"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τα νεύρα του συντρόφου Νικόλα

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Η πρώτη αντίδραση του συντρόφου Ανδρουλάκη στην αποκάλυψη της ΕΛΑΣ (εννοώ το κόμμα του Αλέκση μας και όχι την υπηρεσία της οποίας προΐσταται ο σύντροφος Χρυσοχοΐδης) ήταν να κάνει μήνυση στον Άδωνι Γεωργιάδη αποδεικνύοντας ότι η σπαρταριστή παράσταση του Θησείου διόλου δεν του έφτιαξε το κέφι και εξακολουθεί να είναι μεσ’ στα νεύρα.

Και είναι ανθρώπινο. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ με τον ηγέτη του Δουδωνή επικεφαλής θα παλέψει για τη δεύτερη θέση, μπορεί να καταλήξει στην τρίτη, αλλά δεν αποκλείεται να κατρακυλήσει και στην τέταρτη.

Προσωπικά το τελευταίο το βρίσκω απίθανο αλλά πριν από 2-3 χρόνια απίθανο θα μου φαινόταν να είναι το ΠΑΣΟΚ αξιωματική αντιπολίτευση και να μένει τόσο πίσω μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Οπότε δεν βάζω και στοίχημα.

Αφού ο σύντροφος Ανδρουλάκης κατάφερε να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ τόσο χαμηλά, δεν αποκλείεται να το στείλει ακόμα χαμηλότερα.

Και μία από τις αιτίες θα είναι τα πολλά του νεύρα.

Δεν ξέρω τι του λένε οι συνεργάτες του αλλά ό,τι και να κάνει, ό,τι και να πει, το ΠΑΣΟΚ πολύ δύσκολα θα μιλήσει στην καρδιά των αγανακτισμένων. Μπορεί να μην αρέσει στον πρόεδρο, αλλά οι πιθανοί ψηφοφόροι του ψάχνουν να βρουν εναλλακτική διακυβέρνησης και όχι πρωταθλητή σε διαγωνισμό ζοχάδας ή μια πολιτική εκδοχή του Ρετιρέ (εννοώ το παλιό σίριαλ στο οποίο το βασικό αστείο ήταν οι καυγάδες εκνευρισμένων μικροαστών). Οι τσακωμοί και οι κοκορομαχίες μπορεί να γοητεύουν το (όλο και πιο μικρό) κοινό της Ζωής της Κωνσταντοπούλου αλλά μάλλον απωθούν ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του Σημίτη ή του ΓΑΠ που κατέληξαν να ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία γιατί δεν αντέχουν να ψηφίζουν γκρινιάρηδες μηδενιστές.

Οι μηνύσεις σε πολιτικούς αντιπάλους μπορεί να συγκινούν τους οπαδούς κομμάτων διαμαρτυρίας αλλά για τα κόμματα εξουσίας δείχνουν αδυναμία απαντήσεων τόσο πειστικών ώστε να μη χρειάζεται η παρέμβαση της δικαιοσύνης. Και ταυτοχρόνως σκάβουν έναν λάκκο που δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ποιος θα πέσει μέσα.

Δεν ξέρω τι από τα όσα είπε ο υπουργός Άδωνις θεωρεί μηνύσιμο ο κραταιός Νικόλας, αλλά ο ίδιος ποτέ δεν έχει αρνηθεί ότι η οικογένειά του νοικιάζει ένα ακίνητο στο δημόσιο. Δεν θέλω να τον στεναχωρήσω αλλά όσο νόμιμη κι αν είναι η συγκεκριμένη ενοικίαση θα έπρεπε να καταλαβαίνει ότι δεν είναι ό,τι καλύτερο για την εικόνα του (όπως αντιστοίχως η ενοικίαση χώρου από τον υφυπουργό Σπανάκη -ή την αδερφή του… δεν έχω καταλάβει- στα ΕΛΤΑ). Και επειδή η ενοικίαση δεν είναι καλή για την εικόνα του, το να μην αφήνει να ξεχαστεί κάνοντας μηνύσεις δεν είναι η πιο έξυπνη ιδέα.

Όπως δεν είναι έξυπνη ιδέα να μηνύεις αυτούς που τους αποκαλείς καμόρα και συμμορία επειδή θεωρείς ότι συκοφαντήθηκες. Κι αυτό δείχνει νοοτροπία «εγώ μπορώ να λέω ό,τι θέλω αλλά εσείς θα προσέχετε». Δηλαδή νοοτροπία μικρού κόμματος.

