ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Περί εξειδίκευσης, επαϊόντων και έμμονων ιδεών

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Μεταξύ των πολλών αντιφάσεων του δημοσίου διαλόγου είναι η εξής: άνθρωποι κατηγορούνται ότι ασχολούνται «με όλα» χωρίς να είναι ειδήμονες· παραλλήλως, επειδή οι επιστήμονες έχουν συγκεκριμένο γνωστικό πεδίο (ανεξαρτήτως αν αυτό είναι γνωστό στο ευρύ κοινό), κατηγορούνται ότι διέπονται από έμμονες ιδέες.

Ως προς το πρώτο στοιχείο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι πολλοί άνθρωποι είναι, με κάποιον τρόπο ειδικοί, χωρίς να κραδαίνουν σημαίες επιστημοσύνης. Φαντάζομαι ότι όλες οι σπουδές και οι ενασχολήσεις μπορούν να επαληθευτούν στο Ίντερνετ – μολονότι, πάντοτε πρέπει να διατηρούμε επιφυλάξεις. Ωστόσο, για να κατηγορηθεί κάποιος ότι δεν νομιμοποιείται να έχει λόγο σε διάφορα επιστημονικά θέματα, πρέπει πρώτα να εξακριβώσουμε την απύθμενη άγνοιά του.

Δεν διαφωνώ ότι υπάρχουν όντως πολλά θέματα στα οποία ο μη ειδικός οφείλει να δείχνει ταπεινότητα – να ακούει όλες τις απόψεις και να αποφασίζει με βάση τη λογική και τις προτιμήσεις του. Αλλά είναι δύσκολο να μετρηθεί τόσο η γνώση όσο και η άγνοια. Όντως, στην Ελλάδα πολλοί παριστάνουν τους ειδήμονες. Ακόμα περισσότεροι είναι ειδήμονες μιας παλιότερης εποχής: οι αλλαγές στον κόσμο μας είναι καταιγιστικές – συχνά μένουμε πίσω, προσκολλημένοι σε ξεπερασμένες σπουδές, σε επιστημονικές ιδέες που έχουν διαψευστεί.

Ωστόσο, ειδήμονες υπάρχουν. Εξάλλου, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι: δεν βαραίνουν το ίδιο όλες οι απόψεις, εφόσον, δικαίως, κάποιες βασίζονται σε γνώση και εμπειρία, ενώ άλλες είναι μετέωρες. Επικρατεί, από τη μια πλευρά, ισοπέδωση μέσω μιας διεστραμμένης ιδέας περί ισότητας· από την άλλη πλευρά, καλούμαστε να σιωπούμε μπροστά στους ειδήμονες.

Το πρόβλημα είναι ηθικής φύσεως: Πώς νομιμοποιείται ο ειδήμων; Ποια στάση πρέπει να διατηρεί ο μη ειδήμων; Πώς διακρίνουμε τον ειδήμονα από τον μη ειδήμονα; Είσαι, τελικά, ό,τι δηλώνεις; Και πάει λέγοντας. 

Η σωκρατική άποψη παραμένει έγκυρη, πλην όμως ο σύγχρονος κόσμος έχει επιφέρει ριζικές αλλαγές και στο πρόβλημα της γνώσης. Κατηγορούμε λοιπόν ανθρώπους, των οποίων τις αποσκευές αγνοούμε, ότι «ασχολούνται με όλα» σαν τον Πίκο ντε λα Μιράντολα. Την ίδια στιγμή, όταν αντιλαμβανόμαστε πως, τελικά, δεν ασχολούνται «με όλα», αλλά εκφέρουν γνώμη σε μερικά, τους ταξινομούμε στους εμμονικούς.

Εξηγώ αμέσως με ένα παράδειγμα: 

Οταν ένας ιστορικός ειδικευμένος στο Βυζάντιο γράφει ξανά και ξανά περί Βυζαντίου, θα χαρακτηριστεί άραγε «εμμονικός» του Βυζαντίου; Το Βυζάντιο –και, στις περισσότερες περιπτώσεις, μια περίοδος ή ένα και μοναδικό φαινόμενο της βυζαντινής ιστορίας– είναι το γνωστικό του αντικείμενο, όχι η εμμονή του. Έτσι, στο δημόσιο διάλογο, παρά τα φαινόμενα, οι περισσότεροι επιστήμονες επανέρχονται, στην ουσία, στα ίδια ζητήματα, εκείνα με τα οποία έχουν ασχοληθεί και εκείνα που, κατά κάποιον τρόπο, γνωρίζουν. Η αντικειμενική γνώση είναι απέραντη, η υποκειμενική είναι σχετική. Μόλις γίνουν ορατά αυτά τα συγκεκριμένα ζητήματα, ιδιαιτέρως αν είναι αμφιλεγόμενα ή αν ο χειρισμός τους θεωρείται ρηξικέλευθος, ο επιστήμων δέχεται επίθεση: από τη μια πλευρά μέσω της νοοτροπίας «δεν θα μας πεις εσύ!», από την άλλη μέσω μιας πρωτόγονης ψυχανάλυσης η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος έχει «εμμονές».

Η πραγματικότητα είναι απλούστερη: 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Έτσι ελέγχουν την ψυχή μας

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

Σε όλους τους καιρούς δικαιώνουν το έγκλημα με το έγκλημα, κάνουν το θάνατο να φαίνεται πως έχει δίκιο, δήθεν οπαδοί του Διαφωτισμού στέλνουν στον κάλαθο των αχρήστων την ανεκτικότητα και το σεβασμό στην άλλη άποψη. 

Είναι οι λύκοι που αξιώνουν να κατηχούν το δάσος στο διηνεκές.  

Είναι αυτοί που υπηρετούν τη σύγχρονη «βιομηχανία της συνείδησης», η οποία δεν περιορίζεται απλώς στην ενημέρωση, αλλά επιδιώκει να καθορίζει και το πλαίσιό της.  

Ακόμα περισσότερο, είναι αυτοί που είναι στην υπηρεσία της «βιομηχανίας των συγκινήσεων», που έχει στόχο την πλήρη χειραγώγηση όχι μόνο του μυαλού αλλά και της ψυχής των ανθρώπων, δημιουργώντας «αυτόματους κοινωνικούς διακόπτες» διαρκούς επιτήρησης, οι οποίοι καθορίζουν την πολιτική θερμοκρασία της κοινωνίας.  

Εν προκειμένω επιχειρείται η εκτόνωση του ψυχικού άλγους και η κατάψυξη της συνείδησης των πολιτών, δημιουργώντας έναν τηλεκατευθυνόμενο, αυτοματοποιημένο άνθρωπο, που βγαίνει στο δρόμο με τα καλάζνικοφ στο Κίεβο και με τις πλαστικές σημαίες στην Αθήνα. 

 Και για όσους επιχειρήσουν να αντιδράσουν, θα πούμε ότι η χειραγώγηση του «Δρόμου» έχει ήδη επισυμβεί στην Αίγυπτο, στην Τυνησία, στη Λιβύη, στην Ουκρανία, και πως σύμφωνα με το πρόγραμμα Minerva το αμερικανικό Πεντάγωνο χρηματοδοτεί τις έρευνες πανεπιστημίων των ΗΠΑ προκειμένου να μελετήσουν τα κοινωνικά κινήματα σε 58 χώρες και τους «μολυσματικούς κινδύνους» που θα μπορούσαν να απειλήσουν τα στρατηγικά συμφέροντα της πλανητικής υπερδύναμης.  

