ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αιχμάλωτα ακροατήρια και Ιδιωτικά Πανεπιστήμια

 Της Αγγελικής Καστρινάκη

Kαθηγήτριας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης

 

Πειραματικό Λύκειο, ώρα 10.00 π.μ. Μπαίνω σε μια τάξη με είκοσι παιδιά, κυρίως κορίτσια. Είμαι καλεσμένη να παρουσιάσω στα παιδιά αυτά της θεωρητικής κατεύθυνσης το Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Οι δυο δασκάλες πλάι μου είναι απόφοιτες του Τμήματος και ένθερμες φιλόλογοι κι οι δύο.

Λέω λοιπόν πόσο καλό είναι αυτό το Τμήμα, πόσο άξιους διδάσκοντες έχει, τι καινούργια αντικείμενα έχουμε εισαγάγει. Είμαστε οι πρώτοι στην Ελλάδα που προσφέρουμε το μάθημα Ψηφιακές Ανθρωπιστικές Σπουδές και μπορείτε, λέω, να πάρετε και ένα πτυχίο σύντομου κύκλου σπουδών σε αυτό. Μελετάμε τη λογοτεχνία, αρχαία και νέα, με μεθόδους τεχνητής νοημοσύνης. Έχουμε και εξειδικευμένους διδάσκοντες σε αυτό το αντικείμενο, είμαστε στην πρωτοπορία της πρωτοπορίας!

Α, και τι άλλο; Διαθέτουμε και μάθημα Υπολογιστικής Γλωσσολογίας, κάτι εντελώς καινούργιο, που, ξέρετε, οδηγεί και σε νέα επαγγέλματα, σε μια αναδυόμενη αγορά, που ολοένα θα αναζητά νέα στελέχη.

Έχετε ερωτήσεις;

Μπα, δεν υπήρχαν ερωτήσεις.

Έπειτα μπήκα στα πιο οικεία χωράφια, τα δικά μου. Μαθαίνουμε τους μεγάλους συγγραφείς μας. Τι Σολωμό, τι Παπαδιαμάντη, τι Παλαμά, τι Καρυωτάκη! Μα έχουμε και συγκριτική φιλολογία και μαθαίνουμε και για όλες τις συναρπαστικές σχέσεις με την Ευρώπη και τις άλλες παραδόσεις. Κι ακόμα κάτι, σας εξομολογούμαι: εγώ διδάσκω και δημιουργική γραφή, γράφουμε μαζί λογοτεχνία, να για παράδειγμα, το προηγούμενο εξάμηνο βάλαμε ως θέμα το «αισθήσεις και ψευδαισθήσεις» και οι φοιτήτριες κι οι φοιτητές έγραψαν εξαίρετα πράγματα, κάναμε και γιορτή και τα παρουσιάσαμε. Αν έχετε μεράκι, ελάτε, μη διστάσετε – να κιόλας, το Πανεπιστήμιο είναι πλάι σας, με τα ωραία του κτίρια, δέκα λεπτά δρόμο από το σπίτι σας!

Καμιά ερώτηση τώρα;

Καμία! Κοιταζόμαστε με τις δασκάλες αμήχανα. Μήπως να βγουν τα παιδιά για διάλειμμα, να το σκεφτούν λίγο και να επανέλθουμε; Μα πριν βγουν τα παιδιά για διάλειμμα και επανέλθουμε, έχουμε τη φαεινή ιδέα να ρωτήσουμε: εσύ, παιδί μου, τι θέλεις να σπουδάσεις;

Ψυχολογία, λέει το ένα. Ψυχολογία, γνέφει και τ’ άλλο, και το τρίτο.

Η μισή τάξη και παραπάνω θέλει να σπουδάσει ψυχολογία. Κάποια λίγα παιδιά μιλούν για σπουδές στην προσχολική αγωγή, άλλα τόσα για αθλητισμό, κι ένα στο βάθος, ένα μόνο κορίτσι λέει δειλά δειλά «εγώ μπορεί φιλολογία, αλλά το σκέφτομαι».

Ουδείς λόγος λοιπόν να «επανέλθουμε μετά το διάλειμμα».

Έφυγα με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια. Και συνειδητοποίησα ξαφνικά τη μεγάλη αλήθεια. Κανείς δεν μας θέλει, η φιλολογία που ενέπνευσε κόσμο και κόσμο, με τους μεγάλους δασκάλους της, με τους παθιασμένους ερευνητές της, με τα τεράστια (κάποτε) ακροατήριά της, έχει τελειώσει!

Το ξέρουμε από καιρό πως κάτι δεν πάει καλά. Οι φοιτητές μας ξαφνικά μειώθηκαν στο μισό, οι αίθουσές μας όχι μόνο επαρκούν, ενώ πριν από μερικά χρόνια ξεχείλιζαν, αλλά είναι και μεγάλες για τα ισχνά μας ακροατήρια. Το προηγούμενο εξάμηνο είχα 12 φοιτητές σε μια αίθουσα των 80 – τι παγωμάρα! Τώρα έχω ακόμα λιγότερους, αλλά είναι προς το παρόν διαδικτυακοί και …γεμίζουν την οθόνη.

Και συνειδητοποίησα απότομα τι θα συμβεί τώρα με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Μια-δυο-τρεις ψυχολογίες στην Ελλάδα, και η Φιλολογία θα πάψει υφισταμένη, τουλάχιστον στο περιφερειακό Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Έως τώρα έλεγα περήφανα στους συναδέλφους που ανησυχούσαν για τη μοίρα μας ότι οι φοιτητές πάντα θα μας προτιμούν, θα προτιμούν τη διάσημη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης από οποιοδήποτε ιδιωτική Σχολή, γιατί απλούστατα είμαστε οι καλύτεροι και προσφερόμαστε δωρεάν. Αρκεί να κτίσουμε επιτέλους αυτές τις Εστίες, τις 2.000 φοιτητικές κατοικίες μέσα στο κάμπους, που θα λύσουν το στεγαστικό πρόβλημα. Υπολόγιζα χωρίς την ψυχολογία…

Μήπως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι εντέλει ένα μεγάλο λάθος;

Μήπως ο νόμος που ψηφίστηκε (εγώ γράφω βέβαια πριν ψηφιστεί) ακυρώσει όλη την τεράστια επένδυση που έχει κάνει το κράτος σε υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό; Μήπως κλείσουν οι Σχολές μας;

Νά τι έγινε στην Κομοτηνή: συγχωνεύτηκαν τρία Τμήματα στο πεδίο των Ανθρωπιστικών σπουδών, γιατί τα δύο από τα τρία δεν είχαν σχεδόν καμία ζήτηση.