Θα μου πείτε, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια μεγάλο κόμμα αλλά αν έχω καταλάβει καλά φιλοδοξεί να ξαναγίνει. Και τα μεγάλα κόμματα δεν έχουν νεύρα. Έχουν …

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Έτρεξε μόνο του και δεν κέρδισε

 Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Προφανώς, η πρόσφατη δημοσκόπηση που δείχνει το κόμμα Τσίπρα να προηγείται με βραχεία κεφαλή του ΠΑΣΟΚ δεν προδικάζει τη συνέχεια, όμως το μήνυμα δεν είναι αισιόδοξο για το Κίνημα.

Όταν με το «καλημέρα» ο Α. Τσίπρας παίρνει κεφάλι, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης επί σχεδόν δύο χρόνια έπαιζε μπάλα μόνος του, αυτό θα πρέπει να βάλει σε σκέψεις όλη την Κεντροαριστερά. Τι δεν έκανε καλά όλο αυτό το διάστημα;

Μάλιστα ο προβληματισμός θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει νωρίτερα, όταν - σύμφωνα με τα δικά τους λόγια - η βελόνα των δημοσκοπήσεων δεν κουνιόταν.

Τώρα νομίζω θα τρέχουν και δε θα φτάνουν.

Από την άλλη μεριά ο Α. Τσίπρας είναι ένας σκληρός αντίπαλος που διαθέτει μια άμεσα μετρήσιμη βάση επιρροής: το 17,5% που έλαβε στις εκλογές του 2023.

Αυτό το ποσοστό υπάρχει και βρίσκεται σε πλήρη διάχυση, περιμένοντας κάποιον να το ανασυγκροτήσει.

Ο Στέφανος Κασσελάκης για διάφορους λόγους δεν τα κατάφερε, το ίδιο και ο Σωκράτης Φάμελλος.

Το επιχειρεί τώρα ο Α. Τσίπρας, με περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας από τους άλλους δύο για έναν απλό λόγο: στον χώρο του παραμένει ένα χαρισματικό άτομο.

Δεν μπορώ να πω το ίδιο για τον Ν. Ανδρουλάκη. Αμφισβητείται εδώ και καιρό από ένα μέρος του στελεχικού δυναμικού του ΠΑΣΟΚ και η δημοτικότητά του στη μεγάλη εικόνα εφάπτεται του εδάφους. Πέραν όλων των άλλων, κουβαλά και όλα τα προβλήματα που ταλαιπωρούν την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία η οποία αναζητεί τη νέα της πυξίδα.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιο από τα δύο κόμματα θα αντέξει στον χρόνο.

Ποιος ηγέτης θα έχει κάτι να πει σε ένα ακροατήριο που κινείται μεταξύ της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Και αυτό το ακροατήριο είναι και ευμέγεθες και δοκιμασμένο στις μετακινήσεις.

Ο Ν. Ανδρουλάκης, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, δεν το συγκίνησε.

Τώρα επιχειρεί να το κάνει ο Α. Τσίπρας, δηλαδή να αναθερμάνει μια σχέση που ατόνησε όταν αυτός αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Για να πετύχει τον στόχο του που είναι η δεύτερη θέση, η ηγεμονία σε αυτή την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων είναι η απαραίτητη συνθήκη.

Και η Νέα Δημοκρατία ποιον επιλέγει για αντίπαλο;

Αναμφίβολα τον Α. Τσίπρα. Όχι βέβαια γιατί φοβάται το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, αλλά διότι …

 

ΠΑΣΟΚων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Σαν σήμερα (3/6/ΧΧΧΧ)

 

1833: Ιδρύεται η Ελληνική Χωροφυλακή

1941: Οι Ναζί καταστρέφουν το χωριό Κάνδανος της Κρήτης και σκοτώνουν τους κατοίκους του, σε αντίποινα για τον φόνο 25 γερμανών στρατιωτών.

1981: Πυρπολούνται τα πολυκαταστήματα «Κλαουδάτος» και «Ατενέ» στην Αθήνα.
1996: Εν ψυχρώ δολοφονία του 19χρονου εθνοφρουρού Στέλιου Παναγή, από τα στρατεύματα κατοχής στην ουδέτερη ζώνη της Λευκωσίας.
1899: Πεθαίνει ο αυστριακός συνθέτης Γιόχαν Στράους


1924: Πεθαίνει ο γερμανόφωνος τσέχος συγγραφέας Φραντς Κάφκα


2015: Πεθαίνει σε ηλικία 60 ετών η γνωστή ηθοποιός Κωνσταντίνα Σαββίδου, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

2018: Πέθανε σε ηλικία 104 ετών, στο σπίτι του στην Αλαμπάμα, ο Γκέοργκ φον Τιζενχάουζεν, ο τελευταίος εκείνης της γενιάς των Γερμανών επιστημόνων που έστειλαν στο διάστημα την πρώην εχθρό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, την Αμερική.