Το σκάνδαλο με την έρευνα στο facebook, όπου οι χρήστες χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα προκειμένου να ερευνηθούν οι συγκινησιακές αντιδράσεις τους, εντάσσεται στο πλαίσιο αυτό. Οι έρευνες έχουν ανατεθεί σε τμήματα ανθρωπιστικών σπουδών, όπως αυτό του πανεπιστημίου Cornell υπό τη διεύθυνση της Υπηρεσίας έρευνας της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, στο οποίο επιδιώκεται να δημιουργηθεί ένα μοντέλο της «δυναμικής της κινητοποίησης και της μολυσματικότητας ενός κοινωνικού κινήματος».  

Γι’ αυτό το σκοπό κατασκοπεύουν τις ανταλλαγές μηνυμάτων στα κοινωνικά δίκτυα προκειμένου να ταυτοποιήσουν τα άτομα που κινητοποιούνται στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. 

Σε ανάλογη έρευνα για τους «όρους γέννησης των πολιτικών κινημάτων που επιδιώκουν μια οικονομική και πολιτική αλλαγή ευρείας κλίμακας» προβαίνει το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον. Επίσης, το πανεπιστήμιο του Μαίριλαντ έχει επιφορτιστεί να ερευνήσει τους κινδύνους κοινωνικής ανάφλεξης, που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή. Τέλος, αν και δεν υπάρχει τέλος, στο πρόγραμμα Minerva υπάρχει μία ερευνητική εργασία με τίτλο «ποιος δεν γίνεται τρομοκράτης και γιατί;», όπου εξομοιώνονται όλοι οι ακτιβιστές με τους οπαδούς της πολιτικής βίας. 

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με τις παρακολουθήσεις του NSA δημιουργούν ένα οργουελικό περιβάλλον. Τα αποτελέσματα των ερευνών είναι αναγκαία για να ρυθμιστούν οι θερμοστάτες της κοινωνικής θερμοκρασίας ή για να ενεργοποιηθεί η καταστολή. Γι’ αυτό είναι αναγκαίος ο έλεγχος των κοινωνικών διακοπτών(θεσμών) που θερμαίνουν ή καταψύχουν συνειδήσεις και συγκινήσεις, «φρενάροντας» τον πανικό του χρόνου.  

Γιατί στους κάτω η «στιγμή», το λεπτό είναι αιώνας. Έναν «αιώνα» περιμένουν οι μη έχοντες για να μπουν στα νοσοκομεία. Αυτοί οι πανικόβλητοι κάτοικοι του εφιαλτικού χρόνου επιβιώνουν μόνο με την καταφυγή στο φαντασιακό ενός υπερδιογκωμένου παρελθόντος, ή με την προσφυγή στη δράση, όπως κάνουν οι νέοι, που διαδηλώνουν για τη νίκη της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου ή όταν στήνουν το δικό τους μέλλον στην πλατεία Συντάγματος. Στην τελευταία περίπτωση, ο μη έλεγχος οδήγησε στην άγρια καταστολή. 

Αλλά ποιος δημιουργεί και ποιος διαχειρίζεται τον πολιτικό χρόνο;  

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Το μεγάλο κρυφό ψυχολογικό πείραμα στο Facebook!

Η διεξαγωγή ενός επιστημονικού πειράματος στο Facebook χωρίς την συναίνεση των μελών του έχει προκαλέσει διαδικτυακή κατακραυγή, καθώς οι δυνητικά υποκείμενοι δεν είδαν με καλό μάτι την δοκιμή δημιουργίας συναισθημάτων online και της μεταφοράς τους στον πραγματικό κόσμο.

 
Τον Ιανουάριο του 2012 ο αριθμός των θετικών και των αρνητικών μηνυμάτων που είδαν 690.000 μέλη του Facebook στο News Feed τους ήταν καθοδηγούμενος. Στο πλαίσιο της ίδιας μελέτης, συγκεντρώθηκαν και αξιολογήθηκαν ως θετικά ή ως αρνητικά και τα μηνύματα που έγραψαν όσοι είδαν τα τεχνητά αυτά μηνύματα. Το συμπέρασμα της μελέτης ήταν πως εκείνοι που υποβλήθηκαν στην ανάγνωση λιγότερων θετικών σχολίων τελικά εκφράστηκαν με πιο αρνητική διάθεση. Αντίθετα, όσοι υποβλήθηκαν σε λιγότερους αρνητικούς όρους, έγραψαν λιγότερα αρνητικά μηνύματα. Το πείραμα έγινε με τυχαίο δείγμα μελών του Facebook και η σχετική μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «PNAS» της 17ης Ιουνίου 2014.

 

Τα δεδομένα αυτά έδειξαν ότι η εμπειρία συναισθημάτων των χρηστών online επηρεάζεται από τα μηνύματα που λαμβάνουν online, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την συμπεριφορά τους offline, υποστηρίζουν οι ερευνητές.

 
Παρά τα αρνητικά σχόλια που συσσωρεύονται κυρίως στο Twitter, η εταιρεία αρκείται να διευκρινίσει ότι η μελέτη δεν συνδέεται προσωπικά με κάποιους λογαριασμούς. O data scientist Adam Kramer που σχεδίασε το εγχείρημα αποδίδει την ανησυχία που προκλήθηκε στον τρόπο που παρουσιάστηκε στο ακαδημαϊκό περιοδικό, χωρίς να αναφέρεται στο γεγονός ότι οι χρήστες δεν γνώριζαν ότι υπόκεινται σε κάποια δοκιμασία που αφορούσε στα συναισθήματά τους -πάντως, τέτοιοι πειραματισμοί προβλέπονται στους όρους χρήσης της υπηρεσίας που συνυπογράφουν τα μέλη.

• Το μεγαλύτερο Ψέμα στο Web: “I have read and agree to the Terms”

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ποδόσφαιρο και εθνικοί ύμνοι

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΣΩΝΙΤΗ 

Συγγραφέα

Οι ποδοσφαιριστές, όταν ακούνε τον εθνικό ύμνο της χώρας τους, κοιτάνε μπροστά σοβαροί, αδιαφορώντας για τις κάμερες που τους τραβάνε από κοντά, και ψιθυρίζουν ή τραγουδάνε δυνατά τον ύμνο.

Οι Ελληνες είναι μάλλον αμήχανοι: λίγοι τραγουδάνε ή ψιθυρίζουν, ίσως επειδή το να τραγουδήσει ένας Ελληνας σήμερα τον «Υμνο εις την Ελευθερία» του Σολωμού έχει ανακηρυχθεί πολιτικώς uncorrect έγκλημα από τους επαγγελματίες εκσυγχρονιστές και κινδυνεύει να «χαρακτηριστεί» ακροδεξιός «συνοδοιπόρος» απ' το απολυταρχικό ιερατείο τους.

Τι λένε οι στίχοι των εθνικών ύμνων που αποτυπώνουν τα χαρακτηριστικά κάθε έθνους -ευτυχώς υπάρχουν ακόμα και πλουτίζουν οι ατάλαντοι συμπλεγματικοί εκσυγχρονιστές. 