Από την άλλη, γνωρίζουμε πώς λειτουργούσαμε τα τελευταία (αρκετά) χρόνια: με φοιτητές που οι περισσότεροι είχαν εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο με βαθμούς κάτω από τη βάση ή γύρω στη βάση του 10.

Γνωρίζουμε την τεράστια αδιαφορία για ένα πτυχίο που δεν οδηγεί σε εξασφαλισμένη εργασία, τις αγωνιώδεις προσπάθειές μας να μορφώσουμε λίγο όλα αυτά τα παιδιά που βρέθηκαν στις αίθουσές μας. Ουσιαστικά έχουμε αιχμάλωτα ακροατήρια! Μας λένε πως ήμασταν η πρώτη επιλογή τους για να μη μας κακοκαρδίσουν, αλλά εδώ που τα λέμε η κακή τους τύχη, η χαμηλή βαθμολογία τους, τα υποχρέωσε να μας επιλέξουν.

Και τώρα;

Θεωρώ και νόμιμο και λογικό και ηθικό να μη μας επιλέγουν πια. Η «αγορά» θα έρθει, φευ, να διορθώσει τα κακώς κείμενα, τις ατελείωτες Σχολές που έσπειρε η Ελληνική Πολιτεία σε κάθε κωμόπολη της επικράτειας για να ικανοποιήσει μια μικρή επιστημονική ζήτηση και ένα μεγάλο τοπικό συμφέρον.

Δυστυχώς ήρθε η ώρα, και δεν έχουμε δικαίωμα να το εμποδίσουμε.

Για μένα είναι ξεκάθαρο πως το κρατικό μονοπώλιο πρέπει να λάβει τέλος. Πως στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον μας, στην ενιαία Ευρώπη, δεν μπορούμε να επικαλούμαστε μια αρχαϊκή διάταξη που την έχει προ πολλού ξεπεράσει η εποχή.

Δωρεάν παιδεία ναι, το κράτος οφείλει να παρέχει και μάλιστα την καλύτερη δυνατή. Δεν έχει δικαίωμα όμως να επιβάλλει τις δικές του επιλογές.

Άλλες είναι οι προκλήσεις τώρα.

Μπορούμε να ανοιχτούμε στον κόσμο;

Μπορούν οι Φιλοσοφικές Σχολές μας να γίνουν …

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο χαρακτήρας των Ελλήνων

 

Toυ Ανδρέα Δρυμιώτη

Ειλικρινά, ύστερα από τα πολλά χρόνια που έχω ζήσει στην Αθήνα και τα μικρά διαστήματα που έζησα στο εξωτερικό, μπορώ με σιγουριά να διατυπώσω την άποψη ότι η συμπεριφορά μας στην οδήγηση αντικατοπτρίζει πλήρως τον χαρακτήρα μας.

Η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου, την οποία δεν γνωρίζω προσωπικά, αλλά θαυμάζω το έργο της, στο βιβλίο της «Μόνο λίγα χιλιόμετρα» περιγράφει με τα ακόλουθα λόγια τον χαρακτήρα των Ελλήνων: «Ο δικός μας χαρακτήρας είναι παρορμητικός, ευμετάβλητος, παθιασμένος, εφευρετικός, ανυπόμονος, παράτολμος, ευκολοκατήγορος, παιγνιώδης, κρυψίνους, αναβλητικός, εξωστρεφής, καχύποπτος, αμετροεπής, υπερβολικός, παράφορος, βιαστικός, επιπόλαιος, φιλόξενος, ενθουσιώδης, κουτοπόνηρος, ζεστός, στρεψόδικος, γενναιόδωρος, σπάταλος, διονυσιακός».

Είναι πράγματι περίεργο γιατί η Μαρία Ευθυμίου δεν περιλαμβάνει το χειρότερο χαρακτηριστικό του Ελληνα στον παραπάνω διεξοδικό κατάλογο: ατομιστής, όπως θα διαπιστώσετε από τις σκηνές που σας περιγράφω.

– Σκηνή πρώτη. Διασταύρωση δύο δρόμων όπου η κυκλοφορία ρυθμίζεται με φωτεινούς σηματοδότες. Ανάβει το πράσινο, αλλά είναι αδύνατο να προχωρήσεις γιατί η διασταύρωση είναι γεμάτη από αυτοκίνητα, τα οποία δεν πρόλαβαν να περάσουν τη διασταύρωση στη δική τους φάση. Καθημερινό φαινόμενο. Ούτε που το προσέχουμε πλέον. Το θεωρούμε εντελώς φυσικό.

Γιατί όμως;

Γιατί δεν έχουμε μάθει ότι αυτό απαγορεύεται και γιατί δεν γνωρίζω κανέναν ο οποίος να πλήρωσε πρόστιμο γιατί κακώς βρέθηκε ακινητοποιημένος στη διασταύρωση. Είναι πολύ πιθανόν ακόμα και οι αστυνομικοί της Τροχαίας να μη γνωρίζουν ότι πρόκειται για παράβαση. Εχω δει πολλές φορές τροχονόμους να ρυθμίζουν την κίνηση σε διασταυρώσεις και να «μπλοκάρουν» τη διασταύρωση, αντί να εμποδίζουν τα αυτοκίνητα να μπαίνουν στη διασταύρωση!

Στις πολιτισμένες χώρες (ζητώ συγγνώμη, αλλά στο θέμα της οδήγησης δεν περιλαμβάνω την Ελλάδα στις πολιτισμένες χώρες) το πρόστιμο για την περίπτωση αυτή είναι πολύ μεγάλο, γιατί θεωρείται πολύ σοβαρή παράβαση η οποία παρεμποδίζει την ομαλή κίνηση των οχημάτων. Αλίμονο αν βρεθείς ακινητοποιημένος μέσα στο «box», όπως το λένε οι Αγγλοσάξονες. Φυσικά, εκεί δουλεύουν οι κάμερες και είναι βέβαιο ότι το πρόστιμο θα έλθει… ηλεκτρονικά. Στη χώρα μας φυσικά δεν θέλουμε τις κάμερες γιατί υποτίθεται παραβιάζουν την προσωπική μας ζωή.