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καπεταναίοι της συμφοράς

σκίτσο-του-δημήτρη-χαντζόπουλου-31-05-26-564258979 

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ 

Ένας θεωρητικώς "έντιμος" αλλά άσχετος και ηλίθιος "καπετάνιος" είναι πιο επικίνδυνος από έναν διεφθαρμένο. 

Ο διεφθαρμένος καπετάνιος θα κλέβει από τις προμήθειες. Αλλά επειδή ο διεφθαρμένος είναι ακόρεστος, θα κλέψει κι από τα καύσιμα, κι από τα κονδύλια για τη συντήρηση, κι από τις επισκευές κι από τον εξοπλισμό, και κάποια στιγμή το πλοίο θα πάψει να είναι αξιόπλοο. 

Ο ηλίθιος θα το ρίξει στο τσακ-μπαμ στα βράχια. 

Αυτό που βρίσκεται απέναντι από τη ΝΔ είναι χειρότερο κι από τον χειρότερο εαυτό της.  

Η τραγωδία για τον ψηφοφόρο είναι ότι η ΝΔ έχει βαλθεί τον χειρότερο εαυτό της να τον κάνει ακόμα χειρότερο, οπότε κάποια στιγμή η ποιότητα των προσφερόμενων επιλογών στον ψηφοφόρο, θα εξισωθεί στο πάτο. 

Κοντολογίς:  

Με τους απέναντι θα βουλιάξουμε αμέσως.  

Με τη ΝΔ θα βουλιάξουμε αργότερα.  

Η ...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αυτοσυντήρηση - Πώς εισπράττει ο ψηφοφόρος ότι δεν έχει εναλλακτική;

 Uploaded Image 

 

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

Κάθε εκλογή καταλήγει σε μια διάζευξη. Θες αυτόν ή τον άλλον; Τον Μητσοτάκη ή τον Ανδρουλάκη; Τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα;

Το είπε μόνος του ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία με την οποία έκλεισε το συνέδριο του κόμματός του. Ή εγώ ή κάποιος (κάποια) από τους άλλους.

Για την ενίσχυση του ίδιου μηνύματος επιστρατεύθηκε και η χρησιμοποιημένη μεταφορά –εισηγμένη από την αμερικανική πολιτική– για το «ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο», μέσα στη νύχτα.

Η αυτοπεποίθηση του Μητσοτάκη, να προκαλεί την προσωπική του σύγκριση με τα υπόλοιπα πρόσωπα επί σκηνής, δεν δικαιολογείται τόσο από το ηθικό του δικού του κόμματος. Στην αρένα του συνεδρίου δεν εμφανίστηκε ένας οργανισμός με πίστη και σφρίγος. Οι πιο περίοπτες από τις κεφαλές της Ν.Δ. μίλησαν κυρίως γι’ αυτό που δεν θέλουν να είναι το κόμμα – όχι γι’ αυτό που θέλουν να γίνει στο μέλλον. Μίλησαν για την ιστορία του, τις «αρχές» και το «DNA» και όχι για την υπέρβαση και τη μετεξέλιξή του. Ο κομματικός πατριωτισμός, όσο εμφανίστηκε, κοιτούσε προς τα πίσω. Make ND great again.

Προς τα πίσω κοίταξε αναγκαστικά και το επίσημο αφήγημα, με τον πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του να επενδύουν στον απολογισμό. Το κόμμα έπρεπε να θυμηθεί τα επιτεύγματά του στη διακυβέρνηση, τώρα που έχει αρχίσει να δίνει την εντύπωση ότι την κουβαλάει σαν βάρος.

Αν έπρεπε κανείς να το συνοψίσει σε μια φράση, θα έλεγε ότι αυτό ήταν μάλλον ένα συνέδριο αυτοσυντήρησης, παρά αντεπίθεσης.

Από πού, λοιπόν, πηγάζει η προσωπική αυτοπεποίθηση του πρωθυπουργού, αν όχι από τη δική του καχύποπτη «οικογένεια»;

Πηγάζει, φυσικά, από τους αντιπάλους. Εκπορεύεται από την επίγνωση ότι έχει απέναντί του μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση, έτοιμη να διασπαρεί κι άλλο στους μήνες που απομένουν μέχρι τις εκλογές.

Η αυτοπεποίθηση προέρχεται από τη βεβαιότητα ότι ο πιο χαρισματικός από τους αντιπάλους του Μητσοτάκη έχει ήδη χάσει από αυτόν δύο φορές. Τη δεύτερη φορά, μάλιστα, διαλύθηκε και ο μόνος του τρόπος για να προκαλέσει σήμερα το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης είναι να συζητάει δημόσια για το τι θα είχε κάνει διαφορετικά πριν από έντεκα χρόνια.

Ο λιγότερο χαρισματικός από τους αντιπάλους δεν έχει ούτε αυτόν τον τρόπο να συγκινήσει, ούτε μπορεί να χτίσει μια πλειοψηφία που θα συνέχεται από την προσδοκία.