Θα πάρουμε μια ιδέα παραθέτοντας τους ύμνους Αργεντινής, Γερμανίας, Βραζιλίας (άλλη φορά ο ελληνικός κι ο τούρκικος):

Τι άκουγαν οι Βραζιλιάνοι και τραγούδαγαν παθιασμένα με τους φιλάθλους -η συντριπτική πλειονότητά τους ήταν λευκοί, μαύρος κανείς, ή ελάχιστοι:

«Η κραυγή που αντηχούσε από έναν ηρωικό λαό, ακούστηκε από τις γαλήνιες όχθες του Ιπιράγκα, και λαμπρές ακτίνες από τον ήλιο της Ελευθερίας έλαμψαν στους ουρανούς της πατρίδας μας εκείνη τη στιγμή... Βραζιλία, άσε τη σημαία με τα αστέρια που σήκωσες μπροστά, να γίνει το σύμβολο της παντοτινής αγάπης, κι άσε το πράσινο χρώμα στη σημαία σου να συμβολίζει ειρήνη στο μέλλον και δόξα στο παρελθόν... Μα αν σηκώσεις το σφυρί της Δικαιοσύνης, θα δεις ότι ένα τέκνο δικό σου ποτέ δεν φεύγει στη μάχη, ούτε κάποιος που σε αγαπά φοβάται τον ίδιο το θάνατο. Αγαπημένη Γη ανάμεσα σε χίλιες άλλες είσαι 'σύ, Βραζιλία, ω αγαπημένη πατρίδα! Στα τέκνα αυτής της γης είσαι μια στοργική μητέρα...» 

Ο ύμνος της Αργεντινής λυρικός, σκληρός, πολεμικός, μεταφέρει έναν απρόσμενο απόηχο απ' τις Ωδές του Κάλβου, «Στους στυγερούς τυράννους ο φθόνος ρίχνει πάνω τους χολή, το αιματοβαμμένο λάβαρό τους σηκώνουν, προκαλώντας την πιο σκληρή μάχη», κι εξηγεί τη συμπάθεια των Ελλήνων στην Αργεντινή, με την εξαιρετική σημαία. Απ' τον επίσημο ύμνο έχουν απαλειφθεί στίχοι αναφέρομενοι στην εκδίωξη των Ισπανών. Δουλικότητα απάδουσα στην ιστορία και τους αγώνες του αργεντίνικου λαού και των: Γκεβάρα, Σάμπατο, Μαραντόνα, Γαρδέλ, των Μητέρων της 25ης Μαΐου:

«Θνητοί! Ακούστε την Ιερή κραυγή: "Ελευθερία, Ελευθερία, Ελευθερία!". Ακούστε τον ήχο των σπασμένων αλυσίδων, δείτε στο θρόνο της την Ισότητα... Απ' τους νέους αγωνιστές και τα πρόσωπά τους φαίνεται να παίρνει θάρρος κι ο ίδιος ο Αρης... Μεγαλείο κρύβεται στα σώματά τους, στο βάδισμά τους κάνουν τα πάντα να τρέμουν. Οι νεκροί Ινκας σαλεύουν και απ' τα κόκαλά τους ανέρχεται ο ζήλος που θυμίζει ξανά στα παιδιά τους την αρχαία λαμπρότητας της μητρικής γης... Ο γενναίος Αργεντινός στα όπλα τρέχει φλεγόμενος από αποφασιστικότητα και θάρρος σαν κεραυνός, ο σαλπιγκτής του πολέμου αντηχεί στη γη του Νότου... Το Μπουένος Αϊρες αντιστέκεται... με ρωμαλέα όπλα κατασπαράσσουν το αλαζονικό λιοντάρι της Ιβηρίας... Αιώνιες ας είναι οι δάφνες γιατί ξέραμε πώς να νικήσουμε... Ας ζήσουμε στεμμένοι με δόξα... ή ας ορκιστούμε να πεθάνουμε δοξασμένα!»

Ο γερμανικός ύμνος, «Το τραγούδι των Γερμανών», θυμίζει ανακοίνωση της Ντόιτσμπανκ, αν κι έχει κάνα-δυο φράσεις ανάτασης, φτάνοντας σε παροξυσμό λυρισμού με το «άνθισε»: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ντροπές και ντροπές

Του ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Οταν, με χορηγό το βρετανικό χιούμορ, το κωμικό διασταυρώνεται, χωρίς να συγκρούεται, με το τραγικό. Ενδεικτικό αποτέλεσμα: Η κινηματογραφική ταινία «The Full Monty» του 1997, που αποδόθηκε στα ελληνικά με τον τίτλο «Ανδρες έτοιμοι για όλα», ενώ μεταφέρθηκε και στο θεατρικό σανίδι.
 

Η πλοκή, θυμίζω, εκτυλίσσεται στο Σέφιλντ της Αγγλίας, μια βιομηχανιούπολη όπου, εκτός από το καταξιωμένο σε όλο τον κόσμο πανεπιστήμιο, κατοικοεδρεύουν και δύο ποδοσφαιρικές ομάδες, από τις γηραιότερες παγκοσμίως. Οι πέντε πρωταγωνιστές συμπλέκονται στη δίνη της ανεργίας και του περιστασιακού μεροκάματου και είναι αυτό που φέρνει αποκαλυπτικά κοντά χαρακτήρες τόσο διαφορετικούς. Καθείς, από ανόμοιες αφετηρίες και διαδρομές, παίρνει την (ξεδιάντροπη;) απόφαση: Ας γυμνωθώ κι εγώ μαζί σας. Περνούν ομαδόν τον Ρουβίκωνα των ενδοιασμών, αρχίζουν εντατικές, με την αρμόζουσα σοβαρότητα, πρόβες και γεμίζουν την πόλη αφίσες για τη μεγάλη βραδιά. «Στριπτίζ», κατά κυριολεξία, σε μια παμπ της υγρής πόλης, με το αζημίωτο φυσικά. Απόγνωση και αυτοδιαπόμπευση; Φευγαλέο ξέσπασμα; Θεαματική απόκρουση της πραγματικότητας; Πνιγηρός σαρκασμός εαυτών και κατά πάντων; Λίγο απ’ όλα. Η πλέον βασανιζόμενη φιγούρα ανάμεσά τους, μεγαλύτερος σε ηλικία, ένας πενηνταπεντάρης με κοψιά αστού, που υπερπήδησε με κλειστά μάτια το εμπόδιο της πρόκλησης. Στέλεχος σε εργοστάσιο, μήνες απολυμένος. Το επιπλέον καθημερινό του μαρτύριο περιλάμβανε παράσταση ενώπιον της ανυποψίαστης συζύγου. Κοστουμαρίζεται, ένα φιλί στο μάγουλο και γραμμή για τη δουλειά. Δηλαδή άδειοι ποδαρόδρομοι, παγκάκια, μπίρες και μοναχικές καταβυθίσεις στα θολά πια νερά των έως τότε πεπραγμένων. Κατόπιν, επιστροφή στην πλαστή κανονικότητα.
 

Η πυξίδα του, όπως αναρίθμητων άλλων, κολλημένη στην ευρύχωρη λέξη «ντροπή». Ντροπή απέναντι στους δικούς του, μα, κυρίως, εχθρική ντροπή απέναντι στον εαυτό του. Αυτό το τόσο ξεχωριστό για τον καθένα αίσθημα, που πότε συγγενεύει με τη δειλία, πότε με την αίσθηση καθήκοντος, άλλοτε με την παραίτηση και άλλοτε με την ευαισθησία.
 

Αλλά πού να κατατάξεις, από χρέος μνήμης και δέους, ανθρώπους όπως μου τους περιέγραφαν οικείοι μου, σκηνές που διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια τους; 

Κατοχική Αθήνα. Νεκροί και από ντροπή. Κάποιοι σκελετωμένοι, σεβάσμιοι κοινωνικά, εγκατέλειπαν την ουρά του συσσιτίου, από υπεράνθρωπη ντροπή, φοβούμενοι ότι η δική τους μερίδα θα αποστερούσε από όλους τους υπόλοιπους μια στάλα επιβίωσης. Ή ντρέπονταν να στοιχιστούν εφ’ όρου ζωής. Και τρέχουσες ήσσονες ντροπές, του πεζοδρομίου. Απέναντι σε αυτούς που επαιτούν με τα μάτια, ντροπές μπροστά σε αλιείς κάδων απορριμμάτων, σε αβοήθητους, γνωστούς και αγνώστους. 

