέχειας απο την αρχαία εποχή, με αίσθηση φυλετικής καταγωγής, γλώσσας και πολιτισμού.

 

Αυτοί οι άνθρωποι ακόμη και αν αργότερα ονομάσθηκαν Ρωμαίοι παρέμειναν Έλληνες.

 

Αυτήν την γλώσσα και την εθνική συνείδηση στο Βυζάντιο την διαφύλαξαν η Εκκλησία και οι λόγιοί του. Έστω και αν επι Βυζαντίου αναδύθηκε η πρώτη αντίθεση μεταξύ των δύο κέντρων του ελληνισμού: της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης. Με την Αθήνα να επιδιώκει την ενότητα των ελληνοφώνων και την Κωνσταντινούπολη την ενότητα των χριστιανών.

 

Στην ιστορία των λαών υπάρχουν στιγμές δόξας και μεγαλείου, υπάρχουν και στιγμές παρακμής και καταστροφής.

 

Ο ελληνικός λαός τα βίωσε όλα.

 

Σήμερα, με αφορμή τα 200 χρόνια απο την Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821 ας δούμε απο που ερχόμαστε και που βρισκόμαστε. Ας διατρέξουμε την μακρά πορεία μας.

 

Δεν είναι κολακευτική η θέση μας.

 

Η συγκρότηση μιας δίκαιης, ανοικτής πολιτείας βασισμένης στην πνευματική παρακαταθήκη του αρχαίου, του βυζαντινού και του σύγχρονου ελληνισμού και...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η αβάσταχτη ελαφρότητα του ΣΥΡΙΖΑ

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

Στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βολοδέρνουν παραζαλισμένοι για την δημοσκοπική καθήλωση, αλλά επί τέλους βρήκαν την χρυσή οδό να ασκήσουν αντιπολίτευση. Καταιγιστική και αφοριστική η Αυγή επιτέθηκε… στα σουπερμάρκετ «Μασούτης», γιατί υπέπεσαν στο μέγιστο ολίσθημα. Από τα μεγάφωνά τους ακούστηκε ο εθνικός Ύμνος!

Από πότε ανήκει στην αποστολή ενός κομματικού οργάνου, και δη αξιωματικής αντιπολίτευσης, να σχολιάζει, να κρίνει και να επικρίνει -δηλαδή να επιχειρεί να επιτηρήσει- το τι θα ακουστεί από τα μεγάφωνα μιας ιδιωτικής επιχείρησης;

Θα είχε, όχι μόνο δικαίωμα αλλά και δημοκρατικό καθήκον, αν από τα μεγάφωνα οιουδήποτε χώρου, δημοσίου ή ιδιωτικού, ακουγόταν ένας ναζιστικός ύμνος, σαν το “Horst-Wessel-Lied ” ας πούμε, και άλλα παρόμοια (βέβαια αν ακουγόταν η Διεθνής δεν θα τους πείραζε. Ίσως επέκριναν και τους πελάτες που δεν σήκωσαν το χέρι γροθιά).

Ο Εθνικός Ύμνος, τιμής ένεκεν παραμονή της επετείου των διακοσίων χρόνων, εναπόκειται στη διάθεση του κάθε πολίτη- ιδιοκτήτη. Αρκεί να μην είχε βέβαια παρέμβει στην ελεύθερη βούλησή τους, να μην είχε διατάξει τους εργαζόμενους να κάτσουν προσοχή κατά την ανάκρουσή του - κάτι που δεν τεκμαίρεται.

Δηλαδή ο Εθνικός Ύμνος, τμήμα από τον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν», που τον έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός με το μυαλό στο τραγικό Μεσολόγγι («Βάστα καημένο Μεσολόγγι»), και είναι η συμπύκνωση αιμάτινης θυσίας για την ελευθερία μας -υπάρχουμε μέσα από μακελέματα και ανατάσεις- για την καλή εφημερίδα που εκφράζει απόψεις ΣΥΡΙΖΑ (γι’ αυτό και την σχολιάζουμε), δεν είναι παρά έναν μιλιταριστικό άκουσμα που πρέπει να ακούγεται μόνο σε στρατόπεδα;

Έχυσαν όξος και χολήν τις ημέρες της εθνικής επετείου, για μια από τις πιο μετριοπαθείς παρελάσεις που έχουν διεξαχθεί. Και το έκαναν απέναντι σε μια κοινή γνώμη εθνικώς ευαισθητοποιημένη, ακριβώς γιατί γιορτάσαμε την διακοσιοστή επέτειο -οι στρογγυλοί αριθμοί των επετείων είναι τομές στον χρόνο, για την ιστορία των λαών.

Όσο για το κιτς που θέλουν να υποστηρίζουν ότι εκδηλώθηκε, αμβλεία η μνήμη τους. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα νταούλια του Καμμένου στο Σύνταγμα. Τσιμουδιά τότε οι λεπταίσθητοι, που είχαν προσδώσει στην Εθνική Επέτειο, αισθητική εμποροπανήγυρης.

Ούτε στα νταούλια του Πάνου είχε δει κάποιο κιτς άλλος δημοσιογράφος, πρώην βουλευτής, με ισχυρή μνήμη για την… ΕΡΕ, που μας μας ενημερώνει ότι «έλαμψε το Kitsch στο πανοσήκωμα της Πινακοθήκης, έλαμπε η γιγάντια ταμπέλα που μνημείωνε τον χορηγό».

Ω τον αμνήμονα! Δεν… ήξερε παρότι πέρασε από αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού (!), ότι η σύμβαση για τη Πινακοθήκη (και η μνημείωση του ονόματος του χορηγού με συγκεκριμένο τρόπο) υπεγράφη επί ΣΥΡΙΖΑ! Τέτοια λήθη!

(Σημείωση: Αναφερόμαστε σε δημοσιεύματα μόνο δημοσιογράφων που έχουν θεσμική σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Φίλιους της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν σχολιάζει η στήλη. Αυτοί κρίνονται, όπως όλοι μας, από τους αναγνώστες).

Το πιο ωραίο της εμπαθούς ελαφρότητας, ήταν χθες που βουλευτής Κώστας Ζαχαριάδης, θέλοντας να σχολιάσει τη «σχεδόν διάγγελμα» όπως χαρακτήρισε τη δήλωση Μητσοτάκη για την επαναφορά του «Ράλλυ Ακρόπολις» στην χώρα μας. Έγραψε: «Όταν μου το είπανε νόμιζα ότι ήταν ο Mr. Bean, τελικά ήταν όντως ο Μητσοτάκης»!

Μένεις ενεός! Κατ’ αρχάς επί της κοινοβουλευτικής ηθικής: Είναι δυνατόν βουλευτής αξιωματικής αντιπολίτευσης, να αναφέρεται έτσι στον εκλεγμένο Πρωθυπουργό της χώρας; Και μάλιστα την στιγμή που ο Μητσοτάκης δεν έκανε κάποια γκάφα (άλλοι έκαναν κατά την παρέλαση), αλλά απλώς ανακοίνωσε την επαναφορά μας στην παγκόσμια γεωγραφία του «Ράλλυ», από την οποία είχαμε σβηστεί λόγω αφραγκίας, τον καιρό των μνημονίων; Δικαιούται να διαφωνεί. Ας το εκφράσει πολιτικά.

Επί πραγματιστικού: Δεν έχουν συναίσθηση; Είναι δυνατόν όταν ο Πρωθυπουργός «ρίχνει στο κεφάλι», υπερδιπλάσια ποσοστά πρωθυπουργικής καταλληλότητας στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να χρησιμοποιεί βουλευτής -και μάλιστα θεωρούμενος εκ των σοβαρών- τέτοιους ευτελείς χαρακτηρισμούς;

Και με τέτοιες συμπεριφορές νομίζουν ότι θα προσελκύσουν τους «νοικοκυραίους», που τώρα στα στερνά θυμήθηκε ο κ. Τσίπρας; 

Μα οι νοικοκυραίοι έχουν μια στοιχειώδη δημόσια αισθητική. Μπορεί να τα λένε στην παρέα τους στο καφενείο, αλλά...