Αρα;

Δεν είναι πειστική η γραμμή ότι δεν υπάρχει εναλλακτική;

Δεν είναι αποστομωτική;

Ναι. Αλλά…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Φύκια για μεταξωτές κάμερες

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

Το έργο με τις κάμερες τροχαίας ακυρώθηκε πριν φτάσει στην ουσία του. Πριν στηθεί η πρώτη κάμερα, πριν ανοίξει πραγματικά ο ανταγωνισμός, πριν μάθει ο πολίτης ποιος θα το υλοποιήσει, με ποιους όρους και με ποια ακριβώς τεχνολογία.

Ακυρώθηκε και σωστά ακυρώθηκε. Με την απόφαση αυτή, ο Παπαστεργίου προστάτευσε αντικειμενικά και τον εαυτό του και την κυβέρνηση Μητσοτάκη από διασυρμό. Κάποιοι "πονηρούληδες", όπως τους λέει ο Χατζηδάκης, νόμιζαν ότι μπορούν να πουλήσουν στον Έλληνα φύκια για μεταξωτές κάμερες.

Η χώρα χρειάζεται κάμερες. Χρειάζεται έλεγχο. Χρειάζεται να τελειώσει η ατιμωρησία του κόκκινου, της ταχύτητας, της λεωφορειολωρίδας, του κράνους που δεν φοριέται, της ζώνης που μένει ξεκούμπωτη, της ψευτομαγκιάς που βαφτίστηκε οδηγική συμπεριφορά. Η οδική ασφάλεια δεν σώζεται με ημερίδες. Είναι νεκροί, ανάπηροι, οικογένειες διαλυμένες και ένα κράτος που πάντα συγκλονίζεται αφού πρώτα έχει περάσει τον άνθρωπο ως αριθμό στα στατιστικά του.

Κάμερες λοιπόν χρειαζόμαστε. Το ερώτημα είναι τι πήγε να αγοράσει το κράτος, πώς πήγε να το πληρώσει, ποιος το σχεδίασε και γιατί αυτός ο σχεδιασμός κατέρρευσε στις προσφυγές πριν φτάσει σε πραγματικό ανταγωνισμό.

Ο αρχικός σχεδιασμός που είχε παρουσιαστεί ήταν για περίπου 2.000 σταθερές κάμερες και 500 κινητές, συνολικά 2.500 σημεία ή συστήματα, με προϋπολογισμό 116,3 εκατομμύρια ευρώ με ΦΠΑ. Δηλαδή, με απλή διαίρεση, περίπου 37.500 ευρώ +ΦΠΑ ανά σημείο για δεκαετή ορίζοντα.

Μετά το έργο μίκρυνε. Οι κάμερες έγιναν 1.000. Οι λειτουργίες περιορίστηκαν ουσιαστικά σε τρεις παραβάσεις: κόκκινο, ταχύτητα, λεωφορειολωρίδα.

Ο λογαριασμός όμως παρέμεινε βαρύς: 88,1 εκατομμύρια ευρώ μαζί με την προαίρεση, περίπου 44 εκατομμύρια βασική σύμβαση και άλλο τόσο προαίρεση. Αν συνυπολογιστεί όλο το ποσό με την προαίρεση, μιλάμε για 71.100 ευρώ +ΦΠΑ ανά αρχική κάμερα.

Μικρότερο έργο, λιγότερες κάμερες, λιγότερες λειτουργίες, βαρύτερο κόστος. Αυτό δεν εξηγείται με υπηρεσιακές διατυπώσεις. Εξηγείται με έγγραφα, εισηγήσεις, συγκριτικά κόστους και ονόματα. Το τεύχος δεν γράφτηκε μόνο του. Έχει υπογραφές, επιτροπές και ανθρώπους που είδαν ένα στενό, ακριβό, περιορισμένο σύστημα με βαριά προαίρεση και το άφησαν να βγει ως σύγχρονη λύση.

Εδώ μπαίνει ο θεσμικός κυκεώνας. Ένα έργο που φυσικά ανήκει στον χώρο των Μεταφορών, του ΚΟΚ, της Τροχαίας, της κυκλοφορίας και της οδικής ασφάλειας, βρέθηκε να περνά μέσα από Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κοινωνία της Πληροφορίας, ΕΛ.ΑΣ., συστήματα προστίμων, μητρώα, διαλειτουργικότητες, συναρμοδιότητες και επιτροπές. Όλοι μέσα, ώστε η ευθύνη να είναι θολή. Και όταν θολώνει η ευθύνη, ανοίγει χώρος για προδιαγραφές που κανείς δεν θέλει να χρεωθεί όταν στραβώσει η δουλειά.