Μυστήριο πράγμα αυτό το αίσθημα ντροπής. Μπορεί προσάναμμα. Και αντίδωρο ενός κοινού θεού που ολίγους σιτίζει με καρβέλια, ενώ στους πολλούς δεν δωρίζει ψιχίο.
 

Πώς; Θερινό φληνάφημα; 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η κατάθλιψη των κωμικών είναι μέρος της φύσης τους

Του ΘΟΔΩΡΗ ΛΑΪΝΑ

Το δυσάρεστο γεγονός της αυτοκτονίας του εξαιρετικού κωμικού Ρόμπιν Ουίλιαμς  επανέφερε τη συζήτηση για την ψυχολογία των κωμικών ηθοποιών αφού είναι γνωστό ότι πολλοί εξ αυτών και ειδικά οι πλέον ταλαντούχοι και πετυχημένοι επαγγελματικά δεν είναι καθόλου ευχάριστοι στην προσωπική τους ζωή, αποζητούν την απομόνωση και πολλοί εξ αυτών ζουν παρέα με την κατάθλιψη.

Πριν από λίγους μήνες ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης πραγματοποίησαν μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη για την ψυχολογία των κωμικών ηθοποιών και μάλιστα επικέντρωσαν την προσοχή τους στους κωμικούς που ειδικεύονται στο stand-up comedy ένα είδος το οποίο υπηρέτησε με μεγάλη επιτυχία για τρεις δεκαετίες ο Ρόμπιν Ουίλιαμς.

Η μελέτη

Οι ερευνητές σχεδίασαν μια έρευνα στην οποία συμμετείχαν 523 κωμικοί (άνδρες-γυναίκες) από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και τη Βρετανία. Στη συνέχεια πραγματοποίησαν την ίδια έρευνα σε 364 ηθοποιούς που δεν δραστηριοποιούνται στην κωμωδία καθώς και σε 831 ανθρώπους που ασκούν μη καλλιτεχνικό ή κάποιο άλλο δημιουργικό επάγγελμα και προχώρησαν στη σύγκριση και ανάλυση των αποτελεσμάτων. 

Σύμφωνα με τους ερευνητές οι κωμικοί ηθοποιοί, ιδίως όσοι ασχολούνται το stand-up comedy, συχνά εμφανίζουν ψυχωτικά στοιχεία στην προσωπικότητά τους γεγονός που κατά τους ερευνητές εξηγεί γιατί έχουν αυξημένη ικανότητα να διασκεδάζουν τους ανθρώπους. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα δημιουργικά στοιχεία που χρειάζονται σε μια προσωπικότητα για να έχει χιούμορ και να το μεταδίδει, είναι παρόμοια -αν και σε πιο υγιή μορφή- με εκείνα που συναντώνται σε ψυχωτικούς ανθρώπους, όπως όσοι πάσχουν από σχιζοφρένεια και διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη).

Η έρευνα έδειξε ότι οι κωμικοί εμφανίζουν κατά μέσο όρο σε πολύ υψηλότερο βαθμό από τον υπόλοιπο πληθυσμό μια σειρά στοιχείων που θεωρούνται ψυχωτικά στοιχεία μιας προσωπικότητας. Οι ερευνητές εντόπισαν στους κωμικούς την αυξημένη παρουσία νοητικής αποδιοργάνωσης (συχνή διάσπαση της προσοχής και δυσκολία συγκέντρωσης), εσωστρεφή ανηδονία (μειωμένη ικανότητα απόλαυσης, αποφυγή στενών σχέσεων), καθώς και ψυχαναγκαστική αντισυμβατικότητα (εσωτερική παρώθηση για αντικοινωνική συμπεριφορά).
 

«Αν και η σχιζοφρενική ψύχωση μπορεί να είναι επιζήμια για το χιούμορ, σε μια πιο ήπια μορφή μπορεί να βελτιώσει την ικανότητα των ανθρώπων να συσχετίζουν παράξενα ή ασυνήθιστα πράγματα ή να σκέφτονται έξω από την πεπατημένη, πράγμα που, μεταξύ άλλων δημιουργικών συνεπειών, γεννά το χιούμορ. Οι κωμικοί τείνουν να είναι ελαφρώς απόμακροι, εσωστρεφείς άνθρωποι, που δεν θέλουν πάντα να βρίσκονται με κόσμο και για τους οποίους η κωμωδία είναι μια διέξοδος, ένα είδος αυτοθεραπείας. Προφανώς δεν ανήκουν όλοι οι κωμικοί σε αυτή την κατηγορία, όμως φαίνεται πως όντως υπάρχει μια τάση να έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά στην προσωπικότητά τους. Αυτή, άλλωστε, είναι η έννοια του θλιμμένου κλόουν». αναφέρει ο Γκόρντον Κλάριτζ μέλος της ερευνητικής ομάδας που δημοσίευσε την έρευνα της στην επιθεώρηση «British Journal of Psychiatry». 

Οι απώλειες

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΥΓΕΙΑ: Περιοχή στον εγκέφαλο «προαισθάνεται» ότι κάτι κακό μπορεί να συμβεί

Βρετανοί επιστήμονες βρήκαν μια μικρή και εξελικτικά αρχαία περιοχή στον εγκέφαλο, όχι μεγαλύτερη από μισό μπιζέλι, που «πυροδοτεί» το ενστικτώδες αίσθημα σε έναν άνθρωπο ότι κάτι κακό πρόκειται να του συμβεί. 

Η περιοχή, την οποία οι νευροεπιστήμονες αποκαλούν ηνία, πιστεύεται ότι παίζει ρόλο-κλειδί στον τρόπο που οι άνθρωποι προβλέπουν τις άσχημες εμπειρίες και μαθαίνουν από αυτές για να μην τους ξανασυμβούν. Όμως, έπειτα από ένα σημείο, αυτή η θετική όψη του νομίσματος μπορεί να μετατραπεί σε αρνητική.

Όσο πιο πιθανό θεωρεί κάποιος ότι θα συμβεί κάτι που φοβάται (άσχετα από το αν όντως συμβεί), τόσο περισσότερο η ηνία ενεργοποιείται. Οι επιστήμονες υποπτεύονται ότι όταν η εν λόγω εγκεφαλική περιοχή υπεραντιδρά, τότε ο άνθρωπος τείνει να κατακλύζεται από έλλειψη κινήτρων και απαισιοδοξία, εστιάζοντας κατά προτίμηση στα αρνητικά πράγματα παρά στα θετικά, γεγονός που διευκολύνει την εμφάνιση κατάθλιψης. Αν αυτό όντως συμβαίνει -κάτι που ήδη ερευνάται- τότε μπορεί να βρεθεί μια νέα θεραπευτική οδός για την κατάθλιψη.

Προηγούμενα πειράματα με ζώα είχαν δείξει ότι η ηνία ενεργοποιείται όταν δυσάρεστα συμβάντα συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν, ενώ έχει επίσης διαπιστωθεί ότι καταστέλλει τη δράση της ντοπαμίνης, μιας ουσίας που παίζει ζωτικό ρόλο για την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου και του ψυχισμού. Όμως έως σήμερα είχε αποδειχτεί δύσκολη η μελέτη στους ανθρώπους αυτής της περιοχής, που έχει διάμετρο μικρότερη των τριών χιλιοστών.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Γνωσιακής Νευροεπιστήμης του University College του Λονδίνου, με επικεφαλής τον δρα Τζόναθαν Ρόιζερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το BBC, κατάφεραν για πρώτη φορά να «φωτίσουν» τη λειτουργία της συγκεκριμένης νευρωνικής δομής σε 23 εθελοντές, που υποβλήθηκαν σε λειτουργική μαγνητική εγκεφαλική απεικόνιση (fMRI).