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Θανατηφόρος διδακτισμός κατσαπλιάδων

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΑΓΓΕΛΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

Πάση θυσία πρέπει αύριο κιόλας να ανοίξουν τα πάντα. | Σχολεία, | καταστήματα, κουρεία και, ναι, τα καφενεία. | Δεν πάει άλλο. | Ελπίζω η κυβέρνηση να έχει ζυγιάσει προσεκτικά την άρνηση πλέον του κόσμου. | Εχουμε ένα σχεδόν ξεσάλωμα πια, παντοίες παραβιάσεις των μέτρων – κορονοπάρτι, καρναβαλοσυνάξεις, πυκνό σουλάτσο σε πλατείες, δρόμους, παραλίες, άλση και νταμάρια, | διαδηλώσεις και πορείες αυθορμήτως εντεταλμένων συριζαίων, ΚΚΕ «και άλλων δημοκρατικών δυνάμεων»  | – ορισμένες από τις οποίες εκτοξεύουν και καμιά ντουζίνα μολότοφ για να σπάει η μονοτονία. | Κι από την άλλη, έχουμε μια έξαρση της πανδημίας που κανείς δεν ξέρει ως πού θα φτάσει, πώς θα δαμαστεί και πότε θ’ αρχίσει να ξεφουσκώνει. | Μπροστά μας είναι το φως στο τούνελ, αλλά αρνούμαστε να οδεύσουμε συντεταγμένα προς τα εκεί. | Οπότε, γιούρια, ας ανοίξουν τα πάντα, «να εκτονωθεί η πίεση»· | και πανδημία φτου ξελευτερία μιχθήτω. |

Και ποιος είπε ότι ο Σύριζα υποδαυλίζει εν μέσω πανδημίας διαδηλώσεις και «πορείες» | – 150 μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Μάρτη; 

| Και ποιος τόλμησε να γράψει ότι ο Σύριζα σαμποτάρει την προσπάθεια της χώρας να δαμάσει το κακό;

 | Εξανέστη πρωί πρωί καθαροδευτεριάτικα στον Σκάι fm ο «μετρημένος συριζαίος» | (οξύμωρο και τούτο!) | Κ. Ζαχαριάδης εναντίον του οξυδερκούς και δυναμικού σχολιαστή των «Νέων» Ηλία Κανέλλη, | αλλά και όλων όσοι έχουμε την ευήθεια να πιστεύουμε στα μάτια μας, | ότι ο Σύριζα σαμποτάρει την προσπάθεια περιορισμού της πανδημίας. | «Μας ρίχνουν δηλητήριο» είπε, | «δεν ανεχόμαστε να μας λένε ότι δεν προσπαθούμε να βοηθήσουμε τη χώρα στην αντιμετώπιση της πανδημίας» | – αλλά δεν άκουσα παρακάτω, γιατί εδώ εκσφενδόνισα στη βεράντα το φτωχό το ραδιάκι μου, που τό ’χα το μεράκι μου. |

Κι επειδή οι συριζαίοι δεν θα παραιτηθούν ποτέ από την προσπάθειά τους να μας τρελάνουν * (επί Τσίπρα, τουλάχιστον) | ο Φθίνων Ηγέτης αυτοπροσώπως ανέλαβε να διαβεί κι αυτόν τον ρουβίκωνα – να πιάσει δηλαδή στο άμωμο στόμα του την αποτρόπαια μέχρι τώρα για την Αριστερά λέξη και έννοια των «νοικοκυραίων» | Λέξη και έννοια που ανήκει στα σιχαμένα εκείνα «πιστεύω» των μικροαστών, εθνικιστών, καπιταλιστών, των στενόμυαλων τελοσπάντων, όπως: | ευνομία, ευταξία | (ως «νόμος και τάξη» φτυσμένα) | πατρίδα, αριστεία, ευγενής άμιλλα, προκοπή, νοικοκύρης – και δη «νοικοκυραίοι» στον πληθυντικό κ.ο.κ. | Να δούμε ως πού θα φτάσει προκειμένου να πείσει ότι ο χαμαιλέων διαθέτει και κεντρώες αποχρώσεις. |

Των πανδημικών αλλά και των συριζαϊκών εαρινών επιθέσεων ούτως εχόντων, | εκεί στο Κινάλ έχουν βάλει σε λειτουργία τον αυτόματο πιλότο: 

| «Ούτε γκλομπ, ούτε κουκούλα» απεφάνθη πάλε η Φώφη Γεννηματά, σφοδρή αντίπαλος Ν.Δ. και Σύριζα – σε ίσες δόσεις πάντα. | Οτι το μεν είναι όπλο κρατικού οργάνου, το δε εξάρτημα καταστροφέως ή/και τρομοκράτη, λίγο μετράει. |  Ή μάλλον το ίδιο – «ίσες αποστάσεις». | Κι ας βοούν οι δημοσκοπήσεις για τις πεποιθήσεις (και) των ψηφοφόρων του Κινάλ. | Υστερα τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε – κολλημένα στη στέπα 6,5%. |

Η πανδημία, το Μέγα Κακό· | το πάγωμα της οικονομίας, το εξίσου· | ο εγκλεισμός της κοινωνίας το επόμενο· | και το έσχατον αλλ’ όχι έλασσον: |  ο ατελείωτος, ο ανυπόφορος, ο που να σκάσει πια και μας έπρηξε τα σκώτια διδακτισμός από ραδιοφώνου όλη μέρα, κάθε μέρα.

 | Πού βρεθήκανε μωρέ μαζωμένα όλ’ αυτά τα...

 

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πλην Λακεδαιμονίων;

Tου Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Σκέψου το σενάριο: να μην είχαμε τον Πιερρακάκη και την άυλη συνταγογράφηση και να είχαμε στη θέση του κανέναν Γαβρόγλου που δεν ήξερε καν τι είναι το κομπιούτερ και να ανακάτευε τώρα τα χαρτούδια πάνω στο γραφείο του να βρει ποιος έχει σειρά να εμβολιαστεί. Και τι ξύλο της αρκούδας θα έπεφτε στα κέντρα εμβολιασμού για την προτεραιότητα. Γι αυτό είχε πει προφητικά και ο Παΐσιος για τη συνταγογράφηση: άλλο το άυλον κι άλλο το νάιλον.

Σκέψου το σενάριο: νεαντερτάλειοι τύποι, προπολεμικοί αντι-ευρωπαϊστές, να έπρεπε να αντιμετωπίσουν το πολυκέφαλο τέρας της πανδημίας - άγιο είχαμε, δεν ξέρω αν ήταν ο Παΐσιος, ο Φανούριος, ή ο φιλανθής Αγιος Βαλεντίνος, ισαπόστολος της Καψούρας. Ασε το τι θα γινότανε με την Τουρκία αν ήταν στα πράγματα οι λεβέντες που λέγανε πως η θάλασσα δεν έχει σύνορα και πως το Αιγαίο ανήκει στις τσέρουλες. Και θα είχαν εισβάλλει αλαλάζοντας και καμιά 300.000 ετερόχθονες και πράκτορες της ΜΙΤ απ' τον Εβρο για να μας εκπολιτίσουν πατόκορφα και να μας μυήσουν στο οθωμανικό δίκαιο.

Αγιο είχαμε. Σκέψου το σενάριο: να ήτανε στα πράματα Κουφοντιναίοι και δέκα μικροί Κουφομήτσοι και να άρχιζαν να κάνουνε ταξικούς εμβολιασμούς στον κόσμο με βάση το σύνθημα «ή τους μπολιάζουμε ή μας μπολιάζουν». Ή, το άλλο που έλεγε ότι δεν μας ψηφίσατε άρα προηγούνται οι δικοί μας και τα κόκκινα ρομπότ, τελευταίοι, δε, οι δικηγόροι διότι είναι απ' το κίνημα της γραβάτας. Κι αν περισσέψουν εμβόλια θα κάνουν και οι λοιποί που είναι μακεδονομάχοι, οι έτεροι που είναι κεφαλαιοκράτες τραπεζίτες, εφόσον προηγείται ο λαός και «το μπόλι είναι το δίκιο του εργάτη».

Μας φαίνονται εξωφρενικά όλα αυτά; 

Μπορεί να είναι, μπορεί όχι. Διότι άνθρωποι που βγήκαν και δόξασαν ευθέως έναν killer που δολοφόνησε έντεκα ανθρώπους, γιατί να ορρωδήσουν, πια, μπροστά σε οτιδήποτε άλλο;  

Η σκέψη είναι αρκετά λογική - άσε που στην πρόσφατη Ιστορία έχουν συμβεί πολύ χειρότερα. Διότι, ως ξέρετε, το θέμα είναι πάντα ταξικό. (Ρατσισμός της τάξης). Πρόσφατα, απελπισμένοι που δεν ζούμε στα 1945, δώσανε γραμμή και την πήραν αυτόματα όλοι οι υποκλινείς γραμμιτζήδες και την αναπαράγουν πανομοιότυπα παντού κράζοντας εν χορώ όπως οι χήνες του Καπιτωλίου. Σωματεία, τρολ και λοιποί. Και κάνουν εφτά πορείες τη μέρα διευκολύνοντας τον ιό, με αυτονόητο κίνδυνο (και ενδεχόμενο αποτέλεσμα) τον πιθανό θάνατο ελλήνων πολιτών, μήπως και, τελικά, μπορέσουν να αποδείξουν πως για όλα φταίει το κασκορσέ του Τσιόδρα.

Αυλη συνταγογράφηση, άυλη αντιπολίτευση: όταν ο αρχηγός, ενώ η χώρα είναι εμπερίστατη, αυτός ασχολείται μέσα στη Βουλή με το αν πήγε ο Γεωργιάδης σε μια βάφτιση όπου παρίσταντο έξι άτομα κι αν το νερό στην κολυμπήθρα ήταν Ζαγόρι ή Βίκος. Ή, προσπαθούν να μετατρέψουν ένα καταφανώς τροχαίο ατύχημα που έκανε φρουρός της Μπακογιάννη, σε εκδοχή κάποιου φαντασιακού αυταρχικού κράτους - ευτυχώς δεν προέκυψε ακόμα κανένα δυστύχημα με μαγκάλι οπότε θα είχαμε νέες ταξικές αναλύσεις του λιγνίτη στην Κοζάνη και το πώς η ψησταριά διαχωρίζει τη βάση και το εποικοδόμημα του ψησίματος. Ή, θα έμπλεκαν το πρόβλημα της γούνας στην Καστοριά με τον Κορνήλιο Καστοριάδη.

Πώς να καταλάβουν οι υλιστές την άυλη συνταγογράφηση; 

Δυσκολεύονται, διότι αυτά τα μυστήρια πράματα δεν αναφέρονται ρητά στα τσιτάτα του 1920. Γίνεται μπέρδεμα. 

Κι έχουνε μια περίεργη, εμμονική εχθροπάθεια με τις ιδιωτικές κλινικές. Δεν ξέρω, μικροί ζήλευαν εκείνους που σπούδαζαν γιατροί, έχουν κάποια μεταφυσική αντιπάθεια για τους κλινικάρχες (αλλά μόλις αρρωστήσουν, σε ιδιωτικές κλινικές τρέχουν για νοσηλεία), πιστεύουν πως αν επιτάξουν μερικά ιδιωτικά νοσοκομεία θα αρχίσει η επανάσταση;  

Μυστήριο.  

Και μυθοποιούν την κρατική υγεία στα κάποτε σταλινικά κράτη - το 1986 πήγα στη Σοβιετία, στη Μόσχα, και μπήκαμε με τον συνάδερφο Νίκο Δημαρά σε ένα κρατικό νοσοκομείο από δημοσιογραφική περιέργεια: με δυο λέξεις η κατάσταση θύμιζε Ελλάδα του 1950, το πολύ. Τέτοια καθυστέρηση. Βρήκανε, λοιπόν, τώρα ως πανάκεια την επίταξη και το επαναλαμβάνουν συνέχεια - μα το θέμα είναι βέβαια η νοσηλεία, αλλά το πιο σημαντικό είναι η μη-μετάδοση και αυτήν δεν φαίνεται να την πολεμούν ιδιαίτερα, απεναντίας. Αλλά το κόλλημα-κόλλημα με τις κλινικές. (Κλινική περίπτωση;).

Ολα αυτά μπορεί να είναι ολίγον γλαφυρά, αλλά κάνει εντύπωση σε έναν κοινό νου, πώς σε μια εθνική προσπάθεια που αφορά όλον τον ελληνικό λαό, η όποια αντιπολίτευση, αντί να βοηθήσει και μετά να έρθει δικαίως και να δρέψει κέρδη, να πει ότι κι εμείς σταθήκαμε δίπλα και πολεμήσαμε σοβαρά και απροκατάληπτα, παντί σθένει, οπότε τώρα έχουμε μερίδιο στην επιτυχία βάζοντας πάνω απ' όλα το συμφέρον όλων, κάνει το αντίθετο, από ακατανόητη, τυφλή εχθροπάθεια ή από ξεπερασμένα εμφυλιοπολεμικά ρεφλέξ. Δεν θέλει ιδιαίτερη ευφυία να το καταλάβει κανείς αυτό - ειδικά όταν βλέπει στις δημοσκοπήσεις πως ο αρνητισμός και η υπονόμευση δεν φέρνουν πολιτικά κέρδη. Αντίθετα. Οπότε, εν καιρώ θα έρθουν οι κυβερνώντες και θα μπορούν να πούνε, νικήσαμε πολεμώντας άπαντες οι Ελληνες - πλην Λακεδαιμονίων.

Το χειρότερο βέβαια δεν είναι η μη-συμπαράταξη, αλλά και επιπλέον, η υπονόμευση.  

Θα πεις: υπάρχει άραγε υγειονομικός δωσιλογισμός; Το να «συνεργάζεται» δηλαδή κάποιος με τον ιό, να τον διευκολύνει σε βάρος της χώρας του; 

Είναι υπερβολικό και μη αποδεκτό να δεχτούμε μια τέτοια ορολογία. Δεν μπορούμε να το πούμε έτσι, αλλά ωστόσο υπάρχει κάποιο μπέρδεμα, όπως με τις επιστολές Ζαχαριάδη όσον αφορά το Αλβανικό. Πάντως οι ομοϊδεάτες του...

 

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η χούντα του Μπέργκαμο

 

Ο Περικλής Δημητρολόπουλος σχολιάζει τη ρητορική περί χούντας και Μπέργκαμο στα social media με αφορμή την ανάρτηση του Πάυλου Πολάκη για τη Νίκη Κεραμέως.

Να παραιτηθεί απλώς η «λίγη και η ανίκανη» υπουργός;Όχι, να «φύγει από τη χώρα». Ούτως ή άλλως, την διαβεβαιώνει ο άνθρωπος που υποδεικνύει δρόμους εξορίας σε καιρούς δημοκρατίας, «κανείς δεν θα σε θυμάται σε λίγο καιρό».

Ανάμεσα στις πολλές εναλλαγές πεζών - κεφαλαίων και τον υπερπληθωρισμό των σημείων στίξης, μπορεί να δει κανείς την ανάρτηση του Πολάκη για τη Νίκη Κεραμέως ως αυτό που ήταν πάντα.Ως ακόμη μια νεοαυριανική περφόρμανς με την οποία φροντίζει ο ίδιος να τέρπει το κοινό του στα σόσιαλ μίντια.Ενδεχομένως πιο ακραία από την προηγούμενη, αλλά πιθανότατα λιγότερο από την επόμενη – όπως ο παλιός, αυθεντικός αυριανισμός, έτσι  και αυτός έχει ρεπερτόριο αλλά δεν έχει όρια και το κοινό θα διψάει πάντα για περισσότερα κεφαλαία, για περισσότερα θαυμαστικά, για περισσότερο λιντσάρισμα.

Μπορεί όμως να προσπεράσει τον Πολάκη και τον πολακισμό του και να σταθεί στον Πολάκη και τον εκτροφέα του. Τον αριστεροδεξιό λαϊκισμό από τον οποίο υποτίθεται πως αυτή η χώρα είχε απαλλαγεί στις εκλογές. Φαίνεται όμως πως η εκλογική ήττα δεν ισοδυναμούσε με ληξιαρχική πράξη θανάτου. Η χώρα στην οποία έχει θέση και η Κεραμέως και ο Πολάκης γίνεται και πάλι μια χώρα του Πολάκη στην οποία δεν έχει θέση η Κεραμέως.Είναι η χώρα που υποτίθεται πως κάποτε διοικούσαν γερμανοτσολιάδες, Κουίσλινγκ, προδότες, «Έλληνες που δεν είναι και τόσο Έλληνες», όπως είχε πει κάποτε ο αρχηγός του Πολάκη στη Βουλή. Και τώρα κυβερνούν χουντικοί, ναζί, φύλακες των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ένα απέραντο Αουσβιτς από την πλατεία της Νέας Σμύρνης έως τα υψίπεδα της Φιλοθέης.

Η χούντα δεν τελείωσε το 2015. Γι’ αυτό επιστρέφει ο αριστεροδεξιός λαϊκισμός στο πεζοδρόμιο ψωνίζοντας, όπως πάντα, από παντού. 

Στον δρόμο επειδή η χώρα είναι Άουσβιτς, στον δρόμο κι επειδή κινδυνεύει να γίνει Μπέργκαμο. Ο κίνδυνος του Μπέργκαμο επισημαίνεται δια της ασφαλέστερης οδού που οδηγεί στο Μπέργκαμο – τον συνωστισμό. Η χούντα θεραπεύεται δια της νομοθετικής απαγόρευσης – για να μην γίνουμε Μπέργκαμο πρέπει να πάψει να λειτουργεί η Βουλή.

Αν όμως η ιστορία του αυριανισμού επαναλαμβάνεται ως πολακισμός, πώς μπορεί να επαναληφθεί η ιστορία των αγανακτισμένων; 

Θα γίνουν και πάλι η εύφορη γη τους οι πλατείες και οι κρεμάλες ή θα εκτονωθούν στα πληκτρολόγια και τα dislikes; 

Θα κάνουν καριέρα ως νεοαγανακτισμένοι ή ως τρολ; 

Ο αριστεροδεξιός λαϊκισμός θα έχει πάντα το κοινό του. Για να επαναληφθεί όμως η ιστορία θα πρέπει το κοινό αυτό να μεταβολιστεί σε πλειοψηφικό ρεύμα και να γίνει μάζα.

Γίνεται; 

Η ιστορία δεν βρίσκεται σε αυτό το σημείο και από αυτήν την άποψη η εξορία της Κεραμέως αργεί ακόμη. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως τα τρολ σπαταλούν τον χρόνο τους εντελώς άδικα στα πληκτρολόγια. Το ξέρουν πως...

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η Χούντα του "Κούλη"...

 

Του Κώστα Στούπα
 

Επίταξη ιατρικών υπηρεσιών σημαίνει υποχρεωτική ένταξη ιδιωτών ιατρών στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας για όσο χρονικό διάστημα απαιτούν οι έκτακτες περιστάσεις.

Μπορεί μια χώρα που ανήκει στον ελεύθερο κόσμο και λειτουργεί σαν ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία η οποία θεωρεί την ελεύθερη αγορά σαν το οικονομικό μοντέλο που προάγει την ελευθερία και ευημερία, να επιστρατεύει ιδιώτες και να  επιτάσσει  επιχειρήσεις;

Φυσικά και μπορεί...

Αν δεν μπορούσε στο β΄ Π.Π π.χ. θα είχαν επικρατήσει οι ναζί, οι φασίστες ή οι μπολσεβίκοι και θα κρατούσαν τους ιδιώτες και τις επιχειρήσεις υπό κεντρικό κρατικό σχεδιασμό και έλεγχο για πάντα.

Η  δημοκρατία εκτός από τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο διακυβέρνησης μιας κοινωνίας αποτελεί  και επιλογή των ίδιων των κοινωνιών.

Η ελεύθερη αγορά είναι ένα μοντέλο οικονομικής δραστηριότητας που επιλέγουν οι δημοκρατικές κοινωνίες. Για την αποδοτική της λειτουργία ορίζεται  ένα σαφές και αυστηρό θεσμικό πλαίσιο με βασικότερο κανόνα αυτόν  της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας.

Με τον τρόπο αυτό αποτρέπονται μονοπωλιακές καταστάσεις και προάγεται ο ελεύθερος ανταγωνισμός και η είσοδος νέων "παικτών" και καινοτομιών στην αγορά προκειμένου να προκύπτει η πρόοδος μέσω της δημιουργικής καταστροφής...

Σε έκτακτες συνθήκες όμως, όπως αυτές μιας πανδημίας ή μιας εχθρικής εισβολής, όλοι είμαστε εν δυνάμει στρατιώτες.

Μια θεμελιώδης διαφορά της δημοκρατίας από τα φεουδαρχικά καθεστώτα είναι το δικαίωμα και η υποχρέωση των πολιτών να στρατεύονται και να φέρουν όπλα, με τα οποία υπερασπίζονται τον τρόπο ζωής της κοινωνίας τους, τους θεσμούς που  καθιστούν αυτόν τον τρόπο ζωής λειτουργικό και φυσικά το πάτριο έδαφος και το βιολογικό υλικό, τη δεξαμενή του κοινού γονιδιώματος (Η γλώσσα, η θρησκεία κλπ αποτελούν στοιχεία του κοινού τρόπου ζωής).

Η υπεράσπιση του κοινού γονιδιακού υλικού σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί ρατσιστική επιλογή. Τα μέλη μιας ανοιχτής κοινωνίας είναι ελεύθερα να ζουν και να αναπαράγονται με μέλη άλλων φυλών εντός και εκτός της χώρας, αρκεί οι αποφάσεις αυτές να αποτελούν προϊόν ελεύθερης επιλογής. Η άμυνα λοιπόν  σε μια εχθρική εισβολή μεταξύ όλων των άλλων προασπίζει και αυτό ακριβώς το δικαίωμα.

Οι νεότερες εκφάνσεις της βιολογικής επιστήμης υποστηρίζουν πως η  ανάμειξη των φυλών βελτιώνει το είδος και το καθιστά ανθεκτικότερο, εν αντιθέσει με αυτά που υποστήριζαν παλαιότερα  οι ρατσιστές.

Μια μεγάλη καταστροφή λοιπόν όπως ένας πόλεμος, ένας σεισμός, μια πανδημία διαταράσσουν την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας και της οικονομίας και  αν δεν υπάρξουν έκτακτα μέτρα και επιτελικός σχεδιασμός οι συνέπειες μπορεί να είναι πολλαπλάσιες και ανεπανόρθωτες.

Στον βαθμό λοιπόν που η πανδημία έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, οι ΜΕΘ είναι υπερπλήρεις, οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό του Δημοσίου Συστήματος δεν επαρκούν, η επιστράτευση ιδιωτών είναι μια επιλογή αντιμετώπισης έκτακτης ανάγκης.

Αν διαταραχθούν οι εφοδιαστικές αλυσίδες που κρατούν τα σούπερ μάρκετ ανοιχτά και τα ράφια γεμάτα, είναι απολύτως φυσιολογικό να επιστρατευθούν μεταφορείς ή πολίτες να βοηθήσουν στη συγκομιδή και τη μεταφορά βασικών αγαθών.

Υπάρχει η ένσταση, πως ένας ιδιώτης γιατρός μέχρι να ενσωματωθεί σε μια υπηρεσία του δημοσίου συστήματος και να μάθει τα πρωτόκολλα λειτουργίας θα χρειαστεί μερικές εβδομάδες.

Επιπλέον ο ιδιώτης γιατρός που θα επιστρατευτεί στο δημόσιο σύστημα υγείας θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει ή να παραμελήσει τους ασθενείς του ιδιωτικού του ιατρείου.

Τούτο είναι σωστό.

Το ίδιο συμβαίνει και όταν κάποιος επιστρατεύεται και στέλνεται στο μέτωπο σε συνθήκες πολέμου. Μέσα σε λίγες ώρες καλείται να αντιμετωπίσει βαριά περιστατικά χωρίς ανάλογη εμπειρία.

Οι προτάσεις της αριστεράς κυρίως για χιλιάδες προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών και τη δημιουργία δεκάδων χιλιάδων ΜΕΘ είναι ως συνήθως  εκτός τόπου και χρόνου.

Όταν εκλείψουν οι έκτακτες συνθήκες το πλεονάζον προσωπικό θα υποαπασχολείται, χάνοντας τις δεξιότητές του και τη συνήθεια να εργάζεται ανταποδοτικά. Επιπλέον, το κόστος συντήρησης πλεονάζοντος προσωπικού σε έναν τομέα θα στερήσει δαπάνες από κάποιον άλλο τομέα...

Οι αριστεροί γενικώς λαϊκίζουν και είτε είναι πράγματι αφελείς και δεν αντιλαμβάνονται τη "σπάνη των πόρων" είτε είναι "πονηροί" και την αποσιωπούν.

Οι εκάστοτε διαθέσιμοι πόροι είναι πάντα περιορισμένοι και οι ανάγκες τείνουν να είναι απεριόριστες. 

Τούτο σημαίνει πως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μωρίας αποθέωση...

 

Του ΒΑΣΙΛΗ ΑΓΓΕΛΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ει μη ιατροί ήσαν, ουδέν αν ην των ανεμβολιάστων υγειονομικών μωρότερον. l Οι παλιοί έλεγαν «των γραμματικών μωρότερον» για να καυτηριάζουν τον άγονο σχολαστικισμό των συγχρόνων τους γιατρών και γραμματικών l – μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. l Χώρια που ανέκαθεν οι γιατροί λογοτέχνιζαν εντόνως, l όχι ακάρπως πάντα. l Αντιληπτέον, υποθέτω, πώς και γιατί η αρχαία αυτή ρήση αναδύθηκε αυτόματα τις μέρες αυτές των ιατρικών και γενικότερα υγειονομικών κατορθωμάτων και αναθεμάτων. 

Πότε θα πάψουν να «αποθεώνουν» κάθε καλλιτέχνη που πεθαίνει. l Ιδίως του θεάτρου. l  

Πότε θα πάψουν να ταπεινώνουν ό,τι κατάφερε, αποδίδοντάς του άθλους που ουδέποτε αξιώθηκε. 

 l Τι θα γράφαμε πως ήταν Κουν, Μινωτής, Ευαγγελάτος, Σολομός, Βογιατζής, αν «σπουδαίος θεατράνθρωπος» είναι κάθε σκηνοθέτης που πεθαίνει l – ακόμα και με αφανή μάλλον δράση στο θέατρο. 

 l Και τι θα ήταν Παξινού, Χατζηαργύρη, Αρώνη, Ζαβιτσιάνου, Παΐζη, αν «Μεγάλη Κυρία του θεάτρου» είναι κάθε ηθοποιός που έπαιξε κάποτε δευτερότριτους ρόλους – αυτό πια συνέχεια. 

l Ασχετοι «συντάσσουν» συχνά τέτοια κομμάτια αντιγράφοντας απλώς δελτία Τύπου σταλμένα από οικείους ή φίλους του μακαρίτη. l Το αποδεικνύουν τα πανομοιότυπα κείμενα που δημοσιεύονται – κόπι πάστε. l Δεν είναι, βλέπεις, όλα τα πένθιμα αγγελτήρια γραμμένα από τον Ψυχοπομπό Σπύρο Μπιμπίλα, πρόεδρο του ΣΕΗ, ο οποίος συνήθως εκφράζεται αγαπησιάρικα μεν, μετρημένα δε l (στα αγγελτήρια θανάτου τουλάχιστον). l

Αυτό το «αγαπησιάρικα» με φέρνει σε επιστολή αναγνώστριας, η οποία μου εφιστά την προσοχή και στο μελό ύφος της περιβόητης ανακοίνωσης του ΣΕΗ (περί τα λιγναδιακά) που η στήλη καυτηρίασε ως άμετρη και ασύνετη – αριστερίλα με τη βούλα δηλαδή. 

 l Παραθέτω κάτι χαρακτηριστικό της μελούρας του ΣΕΗ: l «Ξέρουμε όμως περίτρανα (sic) και αναντίρρητα πως τη στιγμή αυτή οι ηθοποιοί είμαστε μόνοι μας και αβοήθητοι. Και για αυτό, μόνοι μας, αλληλέγγυοι και δυνατοί θα συνεχίσουμε. l (…) l Ωστε, κάποτε επιτέλους, να μη μένει καμία μόνη και κανένας μόνος». l Αμήν. l

«Καμία μόνη, κανένας μόνος». l Αναμενόμενο. l Δεν θα μπορούσε να λείπει από μια «αριστερή» γραφή η νέα μόδα l – την οποία, σημειωτέον, ξεπατικώνουν πλείστοι όσοι γραφιάδες και ραδιοφωνατζήδες πέραν της αριστεράς l – μην τυχόν και δεν πιπιλήσουν καμιά φράση του συρμού και φανούν…αμόρφωτοι.  

l Δεν τους αρκεί πια το αρσενικό επίθετο, όπως αιώνες τώρα ελληνικής γλώσσας, που ως γενικό, ολιστικό, περιλαμβάνει και αναφέρεται σε όλα τα γένη: l «Ολοι οι συνάδελφοι συμφώνησαν», «πολλοί ακροατές έστειλαν μηνύματα», «να μη μείνει κανείς μόνος» κ.ο.κ. l Οχι. Το πολιτικώς, και ηλιθίως, ορθόν επιβάλλει εσχάτως l –κι αυτό ως ψώρα έχει επεκταθεί στη γραφή και στο λόγο παντός διακηρυξία «φεμινιστή»– l να δηλώνει και τα δύο γένη ξεχωριστά, ως εξής (παραδείγματα από δημοσιευθέντα «επίσημα» κείμενα): Σύλλογος ΔΕΠ Παντείου: Ολοι και όλες στα Προπύλαια αύριο l Οι καθηγητές και καθηγήτριες Μ.Ε. δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες… l διάλογος με τις/τους φοιτήτριες/τές προκειμένου να επιλύονται… l Οι υπογράφοντες και οι υπογράφουσες της επιστολής (sic) στέκονται… l υποτιμώντας τις/τους ανάπηρους/ες καλλιτέχνιδες/ες l επιθυμεί την απαλλαγή των συλληφθεισών/έντων στις 22/2/21. l Εμείς, λοιπόν, οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες l και όλες και όλους όσοι ακούν με σεβασμό l  και τα λοιπά, και τα λοιπά – έχει καθείς να προσθέσει πλήθος τέτοιες υστερίες, που χωρίς λόγο l –μόνο για λίγη χαζοεπίδειξη φεμινιστικών φρονημάτων ή απλώς «μόδας»– l ανατινάζουν τη φυσιολογική ροή της γλώσσας.  l  

Ενα μόνο θυμίζω – και εύχομαι: 

Υπαρκτού ελληνισμού κωμωδία

 

Σαν σήμερα (30/3/ΧΧΧΧ)

 

1822: Σφαγή των κατοίκων της Χιου απο τους Τούρκους

1867: Οι Ρώσοι πουλάνε την Αλάσκα στην Αμερική για 7,2 εκατομμύρια δολάρια, μην ξέροντας ότι κάτω από τους πάγους κρύβεται μαύρος χρυσός. Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν την κυβέρνηση ότι διασπάθισε το δημόσιο χρήμα για να αγοράσει ένα παγόβουνο.

1952: Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται στο Γουδί.

1981: Απόπειρα δολοφονίας κατα του Ρόναλντ Ρίγκαν απο τον Τζον Χίνκλεϊ έξω από ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον

1983: Τίθενται σε ισχύ στην Ελλάδα το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα.

1853: Γεννιέται ο ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκονγκ

1872: Πεθαίνει ο Νικόλαος Μάντζαρος, συνθέτης του εθνικού μας ύμνου.

1896: Πεθαίνει ο Χαρίλαος Τρικούπης

2020 Πεθαίνει σε ηλικία 98 ετών το σημαίνον στέλεχος της Αριστεράς και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Μανώλης Γλέζος.

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: H αδούλωτη Περιστέρα λύνει τη σιωπή της και αποκαλύπτει τους λόγους τους απουσίας της από το Προεδρικό Μέγαρο...

Γράφει ο Άλκης ο Αδούλωτος

 

 Θα σας πω γιατί δεν συνόδευσα τον Αλέκση ούτε στο δείπνο στο Προεδρικό ούτε στην παρέλαση.  

Προφανώς το θέμα του εμβολιασμού ήταν πρόφαση ...
 

Όπως γνωρίζετε εγώ κάθε 5η του Ιούλη κλαίω με μαύρο δάκρυ. Το αδούλωτο πνεύμα μου ποτέ δεν υποτάχτηκε • ποτέ δεν έσκυψα το κεφάλι μου στους δανειστές. Μόνο λίγο το έγειρα, αν θυμάστε, τότε που ο Βαρδής μου έριξε εκείνο το θωπευτικό χαστουκάκι. Αλλά και πάλι αγέρωχη!
 

Για να επανέλθω στο θέμα μας, εκτός του ότι κάθε 5η του Ιούλη κλαίω (βασικά από όταν έχασε ο Αλέκσης τις εκλογές κάθε μέρα κλαίω) δεν είμαι από τους ανθρώπους που τους αρέσει να υποκρίνονται. Δεν μπορώ να συμμετέχω σε κιτς φιέστες, όταν ακόμη μας πατάει η μπότα των δανειστών και συμπολίτες μου μαστίζονται λόγω της πανδημίας.
 

Να ήμασταν εμείς κυβέρνηση, που είχαμε φέρει την αξιοπρέπεια και την ελπίδα στο λαό, με τα γλέντια του Πάνου, τα αρνιά στου Γουδή, τα τσάμικα στο Σύνταγμα, που προφανώς δεν ήταν κιτς, τότε φυσικά θα πήγαινα.
 

Όπως και πήγαινα, όταν ήμουν κυρία Πρωθυπουργού, σε δεξιώσεις από το Προεδρικό της Αθήνας μέχρι το Προεδρικό του Πεκίνου. 

Δεν τραπεζώθηκα εγώ την Εμινέ; 

Δεν ξενάγησα την Καμίλα; 

Με αξιοπρέπεια και το κεφάλι ψηλά! Είχε σκάσει η Μέρκελ από το κακό της, που τα έβλεπε όλα αυτά.
 

Τώρα όμως δεν μπορούσα ... Για μια αξιοπρέπεια, για ένα κούτελο καθαρό ζούμε όλοι.  

Έμεινα λοιπόν στο εξοχικό στο Σούνιο να τηγανίσω μπακαλιάρο και να κάνουμε μαζί με τον Ορφέα Ερνέστο τις ασκήσεις του για το Κολέγιο και άφησα τον Αλέκση να παλιμπαιδίζει μόνος.
 

Αν ο λαός τον ξανακάνει τον άχρηστο πρωθυπουργό...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: «Γύφτος παπάς δεν βλογάει»

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

 Η κυρία Σακελλαροπούλου ως πολίτης έχει δικαίωμα να ζει όπως θέλει. Ανύπαντρη, παντρεμένη, να ζει με άντρα, γυναίκα, πέντε γάτες, τρία καγκουρό και ένα κοάλα.  

Ό,τι της κάνει κέφι και ποίοι είμεθα να μας δώσει ραπόρτο;

    Εδώ με το ζόρι κουμαντάρουμε το δικό μας κρεβάτι, δεν μπορούμε να μπλέξουμε και με τα ξένα. Μπορεί να είναι άθεη, Χάρε Κρίσνα, οπαδός της πατρώας θρησκείας των Οτεντότων ή Αντβεντίστρια της Εβδομης Ημέρας ή Μορμόνος και να περιμένει το διαστημόπλοιο. 

Έχει, ως πολίτης, το δικαίωμα να έχει εμμονές, ιδεοληψίες, να αρνείται το Έθνος, να μην πατάει σε εκκλησία, να περιφρονεί δεσποτάδες, να μην προσκυνάει το Ευαγγέλιο, να περιφρονεί το πρωτόκολλο, να γράφει άρθρα στην «ΕφΣυν», ανεπίσημο όργανο του πολιτικού περιθωρίου των αριστερόστροφων φασιστών.

 Όμως δεν είναι απλός οπλίτης.

 

Ο πρωθυπουργός είχε την ατυχή ιδέα να την επιλέξει γι’ αυτόν τον ρόλο, στον οποίο αδυνατεί να ανταποκριθεί και εξελίσσεται σε αυτό που στην αργκό του Πειραιώς και της μπάλας ονομάζεται παλτό, με υπερθετικό το μαρμάρινο παλτό. 

Εν προκειμένω είναι από μάρμαρο Πεντέλης διπλόφαρδο. 

Η δε παραβίαση του πρωτοκόλλου γίνεται προφανώς με την ανοχή της κυβέρνησης και μπορεί να είναι «ανεύθυνη», αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα την αντιμετωπίζουμε λες και είναι μειωμένου καταλογισμού, να κάνει ό,τι της κατέβει, διότι δεν είναι. Ό,τι κάνει είναι προσεκτική και όλως προσωπική επιλογή.

Υπάρχουν κάποιοι νομικοί, ηθικοί και εθιμικοί περιορισμοί στις ήδη περιορισμένες αλλά υπαρκτές ευθύνες που έχει, διότι κάποιες έχει. Δεν χρειάζεται να κάνει τίποτε αεροπλανικά, εθιμικές διαδικασίες είναι τα περισσότερα, αν όχι όλα, όμως μέσα στο πλαίσιο που ορίζουν μια παράδοση, το πρωτόκολλο και κυρίως η επίγνωση του ποίου Έθνους άρχει, διότι μάλλον δεν το έχει πάρει χαμπάρι και δεν βλέπω τον Μητσοτάκη να έχει διάθεση να της θυμίσει πως δεν ορκίστηκε «στη ζωή του Μπιθικώτση». 

Ο πρωθυπουργός έχει γνωστές πεποιθήσεις, που μπάζουν πολύ από μεταμοντέρνα «πολιτική ορθότητα» και μπερδεύει την μπέρδα του με αυτά που επιτάσσουν η παράδοση και η ευπρέπεια της θέσης ενός Ανωτάτου Άρχοντος. Αν συνεχιστεί αυτό, θα μας κάνει βασιλόφρονες στα γεράματα η κυρία Πρόεδρος.

Δεν ξέρω εάν έχετε αναρωτηθεί ποτέ για την αιτία του αβυσσαλέου μίσους της Αριστεράς προς τη βασιλεία. 

Η πρώτη αιτία ήταν αυτά που συμβόλιζε: Έθνος, Ένοπλες Δυνάμεις, Ορθοδοξία, παράδοση, ευπρέπεια. Θα έλεγα και λούσιμο και καθαρά ρούχα. Ο δεύτερος λόγος ήταν ο ρόλος της στην καταστολή της προδοτικής χωριστικής κομμουνιστικής ανταρσίας. Οταν φεύγανε κυνηγημένοι και ηττημένοι οι στασιαστές προδότες από την Κόνιτσα, από την άλλη μεριά έμπαινε στη ρημαγμένη πόλη πάνω σε ένα τζιπ η Φρειδερίκη, προκαλώντας εγκεφαλικά στους υπεύθυνους για την ασφάλειά της, που για το πρόσωπό της η Αριστερά έχυσε όλη τη χυδαιότητα και το μίσος, από τα οποία έχει πάντα μεγάλο απόθεμα, διότι έχουν ασκηθεί πρωτίστως μεταξύ τους, όταν αλληλοκατηγορούνταν ως «πράκτορες», «χαφιέδες» κ.λπ. Ποτέ δεν συγχώρεσαν το νικηφόρο πάθος της εναντίον τους, τα παιδιά που περιέθαλψε, ξεβρακώνοντας την καταστροφική λαίλαπα της ανταρσίας τους πάνω στους φτωχούς της υπαίθρου και το άγος του Παιδομαζώματος, που μόνο Τούρκοι και Κομμουνιστές έκαναν στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και οι διεστραμμένες συκοφαντίες επαναλαμβάνονται σε κάθε ευκαιρία από δημοσιογραφούντες και ιστορικούς «επιστήμονες» με ακεραιότητα εκδιδόμενης αμοιβάδας.

Το πολιτειακό ζήτημα έχει λυθεί, αλλά η Ιστορία δεν διαγράφεται, η αλήθεια υπάρχει. Οι βασιλείς, απόφοιτοι των Στρατιωτικών Σχολών των Ενόπλων Δυνάμεων και επικεφαλής τους, δεν θα μπορούσαν ποτέ να προσβάλουν τον εαυτό τους και το ύπατο αξίωμα περιφρονώντας το πρωτόκολλο, την Εκκλησία, τα σύμβολα των Ελλήνων, όσα ορίζονται ήδη με το προοίμιο του Συντάγματος με την επίκληση της Αγίας Τριάδος, σταθερό από τα επαναστατικά συντάγματα ως το ισχύον σήμερα. Το ίδιο μίσος έχει η Αριστερά, σε όλες τις αποχρώσεις της, και για τους πολίτες ΠτΔ και εν γένει πολιτικούς που ήταν σάρκα από τη σάρκα της αληθινής Δεξιάς ή του αληθινού Κέντρου της Ιστορίας. Δεν μπορούμε να φανταστούμε π.χ. τον βασιλιά Παύλο, τον Κωνσταντίνο, τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, τον Στασινόπουλο ή τον Κωστή Στεφανόπουλο να αποφεύγουν να προσκυνήσουν το Ευαγγέλιο ή να παρακολουθούν την παρέλαση δίπλα δίπλα με το αμόρε τους ή να πηγαίνουν στα Δωδεκάνησα στην επέτειο της ενσωμάτωσης με ημιάρβυλα.

Η Φρειδερίκη, καίτοι ισχυρή προσωπικότητα, ουδέποτε τόλμησε να σταθεί δίπλα στον βασιλέα σύζυγό της, όταν εκείνος ως αρχηγός του κράτους παρακολουθούσε την παρέλαση.  

Ο Αρχηγός του κράτους στέκεται μόνος. Δεν είναι γάμος κολλητής. Ούτε καμία των συζύγων των προέδρων που πέρασαν στάθηκε δίπλα τους να εισπράττει τους χαιρετισμούς των παρελαυνόντων τμημάτων, γιατί έτσι τους έκανε κέφι. Με ποια ιδιότητα; Ποιον θεσμικό ρόλο;  

Αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους μηδενιστές κάθε προέλευσης, διότι έχει και η ψευτοκεντροδεξιά τέτοιους, που ούτε δεξιοί είναι ούτε αληθινοί κεντρώοι. Μεσαιοχωρίτες είναι, αυτή η αριστερόστροφη βιοχλαπάτσα. Του χρόνου ας φέρουν και μια θεια τους να καθαρίζει φασολάκια, όσο περνάνε τα… στρατά.

Η Πρόεδρος όλου του Έθνους δεν μπορεί να μεταφέρει τις μειοψηφικές προσωπικές πεποιθήσεις της στα προεδρικά καθήκοντα. Μπορεί να παραιτηθεί και να φοράει ημιάρβυλα, σαγιονάρες, να τρέχει ξεκάλτσωτη στα λιβάδια κυνηγώντας πεταλούδες, να παίζει με τις γάτες της, αντί να τρέχει σε δοξολογίες και παρελάσεις, να μοστράρει παντού τον συμπαθέστατο κατά τα λοιπά κύριο συνάδελφο και σύντροφό της, όταν βλέπουν μαζί ιερωμένο να τον χτυπάει στον ώμο και να του λέει για πλάκα «δικός σου ο παπάς», να μας παίρνει στο ψιλό εμάς που σεβόμαστε όσα αυτή δεν συμμερίζεται, αλλά...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Tιμωρία !

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

 Τα παιδιά γενικώς είναι τρομερά πλάσματα, ικανά υπό προϋποθέσεις για απίστευτες σκληρότητες. Παρ’ όλ’ αυτά, η τιμωρία που επεβλήθη σε ένα ολόκληρο σχολείο είναι υπέρμετρα αυστηρή έως απάνθρωπη.  

Οπωσδήποτε κάτι θα έκαναν τα παιδιά του Κολλεγίου Αθηνών, αλλά πόσο φοβερό μπορεί να ήταν το παράπτωμά τους, ώστε να τους επιβληθεί η ποινή να παρακολουθήσουν από τους υπολογιστές τους ομιλία του Προκοπίου (Πάκη) Παυλοπούλου για το νόημα της 25ης Μαρτίου;

Και έστω ότι η τιμωρία αυτή τους άξιζε. Γιατί όμως να εκτίθενται σε σαχλαμάρες, όπως ο κωμικός ισχυρισμός του τέως ότι «η εθνεγερσία του 1821 σήμανε τη δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου Εθνους-Κράτους στην Ευρώπη»; (Η Γαλλία και η Αγγλία, προφανώς, δεν είχαν διαμορφώσει ούτε εθνική ταυτότητα ούτε κράτος πριν από το 1821, σύμφωνα με τον τέως…) 

Πιο κοντά στην πραγματικότητα, νομίζω, θα ήταν η άποψη ότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Για πάντα Γιωργάκης...

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

 

Oλα στη ζωή αλλάζουν, εκτός από κάποια λίγα που μένουν πάντα σταθερά. 

 Ο Γιώργος Παπανδρέου, λ.χ., είναι ένα από αυτά. 

Δείτε, συγκεκριμένα, τη δήλωσή του για τα 200 χρόνια της ανεξαρτησίας: «Η σημερινή επέτειος είναι ημέρα περηφάνιας, εδώ στα Καλάβρυτα, τη γη των Αχαιών, όπου άναψε η σπίθα της Επανάστασης. Περηφάνια για όλα όσα συμβολίζει ο αγώνας του Ελληνισμού για ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη. Αγώνας για τον ανθρωπισμό έναντι της βαρβαρότητας, τον διαφωτισμό έναντι του σκοταδισμού και τη δημοκρατία έναντι της τυραννίας».  

Πώς είπατε; Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, όπως δηλαδή «liberté, égalité, fraternité»;  

Προφανώς μπέρδεψε τη Γαλλική Επανάσταση με την Ελληνική. 

Ο Γιώργος...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ποιος πληρώνει το κόστος από τις... 48 αναβολές σε μια δικαστική υπόθεση

Γράφει ο  Λέανδρος Τ. Ρακιντζής 

Αρεοπαγίτης ε.τ.

Η είδηση για την εξαιτίας των επανειλημμένων αναβολών, καθυστέρηση εκδικάσεως των υποθέσεων ενώπιον του ΣΤΕ και μάλιστα το γεγονός ότι μία υπόθεση αναβλήθηκε 48 φορές και άλλες αναβλήθηκαν 24 φορές, επαναφέρει στην επικαιρότητα το φλέγον πρόβλημα της καθυστέρησης απονομής της δικαιοσύνης.

Πρόβλημα που σε πολλές περιπτώσεις συνιστά ευθέως αρνησιδικία, γιατί όταν κάποτε εκδοθεί η δικαστική απόφαση δεν ασκεί πλέον καμιά έννομη επιρροή για τον ταλαίπωρο πολίτη, που προσέφυγε στην Δικαιοσύνη για να επιλύσει το πρόβλημα του που μπορεί να αφορά ιδιωτική ή με το Δημόσιο διαφορά. Κι αυτό, είτε γιατί δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή ή γιατί δεν υπάρχει αντικείμενο εκτελέσεως ή γιατί η ευθύνη του άλλου παραγράφηκε με νόμο ή εν επιδικία ως αποτέλεσμα δικαστικής καθυστέρησης και έτσι δεν απομένει ούτε η ηθική δικαίωση.

Για πολλούς η προσφυγή στη Δικαιοσύνη είναι θέμα υπάρξεως και έχουν δαπανήσει χρόνο, ψυχική ταλαιπωρία και χρηματική δαπάνη, δημιουργώντας ακόμα και χρέη αναμένοντας μια δικαστική απόφαση. Ο λαός σοφά λέει, αν θέλεις να καταστρέψεις κάποιον κάντου δίκες.

Η καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης είναι φαινόμενο διαχρονικό. Ενδεικτικά ο Shakespeare στον μονόλογο του Hamlet λέει, ότι τα μεγαλύτερα κακά είναι «the insolence of office» και «the laws delay», φοβάμαι, ότι αυτό ισχύει και σήμερα για κάποιους δημόσιους λειτουργούς.

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης πριν το 1900 γράφει «όταν γίνεται ένα έγκλημα όλοι ρωτούν γιατί δεν εκτελούν τον κακούργο και όταν κάποτε τον εκτελούν, όλοι αναρωτιούνται τι έκανε ο ανθρωπάκος και τον εκτελούν» και ο διαπρεπής νομικός και λογοτέχνης τέως πρόεδρος του ΣΤΕ και πρόεδρος της Δημοκρατίας Μιχάλης Στασινόπουλος στο διήγημα του «Ο Ωραίος Λοχαγός», περιγράφει την καθυστέρηση στη δικαστική προαγωγή του λοχαγού.

Σήμερα όμως αψευδής μάρτυρας της απαράδεκτης αυτής κατάστασης αποτελεί το γεγονός ότι οι περισσότερες καταδίκες της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων( ΕΔΑΔ) με υψηλά πρόστιμα, δικαστικά έξοδα και αποζημιώσεις στους προσφεύγοντες αφορούν την καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης.

Τα ποσά αυτά που είναι πολύ υψηλά, αφαιρούνται απευθείας από τις χορηγίες από την ΕΕ και συνεπώς επιβαρύνουν τελικό τον ελληνικό λαό, που πληρώνει τις ολιγωρίες ( επιεικώς) κάποιων δημόσιων λειτουργών.

Πολλοί διατυπώνουν και δημόσια την απορία, μήπως θα έπρεπε οι υπαίτιοι της καταδίκης της χώρας να πληρώσουν αναγωγικά τη ζημιά έστω και με περικοπή μέρους του μισθού τους;

Ο δικαστικός συνδικαλισμός

Από ότι γνωρίζω δεν έχει ποτέ αναζητηθεί από δικαστικό λειτουργό με τις νόμιμες διαδικασίες η αποκατάσταση αναγωγικά της ζημιάς, που προκάλεσε από υπαιτιότητα, στην οποία περιλαμβάνεται η βαρεία αμέλεια στο Δημόσιο και δεν νομίζω να αναζητηθούν ποτέ, γιατί υπάρχει ισχυρός δικαστικός συνδικαλισμός και στα αρμόδια συμβούλια επικρατεί το esprit de corps.

Η αναζήτηση κατά αναγωγή της ζημίας, που προκάλεσε δημόσιος υπάλληλος στο Δημόσιο προβλέπεται από τον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα και αρμόδιο κατά περίπτωση είναι το Ελεγκτικό Συνέδριο ή τα δικαστήρια.

Απ' ότι δε γνωρίζω, το Ε.Σ. ενεργεί μετά δισταγμού στον καταλογισμό ακόμα και σε δημοσιονομικά ελλείμματα, που πολλές φορές δεν τα καταλογίζει με την αιτιολογία ότι ο υπόλογος ενήργησε εν καλή πίστη.

Φυσικά για την καθυστέρηση της απονομής της δικαιοσύνης φταίνε κατά περίπτωση πολλοί παράγοντες, όπως στο ΣΤΕ γιατί ο εισηγητής δεν κατάθεσε την εισήγηση του, που μπορεί να οφείλεται στην ολιγωρία του ή το συνήθως συμβαίνον, γιατί η διοίκηση δεν διαβίβασε τον οικείο φάκελο χωρίς να επιβάλλονται κυρώσεις για τη μη αποστολή.

Στα ποινικά δικαστήρια κυρία αιτία είναι ο αναβολές που χορηγούν αφειδώς τα δικαστήρια χωρίς να ελέγχουν τη βασιμότητα του λόγου αναβολής. Μάλιστα έχει επικρατήσει σαν πρακτική, οιονεί έθιμο, ότι κάθε διάδικος έχει δικαίωμα να ζητήσει δύο φορές αναβολή, με συνέπεια, όταν υπάρχουν πολλοί διάδικοι οι υποθέσεις να αναβάλλονται επ' αόριστον και να δικάζονται μόνο στα όρια της παραγραφής.

Στα πολιτικά δικαστήρια, κύρια αιτία για τις καθυστερήσεις είναι η κατάργηση της εξετάσεως των μαρτύρων στο ακροατήριο. Έτσι δεν υπάρχει πλέον η αμεσότητα της αποδεικτικής διαδικασίας και συνεπώς ο σχηματισμός της δικανικής κρίσης με βάση τις ένορκες βεβαιώσεις και έγγραφα δεν είναι πολύ ευχερής. Σε αυτό συντείνει και η μείωση των υποθέσεων των πολυμελών δικαστηρίων και συνεπώς των διασκέψεων, που ήταν το μεγάλο σχολείο για τους δικαστές.

Η Πολιτεία όμως και κυρίως ο Υπουργός Δικαιοσύνης δεν τολμούν να σπάσουν αυγά με το να λάβουν καινοτόμα νομοθετικά μέτρα.  

Με μερεμέτια δεν επιλύεται το αδιέξοδο της καθυστερήσεως, που σαφώς θα επιταθεί με την λήξη της πανδημίας και τη μη επιστροφή στην κανονικότητα, που είναι αδύνατον να επανέλθει λόγω της πληθώρας των υποθέσεων ποινικών και πολιτικών που αναβλήθηκαν και της απροθυμίας των δικαστικών και δικηγορικών φορέων να συνεργαστούν για την επίλυση του θέματος με μικροθυσίες. Τέτοιες είναι η επιμήκυνση του ωραρίου λειτουργίας των ποινικών δικαστηρίων κατά δίωρο, στην οποία η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων(ΕΔΕ) δήλωσε επίσημα την αντίθεση της.

Στο τέλος θα αναγκασθεί η Πολιτεία να παραγράψει με νόμο όχι μόνο τα ελαφρά πλημμελήματα, όπως συνηθίζει τα τελευταία είκοσι χρόνια - και μάλιστα η τελευταία παραγραφή έγινε με εισήγηση των εισαγγελέων - αλλά και τα βαρύτερα, δηλώνοντας όμως περήφανα, όπως έκανε με την τελευταία νομοθετική παραγραφή, ότι δεν παραγράφονται οι αστικές αξιώσεις των ζημιωθέντων, κάτι που και να ήθελε δεν θα μπορούσε να παραγράψει, γιατί προστατεύονται από την ΕΣΔΑ.

Η καθυστέρηση στην έκδοση πολιτικών αποφάσεων θα επιλυθεί δυσκολότερα, γιατί εξαρτάται από την εκτίμηση των αποδείξεων, που απαιτεί κοινωνική, συναλλακτική και οικονομική πείρα, που ενδεχομένως κάποιο δικαστές με την απευθείας εισαγωγή τους στη Σχολή Δικαστών δεν είχαν την επαγγελματική ευκαιρία να την αποκτήσουν.

Θα πρέπει λοιπόν η Σχολή Δικαστών να αναπροσαρμόσει το πρόγραμμα της σε πρακτικότερα θέματα. Είναι γεγονός, ότι ο αριθμός των πολιτικών υποθέσεων που εισάγονται προς εκδίκαση σταδιακά ετησίως μειώνεται. Παρά τον περιορισμό των υποθέσεων και της λόγω πανδημίας μειωμένης απασχολήσεως των δικαστών δεν κατέστη δυνατόν να περιορισθεί η εκκρεμότητα. Έτσι, αυτή τη στιγμή πολλές υποθέσεις βρίσκονται στα χέρια των δικαστών πέραν της διετίας και μερικές και πέραν της τριετίας, χωρίς να αναζητούνται ευθύνες.

Επίσης είναι απαράδεκτο οι διαθήκες να δημοσιεύονται μετά εξάμηνο με μέγιστη ζημία των ενδιαφερομένων, ως και πολλές αποφάσεις της εκούσιας δικαιοδοσίας και ασφαλιστικών μέτρων να εκδίδονται λίγο πριν το οκτάμηνο. Η κατάσταση αυτή πρέπει να προβληματίσει και την ηγεσία των δικαστηρίων.

Τα ερωτήματα

Κατόπιν όλων των ανωτέρω γεννιούνται δύο ερωτήματα: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το ΤΧΣ, η Πειραιώς και η χώρα του υβριδικού καπιταλισμού

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ

kallitsiskostas@yahoo.com

Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας δημιουργήθηκε το 2010 για να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.  

Δυστυχώς, παρά τις ορισμένες φιλότιμες κατά καιρούς προσπάθειες, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί σε αυτό το καθήκον. Οχι ότι ήταν εύκολο, κάθε άλλο.

Στην πρώτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το 2013, έβαλε 40 δισ. ευρώ κι απέμεινε να θωρεί ακίνητο την αθλιότητα του 10%, δηλαδή τη (μοναδική στα χρονικά…) απόφαση της τότε κυβέρνησης ότι, αν οι ιδιώτες συνεισέφεραν μόλις το 10% των κεφαλαίων που χρειαζόταν μια τράπεζα, αυτοί θα έπαιρναν τη διοίκησή της –όπερ κι έγινε.

Στη δεύτερη, το 2014, παραιτήθηκε από το δικαίωμα να συμμετέχει στην αύξηση κι άφησε το μερίδιό του να συρρικνωθεί. 

Στην τρίτη, το 2015, επίσης βουβό δέχθηκε η αύξηση να γίνει πάλι με book building, τις τιμές να τις ορίζουν τα funds, τα μετοχοδάνεια να φουσκώνουν, και στις διοικήσεις των τραπεζών να διορίζονται κάποιοι ξένοι τραπεζοϋπάλληλοι.  

Η επικείμενη αύξηση κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς δείχνει ότι η ταλαιπωρία του ΤΧΣ και του δημοσίου συμφέροντος μάλλον δεν έχει τελειώσει.

Στα τέλη του 2020, με τη μετατροπή των Cocos στην προκαθορισμένη τιμή των 6 ευρώ (όταν η τρέχουσα τιμή της μετοχής ήταν 1,241 ευρώ…), το ΤΧΣ αύξησε τη συμμετοχή του στην Πειραιώς από το 26,4% στο 61,3%, γράφοντας ζημίες 1,5 δισ. ευρώ. Τώρα, όμως, στην επικείμενη αύξηση κεφαλαίου που θα γίνει σε πολύ χαμηλή τιμή (και όλοι προβλέπουν ότι στη συνέχεια η μετοχή θα σημειώσει έντονα ανοδική πορεία…), σχεδιάζεται το ΤΧΣ να στερηθεί το δικαίωμα να συμμετέχει κατά το ποσοστό της αναλογίας του στο μετοχικό κεφάλαιο της Τράπεζας (61,3%). 

 Με άλλα λόγια: Σε μια εντελώς παράδοξη εκδοχή του καπιταλισμού, απαγορεύεται στο ΤΧΣ να βγάλει κέρδη για λογαριασμό του Ελληνα φορολογούμενου.

Λέγεται ότι αιτία είναι το «φέουδο Πόλσον». Εχει το 9% περίπου στην Πειραιώς, ελέγχει το Δ.Σ. της τράπεζας και φέρεται να «απειλεί» ότι αν δεν περιοριστεί άμεσα και δραστικά η συμμετοχή του ΤΧΣ, δεν θα λάβει μέρος στην αύξηση κεφαλαίου. Στην αγορά δεν το πιστεύουν, πιέζει –λένε– για να ψωνίσει έναντι πινακίου φακής μια τράπεζα με πολλά προβλήματα αλλά και με 60 δισ. ενεργητικό.
 

Το ζήτημα δεν είναι αν θα αποσυρθεί το ΤΧΣ – θα αποσυρθεί, το έχει αποφασίσει, όλοι συμφωνούν, και η αντιπολίτευση. 

Το ζήτημα είναι σε ποιες τιμές θα αποσυρθεί. 

Σε μια κανονική καπιταλιστική χώρα θα γινόταν κανονική αύξηση κεφαλαίου, με πλήρη δικαιώματα των παλαιών μετόχων, το ΤΧΣ θα συμμετείχε κατά την αναλογία του μεριδίου του καταβάλλοντας 600 εκατ. ευρώ περίπου και, μετά...