Ο δικός μας Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας περιγράφει την περίπτωση ξεκάθαρα: «Πλέγμα κίτρινων γραμμών, oι oπoίες σχηματίζoυν παραλληλόγραμμα, σε ισόπεδoυς oδικoύς κόμβoυς, τo oπoίo σημαίνει περιoχή μέσα στην oπoία δεν μπoρεί να εισέλθει όχημα και αν ακόμη oι φωτεινoί σηματoδότες επιτρέπoυν αυτό, όταν η πυκνότητα της κυκλoφoρίας είναι τέτoια ώστε, αν εισέλθει, να υπoχρεωθεί πιθανώς να παραμείνει στη διασταύρωση. Oι διατάξεις τoυ άρθρoυ 26 παράγραφος 2 εξακoλoυθoύν να ισχύoυν και αν ακόμη δεν υπάρχει η πιo πάνω διαγράμμιση». Φυσικά εγώ δεν έχω δει πουθενά αυτή την κίτρινη διαγράμμιση, αλλά η απαγόρευση ισχύει και χωρίς τη διαγράμμιση.

Προβληματιστήκατε ποτέ γιατί συμπεριφερόμαστε με αυτόν τον τρόπο;

Μου φαίνεται αυτονόητο και δεν θα χρειαζόταν να μας το απαγορεύσει ο ΚΟΚ, ότι δηλαδή δεν πρέπει να μπαίνουμε στη διασταύρωση αν η έξοδος δεν είναι εξασφαλισμένη. Και όμως, κάθε μέρα βλέπουμε ακόμα και τους επαγγελματίες οδηγούς λεωφορείων και ταξί, αλλά και συμπολίτες μας να κλείνουν τις διασταυρώσεις, αδιαφορώντας πλήρως για την ταλαιπωρία που προκαλούν σε άλλους οδηγούς. Μήπως είναι ένδειξη έλλειψης οδηγικής αγωγής;

Πιθανότατα. Πάντως, προσωπικά το αποδίδω στη γενικότερη έλλειψη ευγενικής συμπεριφοράς (courtesy) που μας διακρίνει. Μια χειρότερη εξήγηση είναι ο άκρατος ατομισμός, που αποδίδεται με το γνωστό ανέκδοτο «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Δηλαδή, αφού εγώ δεν μπορώ να περάσω, να μην περάσει κανένας. Με άλλα λόγια, «όχι μόνο να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, αλλά και όλων των άλλων».

 

– Σκηνή δεύτερη. Ο οδηγός Α, από αδεξιότητα εμποδίζει για μερικά δευτερόλεπτα τον οδηγό Β να συνεχίσει την πορεία του. Ο οδηγός Β, ο οποίος πράγματι έχασε μερικά δευτερόλεπτα περιμένοντας τον Α να διορθώσει την κατάσταση, σταματά και αρχίζει να βρίζει και να «νουθετεί» τον Α, χάνοντας όχι μόνο μερικά επιπλέον δευτερόλεπτα, αλλά και ολόκληρα λεπτά. Πολλές φορές υπάρχει και εξέλιξη, ώστε δεν παραμένουν στο λεκτικό bullying, αλλά μπορεί και να κατέβουν από τα αυτοκίνητά τους και να έλθουν στα χέρια «για μια χούφτα δευτερόλεπτα». Είμαι βέβαιος ότι θα έχετε δει την παραπάνω σκηνή πολλές φορές. Εγώ τη βλέπω σχεδόν καθημερινά έξω από το σπίτι μου λόγω της ιδιομορφίας των δρόμων.

Και διερωτώμαι. Είναι λογική η συμπεριφορά του οδηγού Β; Βεβαίως όχι. Είναι σαν να ξοδεύει 100 ευρώ γιατί κάποιος του «έκλεψε» 5 ευρώ, τα οποία φυσικά δεν υπάρχει τρόπος να ανακτήσει. Τι όμως τεκμηριώνει αυτή η συμπεριφορά του οδηγού Β; Τον απόλυτο εγωισμό του στην οδήγηση. Εχει δίκαιο, αλλά θέλει να αναγνωριστεί από τον άλλον, να του δείξει του βλάκα, ή σωστότερα του μ….α, αλλά και των ακούσιων θεατών και ακροατών, ποιος είναι το αφεντικό στον δρόμο. Γι’ αυτό και τσακωνόμαστε για «ψύλλου πήδημα» και τα πρωτοδικεία κατακλύζονται από καταγγελίες και προσφυγές.

– Σκηνή τρίτη. Οποιος οδηγεί στην Αθήνα αντιμετωπίζει τη σκηνή αυτή πολλές φορές καθημερινά. Πιθανότατα το φαινόμενο να παρατηρείται και σε άλλες πόλεις. Αναφέρομαι φυσικά στην de facto κατάργηση των μονόδρομων από τα δίτροχα οχήματα. Στην Ελλάδα οι μονόδρομοι ισχύουν μόνο για τα τετράτροχα οχήματα. Τα δίτροχα, σύμφωνα με τους οδηγούς τους, δεν έχουν όγκο και κατά συνέπεια δεν καταλαμβάνουν χώρο. Ετσι λοιπόν μπορούν να παραβιάζουν τους μονόδρομους, έστω κι αν έτσι παρεμποδίζουν τα τετράτροχα οχήματα τα οποία κινούνται στη σωστή κατεύθυνση. Ακόμα χειρότερα, η παραβίαση των μονόδρομων εγκυμονεί κινδύνους, διότι απλούστατα οι οδηγοί των οχημάτων που κινούνται νόμιμα δεν περιμένουν να συναντήσουν κάποιον ο οποίος κινείται ανάποδα ή να βγαίνει από στενά που δεν τα περιμένεις. Ακόμη, οι οδηγοί των δίτροχων οχημάτων χρησιμοποιούν τους πεζόδρομους και τα πεζοδρόμια για τη μετακίνησή τους, χωρίς να τους εμποδίζει κανείς. Πριν από μερικές μέρες παρατήρησα δυο μοτοσικλέτες της Ελληνικής Αστυνομίας να τρέχουν στον πεζόδρομο της Τσακάλωφ χωρίς να κυνηγάνε κάποιον. Ετσι τους βόλευε.