Οι εθελοντές παρακολούθησαν μια σειρά από εικόνες και, ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, μερικές εικόνες συνοδεύονταν από τιμωρία (ήπιο ηλεκτροσόκ), άλλες από ανταμοιβή (χρήματα) και οι υπόλοιπες από τίποτε από τα δύο. Αφού οι συμμετέχοντες στο πείραμα είχαν πια μάθει να συσχετίζουν μια εικόνα με ένα μελλοντικό αρνητικό, θετικό ή ουδέτερο ερέθισμα, διαπιστώθηκε ότι κάθε φορά που έβλεπαν την εικόνα που είχε συνδεθεί με το επερχόμενο ηλεκτροσόκ, «άναβε» η περιοχή της ηνίας στον εγκέφαλό τους.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Ο κεραυνοβόλος έρωτας «γράφεται» στο πρόσωπο

Της ΕΙΡΗΝΗΣ ΒΕΝΙΟΥ

Ο έρωτας με την πρώτη ματιά δεν είναι παραμύθι, υποστηρίζουν αμερικανοί ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου. 

Σύμφωνα με μελέτη τους, η ματιά που ρίχνουμε στο άτομο το οποίο έχουμε απέναντί μας είναι ικανή να «ξεδιπλώσει» τα πραγματικά μας συναισθήματα.

 
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όταν το βλέμμα των εθελοντών επικεντρωνόταν στο πρόσωπο αγνώστων, οι ίδιοι ένιωθαν συναισθήματα αγάπης και έβλεπαν τους απέναντί τους ως πιθανούς συντρόφους. Αντίθετα, η περιπλάνηση του βλέμματος στο σώμα των αγνώστων υποδήλωνε σεξουαλική επιθυμία.

 
«Παρά το γεγονός ότι γνωρίζουμε λίγα γύρω από την επιστήμη του κεραυνοβόλου έρωτα, ή γύρω από τη διαδικασία του πώς ερωτευόμαστε γενικότερα, τα συγκεκριμένα μοτίβα οπτικής επικοινωνίας θα μπορούσαν να προσφέρουν σημαντικά στοιχεία σχετικά με αυτοματοποιημένες διαδικασίες προσοχής, όπως π.χ. το βλέμμα, και το πώς αυτό διαφοροποιείται ανάλογα με τα συναισθήματα που νιώθουμε για τον απέναντί μας» εξηγεί η επικεφαλής της μελέτης δρ Στέφανι Κατσιόπο.

 
Εξετάζοντας αναλυτικά την όλη διαδικασία, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η αυτοματοποιημένη απόφαση περί αγάπης ή σεξουαλικής επιθυμίας, λαμβάνεται μέσα σε μόλις μισό δευτερόλεπτο, δίνοντας διαφορετικό «δρομολόγιο» κάθε φορά στο βλέμμα.

 
Προηγούμενη μελέτη με επικεφαλής τη δρα Κατσιόπο είχε δείξει ότι αγάπη και πόθος ενεργοποιούν διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου.

Στο πλαίσιο της μελέτης τους, οι ειδικοί πραγματοποίησαν δύο πειράματα με σκοπό να εξετάσουν τις δύο διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις - της αγάπης και του πόθου -, που εμφανίζονται ιδιαίτερα «μπερδεμένες» μεταξύ τους. Στις δοκιμές έλαβαν μέρος φοιτητές (άνδρες και γυναίκες) από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης, από τους οποίους ζητήθηκε να δουν μια σειρά από ασπρόμαυρες φωτογραφίες αγνώστων.

 
Στο πρώτο μέρος της μελέτης, οι ερευνητές έδειξαν στους συμμετέχοντες φωτογραφίες νέων, ενηλίκων αμφιφυλόφιλων ζευγαριών που κοιτάζονταν μεταξύ τους.

 
Στο δεύτερο μέρος, τους έδειξαν φωτογραφίες προφίλ εμφανίσιμων ατόμων του αντίθετου φίλου. 

Καμία από τις φωτογραφίες δεν εμφάνιζε γύμνια ή είχε σεξουαλικά υπονοούμενα.

 
Και στις δύο δοκιμές, οι εθελοντές βρίσκονταν καθισμένοι μπροστά σε μια οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή. Οι ερευνητές τους ζήτησαν να κοιτάξουν τα διαφορετικά άτομα που εμφανίζονταν στην οθόνη και να δηλώσουν όσο ταχύτερα μπορούσαν, κατά πόσο οι εικονιζόμενοι τους ξυπνούσαν συναισθήματα πόθου ή αγάπης.

Η αγάπη «γράφεται»

Βάσει των ευρημάτων, φάνηκε ότι δεν υπήρχε σημαντική διαφορά ανάμεσα στον χρόνο που χρειάζονταν οι εθελοντές για να προσδιορίσουν την αγάπη ή τον πόθο. Κάτι τέτοιο, κατά τους επιστήμονες, υποδεικνύει ότι ο εγκέφαλος είναι σε θέση να επεξεργάζεται και τις δύο συναισθηματικές καταστάσεις το ίδιο γρήγορα. Ωστόσο, αναλύοντας τα μοτίβα της οπτικής τους επικοινωνίας με τη βοήθεια τεχνολογίας ανίχνευσης του βλέμματος, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η συναισθηματική κατάσταση των συμμετεχόντων καταγραφόταν στα… μάτια τους.

 
Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι εθελοντές δήλωναν ότι ένιωθαν συναισθήματα αγάπης απέναντι στο άτομο που έβλεπαν κάθε φορά, έτειναν να επικεντρώνονται στο πρόσωπό του. Στις περιπτώσεις του πόθου από την άλλη πλευρά, έτειναν να επικεντρώνουν το βλέμμα τους σε κάποιο σημείο του σώματος του εικονιζόμενου. Το ίδιο φάνηκε να ισχύει και στους άνδρες και στις γυναίκες.

"Eπίγεια σοφία"

Πράττε μεγάλα μη υπισχνούμενος μεγάλα

Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

Αν παραβείς όρκο, μη νομίζεις ότι ο θεός θα ξεχάσει

Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής

Οι υποσχέσεις δεν δεσμεύουν παρά μόνο εκείνους που τις δέχονται.

Φρανσουά Μιττεράν, 1916-1996, Γάλλος πρόεδρος

 

Σαν σήμερα (30/8/ΧΧΧΧ)

1832: Η Διάσκεψη του Λονδίνου ορίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα στη γραμμή Αμβρακικού - Παγασητικού κόλπου.

1918: Ο σοβιετικός ηγέτης Βλαντιμίρ Λένιν πυροβολείται και τραυματίζεται κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εργοστάσιο της Μόσχας, σε μία δολοφονική απόπειρα από τη Φάνια Καπλάν, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος.

1933: Ιδρύεται η γαλλική αεροπορική εταιρία «Air France».

1944: Σοβιετικά στρατεύματα εισέρχονται στο Βουκουρέστι, εκδιώκοντας τους Ναζί.

1992: Ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει το γκραν-πρι του Βελγίου, επιτυγχάνοντας την πρώτη νίκη του στη Formula 1.

1937: Γεννιέται ο Μπρους ΜακΛάρεν, νεοζηλανδός σχεδιαστής αυτοκινήτων, οδηγός αγώνων και μηχανικός, ιδρυτής της «Μακ Λάρεν» που διαπρέπει στους αγώνες της Formula 1.

2003: Πεθαίνει ο Τσαρλς Μπρόνσον, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Τσαρλς Μπουτσίνσκι, αμερικανός ηθοποιός.