Δεν είναι μικρό πράγμα να φεύγει ένα έργο οδικής ασφάλειας από τη λογική των δρόμων και να καταλήγει στη λογική της προμήθειας. Άλλο να ξεκινάς από το "πώς μειώνω ατυχήματα, πώς ελέγχω επικίνδυνα σημεία, πώς σώζω ζωές" και άλλο από το "τι σύστημα θα βάλουμε, με ποιο τεύχος και ποια τεχνική αρχιτεκτονική". Εκεί αλλάζει όλο το παιχνίδι.

Έγιναν προσφυγές και ο διαγωνισμός ακυρώθηκε.

Όταν ένα έργο τέτοιου μεγέθους πέφτει πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία, δεν είναι ατυχία. Είναι αποτυχία.

Όταν ο διαγωνισμός καταγγέλλεται ως φωτογραφικός, όταν οι προδιαγραφές μοιάζουν να οδηγούν σε στενό μονοπάτι περιορισμένου ανταγωνισμού, όταν η αγορά αντιδρά και η διαδικασία σταματά, το θέμα παύει να είναι τεχνικό. Γίνεται πολιτικό και πλήττει τη χρηστή διακυβέρνηση.

Θα αναμένουμε τα αποτελέσματα της ΕΔΕ. Όχι ως άλλοθι για να περάσει ο καιρός, ούτε ως υπηρεσιακή τελετουργία όπου στο τέλος δεν φταίει κανείς. Η ΕΔΕ πρέπει να απαντήσει ποιος εισηγήθηκε την αρχιτεκτονική, ποιος έγραψε τις προδιαγραφές, ποιος ενέκρινε το κόστος, ποιος αξιολόγησε τις εναλλακτικές λύσεις και ποιος θεώρησε ότι ένα τέτοιο έργο μπορεί να βγει έτσι στην αγορά.

Το πιο σοβαρό πρόβλημα όμως είναι η πληρωμή από τα πρόστιμα. Εκεί στραβώνει η ηθική βάση του συστήματος. Η οδική ασφάλεια στοχεύει σε λιγότερες παραβάσεις. Το μοντέλο χρηματοδότησης από πρόστιμα θέλει εισπράξεις. Η πολιτεία πρέπει να γιορτάζει όταν μειώνονται τα πρόστιμα επειδή συμμορφώθηκαν οι οδηγοί. Μια σύμβαση που στηρίζεται στην είσπραξη χρειάζεται πολλά πρόστιμα για να βγει ο λογαριασμός.

Αυτό είναι ανήθικο. Είναι σύγκρουση με το δημόσιο συμφέρον. Μια κάμερα μπορεί να κάνει λάθος. Μια εικόνα μπορεί να μην είναι καθαρή. Μια πινακίδα μπορεί να μη φαίνεται πλήρως. Ένας αλγόριθμος μπορεί να δώσει χαμηλή βεβαιότητα. Σε σοβαρό σύστημα, η αμφιβολία λειτουργεί υπέρ του πολίτη. Σε σύστημα που πληρώνεται από πρόστιμα, ο πολίτης έχει κάθε λόγο να φοβάται ότι η αμφιβολία θα λειτουργεί υπέρ της είσπραξης.

Οι πολίτες δεν είναι αγελάδες να τις αρμέγεις με κάμερες. Πληρώνουν φόρους για δρόμους, κανόνες, προστασία ζωής και δίκαιη επιβολή του νόμου. Δεν πληρώνουν για να στηθεί μηχανισμός απομύζησης προστίμων που έχει οικονομικό συμφέρον να βρίσκει παραβάσεις. Αν παρανόμησαν με βεβαιότητα, να πληρώσουν. Αν υπάρχει σοβαρή αμφιβολία, να μη γίνονται πρώτη ύλη για ταμειακό μοντέλο.

Και μετά έρχεται η τεχνολογία, που κάνει το πράγμα ακόμη χειρότερο. Το 2026 δεν αγοράζεις απλώς κάμερες. Αγοράζεις αρχιτεκτονική, δυνατότητα επέκτασης, κεντρική επεξεργασία, διαλειτουργικότητα, ασφάλεια δεδομένων, έλεγχο και εύκολη αναβάθμιση, χωρίς νέα μεγάλη προμήθεια κάθε φορά.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχει edge τεχνολογία. Το πρόβλημα είναι η κλειστή, βαριά, ακριβή edge-first λογική για τρεις παραβάσεις, χωρίς καθαρή επεκτασιμότητα και χωρίς σύγχρονη κεντρική νοημοσύνη.

Αυτό δείχνει άγνοια της σημερινής τεχνολογίας AI. Σχεδιασμός του 2026, με μυαλό τεχνολογικής εικοσιπενταετίας. Λες και δεν θα καταλάβαινε κανείς τη διαφορά ανάμεσα σε σύγχρονη AI αρχιτεκτονική και ακριβή τεχνολογική καθυστέρηση.