 

– Σκηνή τέταρτη. Είσαι πρώτος στο φανάρι και ανάβει το πράσινο. Αν δεν έχεις τα αντανακλαστικά του Σουμάχερ (πριν από το ατύχημά του), μαύρο φίδι που σε έφαγε. Ολοι κορνάρουν δαιμονισμένα. Πριν από χρόνια που συναντούσα πολλούς ξένους επισκέπτες, όλοι μου επισήμαιναν αυτό το γεγονός.

– Σκηνή πέμπτη. Σταματάς για να κατέβει κάποιος και γίνεται ο κακός χαμός. Ακόμα και οι οδηγοί ταξί, που κάνουν συνεχώς την ίδια διαδικασία, κορνάρουν ώστε ο επιβάτης να κατέβει με εκτοξευόμενο κάθισμα!

-Σκηνή έκτη. Πριν από μερικούς μήνες (τέλος Οκτωβρίου) ταξίδεψα με αυτοκίνητο στη Νότιο Πελοπόννησο. Η διαδρομή καταπληκτική και η εθνική οδός ασφαλέστατη. Η ντροπή όμως είναι αλλού. Τα σκουπίδια που βλέπει κανείς στην άκρη των δρόμων. Ο καθένας πίνει τον καφέ του ή το αναψυκτικό του στο αυτοκίνητο και με τη μεγαλύτερη φυσικότητα πετάει το άδειο μπουκάλι ή κύπελλο στον δρόμο, εκπαιδεύοντας έτσι και τα μικρά παιδιά που τυχόν τον συνοδεύουν. Αν μάλιστα βρεθείς σε κάποιο σημείο που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, τότε πραγματικά σε πιάνει απελπισία. Επισκέφθηκα την πανέμορφη παραλία της Βοϊδοκοιλιάς και ειλικρινά απογοητεύτηκα. Παρά το γεγονός ότι το καλοκαίρι είχε τελειώσει, ο τόπος ήταν γεμάτος σκουπίδια. Με αυτοκίνητα πάνε οι επισκέπτες και ενώ μπορούν κάλλιστα να μαζέψουν τα υπολείμματα ώστε να τα πετάξουν σε κάποιον κάδο, τα αφήνουν εκεί αδιαφορώντας πλήρως για την τύχη τους!

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τη συμπεριφορά μας στην οδήγηση. Οι παραπάνω περιπτώσεις είναι ενδεικτικές και τεκμηριώνουν ένα πολύ νοσηρό φαινόμενο. Το ερώτημα πάντως παραμένει.

Ποιος φταίει γι’ αυτή την κατάντια μας;

Το σπίτι, το σχολείο, η τηλεόραση, οι πολιτικοί, οι θεσμοί, το ευρώ, η παγκοσμιοποίηση ή ο…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι γιατροί, τα απογευματινά χειρουργεία, τα φακελάκια και τα ρακούν

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Τα περισσότερα συνθήματα μου προκαλούν απορίες. Π.χ. Αν νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, τότε τι συμβαίνει όταν το δίκιο του ενός εργάτη έρχεται σε σύγκρουση με το δίκιο ενός άλλου εργάτη; Όλοι όσοι έχουμε πάει σχολείο ξέρουμε ότι η χούντα δεν τελείωσε το ‘73 αλλά το ’74 οπότε δεν καταλαβαίνω ποιος ο λόγος να το φωνάζεις σε σύνθημα. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να δείξεις την απέχθειά σου για την εκπαιδευτική διαδικασία και τη μόρφωση από το να παπαγαλίζεις σύνθημα που καταλήγει «μια ζωή στις αίθουσες ή μια ζωή στους δρόμους»;

Καμία όμως απορία δεν συγκρίνεται με αυτή που ένιωσα όταν άκουσα τους γιατρούς που είχαν συγκεντρωθεί στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τα απογευματινά χειρουργεία, να φωνάζουν «ΟΧΙ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΑ». Ήταν σα να ακούω υπουργούς να διαμαρτύρονται για τις μίζες, ή εφοριακούς για τις δωροδοκίες προκειμένου να τακτοποιηθούν φορολογικές εκκρεμότητες. Δεν εννοώ ότι όλοι οι γιατροί, οι υπουργοί ή οι εφοριακοί χρηματίζονται, αλλά ότι τα συνθήματα ενάντια στη δωροδοκία μόνο σε συναδέλφους τους έχει νόημα να τα απευθύνουν οι εκπρόσωποι αυτών των επαγγελματικών ομάδων.

Εκτός αν τα φακελάκια ζητούνται και εισπράττονται από πανούργα ρακούν που τρυπώνουν στα νοσοκομεία και εκμεταλλεύονται τον πόνο των ασθενών. Και μάλλον έτσι θα είναι γιατί, αν ήταν γιατροί αυτοί που εισπράττουν φακελάκια, τότε οι αγωνιστές συνάδελφοί τους και οι συνδικαλιστικές ενώσεις σίγουρα θα είχαν καταγγείλει στις αρχές πολλούς από αυτούς.

Το επίσης περίεργο με το σύνθημα αυτό είναι ότι τα απογευματινά χειρουργεία εναντίον των οποίων διαδήλωναν οι συγκεκριμένοι γιατροί είναι ένας τρόπος να περιοριστεί το φαινόμενο του φακελακίου που ζητούν και παίρνουν τα ρακούν.

Οι μεγάλες λίστες αναμονής και η αδυναμία εύρεσης εναλλακτικής λύσης δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες για όποιον θέλει να εκμεταλλευτεί τον πόνο και την αγωνία των ασθενών. Ένας απελπισμένος άνθρωπος που δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει ένα ιδιωτικό νοσοκομείο μπορεί να δώσει ένα μικρότερο ποσό στο ρακούν που θα του υποσχεθεί παράκαμψη της λίστας και επέμβαση.

«Μα καλά, αφού πληρώνει ο ασθενής δεν είναι το απογευματινό χειρουργείο ίδιο με το φακελάκι;» μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος διατυπώνοντας μια απορία πολύ βολική για τα ρακούν.

Στα απογευματινά χειρουργεία το ποσό που θα εισπράξει ο γιατρός θα είναι αρκετά μικρότερο από το φακελάκι και θα φορολογείται. Το υπόλοιπο πάει στο σύστημα υγείας και έτσι δεν μένουν πολλά για τα ρακούν. Ταυτοχρόνως αποσυμφορείται η λίστα αναμονής κι έτσι χαλάει κάπως και η πιάτσα των ρακούν που ζητούν λεφτά για να βοηθήσουν στο προσπέρασμα άλλων ασθενών.