2013: Πεθαίνει  Ιρλανδός ποιητής Σέιμους Χίνι, ο οποίος είχε βραβευθεί το 1995 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η ανακάλυψη των ανακαλύψεων!!!

Του ΗΛΙΑ ΜΑΚΡΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δεινός «κοιμάσθαι»

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΒΕΛΟΥ

Λαπαλισμός ονομάζεται η παιδαριώδης αλήθεια. Ο όρος προέκυψε από το όνομα του στρατηγού Ντε Λαπαλίς (1476-1525), που σκοτώθηκε στη μάχη της Παβίας. Ενα δημώδες τότε τετράστιχο ύμνησε τη συμμετοχή και το θάνατό του, με τρόπο, όμως, απλοϊκό, προφανή και παιδαριώδη:

«Ο κος Ντε Λαπαλίς είναι νεκρός,

νεκρός μπρος στην Παβία.

Ενα τέταρτο πριν από το θάνατό του

ήταν ακόμα στη ζωή»

[Monsieur de la Palisse est mort,

mort devant Pavie.

Un quart d' heure avant sa mort

il etait encore en vie] 1

Εκτοτε, χάριν αστεϊσμού, συντέθηκαν πολλοί στίχοι με ανόητα νοήματα, με προφανείς και παιδαριώδεις αλήθειες κι έτσι προέκυψε ο όρος «λαπαλισμός» ή «οι αλήθειες του κ. Ντε Λαπαλίς».

Απλή ανάγνωση των όσων κατά καιρούς εκφέρει ο αξιότιμος πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς (όποτε, βεβαίως, εμφανίζεται), αποδεικνύει ακόμη ζωντανό το πνεύμα του αείμνηστου στρατηγού.

Ο κ. Σαμαράς, καίτοι υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος κατά την περίοδο που «αυτηκρατόρει ο Μητσοτάκης», τον ανέτρεψε και μέσω νέου πολιτικού φορέα αποφάσισε να σώσει τη χώρα. Με το γνωστό του πλάγιο περπάτημα, την ελαφρώς γαμψή προτεταμένη μύτη, τη χωριστρούλα που συνηθιζόταν στα «καλά σχολεία», με την επιφύλαξη που διακρίνει τους αγοραφοβικούς, με το μισό του χαμόγελο, με τα μάτια συνήθως στο πάτωμα, με όλα, τέλος πάντων, τα γνωστά που χαρακτηρίζουν τους φοβικούς.

Απέτυχε. Και τον απέσυραν στην αποθήκη της πολιτικής ιστορίας του τόπου. Εκεί όπου τοποθετούν ό,τι πλέον δεν χρησιμεύει. Μέχρις ότου η ανάγκη το επαναφέρει σε χρήση. Γι' αυτό λέει ο λαός «μην το πετάς, κάπου θα χρειαστεί».

Και να που χρειάστηκε! 

Οταν ο Γεώργιος ο Β' Παπανδρέου (υιός του Ανδρέα, εγγονός του Γεωργίου του Α', ενν. Παπανδρέου, και πατέρας κάποιου άγνωστου εισέτι Παπανδρέου, που κληρονομικώ δικαιώματι υπάρχει κίνδυνος να κυβερνήσει την Ελλάδα τις επόμενες δεκαετίες, εκλεγμένος φυσικά από την πλειονότητα του κατά κανόνα ελευθερόφρονα και πλειστάκις βλακόφρονα ελληνικού λαού), όταν αυτός ο μέγας πνευματικός ανήρ εγκατέλειψε το καράβι, τότε το «τσούρμο», με εντολή φυσικά των «πλοιοκτητριών εταιρειών», ανέβασε στο πηδάλιο (πηδόν = το πλατύ μέρος του κουπιού + αλς = η θάλασσα) τον κ. Αντώνιο Σαμαρά τον Α'. 

Αυτός, μόλις έπιασε στα χέρια του το τιμόνι, έγειρε προς τη μόνη κατεύθυνση που ξέρει (όταν κυβερνάει και όταν περπατάει), τη δεξιά μπάντα, εκείνη που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αλλοδαπών και εγχωρίων αρπακτικών. Τη χαραγμένη ήδη στους χάρτες της «Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης», της γερμανικής κεντρικής τράπεζας και του ΔΝΤ. Με άλλα λόγια, του διεθνούς καπιταλισμού.

Να που χρειάζεται και η αποθήκη της πολιτικής ιστορίας. Να γιατί το σύστημα δεν τους πετάει. Κάποτε θα χρειαστούν.

Κι έτσι βρισκόμαστε σήμερα να μας κυβερνάει ο κ. Σαμαράς. Ο ίδιος, όπως και τότε. Επιφυλακτικός και φοβικός, με την ίδια μύτη, τα ίδια αυτιά, το ίδιο σουλούπι, λίγο πιο χλομός, με καλύτερο κούρεμα και λίγο πιο μοδάτα γυαλιά. Το ίδιο γερτός προς τα δεξιά, όπως και τότε, το ίδιο αγέλαστος. Με τον ίδιο λόγο, γεμάτο λαπαλισμούς, κοινοτοπίες, πτωχαλαζονεία, πολιτικούς ραμφισμούς και παιδαριώδη επιχειρήματα. Κυρίως με την ίδια φοβική περιφρόνηση προς το λαό.

Αυτός ο άνθρωπος ανέλαβε τις τύχες της χώρας μας σε στιγμές καταιγίδας. Οταν τα σύννεφα της απολυταρχίας και του φασισμού επανέρχονται στην Ευρώπη και τον κόσμο. Οταν τόσοι ραδιούργοι και δολοπλόκοι βυσσοδομούν εις βάρος της πατρίδας μας. Τόσοι στυγνοί πλουτοκράτες (το «στυγνοί» ελέγχεται ως πλεονασμός, τίθεται μόνο ως έμφαση).

Αυτός ο άνθρωπος κυβερνάει, όταν η χώρα διαλύεται, χάνει την εθνική της ανεξαρτησία, τα κυριαρχικά της δικαιώματα, όταν ο λαός υποφέρει.

Αυτός ο άνθρωπος κυβερνάει την Ελλάδα, ταυτίζοντας το εφικτό με το εξευτελιστικό, ταυτίζοντας τις φοβίες του με τις ανάγκες της χώρας.

Αυτός, που δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά του ενίοτε αναγκαίου «κατά συνθήκη πολιτικού ψεύδους» με την αξιοθρήνητη ψευδολογία εις βάρος του λαού.

Αυτός που, κατά τρόπο αξιολοιδόρητο, αναξιοπρεπή και ανανδρόφρονα, επιτρέπει στον εαυτό του να παριστάνει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, χωρίς να έχει ούτε αυτήν ακόμα τη δυνατότητα καθορισμού των δόσεων προς την Εφορία και να χρειάζεται έγκριση από τα τρία σκύβαλα της τρόικας, που τυραννούν τη χώρα.

Αυτός ο άνθρωπος κυβερνάει τούτη την ώρα την Ελλάδα!

Κάποτε ο βασιλιάς των Νορμανδών, ο Γουλιέλμος ο Β', έχοντας σκοπό να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη, αποβιβάστηκε στο Δυρράχιο και μέσω της Ηπείρου βάδισε προς τη Θεσσαλονίκη, την οποία πολιόρκησε από ξηρά και θάλασσα.

Δυστυχώς, ο τότε κυβερνήτης της πόλης, Δαβίδ Κομνηνός, φάνηκε ανάξιος των περιστάσεων: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Μας εκορόιδεψαν, δεν ήταν δικά μας»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της Αντιγόνης Λυμπεράκη 

Καθηγήτριας Οικονομικών στο Πάντειο.