Ένα σοβαρό σύστημα θα ήταν υβριδικό, κεντρικά ελεγχόμενο, επεκτάσιμο. Θα μπορούσε να προσθέτει κράνος, ζώνη, κινητό, σβηστά φώτα, STOP, ΛΕΑ, παράνομη στάση, διαχείριση κυκλοφοριακής ροής, προτεραιότητα σε ασθενοφόρα και πυροσβεστικά, διαχείριση φαναριών και αποσυμφόρηση σε ώρες αιχμής. Με αυστηρό θεσμικό πλαίσιο, ίχνος πρόσβασης και δικαστική εποπτεία όπου απαιτείται, θα μπορούσε να βοηθά και στην επιβολή του νόμου για ληστείες, τρομοκρατικές απειλές, οργανωμένο έγκλημα. Όχι γενική παρακολούθηση. Στοχευμένη χρήση, με κανόνες και ευθύνη.

Το 2026 δεν αγοράζεις κάμερες. Αγοράζεις δεδομένα, πρόληψη, κυκλοφοριακή νοημοσύνη, δημόσια ασφάλεια και δυνατότητα επέκτασης. Αγοράζεις σύστημα που …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΓΥΦΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: To έχουν ανάγκη!

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Κάτι περίεργο συμβαίνει στη Δυτική Πελοπόννησο, ειδικά στην Ηλεία και την Αχαΐα, με τη γνωστή ευαίσθητη κοινωνική ομάδα, που φαίνεται ότι έχει εξαχρειωθεί σε σημείο ώστε να έχει υποβιβαστεί στην κατηγορία της Αναίσθητης Κοινωνικής Ομάδας (ΑΚΟ).

Πρώτα, έχουμε τη θλιβερή συνέχεια του δράματος του περιπτερά από τη Γαστούνη. Αφού τον έκλεβαν επανειλημμένα, τον έδειραν κιόλας μαζί με τον γιο του και τον ανάγκασαν να κλείσει το περίπτερο και να φύγει. Δανείστηκε ο άνθρωπος και άνοιξε άλλο μαγαζί σε γειτονική πόλη. Του το έκαψαν και αυτό οι ίδιοι.

Τι άλλο του μένει του δύστυχου να κάνει;

Επειτα, έχουμε την πρώην πρωταθλήτρια του στίβου από την Πάτρα. Της έκλεψαν την τσάντα μέσα από το αυτοκίνητο, τους κυνήγησε, τη χτύπησαν, την έστειλαν στο νοσοκομείο. Τουλάχιστον αυτή δεν χρειάζεται να μεταναστεύσει, όπως ο περιπτεράς της Γαστούνης. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, γιατί στο κατάστημα που διατηρεί στην Πάτρα έχει δεχθεί μέχρι τώρα τρεις επιθέσεις από μέλη της ΑΚΟ.

Με βάση αυτά, λοιπόν, τολμώ να προτείνω μια μικρή βελτίωση στην κατά τα λοιπά θαυμάσια, ρηξικέλευθη και γενναία πρόταση της υπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου. Θυμίζω ότι η κυρία Μιχαηλίδου πρότεινε την κοινωνικοποίηση της ΑΚΟ μέσω της διευκόλυνσης της πρόσβασής τους στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. (Και οι δημοσιογράφοι τι θα απογίνουν; Αφού για αυτούς το έφτιαξαν! Τέλος πάντων…)

Νομίζω ότι στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ΑΚΟ που αναφέρω, αλλά και άλλες παρόμοιες, θα πρέπει…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Γαλαζαίοι "φωστήρες" και πατίνια

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου


Καλό θα είναι οι λαλίστατοι Κυβερνητικοί αστέρες να μας ενημερώσουν που έχουν βάλει το πλαφόν όσον αφορά τα ατυχήματα με πατίνια πέρα από το οποίον θα ευαρεστηθούν να πάρουν κάποια συγκεκριμένα  μέτρα.

Τους καταλαβαίνουμε.

Οι εισαγωγείς όπως και οι ενοικιαστές είναι ψηφοφόροι και έχουν κάνει τις επενδύσεις τους.

Αν κάποια στιγμή στην εξίσωση μπουν και οι άνθρωποι μπορεί κάτι να γίνει.

Μέχρι τότε θα μετράμε θύματα νέους ανθρώπους.

Και ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Είναι αλήθεια ότι η Αλίκη Βουγιουκλάκη "υπηρέτησε" στο Πολεμικό Ναυτικό περισσότερο από τον Αντώνη Σαμαρά;

Uploaded Image 

 

 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴Τις τελευταίες ημέρες, υπάρχει μια οργιώδης φημολογία, ότι ο τολμηρός στα λόγια πολέμαρχος και σπεσιαλίστας επί των εθνικών θεμάτων, που τακτικά εναλλάσσει το πατριωτικό αφήγημά του, εμφανιζόμενος άλλοτε ως σκληρός "Μακεδονομάχος", κι άλλοτε ως δεινός "Τουρκοφάγος", Αντώνης Σαμαράς, θα ιδρύσει νέο κόμμα, στην επέτειο της Άλωσης της Πόλης (29 Μαΐου), ή λίγο αργότερα.

🔴Επειδή, κάποιοι εμφανίζουν τον κ. Σαμαρά ως άκαπνο πατριώτη των μετόπισθεν, φτάνοντας στο σημείο να διαδίδουν ότι περισσότερο χρόνο "υπηρέτησε" η Αλίκη Βουγιουκλάκη από τον κ. Σαμαρά, στο Πολεμικό Ναυτικό, θα ήθελα με την παρούσα ανάρτηση να αποκαταστήσω την αλήθεια.

🔴Οι διαδόσεις αυτές, είναι ψευδείς, άδικες και κακόβουλες. Διαψεύδονται δε από τα γεγονότα, τα οποία έχουν ως εξής:

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς, κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό στις 9 Ιουλίου του 1976 και απολύθηκε στις 11 Οκτωβρίου του ιδίου έτους, αφού στο μεσοδιάστημα, είχε πληρώσει 21.000 δραχμές, προκειμένου να εξαγοράσει τους 21 μήνες που δεν είχε υπηρετήσει. Άρα, υπηρέτησε τρεις μήνες.

🔴Ωστόσο, η απόλυσή του ήταν προσωρινή, καθώς ήταν υποχρεωτικό το 9μηνο. Έτσι, παρουσιάστηκε εκ νέου τον Απρίλιο του 1977, κι υπηρέτησε άλλους έξι μήνες. Μετά, εξελέγη βουλευτής.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, "υπηρέτησε" στο Πολεμικό Ναυτικό μόλις δύο μήνες, όσο κράτησαν τα γυρίσματα της ταινίας "Η Αλίκη στο Ναυτικό", το καλοκαίρι του 1960.

🔴Βέβαια, η "θητεία" της εθνικής μας σταρ, ήταν πιο κοπιαστική, καθώς τα γυρίσματα έγιναν σε πολεμικό πλοίο, ενώ ο κ. Σαμαράς, αμφιβάλλω αν ανέβηκε ποτέ σε πολεμικό πλοίο.

Αυτό, όμως, είναι μια άλλη ιστορία, που…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο Αντώνης, ο Κυριάκος κι οι παλιές κατάρες


Uploaded Image 

 

Toυ Δημήτρη Καμπουράκη

Τελικά, όσο κι αν δεν το σχεδίαζε ο Κυριάκος, θα είναι αυτός που θα αποδώσει (ή θα προσπαθήσει να αποδώσει) πολιτική και ιστορική δικαιοσύνη απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά, εκ μέρους του Μητσοτακέικου. Όχι ότι το χε σκοπό της ζωής του ο πρωθυπουργός, το αντίθετο μάλιστα, πλην όλα δείχνουν ότι τελικά θα είναι ο τρίτος της οικογενειακής σειράς που θα αναμετρηθεί με τον Μεσσήνιο. Πρώτα ο πατέρας του, έπειτα η αδερφή του, τώρα αυτός. Αυτό που βλέπουμε σήμερα μοιάζει με δεκαπενταετή λούπα που περνά μπροστά μας, είναι ένας κύκλος που ζητά είτε νέα επιβεβαίωση της νομοτέλειας του, είτε τελική κάθαρση.

Τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο Αντώνης τον γκρέμισε ψυχρά από την κυβέρνηση, αν και ήταν το αγαπημένο του παιδί που τον πήρε απ’ τα τσικό και τον έκανε υπουργό εξωτερικών. Τον γκρέμισε προς μεγάλη χαρά του Ανδρέα Παπανδρέου, όπως με μέγιστη χαρά δέχονται την σημερινή πολεμική του κατά του πρωθυπουργού, ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας ή η Κωνσταντοπούλου.

Μια δεκαπενταετία αργότερα, ο Αντώνης κατάφερε να πείσει την Ντόρα ότι δεν ήταν πια επικίνδυνος κι ότι είχε μετανιώσει για τον πρότερο βίο του, μέχρι που πήρε την συναίνεση της για την επιστροφή του στην ΝΔ του Καραμανλή. Κι ύστερα, στην στροφή αλλαγής ηγεσίας, την κέρδισε πουλώντας τον εαυτό του στην βάση του κόμματος ως τον άνθρωπο μακριά από τα τζάκια.

Τώρα, έρχεται η τρίτη και φαρμακερή.

Ετοιμάζεται να ξαναφτιάξει κόμμα, με μόνο και αποκλειστικό στόχο την εκδίωξη του Κυριάκου από την πρωθυπουργία, ακόμα κι αν εκείνος θα είναι ψηφισμένος από τον λαό και μακράν πρώτος από όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. Έτσι που καταλήγει το πράγμα, θα πρόκειται για μάχη μέχρις εσχάτων στην οποία δεν θα υπάρξουν υποχωρήσεις, συμβιβασμοί ή ισοπαλίες.

Ακόμα και η Κουτσή Μαρία καταλαβαίνει ότι δεν ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης που επιδίωξε αυτή την αναμέτρηση. Πλην, όσο κι αν προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί απ’ αυτές τις πλευρές της οικογενειακής του ιστορίας, φαίνεται ότι αυτή η άτιμη ξαναμπήκε απ’ το παράθυρο και θρονιάστηκε στο σαλόνι του, ερήμην των σχεδίων του.

Ο Σαμαράς μοιάζει να κινείται ως έρμαιο μιας προσωπικής ιστορικής κατάρας που τον κατατρύχει. Παραμένει (πολιτικά) ζωντανός, όσο σκοτώνει (πολιτικά) Μητσοτάκηδες. Αυτό προσπαθεί να κάνει και τώρα με την σιγουριά ενός υπνοβάτη, όταν όλοι γύρω του προσπαθούν να τον αποτρέψουν.

Παίζει το κεφάλι του με δική του απόφαση και με σχεδόν μανιακή αποφασιστικότητα. Αν αποτύχει, θα καταγραφεί ως ένας εμμονικός που εξευτελίστηκε άνευ λόγου στα στερνά του, που ξαναπούλησε την παράταξη του και αποσύρθηκε ηττημένος και μόνος.

Ο δε Κυριάκος, υποχρεωμένος κι αυτός τώρα να τα βάλει με τον Σαμαρά, μάλλον μαθαίνει πως όσο μοντέρνοι κι αν είναι οι καιροί των οποίων είναι καβαλάρης, η Μαδάρα που βλέπει από την αυλή του πατρικού στην Σούδα υπάρχει, και του φορτώνει στους ώμους τα παλιά οικογενειακά βάρη.

Μοιάζει ιστορική ειρωνεία, αλλά για να γίνει ο πρωθυπουργός που θα καβατζάρει θριαμβευτής το 2030, πρέπει …

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: O Μπουμπούκος είναι ειλικρινής!

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ 

 Ο Άδωνις είναι ειλικρινής. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει περίπτωση να βρουν 500 εκατομμύρια το καθένα για να πληρώσουν τα χρέη τους

Το επόμενο ερώτημα που περιμένουμε να απαντήσει με την ίδια ειλικρίνεια είναι ποια μεταχείριση θα έπρεπε να έχει, βάσει νόμου, ένα νομικό πρόσωπο που χρωστάει 500 εκατομμύρια.  

Αν εσύ χρωστάς 500 ευρώ, σού μπλοκάρουν τους λογαριασμούς. 

 

Αν χρωστάς 500.000 σου κλείνουν το μαγαζί και σε στέλνουν στη φυλακή

Στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ γιατί δεν έχει μπει τουλάχιστον λουκέτο;  

Και πώς το concept  Ντάριο Φο "Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω" που ισχύει μόνο για τα δύο (κάποτε) κόμματα εξουσίας, συνάδει με το κράτος ισονομίας και της ισοπολιτείας το οποίο υποτίθεται ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διακονούν; 

 Ένα άλλο ερώτημα στο οποίο περιμένουμε να απαντήσουν οι διοικήσεις των πιστωτών τραπεζών είναι γιατί δεν στρέφονται νομικώς κατά των δύο κομμάτων όπως στρέφονται εναντίον οποιουδήποτε χρωστάει σ' αυτές, ειδικά αν πρόκειται για στρατηγικό κακοπληρωτή.

 
 

 Υπάρχει και τρίτο ερώτημα, στο οποίο περιμένουμε να απαντήσουν η Δικαιοσύνη και οι λαλίστατοι κατά τα άλλα συνταγματολόγοι μας: με την τακτική των δύο κομμάτων για "δανεικά κι αγύριστα" τηρήθηκαν οι κανόνες των ίσων όρων, για συμμετοχή στις εκλογές, με τα υπόλοιπα κόμματα; 

 Παίζεται τίμια το πολιτικό παιχνίδι όταν...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου παρασιτικού Μπουχεσο-Σαμαρισμού κωμωδία (Ο "ακάματος" μπουχέσας και ο κομανέτσης των Ζαππειων σε οίστρο...)

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελο-λαμογιαρο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου αφελληνισμένου λαθροεποικόπληκτου ξέφραγου Κουλο-χανείου κωμωδία