Το απογευματινό χειρουργείο μπορεί να μην χαλάει γενικώς την απάτη των ρακούν αλλά όσο να ‘ναι κάπως μπορεί να την περιορίσει (βέβαια αυτό το λέει η λογική αλλά τα ρακούν είναι πανούργα πλάσματα και δεν ξέρεις πώς μπορεί να εκμεταλλευτούν την κάθε κατάσταση).

 

Κατά συνέπεια…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΛΗΤΑΡΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η άυλη κληρονομιά της βίας

 

Toυ Τάκη Θεοδωρόπουλου

Τι απέγιναν εκείνα τα παλικάρια που πριν από κάτι μήνες, βράδυ, στην Αγία Παρασκευή, επιτέθηκαν στον συμμαθητή τους;

Και οι γονείς τους οι οποίοι, για να αναλάβουν τη γονεϊκή τους ευθύνη, κρύφτηκαν μαζί τους για να γλιτώσουν το αυτόφωρο;

Υποθέτω ότι κρύβονται από ντροπή. Και περιμένουν ενοχικά την καμπάνια που εξήγγειλε το υπουργείο Παιδείας για την αντιμετώπιση της εφηβικής βίας.

Οι «ειδικοί» αποφαίνονται πως η εκπαίδευση των παιδιών μας κατά της βίας και υπέρ της ανοχής και της «συμπεριληπτικότητας» πρέπει να αρχίζει από την πιο τρυφερή ηλικία. Αν κατάλαβα καλά, εννοούν ότι αν τα παιδιά αυτά είχαν πάρει το μάθημά τους δεν θα είχαν επιτεθεί στον συμμαθητή τους, ούτε θα είχαν απειλήσει τον πατέρα του ότι θα τον σκοτώσουν. Είναι ζήτημα παιδείας.

Δεν τους περνάει άραγε απ’ το μυαλό ότι η βία των ανηλίκων παράγεται από κάποιες ανορθολογικές πτυχές της συμπεριφοράς οι οποίες υπερισχύουν της λογικής;

Και δεν τους περνάει απ’ το μυαλό ότι τα παλικάρια της Αγίας Παρασκευής ή τα άλλα της πλατείας Αριστοτέλους όχι μόνον δεν κρύβονται, αλλά κυκλοφορούν με το κεφάλι ψηλά και τη σφραγίδα του ήρωα, του ανθρώπου που έκανε κάτι ξεχωριστό;

Ας κάνει το υπουργείο Παιδείας την καμπάνια του. Κι ας εντάξουν μαθήματα ευπρεπούς κοινωνικής συμπεριφοράς στο πρόγραμμα από το δημοτικό. Λυπάμαι για την απαισιοδοξία μου, αλλά φοβάμαι ότι η σοδειά θα είναι πενιχρότερη κι απ’ αυτήν του Θεσσαλικού Κάμπου που πνίγηκε στον «Daniel».

Η άσκηση βίας, λεκτικής ή σωματικής, έχει καταχωρισθεί στα κιτάπια της άυλης κληρονομιάς της ελληνικής κοινωνίας. Ο κουκουλοφόρος που προσπαθεί να κάψει με τη μολότοφ του τον ταλαίπωρο αστυνομικό είναι ένας μικρός ήρωας.

Φοβάμαι πολύ ότι και οι παλικαράδες της Αγίας Παρασκευής αντιμετωπίζονται ως μικροί ήρωες.

Οι ανήλικοι που συμμετείχαν στην αγέλη η οποία επιτέθηκε κατά των ομοφυλοφίλων στη Θεσσαλονίκη θεωρούν ότι συμμετέχουν σε τελετή ενηλικίωσης.

Δεν έχω να προτείνω λύσεις. Δεν είμαι «ειδικός», που λένε.

Και ως ανειδίκευτος θεωρώ ότι η διάχυση της βίας έως τις πιο τρυφερές ηλικίες οφείλεται στην ατμοσφαιρική ρύπανση και στην κλιματική αλλαγή. Η κοινωνική ατμόσφαιρα και το κοινωνικό κλίμα επιτρέπουν την ανάπτυξή της. Από την οικογένεια έως την καθημερινότητα της ζωής, τη σχολική αίθουσα και το πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Είναι ένα νέφος που αναπνέουμε καθημερινά. Και έχει μολύνει τόσο βαθιά τον οργανισμό μας ώστε να θεωρούμε ότι ακόμη και η καταστολή της μπορεί να τον βλάψει.

Γι’ αυτό και καταφεύγουμε στο στερεότυπο: είναι θέμα παιδείας.

Λες και …

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΧΛΟ-ΑΛΗΤΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αγελαία συμπεριφορά

 

Toυ Τάκη Θεοδωρόπουλου

Δεν έχω αντίρρηση πως το έγκλημα στον Κολωνό είναι ειδεχθές. Μπορεί να μην υπήρξαν πτώματα, όμως το δωδεκάχρονο κορίτσι το οποίο το εκμεταλλεύθηκαν σεξουαλικά κατά συρροήν είναι ψυχικά νεκρό. Η ίδια δεν έχει δυνατότητα αντίδρασης. Υφίσταται τη μοίρα της. Οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι στη περίπτωση και η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη έδειξαν τα πρέποντα αντανακλαστικά. Παραπέμφθηκαν να δικαστούν όλοι όσοι ενέχονται στην κακοποίησή της.

Η δίκη έγινε κεκλεισμένων των θυρών για να προστατευθεί το θύμα. Και όλα κύλησαν ομαλά ώσπου ήρθε η αγόρευση της εισαγγελέως. Εκείνη που ξέρει και την παραμικρή λεπτομέρεια της υπόθεσης θεώρησε ότι δεν μπορεί να καταδικασθεί ο ενορχηστρωτής Ηλίας Μίχος για βιασμό και μαστροπεία. Τον θεωρεί ένοχο για τα υπόλοιπα αδικήματα, τα οποία, αν καταδικασθεί, επισύρουν βαριές ποινές. Δεν τον αθωώνει, ούτε η πρόταση της εισαγγελέως ισοδυναμεί με απόφαση του δικαστηρίου.

Oμως η αγόρευση της εισαγγελέως ήταν αρκετή για να διεγείρει το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» – ευφημισμός που περιγράφει ομάδες συμπολιτών μας οι οποίες προθυμοποιούνται να κινητοποιηθούν για να θεραπεύσουν φωνάζοντας πάσα κοινωνική νόσο.

Λυπάμαι, αλλά αν νομίζουν όλοι αυτοί ότι εκπροσωπούν το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» μάλλον έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Θα μου πείτε βρήκαν και ντουντούκες στη Βουλή όπου μεταφέρθηκε το ζήτημα από την αντιπολίτευση κατηγορώντας την κυβέρνηση.

Το ουσιώδες τώρα. Πέρα από τη συγκεκριμένη υπόθεση αναδεικνύεται η ευκολία με την οποία διαμορφώνεται η αγελαία συμπεριφορά.

Η αγέλη παρέχει ασφάλεια. Το δίκαιο και το άδικο δεν υπόκεινται σε ορθολογική επεξεργασία. Η αγέλη έχει πάντα δίκιο, είτε όταν θέλει να επηρεάσει την απόφαση ενός δικαστηρίου, είτε όταν θέλει να τα κάψει, όπως έγινε προχθές στου Ζωγράφου.

Οταν μια κοινωνία ολόκληρη παραδίδεται στη συμπεριφορά της αγέλης το λέμε φασισμό. Οταν μια κοινωνία παράγει, σαν καρκινικά κύτταρα, μικρούς αγελαίους θυλάκους, τότε πώς το λέμε;

Από τις ομάδες των ανηλίκων που τρομοκρατούν συμμαθητές τους έως τις ομάδες που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν ενόρκους και δικαστές υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: Η νοοτροπία και η συμπεριφορά της αγέλης, η οποία καταργεί τη δυνατότητα ατομικής σκέψης και παράγει αυτοματισμούς τους οποίους αν τους δεις από απόσταση σου φαίνονται τρομακτικοί.

Αν ρωτήσεις κάποιους από δαύτους πώς βλέπουν όσους λιθοβολούν μοιχαλίδες στο Ιράν ή ταινίες του Χόλιγουντ όπου λιντσάρονται οι μαύροι από το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» τι θα πουν;

Υποθέτω: άλλο αυτοί κι άλλο εμείς.

Η ευκολία ένταξης στην αγελαία συμπεριφορά οφείλεται…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΧΛΟ-ΑΛΗΤΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι τα θέλουμε τα δικαστήρια; Αφού έχουμε «επιτροπές», εκπομπές και μέσα κοινωνικής δικτύωσης

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Η δίκη για την 12χρονη από τον Κολωνό έγινε κεκλεισμένων των θυρών. Πράγμα που σημαίνει ότι ελάχιστοι άνθρωποι ξέρουν τι έχει ειπωθεί και ακουστεί στην αίθουσα, τι έχουν καταθέσει οι μάρτυρες και ποια είναι τα επιχειρήματα των δικηγόρων.

Λίγοι επίσης είναι αυτοί που ξέρουν τη νομοθεσία.

Παρ’ όλα αυτά δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες επιτέθηκαν στην εισαγγελέα για την πρότασή της να απαλλαχθεί της κατηγορίας του βιασμού ο βασικός κατηγορούμενος. Χωρίς να ξέρουν τίποτα για τη δίκη και χωρίς να έχουν ιδέα του πώς στοιχειοθετείται νομικά ένας βιασμός* και αν τα αδικήματα για τα οποία πρότεινε την ενοχή του είναι επίσης ή και περισσότερο βαριά. Με μοναδικά τους εφόδια τις δικές τους αντιλήψεις και τα όσα είχαν δει στα δελτία ειδήσεων (τα οποία κατά τα άλλα δεν εμπιστεύονται), τα μεσημεριανάδικα και τα πρωινάδικα.

Από κοντά και μια «Επιτροπή αλληλεγγύης» η οποία μάλλον αποτελείται από επιφανείς νομικούς καθώς τα μέλη της έχουν ήδη εκδώσει αποφάσεις και οργανώνουν διαδηλώσεις προκειμένου να τις επιβάλουν.

Προφανώς δεν είναι η πρώτη φορά που πλήθη ασχέτων φέρονται ως δικαστές που όχι μόνο έχουν πλήρη γνώση μιας υπόθεσης και της νομοθεσίας αλλά έχουν ήδη βγάλει και απόφαση για την οποία είναι απολύτως σίγουροι.

Συνήθως οι δυναμικοί αυτοί συμπολίτες τυγχάνει να είναι αριστεροί (συχνά συνοδευόμενοι από τους καλούς τους συνεργάτες της ακροδεξιάς) αλλά αυτό νομίζω είναι μια σύμπτωση και δεν πρέπει να οδηγεί σε καμία σύνδεση της αριστεράς με την οχλοκρατία ή τα λιντσαρίσματα. Το ότι, ας πούμε, δεν θα δείτε καμία συγκέντρωση μετά την αθώωση της Ρένας της Δούρου για την τραγωδία της Μάνδρας είναι μάλλον  συμπτωματικό και δεν αποκαλύπτει κάποια ιδιαίτερη σχέση συγκεκριμένων κομμάτων με τις «αυθόρμητες» αντιδράσεις «οργής». Όπως συμπτωματικό είναι που η «λαϊκή οργή» ξεχειλίζει για υποθέσεις στις οποίες οι κατηγορούμενοι συνδέονται εμμέσως ή αμέσως ή ακόμα και αυθαιρέτως με τη Νέα τη Δημοκρατία και είναι εντελώς απούσα στις περιπτώσεις που εγκαλείται κάποιος σύντροφος ή κάποιος φίλος των συντρόφων.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω καμία ιδιαίτερη εμπιστοσύνη σε τίποτα ελληνικό πλην της φέτας, και η ελληνική δικαιοσύνη δεν αποτελεί εξαίρεση. Και μπορεί η εισαγγελέας στη συγκεκριμένη περίπτωση να λέει μπούρδες. Αλλά αυτό δεν θα το μάθω από κανένα κομματόσκυλο και κανέναν αφιονισμένο συμπολίτη. Γιατί ακόμα και την ελληνική δικαιοσύνη την εμπιστεύομαι περισσότερο από τον κάθε δικαστή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, από κάθε κομματόσκυλο με συγκεκριμένη ατζέντα ή από κάθε συμπολίτη που γυρεύει να εκτονώσει τα απωθημένα του. Αλλά δεν είμαι αριστερός και δεν αποκλείω την πιθανότητα να κάνω λάθος.

Δεν αποκλείω την πιθανότητα οι δικαστές του ίντερνετ, οι «ευαίσθητοι» και ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να διαδηλώσουν συμπολίτες να ξέρουν καλύτερα από όλους και τις υποθέσεις και τη νομοθεσία. Και σε αυτή την περίπτωση ίσως να πρέπει να κλείσουμε τα δικαστήρια και να αναθέσουμε όλες τις υποθέσεις, ή τουλάχιστον αυτές που έχουν πάρει δημοσιότητα, στους χρήστες του X, του face του book, του tik του tok, σε μερικούς γιουτιούμπερ και στις επιτροπές αυτόκλητων ή κομματόκλητων υπερασπιστών του δικαίου.

Ξέρετε, σαν αυτούς που…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΝΗΣΙΔΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το ανύπαρκτο κράτος δικαίου

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

H πρόωρη αποφυλάκιση του αποπειραθέντος με βόμβα σε φάκελο να δολοφονήσει τον πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και πρώην πρωθυπουργό κ. Λουκά Παπαδήμο απέδειξε πόσο επείγουσα είναι η αυστηροποίηση του ποινικού μας δικαίου, την οποία εισηγήθηκε στη Βουλή ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης.

Ομως πέραν του ποινικού δικαίου, που ελπίζεται ότι θα εξορθολογιστεί, τεράστιο πρόβλημα υφίσταται επί χρόνια και από την απουσία χρηστής δημόσιας διοίκησης.

Γιατί ποιαν αξία έχουν οι αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας όταν χιλιάδες από αυτές μένουν στα χαρτιά και δεν εκτελούνται; Ιδιαίτερα αν πρόκειται για αποφάσεις που αποκαθιστούν μισθολογικές και συνταξιοδοτικές υποχρεώσεις.

Το άρθρο 95 παράγραφος 5 του Συντάγματος ορίζει ότι «η δημόσια διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις».

Εν τούτοις το Ελληνικό Δημόσιο όπως και η τοπική αυτοδιοίκηση γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια το Σύνταγμα και χιλιάδες αποφάσεις της διοικητικής δικαιοσύνης παραμένουν ανεκτέλεστες, κυρίως στο πεδίο του περιβαλλοντικού, χωροταξικού και πολεοδομικού δικαίου, όπως π.χ. οι μη κατεδαφίσεις αυθαιρέτων κατασκευών παρά τις αποφάσεις για κατεδάφισή τους.

Στο φαιδρό ελληνικό κράτος δεν αρκεί η συνταγματική διάταξη περί συμμόρφωσης στις δικαστικές αποφάσεις.

Αν οι Αρχές δεν συμμορφούνται προς τη δικαστική απόφαση ο αδικούμενος μπορεί να προσφύγει σε ειδική τριμελή επιτροπή, στην οποία μετέχουν ανώτατοι δικαστές, και να ζητήσει να εκδοθεί και νέα απόφαση, που να αποφαίνεται ότι η δικαστική απόφαση που τους δικαιώνει πρέπει να εφαρμοστεί. Εννοείται ότι και η απόφαση αυτή ενδέχεται να μη γίνει σεβαστή, καθώς μάλιστα δεν υφίσταται καμία ουσιαστική κύρωση για τους μη συμμορφούμενους με τις δικαστικές αποφάσεις (δημόσια διοίκηση, τοπική αυτοδιοίκηση). Ενίοτε επιβάλλονται μόνο κάποια πρόστιμα στους μη συμμορφούμενους σε αυτές, που πιθανότατα και αυτά δεν καταβάλλονται.

Είναι γνωστό ότι ουκ ολίγες αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας, που προβλέπουν κατεδαφίσεις αυθαιρέτων οικοδομών και γενικά κατασκευών, αγνοούνται προκλητικά από το Δημόσιο και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Κάποιοι απελπισμένοι πολίτες προσφεύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο έχει εκδώσει ουκ ολίγες καταδικαστικές αποφάσεις σε βάρος της χώρας μας, που διερωτώμαι αν και αυτές μένουν ανεκτέλεστες. Αλλωστε, όπως επισημαίνει ο καθηγητής κ. Γεώργιος Δελλής «και παρά τις πειθαρχικές ή ποινικές προβλέψεις, σπανίως οι υπόχρεοι συμμορφώνονται, καθώς συνειδητοποιούν ότι τελικά δεν πρόκειται να πάθουν κάτι» («Καθημερινή», 18/2).

 

Με τους παραβιάζοντες τον ποινικό νόμο να μένουν επί χρόνια αδίκαστοι και τελικά να τους επιβάλλονται ποινές χάδι από τη μία ή και με τις ανεκτέλεστες αποφάσεις των διοικητικών δικαστηρίων από το Δημόσιο και την τοπική αυτοδιοίκηση από την άλλη, δεν είναι απορίας άξιο…

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΝΗΣΙΔΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Χρειαζόμαστε Δικαιοσύνη

 

Του Κώστα Στούπα

Χαρακτηριστική περίπτωση του τρόπου που λειτουργεί η δικαιοσύνη στη χώρας μας αποτελεί η προσφυγή της κα Μιράντας Ξαφά και του κ. Χάρη Μάκκα, εναντίον του πρώην υπουργού και αρχηγού των ΑΝΕΛ, Πάνου Καμμένου.

"Σήμερα μπήκε οριστικό τέλος στα ψέμματα Καμμένου περί αγοράς CDS σε ομόλογα Ελλ. Δημοσίου με εσωτερική πληροφόρηση. Τώρα λέει ότι είχε λάθος πληροφόρηση, ενώ τα ψέμματα ήταν απολύτως εσκεμμένα για να εξασφαλίσουν ψήφους στους ΑΝΕΛ και τελικά θέση Κυβερνητικού εταίρου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ" έγραψε πριν λίγες μέρες η Μιράντα Ξαφά στα κοινωνικά δίκτυα.

Το μακρινό 2011 όταν η χώρα κλυδωνίζονταν από τη χρεοκοπία και της μνημόνια, το χρηματιστήριο κατέρρεε, οι καταθέτες απέσυραν τα χρήματα από τις τράπεζες ο κ. Καμμένος είχε κατηγορήσει την κα Ξαφά και τον κ. Μάκκα κερδοσκοπούσαν σε βάρος της Ελλάδας.

Τόσο από τα μέσα ενημέρωσης όσο και από το βήμα της Βουλής υποστήριζε πως μέσω της αγοράς CDS κέρδιζαν από την άνοδο των τιμών τους όσο αυξανόταν η πιθανότητα χρεοκοπίας.

Οι δυο  κατέφυγαν στη δικαιοσύνη για να προστατευτούν.

Η τελική απόφαση βγήκε πριν λίγες μέρες μετά 13 χρόνια, εν έτει 2024.

Ο κ. Καμμένος υποστήριξε στο δικαστήριο πως δεν είχε κανένα στοιχείο να στηρίξει τις κατηγορίες πως τα δυο πρόσωπα κερδοσκόπησαν με τη χρεοκοπία της χώρας μέσω ασφαλίστρων κινδύνου είτε ατομικά, είτε μέσω κάποια εταιρείας ή άλλου νομικού προσώπου.

Ακόμη είπε πως οι  κατηγορίες που εκτόξευσε τότε και οι οποίες θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τα δύο πρόσωπα στοχοποιώντας τα στην κοινή γνώμη, μια μερίδα της οποίας αναζητούσε εξιλαστήρια θύματα, στηρίχθηκαν  σε λανθασμένες πληροφορίες.

Με κατηγορίες "λάσπης" σαν και αυτή ο κ. Καμμένος και πολλοί άλλοι εκείνη την περίοδο έστησαν πολιτικές καριέρες ποντάροντας στην αγανάκτηση που προκάλεσε η χρεοκοπία.

Ο κ. Καμμένος ηγήθηκε των Ανεξάρτητων Ελλήνων και το 2015 συμμετείχε στις κυβερνήσεις των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κυρίως ως Υπουργός Άμυνας.

Αν  η δικαιοσύνη λειτουργούσε με επάρκεια  στη χώρα, σε μερικούς μήνες ή έστω 1-2 χρόνια η υπόθεση θα είχε τελεσιδικήσει, περιορίζοντας την πολιτική σπέκουλα των ανυπόστατων κατηγοριών και προστατεύοντας τα θύματα την κρίσιμη περίοδο.

Απόδοση δικαιοσύνης μετά από 10 και 13 χρόνια θεωρείται αρνισιδικία, δηλαδή άρνηση έκδοσης δικαστικής απόφασης.

Η υπόθεση Ξαφάς-Μάκκα είναι χαρακτηριστική του τρόπου που λειτουργεί η ελληνική δικαιοσύνη. Η αδυναμία έγκαιρης απόδοσης δικαιοσύνης αποτελεί αρνητικό παράγοντα σε σχέση με την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και το κράτος. Επίσης επηρεάζει αρνητικά τη διάθεση για επενδύσεις.

 

Πριν λίγες μέρες οι αρμόδιες υπηρεσίες επέβαλλαν ένα τεράστιο πρόστιμο σε μια επιχείρηση.

Η τελευταία κατέφυγε στη δικαιοσύνη για να προστατευτεί. Αν η απόφαση βγει μετά 5 ή 10 χρόνια η επιχείρηση μπορεί να μην υπάρχει, οπότε η οποία δικαίωση θα είναι άχρηστη.

Υποθέσεις σαν αυτή…

Ελληνικής "ΔΗΚΕΩΣΙΝΙΣ παντού" κωμωδία

Αν πιστεύετε ότι η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι ανεξάρτητη, ακούστε κ λίγο τον Κώστα Τζαβάρα της ΝΔούλας.

Με το ζόρι συγκρατεί τα γέλια τουpic.twitter.com/gUfCKRbtCE

— Αναχωρητής ΨΟΦΟΣ 🇬🇷 🇪🇺India 🇮🇳 - Free Tibet (@MakeMyDayPunk_) March 14, 2024

Καμία ακροδεξιά θα είναι που θα θέλει να κάνει καριέρα εκμεταλλευόμενη την τραγωδία των Τεμπών. Τι λες Κυριάκο;; pic.twitter.com/xp3pCK5Nn3

— Vasilis Tsiartas (@VasilisTsiartas) March 14, 2024

 

 

 

 

 

 

 

 

Υπαρκτού σουργελο-ψωναρο-κηφηναρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Δημήτρη κάποιοι έχουν στα χέρια τους τα προσωπικά σου δεδομένα κ μπορούν ακόμα κ να τον παίζουν για χάρη σου.
Βγες κ πες πως τους απαγορεύεις να τον κουδουνανε https://t.co/8w7NYFgg2V

— Robert Mugabe 🖐🏿🖐🏿🖐🏿🖐🏿 (@MUGABE_ROBERT_) March 27, 2024

 

 

 

 

 

 

 

 

1η Απριλίου: Εθνική μέρα ΨΕΥΤΑΡΑΔΩΝ - Χρόνια πολλά ΑκέΚΣη...

 

"Επίγεια σοφία" - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΔΕΛΦΙΑ

 

Σαν σήμερα (1/4/ΧΧΧΧ)

 

1792: Η ολλανδή φεμινίστρια Έτα Παλμ, εκφράζει απαιτήσεις για το δικαίωμα της γυναίκας στο διαζύγιο.

1912: Κατά τη διάρκεια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος που διεξάγεται στο Παναθηναϊκό στάδιο ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας καταρρίπτει το παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος άνευ φοράς, με 3 μέτρα και 47 εκατοστά,

1924: Ο Αδόλφος Χίτλερ καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλάκισης για τη συμμετοχή του στο «Πραξικόπημα της Μπυραρίας». Θα παραμείνει στη φυλακή μόνο για 9 μήνες.

1955: Η ΕΟΚΑ ξεκινάει στην Κύπρο τον ένοπλο αγώνα ενάντια στην αγγλική κυριαρχία.

1957: Ιστορική και αξεπέραστη πρωταπριλιάτικη φάρσα στην Αγγλία . Ο παρουσιαστής ειδήσεων του BBC Ρίτσαρντ Ντίμπλεμπι παρουσιάζει οπτικοποιημένο ρεπορτάζ για την ανοιξιάτική συγκομιδή σπαγγέτι στην Ιταλία και γίνεται πιστευτός.

2018: Πεθαίνει από επιπλοκές που προκάλεσε στον οργανισμό του η γρίπη σε ηλικία μόλις 52 ετών, ο Στέλιος Σκλαβενίτης, ένα από τα τρία αδέρφια που ηγούνται της επιτυχημένης επιχείρησης supermarkets