Oι πολιτικοί συμπεριφέρονται ακόμα σαν η κρίση να 'ταν φυσική καταστροφή – ένα φαινόμενο, το οποίο ούτε μπορούσε να προβλεφθεί, ούτε και να «χρεωθεί».

Το εκλογικό σώμα συμφωνεί. Ό,τι και να λένε οι αναλυτές, ο μέσος Έλληνας δεν βλέπει το λόγο να τιμωρηθεί για κάτι που δεν έκανε: άλλωστε, η διαχείριση των δικών του οικονομικών ήταν χρηστή. Όσο δεν διακρίνει δική του ευθύνη στην κρίση, ο πολίτης θα λέει «να πληρώσουν οι άλλοι».

Όμως, δεν το βλέπουν όλοι έτσι. 

Τις προάλλες, στο κομμωτήριο σε ένα χωριό στα Χανιά, μια κυρία συμπύκνωσε σε τρεις προτάσεις όλα όσα θα έπρεπε να καταλαβαίνουμε όλοι:

«Νομίζαμε πως αυτά που κερδίζαμε ήταν δικά μας. Αλλά ήταν δανεικά. Κανείς δεν μας το είπε, κι έτσι εμείς τα ξοδέψαμε για το σπίτι, τα παιδιά και τα εγγόνια. Και τώρα που μας τα ζητάνε πίσω, δεν έχουμε να τα δώσουμε».

Η κυρία παίρνει άριστα. Μακάρι οι καλύτεροι φοιτητές και φοιτήτριές μου να την φτάσουν. Και εγώ, ακούγοντάς την, αντιλήφθηκα ακριβώς για ποιο λόγο αυτή η κρίση είναι πολιτική: το πρόβλημα έχει να κάνει με τη σχέση του καθενός μας με το κράτος.

Στην Ιρλανδία δανείστηκαν αστόχαστα τα νοικοκυριά, και όταν έσκασε η φούσκα δεν είχαν να πληρώσουν. 

Οι Έλληνες, αντίθετα, ήταν «νοικοκύρηδες»: ξόδευαν μόνο αυτά που είχαν. Όμως, το κράτος δανειζόταν, μοίραζε και αύξανε τον τζίρο. Έδινε περισσότερα, βέβαια, στους ημέτερους, αλλά μέρος της ζήτησης έφτανε και στο κομμωτήριο του Ακρωτηρίου Χανίων – εισόδημα για το οποίο η κομμώτρια δούλευε σκληρά. Η ίδια δεν δανείστηκε, αλλά τα λεφτά που κέρδιζε ήταν, τελικά, από τα δανεικά του κράτους (ακόμα κι αν δεν το γνώριζε).

Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο ότι το κράτος δανείστηκε. Ήταν ότι αυτόν τον δανεισμό δεν τον αντιμετωπίσαμε, όταν έπρεπε, σαν να είχε γίνει εξ ονόματός μας. 

Για να μοιράζει εκεί που ήθελε, το κράτος συμπεριφερόταν σαν τα λεφτά να ήταν δικά του. Φρόντισε να μη γίνει ποτέ συζήτηση για το πού τα βρήκε και για το πώς θα τα ξεπληρώσει. Δεν μας είπε, ούτε κι εμείς επιμείναμε να μάθουμε, (για να λέμε την αλήθεια).

Το δημοσιονομικό πρόβλημα προκύπτει επειδή συμπεριφερόμαστε όλοι σαν η χώρα να είναι κάτι διαφορετικό από το άθροισμα όλων ημών. Προκειμένου να αποφύγουμε δυσάρεστες συζητήσεις, κάναμε σαν το κράτος να ανήκει πραγματικά στα κόμματα, και σαν αυτά να είχαν δικαίωμα να το κάνουν ό,τι θέλουν.

ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το μέγα της Παιδείας των Πελεγρίνηδων κράτος

Toυ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΛΑΚΑΣΑ

Π​​ολύ... θέατρο, πολλά μεγάλα λόγια, αλλά στο τέλος αυτό που μένει είναι οι εμβαλωματικές λύσεις. Τα στοιχεία έρχονται από τον χώρο της Παιδείας, τον οποίο γνωρίζω εξ επαγγελματικού αντικειμένου, όμως όλοι μας, ως πολίτες, μπορούμε να υποστηρίξουμε το ίδιο και για άλλους χώρους της δημόσιας ζωής.
Χθες, λοιπόν, δημοσιοποιήθηκε η έκθεση που πραγματοποίησε εταιρεία για λογαριασμό του υπουργείου Παιδείας και η οποία αξιολόγησε τις ανάγκες σε διοικητικούς υπαλλήλους των 8 πανεπιστημίων που «προσέφεραν» σε διαθεσιμότητα 1.050 υπαλλήλους. Η έκθεση αποφαίνεται πως τα πανεπιστήμια πρέπει να έχουν 4.086 διοικητικούς υπαλλήλους. Κάτι που οδηγεί στο συμπέρασμα, όπως είπε ο αρμόδιος υπουργός, Ανδρέας Λοβέρδος, ότι δεν χρειάζεται να απολυθεί ουδείς εκ των 1.050.  

Αρα, δικαιώνεται ο ακαδημαϊκός τραγωδός Θεοδόσης Πελεγρίνης, όταν κραύγαζε –στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου– ότι «οι διοικητικοί υπάλληλοι του πανεπιστημίου μας δίνουν το αίμα τους για να σώσουν τη σάρκα τους». 

Το ίδιο δικαιωμένος θα πρέπει να νιώθει και ο παρτενέρ του κ. Πελεγρίνη στο ταγκό της συμφοράς των ΑΕΙ, ο τέως υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, ο οποίος εκτιμούσε ότι δεν υπάρχουν ελλείμματα προσωπικού στα πανεπιστήμια. Αν είναι έτσι βέβαια, είναι ερώτημα με ποια κριτήρια προέκυψε ότι έπρεπε να τεθούν σε διαθεσιμότητα περίπου 1.050 διοικητικοί.  

Επί ένα χρόνο τα πανεπιστήμια ταλανίστηκαν με απεργίες, καταλήψεις και λουκέτα για το άδειο πουκάμισο ενός... Κωνσταντίνου;
Πάντως, στον υπουργικό θώκο βρίσκεται πλέον ο κ. Λοβέρδος. Και ο νυν υπουργός θεωρεί ότι η Παιδεία είναι η προτεραιότητα για την ανάπτυξη της χώρας, έστω και αν αυτό δεν αποδεικνύεται με τις πράξεις του. Ενδεικτικά ο κ. Λοβέρδος υιοθέτησε ασχολίαστη την αναφορά της έκθεσης ότι στην Ελλάδα ο μέσος όρος του δείκτη διοικητικού προσωπικού/φοιτητές είναι της τάξεως του 1,39% ενώ στην Ευρώπη είναι 5,35%. Ως προς το διοικητικό προσωπικό ανά διδακτικό προσωπικό ο ελληνικός μέσος όρος είναι 22% και ο ευρωπαϊκός 140%! Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση κάνει λόγο για εξορθολογισμό των ελληνικών ιδρυμάτων και προσαρμογή τους με στόχο να πλησιάσουν την ευρωπαϊκή και διεθνή πραγματικότητα, ενώ τα ίδια τα ΑΕΙ αρνούνται να εφαρμόσουν ένα νόμο που έχει εφαρμοστεί στην πλειονότητα των κρατών της Ευρώπης και τις ΗΠΑ.
«Τα ξένα ΑΕΙ λειτουργούν με διαφορετικό καθεστώς και δεν είναι πλήρως συγκρίσιμα με τα ελληνικά ΑΕΙ. Αντίστοιχα για τα ΤΕΙ, ο υφιστάμενος εθνικός μέσος όρος διοικητικών υπαλλήλων προς τους ενεργούς φοιτητές είναι ακόμη χαμηλότερος, γεγονός που ενισχύει τη μη δυνατότητα σύγκρισης. Για τον λόγο αυτό και κρίνεται ότι οι διεθνείς και ευρωπαϊκοί δείκτες μπορεί να ληφθούν υπόψη μόνο μερικώς», λέει η έκθεση, που πολύ κομψά συστήνει να αποφεύγονται οι συγκρίσεις με τα ευρωπαϊκά και διεθνή δεδομένα, διότι δεν μας συμφέρουν. 

ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τραγέλαφος

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Διαβάζω πως υπάρχουν πολλά κενά στην Εκπαίδευση ύστερα από πολλές συνταξιοδοτήσεις και εξ αιτίας μιας παράλογης αναλογίας μεταξύ συνταξιοδοτούμενων και νεοπροσληφθέντων. 

Διαβάζω πως συνεχίζεται η απαράδεκτη για την Εκπαίδευση, ειδικά, μάκινα των ωρομίσθιων κ.τ.λ.

Εκπαιδευτικός που προσλαμβάνεται για να διδάξει δύο-τρεις ώρες στο ένα σχολείο και δύο-τρεις στο άλλο, ακόμη κι αν του ανατίθεται πλήρες ωράριο, δεν δημιουργεί σχέσεις δασκάλου και μαθητή, αλλά επαγγελματία μερικής απασχόλησης και μισθού.

Αν σκεφτόταν κάποτε κάποιος να καταργήσει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (την καθιέρωσε με το Σύνταγμα του 1911 ο Βενιζέλος) είμαι σίγουρος πως αν είχε τσίπα λογικής θα κρατούσε τη μονιμότητα μόνο για τους δικαστικούς και τους εκπαιδευτικούς, ούτε καν για τους ιερείς και τους γιατρούς.

Αλλά τι κάθομαι τώρα και ψάχνω στ' άχυρα. Απ' ό,τι ξέρω ακόμη και τώρα και οι διορισμοί (όσοι γίνονται) και οι προσλήψεις αναπληρωτών γίνονται βάσει της επετηρίδας!!  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η γενοκτονία, ο Λέμκιν και η αριστερή προπαγάνδα!

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Στην Ελλάδα δεν βαριέσαι ποτέ. Τα βλέπεις όλα. Ο Αλέξης πήγε στο Αγιο Ορος. Ευλόγησον, κομισάριε. Κι ο συνοικιακός Λένιν, ο Μπογιόπουλος, έγραψε προ ημερών ένα άρθρο πως ο Μεταξάς είπε μεν «όχι», αλλά εννοούσε «ίσως» και κατά βάθος «ναι», καθότι υπάλληλος του αγγλικού ιμπεριαλισμού και του μπαμπέση του καπιταλισμού, που όλο πέφτουν αλλά όρθιοι μένουν. Ο Μεταξάς, βέβαια, νίκησε τους φασίστες, είχε μπαγλαρώσει όποιον φιλοχιτλερικό ξετρύπωνε η Ασφάλεια, παρότι αυτός, ένας αυταρχικός βασιλικός άνδρας υιοθετούσε το εξωτερικό τυπικό του φασισμού, με χαιρετούρες, στολές κ.λπ., σε αναζήτηση πολιτικής ταυτότητας.  

Ο ψιλομπολσεβίκος παρέλειψε ενοχλητικές λεπτομέρειες, όπως τις ντροπιαστικές παλινωδίες του ΚΚΕ για τη στάση του το 1940, όπως το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ ή πως τον Σεπτέμβριο του 1939, όταν οι Γερμανοί μπούκαραν στην Πολωνία από τη δύση, μπούκαραν και τα ιδεολογικά πρωτοξάδελφά τους, οι Σοβιετικοί, από την ανατολή και διαμοίρασαν τα ιμάτια του πολωνικού έθνους, ανταλλάσσοντας χαιρετούρες και φωτογραφιζόμενοι με τα ναζί συνεταιράκια τους στα νέα σύνορα.

Στις 5 Μαρτίου 1940 το πολιτικό γραφείο του ΚΚΣΕ, με συμμετοχή και του ίδιου του Στάλιν, κατόπιν εισήγησης του αρχηγού της NKVD, του διαβόητου Λαβρέντι Μπέρια, αποφάσισε την εκτέλεση όλων των αιχμάλωτων αξιωματικών του πολωνικού στρατού. Η NKVD, όμως, δεν έμεινε εκεί. Εκτός από τους 8.000 αξιωματικούς, εκτελέστηκαν 6.000 Πολωνοί αστυνομικοί και άλλοι 8.000 «αστοί», δικηγόροι, ιερωμένοι, γαιοκτήμονες κ.λπ. Περίπου 22.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από τους δήμιους του Στάλιν με μια σφαίρα στον σβέρκο. Οι περισσότεροι στο δάσος του Κατίν, που έδωσε στη σφαγή το όνομά της. Αλλοι σε χώρους κράτησης στο Χάρκοβο, στο Καλίνιν κι αλλού. Υπήρξαν αδέρφια Πολωνοί αξιωματικοί που τον έναν τον δολοφόνησαν οι Γερμανοί και τον άλλον η NKVD! Ο Στάλιν, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το Κατίν και κάλεσαν διεθνή επιτροπή ουδετέρων να ελέγξει τα μακάβρια ευρήματα με τις εκατόμβες δολοφονημένων, έδωσε ρέστα προπαγάνδας, όπως κι οι ανά τον κόσμο πίθηκοί του, που μιμούνταν αστραπιαία κάθε του νεύμα, για να το φορτώσει στον Χίτλερ. Δεν έπεισε. Πριν από λίγα χρόνια ο Πούτιν παραδέχθηκε το έγκλημα και ζήτησε συγγνώμη. 

Οι κομμουνιστές προπαγανδιστές και σήμερα παραλείπουν να πουν πως η ευρωπαϊκή Αριστερά, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής, κράταγε το φανάρι στον Χίτλερ όσο βομβάρδιζε την Αγγλία, ξέσκιζε τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, τη Γιουγκοσλαβία, ενώ ήδη χώνευε την Τσεχοσλοβακία, διότι ο αρχηγός της παγκόσμιας σέχτας τους, ο Στάλιν, τους είχε πει να το κάνουν γαργάρα. Οταν ο Αδόλφος παρασπόνδησε και του επιτέθηκε, τότε έστειλε χαρτάκι με άλλες οδηγίες στις ανά τον κόσμο κατευθυνόμενες νούλες του κι άλλαξαν τραγούδι. 

Τελικά, το «ηλίθιε» στον τίτλο του βιβλίου του το εννοεί ο Μπογιόπουλος. Θεωρεί πως όλοι είναι ανιστόρητοι σαν του λόγου του και καταπίνουν τη φτηνιάρικη προπαγάνδα του ως ηλίθιοι. 

Σε δε νεότερο πόνημά του ειρωνεύεται τους Ουκρανούς, που απαρνήθηκαν τον κομμουνισμό, αν τους αρέσουν τώρα αυτά που παθαίνουν.

Το δουλοπρεπές φασισταριό που κυβερνά τώρα την Ουκρανία, ιδεολογικά ξαδέρφια του Μπογιόπουλου κι αυτοί, ουδόλως είναι του γούστου μου, αλλά για το πώς περάσανε οι Ουκρανοί όταν κυβερνήθηκαν από τους χασάπηδες του Λένιν και του Στάλιν υπάρχει μια λέξη για απάντηση: