ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Υπέρ υγείας της... Υγείας!

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Κι αν δεν το κατάλαβες
θα στο πω και πάλι
τα δικά μας βάσανα
τα περνάνε κι άλλοι
.
Φαίνεται ότι έχουμε συνηθίσει το πρόβλημα με τις δομές της Υγείας στην περιοχή μας.(Ηλεια)
 
Αυτό το λέμε γιατί υπάρχει μια απίστευτη ησυχία γύρω από το θέμα και οι όποιες αντιδράσεις υπήρχαν παλιότερα πάνε και αυτές.

Κυριολεκτικά άκρα του τάφου σιωπή.

Και επειδή από τότε τα πράγματα έχουν γίνει πολύ χειρότερα η μόνη εξήγηση που μπορούμε να δώσουμε είναι ότι συμβιβαστήκαμε πλέον με την μοίρα μας και ότι ήθελε προκύψει.

Ο θεός είναι μεγάλος και όλο και κάτι θα κάνει και για μας.

Κάποιοι το πρόβλημα αυτό το αποδίδουν στην κακοδαιμονία της περιοχής.

Κάποιοι άλλοι στον ανάδρομο Ερμή ίσως και στην κλιματική αλλαγή.

Βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν φταίνε οι πολιτικοί μας ταγοί…..

Αυτοί ποτέ δεν φταίνε γι αυτό και μείς τους ψηφίζουμε τακτικά και εκ περιτροπής.

Και πώς να φταίνε αυτοί από την στιγμή που αγωνίζονται για όλα τα προβλήματα νυχθημερόν.

Βλέπουν υπουργούς, πρωθυπουργούς, παπάδες και δεσποτάδες .

Κάνουν ερωτήσεις, επερωτήσεις διαμαρτυρίες και παραστάσεις .

Και δεν φτάνει αυτό στέλνουν και επιστολές.

Άλλοτε ανοιχτές και άλλοτε κλειστές.

Τι άλλο να κάνουν.

Τα έχουν κάνει όλα.

Όσον αφορά αυτή καθ αυτήν την κατάσταση δεν έχει πλέον νόημα να λέμε τα ίδια και ίδια.

Μέρα με την μέρα το σύστημα Υγείας αποδομείται.

Κάθε χθες και καλύτερα.  

Η πρωτοβάθμια έχει σχεδόν διαλυθεί και μετά χιλίων κόπων παραμένει ανοικτό το Νοσοκομείο του Πύργου έστω και με δανεικούς γιατρούς.

Για τα άλλα Νοσοκομεία δεν μιλάμε.

Αυτά όπως λέει η νεολαία δεν υπάρχουν.

Ωστόσο όμως υπάρχουν στις ανακοινώσεις κάποιων κυβερνητικών βουλευτών και πολιτευτών που τα επισκέπτονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα μόνο και μόνο για να κάνουν κάποιες δηλώσεις και για να βγάλουν τις καθιερωμένες φωτογραφίες.

Τι  να πεις.

Η αρμόδια Υπουργός ήρθε πρόσφατα για να δει από κοντά την κατάσταση και για να δώσει λύσεις.

Ήρθε είδε και απήλθε.

Έδωσε και αυτή με την σειρά της υποσχέσεις και εμείς τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να περιμένουμε τον επόμενο κυβερνητικό αστέρα που θα μας δώσει και αυτός νέες υποσχέσεις.

Το μόνο καλό της επίσκεψης της κας Υπουργού ήταν το ότι επί τέλους κάποιος αρμόδιος ήξερε καλή πρακτική αριθμητική και μέτρησε σωστά τα Νοσοκομεία της περιοχής.

Μας είπε λοιπόν η κα Υπουργός ότι έχουμε ένα Νοσοκομείο και άσε την κυρία Αυγερινοπουλου και τον κύριο Νικολακόπουλο να συνεχίζουν να μετράνε και να τα βρίσκουν τρία.

Σιγά σιγά που θα πάει θα μάθουν και αυτοί να μετράνε σωστά.

Άλλωστε και η παλιοσειρά ο Λυμπέρης δεν είναι καλύτερος γιατί αυτός τα βγάζει δυο

Αλλά το παρήγορο είναι ότι δεν είμαστε μόνοι μας.

Έχουμε και παρέα σε αυτό το χάλι και έτσι γίνεται κάπως ελαφρύτερος ο πόνος μας.

Στο Αίγιο ήδη ετοιμάζουν κινητοποιήσεις γιατί και εκεί το Νοσοκομείο τυγχάνει να είναι κοντά στην Πάτρα και δεν χρειάζεται όποτε έχει ξεκινήσει σιγά σιγά η σταδιακή του αποδόμηση.

Τώρα διαβάσαμε ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο Νοσοκομείο του Αγρινίου.

Και αυτό έχει την ατυχία να είναι κοντά στην Πάτρα όποτε είναι λογικό να μη χρειάζεται.

Με λίγα λόγια όλοι θα πηγαίνουν με το παραμικρό στα Νοσοκομεία της Πάτρας και όσο αντέξουν και αυτά.

Και βέβαια μην νομίζουμε ότι πρόβλημα περιορίζεται μόνο σε αυτά τα Νοσοκομεία.

Τα προβλήματα όσον αφορά το σύστημα Υγείας δυστυχώς είναι παντού τα ίδια από την στιγμή που δεν διορίζονται γιατροί και από την στιγμή που δεν έχει βρεθεί ακόμη τρόπος να λειτουργούν τα Νοσοκομεία χωρίς γιατρούς.

Βέβαια όλα αυτά δεν είναι σατανικές συμπτώσεις.

Κάθε άλλο.

Είναι απλά θέμα...

 

ΝουΔοΠΑΣΟΚοΚΚΕδοΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελαράδων κωμωδία

 

 

 

Πότε αποφυλακίστηκε ο Κασιδιάρης ρε παιδιά; https://t.co/cHOcgZsaUg

— Δημόσιος Υπάλληλος (@Tou_Dhmosiou) January 31, 2022

 

 

 

Σαν σήμερα (2/2/ΧΧΧΧ)

 

1795: Ο γάλλος σεφ Νικολά Απέρ ανακαλύπτει την κονσερβοποίηση ως μέθοδο διατήρησης των τροφών

1828: Ιδρύεται η «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα» από τον Ιωαννη Καποδίστρια

2006: Αποκαλύπτεται το σκάνδαλο παρακολούθησης των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του πρωθυπουργού και στελεχών της κυβέρνησης

1853: Γεννήθηκε ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής

1950: Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, από τους σημαντικότερους μαθηματικούς του κόσμου 




 

2014: Εντοπίζεται νεκρός στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη από υπερβολική δόση ναρκωτικών ο βραβευμένος ηθοποιός Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν 

 

2017: Πεθαίνει Μίλτος Παπαποστόλου ο μία από τις μεγάλες μορφές στην ιστορία της ΑΕΚ
 



 
 

 

2017: Χάνει τη ζωή του σε τροχαίο ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Γιώργος Πετρίδης
 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στην κυριολεξία «προτεκτοράτο»

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

 Τι είναι προτεκτοράτο; 

Διαβάζουμε στο Λεξικό: «Είναι η συμβατική (κατά σύμβαση – αμοιβαία συμφωνία) σχέση μεταξύ δύο κρατών, κατά την οποία το ένα από αυτά, η λεγόμενη προστάτιδα δύναμη, αναλαμβάνει την “προστασία” του άλλου, δηλαδή τη διεύθυνση των εξωτερικών υποθέσεών του, σχέση η οποία αποτελεί στην πραγματικότητα νομική μορφή εξάρτησης του προστατευόμενου κράτους από την προστάτιδα δύναμη» («Πάπυρος», τόμος 10, σελ. 50).  

Το Λεξικό Μπαμπινιώτη καταγράφει τρεις εκδοχές της λέξης προτεκτοράτο: 

«1. Το καθεστώς που εδραιώνεται με συμφωνία μεταξύ κρατών, από τα οποία το ένα ελέγχει ως προστάτιδα δύναμη το άλλο, στου οποίου τις εσωτερικές υποθέσεις αναμειγνύεται αποφασιστικά. 

2. Το κράτος που τελεί υπό τον έννομο έλεγχο προστάτιδας δύναμης έχοντας απολέσει την εθνική του αυτοδιάθεση. 

3. Το κράτος που έχει ουσιαστικά χάσει την εθνική του αυτοδιάθεση και βρίσκεται υπό τον έλεγχο άλλου ισχυροτέρου» (σελ. 1.519).

Αν διαθέτουμε στοιχειώδη γλωσσική εντιμότητα (πιστότητα στην κοινή και κοινωνούμενη σύμπτωση εννοιών και νοουμένων), θα παραδεχθούμε ότι το νεωτερικό ελληνώνυμο κράτος είναι τυπική περίπτωση προτεκτοράτου.  

Η διαπίστωση απηχεί μιαν ιστορική αναγκαιότητα, όχι μιαν ελεύθερη επιλογή. Υστερα από τέσσερις αιώνες υποταγής στην κυριαρχία των Οθωμανών Τούρκων, η αυτονόμηση και συγκρότηση σύγχρονου ελληνόφωνου έθνους – κράτους θα ήταν μάλλον αδύνατο να επιτευχθεί δίχως τη συγκατάθεση των ισχυρών κρατών της Ευρώπης, με ανταλλάγματα επικυριαρχίας.

Η καταφανής δυσαρέσκεια και οι συναφείς αντιδράσεις των ισχυρών της Ευρώπης για τον ελληνικό ξεσηκωμό του 1821 έχουν ελάχιστα μελετηθεί και προβληθεί – για λόγους μάλλον όχι τυχαίους. Η δυσαρέσκεια φάνηκε να υποχωρεί με την έγκαιρη προσφυγή των Ευρωπαίων στη ναρκισσιστική επινόηση ότι αυτοί συνεχίζουν (και όχι οι εκβαρβαρωμένοι «Γραικοί») την ιστορική συνέχεια του αρχαιοελληνικού κλέους και πολιτισμού. Οι ιστορικές – πολιτικές επιπτώσεις αυτής της μεθοδικής προπαγάνδας ήταν αφελώς επιδεικτικές – τα τρία πρώτα πολιτικά κόμματα που δημιουργήθηκαν στην ελάχιστη περιοχή που ήλεγχαν οι επαναστατημένοι Ελληνες, είχαν την ειλικρίνεια να δηλώνουν σε ποιον «αφέντη» και «κύριο» εμπιστεύονταν την προστασία της ελευθερίας τους: ονομάστηκαν τα κόμματα: το «Αγγλικόν», το «Γαλλικόν», το «Ρωσικόν». Ομολογούσαν απερίφραστα οι απελεύθεροι, αυτό που με διαγνωστική τόλμη θα πιστοποιούσε επιγραμματικά ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης το 1892: «αφ’ ότου ηλευθερώθημεν, αφ’ ότου δηλαδή μετηλλάξαμεν τυράννους».

Διακόσια χρόνια τώρα η Ιστορία του Ελληνισμού είναι ιστορία ελλαδικού προτεκτοράτου της Δύσης. Υπάρχει ελεύθερη κριτική Ιστοριογραφία, αλλά τα συμπεράσματά της δεν διδάσκονται ποτέ σε πανεπιστήμια και σχολεία. Ο Βασίλης Κρεμμυδάς, λ.χ., ήταν ελεύθερος να δημοσιεύσει τα συμπεράσματα δικαστικής διερεύνησης της δολοφονίας του κυβερνήτη Καποδίστρια, στα σχολεία όμως διδασκόμαστε μόνο το παραμυθάκι για τους «κακούς» Μαυρομιχαλέους, αποσιωπώντας τον ρόλο της Αγγλικής και της Γαλλικής Αποστολής στο έγκλημα. Το αποκαλυπτικότερο ντοκουμέντο για τα αίτια και τους στόχους της δολοφονίας του Καποδίστρια είναι το βιβλίο του Νικόλαου Σπηλιάδη «Αναίρεση» (Εκδόσεις «Ποταμός») και θα ήταν αυτονόητο να έχει αξιοποιηθεί ο συναρπαστικός πλούτος της θεματικής του, διαπιστωτικός και ερμηνευτικός. Το ίδιο ισχύει και για το βιβλίο της Ελλης Σκοπετέα «Το πρότυπο Βασίλειο και η Μεγάλη Ιδέα».

Τα λεγόμενα «Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης» έχουν προγραμματικά εγκαταλείψει τον ρόλο κοινωνικού λειτουργήματος, της δημοσιογραφίας. Απλώς ενδιαφέρονται να πουλήσουν εντυπωσιασμό, τρόμο, απειλές, καταστροφολογία. Οσο κι αν μοιάζει ρητορικό σχήμα, πρώτη έγνοια στην «αγορά» είναι ο εμπορεύσιμος πανικός, ως είδηση. Χωρίς έγνοια για τη θανάσιμη απειλή που εγκυμονεί η εμπορευματοποίηση της δημοσιογραφίας.

Υπερβολή ο λόγος για «θανάσιμη απειλή»; 

Ας διερωτηθούμε: Αφού ο αποδεδειγμένα απάνθρωπος Μαρξισμός – Λενινισμός κατέρρευσε και απολακτίστηκε μέσα στα ίδια τα θωρακισμένα οχυρά του (Μόσχα, Πεκίνο κ.λπ.), γιατί το ΝΑΤΟ, όχι μόνο συνεχίζει να υπάρχει, αλλά και παραβλέπει τις παραχρήσεις τυραννίας – αδικίας που συντηρούνται επ’ ονόματί του; 

Γιατί η Ελλάδα συνεχίζει να συντηρεί, με μυθώδες κοστολόγιο, τόσες βάσεις του ΝΑΤΟ, τη χρήση στεριάς, θάλασσας και αέρα, γιατί ξεπουλάει η Ελλάδα, χωρίς αντάλλαγμα, την κρατική της ακεραιότητα, αλλά και τη διεθνή αξιοπρέπειά της ανεχόμενη την ύβρι ταπεινωτικών, καθημερινών προκλήσεων από τους Τούρκους;

Στους επίσημους λόγους, όπου το ψέμα είναι η τυποποίηση της καλλιλογίας, όλοι μιλούν για την «ασπίδα προστασίας», που είναι το ΝΑΤΟ για τα κράτη-μέλη του. Αυτή η «ασπίδα» δεν λειτούργησε ποτέ για να αποτραπεί η εισβολή και κατάκτηση της μισής Κύπρου από την Τουρκία, ποτέ για την απελευθέρωση των Βορειοηπειρωτών Ελλήνων από την ειλωτεία σε Αλβανούς και Σκοπιανούς, ποτέ για να περιοριστούν οι παραβιάσεις του εναέριου ελληνικού χώρου από την τουρκική θρασύτητα, δεκαετίες τώρα.

Θα παραπέμψω για μια ακόμα φορά...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα δύο μοντέλα διοίκησης

 

Του Αλέξη Παπαχελά

Η χώρα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δύο συστήματα διοίκησης, ειδικά σε στιγμές κρίσης: το ευρωπαϊκό και το τριτοκοσμικό. 

Στο τριτοκοσμικό, πρωτεύοντα ρόλο παίζουν οι προσωπικότητες. Ο υπουργός, ή και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, πρέπει να τηλεφωνήσει στον τελευταίο αρμόδιο υπάλληλο για να βεβαιωθεί ότι κάτι θα γίνει, να ρίξει μερικές βρισιές στους υφισταμένους του και να κάνει τον σταυρό του ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλιώς οι υπουργοί και οι υπηρεσιακοί παράγοντες δεν μιλάνε μεταξύ τους, οι περιφερειάρχες και οι βοηθοί τους δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα και όλοι τρέχουν σαν τρομαγμένα ακέφαλα κοτόπουλα. Η νομοτελειακή κατάληξη είναι ένα φιάσκο ή, ακόμη χειρότερα, μια τραγωδία.  

Οταν ακολουθείς αυτό το μοντέλο, η λύση είναι συνήθως ένας τσαμπουκάς πολιτικός που κυνηγάει την τελευταία λεπτομέρεια, ανακρίνει τους υπηρεσιακούς παράγοντες και κάνει τη δουλειά που θα έκανε σε μιαν άλλη χώρα ένας τμηματάρχης.

Το άλλο μοντέλο βασίζεται σε μια ραχοκοκαλιά κρατικών λειτουργών που δεν αλλάζουν κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση. Απαιτεί οι πολιτικοί να κτίζουν μηχανισμούς και να επιλέγουν για επικεφαλής της Τροχαίας όχι αυτόν που θα σβήνει κλήσεις με την πρώτη ενόχληση, αλλά αυτόν που θα κάνει τη δουλειά του όπως πρέπει. Απαιτεί επαγγελματισμό, πειθαρχία, συνεχείς εκπαιδεύσεις και μετεκπαιδεύσεις, αξιολόγηση, ασκήσεις επί χάρτου και στο πεδίο. Θέλει να ξεριζώσεις την άρρωστη νοοτροπία μιας ΔΕΚΟ από τις ζωτικές υπηρεσίες του κράτους.

Τα κόμματα έκαναν εγκλήματα, δυστυχώς, πολλές δεκαετίες. Εφτιαξαν ένα κράτος στα μέτρα τους και μόνο. Θέλει γκρέμισμα και ξανακτίσιμο ο σκληρός πυρήνας του κράτους. Κανείς όμως δεν τολμάει. Πάει κάποιος να αλλάξει ριζικά την Πυροσβεστική και τον αποτρέπουν οι σύμβουλοί του: «Μην τολμήσεις, θα καεί όλη η Ελλάδα αν φύγουν αυτοί». Δεν το κάνει και καίγεται η Ελλάδα.

Προς το παρόν, παίζουμε τις κουμπάρες και αυτοί που θα έπρεπε να πιάσουν τον ταύρο από τα κέρατα βουλιάζουν στο γλυκό όσο και άρρωστο τέλμα του κουτσομπολιού και των χτυπημάτων κάτω από τη μέση προς κάθε κατεύθυνση.  

Προφανώς και δεν πιστεύω ότι μπορούμε να αλλάξουμε σε μία ημέρα. Ακόμη και αν το πάρουμε απόφαση να αλλάξουμε, θα περάσουμε μια μακρά περίοδο που θα είναι υβριδική, λίγο ευρωπαϊκή, λίγο τριτοκοσμική, λίγο με προσωπικό τσαμπουκά, λίγο με ενίσχυση των μηχανισμών και ανάδειξη των άξιων. Ας γίνει κάτι, όμως, πέρα από κραυγές, συναισθηματισμούς και κοκορομαχίες πολιτικών.

Γιατί είναι βέβαιο ότι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το υπόλοιπο κράτος των κηφήνων να μιμηθεί τον Στρατό

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Φωτιές, πλημμύρες, χιονοθύελλες, ό,τι, μα ό,τι κι αν συμβεί, το «Ιππικό» που έρχεται πάντα να σώσει την ταχυδρομική άμαξα από τους Απάτσι, τους πολίτες από την καταστροφή, είναι ο Στρατός. 

Γιατί, άραγε, οι Ένοπλες Δυνάμεις -και αναφέρομαι κυρίως στον αρχαιότερο Κλάδο-, λόγω αποστολής, είναι αυτές που σώζουν την κατάσταση;  

Το μυστικό είναι καλά «κρυμμένο» σε κοινή θέα. Καταρχάς, ο Στρατός είναι ένας κατεξοχήν ιδεαλιστικός θεσμός.

Ακούω κατά καιρούς διάφορες μοδέρνες παπάτζες, πως, π.χ., ο Στρατιωτικός πρέπει να είναι επιστήμονας, μάνατζερ και διάφορα άλλα. 

Οπως πριν από 2.500 χρόνια στις Θερμοπύλες, στον Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές, έτσι και σήμερα ο Αξιωματικός, Υπαξιωματικός και Στρατιώτης πρέπει να είναι διάφορα, άλλα πρωτίστως Πολεμιστής, έτοιμος να πεθάνει αυτοπροαιρέτως και με γενναιότητα για την Πατρίδα. Η αποστολή του έχει σαφέστατα απολύτως πρακτικές προϋποθέσεις -logistics τα λένε οι μεγάλοι μας φίλοι και σύμμαχοι-, τουτέστιν όπλα, παρελκόμενά τους πυρομαχικά, καύσιμα, τρόφιμα κ.ά., όμως πάλι το ισχυρότερο όπλο είναι ο ίδιος ο Πολεμιστής και τις αρετές του τις έχει ορίσει ο Βρασίδας, Στρατηγός των Λακεδαιμονίων, στην περίφημη ομιλία του προς τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους πριν από τη μάχη στην Αμφίπολη, όπου η Σπάρτη νίκησε τους Αθηναίους, αλλά ο Βρασίδας έπεσε πολεμώντας. Κατά την ανέγερση του Μουσείου της Αμφίπολης το 1976 ανακαλύφθηκε από τους εργάτες ο ασύλητος κιβωτιόσχημος τάφος του από πωροπλίνθους, σκαλισμένος σε βράχο. Μέσα του βρέθηκαν μια ασημένια λάρνακα, που περιείχε υπολείμματα καύσης ενός νεκρού, καθώς και ένα χρυσό στεφάνι ελιάς.

Συνεκτιμώντας διάφορα στοιχεία, οι Αρχαιολόγοι συμπέραναν πως ο τάφος ανήκει στον Βρασίδα, έναν από τους ικανότερους Στρατηγούς της πόλης, που δεν άφησε Παρθενώνες, αλλά κάτι σημαντικότερο: το αιώνιο κλέος του αγέρωχου παραδείγματος των τέκνων της, τα στήθη των οποίων αντικαθιστούσαν τα ανύπαρκτα τείχη της.  

 

Μιλώντας λοιπόν στους στρατιώτες του πριν από την έφοδο είπε «Τρία τοy καλώς πολεμείν. Το εθέλειν, το αισχύνεσθαι και το τοις άρχουσι πείθεσθαι», δηλαδή «τρεις είναι οι αρετές του καλού πολεμιστή: η αποφασιστικότητα, το αίσθημα τιμής και η πειθαρχία στους ανωτέρους».  

Οι μπουλντόζες, τα γκρέιντερ του Στρατού δεν είναι διαφορετικά από αυτά άλλων υπηρεσιών του Δημοσίου. Oι διαφορές είναι οι χειριστές, οι άνθρωποι, η αποφασιστικότητά τους, το αίσθημα φιλοτιμίας και η ενσυνείδητη πειθαρχία τους. Οι διαταγές-εντολές εκτελούνται άμεσα, και αναφέρεται και ελέγχεται η εκτέλεσή τους.

Δεν υπάρχουν παράλληλα κέντρα αποφάσεων, οι διαταγές δεν χάνονται, δεν πάνε στις καλένδες. Ακόμη, τουλάχιστον, οι Ενοπλες Δυνάμεις δεν έχουν μολυνθεί σε μεγάλο βαθμό από τον συνδικαλισμό, που συμβάλλει στην παρακμή του υπόλοιπου Δημοσίου, υποκαθιστώντας την ιεραρχία και ανακατευόμενος σε επιχειρησιακά θέματα. 

Ο Στρατός, σκληρός πυρήνας της εθνικής κυριαρχίας και κατά τα ως άνω ιδεαλιστικός θεσμός, γι’ αυτό λειτουργεί ως ελβετικό ρολόι συγκριτικά με το ρεμπέτ ασκέρ των Υπερεσιών με τους ημετέρους, τα κομματόσκυλα και τους συνδικάλες. 

Και, επίσης, στον Στρατό η αξιολόγηση και ο ιεραρχικός έλεγχος διενεργούνται 24/7 και γράφονται στο μητρώο σου. Η δουλειά γίνεται σύντονα, γρήγορα, με εποπτεία και αποφασιστικότητα, χωρίς «τσιριμπίμ τσιριμπόμ», και όποιος δεν δύναται ή φανεί, σπανίως, απρόθυμος τιμωρείται, σημειώνεται η στάση του και δεν θα μακροημερεύσει στο Στράτευμα.

Το πολιτικό σύστημα φοβάται να πάρει τα μαθήματα και κάθε κομμάτι του, όταν ασκεί εξουσία, να μιμηθεί αυτά που μετατρέπουν ένα ηθικό, ιδεαλιστικό σύστημα σε αποτελεσματικό κράτος. Αυτό θα προϋπέθετε σύγκρουση με τους κομματικούς πελάτες, με τους αραχνιασμένους συνδικαλιστές. Κι αυτό είναι δύσκολο, ως αδύνατο, για τα συστημικά κόμματα, διότι η συντριπτική πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού είναι ακριβώς προϊόντα του ίδιου συστήματος, όπου η εκτέλεση των αποφάσεων και σχεδίων χάνονται στην πορεία ή εκτελούνται πλημμελώς, χωρίς συνέπειες για τους αραχτούς ή βραδυπορούντες. Ούτε είναι τυχαία η πρωτιά των Ενόπλων Δυνάμεων στη συνείδηση των πολιτών στη δημοσκοπική ερώτηση ποιον εμπιστεύεστε περισσότερο.

Ο Στρατός είναι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η νέα φιλοσοφία για τις κρίσεις

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Δεν ξέρουμε αν και κατά πόσον δούλεψαν τα εντυπωσιακά ερπυστριοφόρα οχήματα, που μαζί με το πορτοκαλί μπουφάν επεδείκνυε προ «Ελπίδας» ο κ. Γιώργος Πατούλης.  

Η αλήθεια είναι πως οι κάτοικοι της Αττικής τα είδαν μόνο στις φωτογραφίες, που αφειδώς μοίρασε το γραφείο Τύπου της Περιφέρειας.  

Οι ίδιοι πολίτες έμαθαν, κατόπιν «Ελπίδας», ότι δεν τελεσφόρησε ο διαγωνισμός για την προμήθεια αλατιού, με αποτέλεσμα να γίνει η Αττική ανάλατη σαλάτα.

Υπάρχει κάτι παράδοξο στη στάση του περιφερειάρχη Αττικής. Γνώριζε ότι δεν είχε επαρκές αλάτι και παρ’ όλα αυτά διαφήμιζε τα ακριβά μηχανήματα. Προφανώς υποτίμησε (όπως και πολλοί άλλοι) τη σφοδρότητα της κακοκαιρίας και γι’ αυτό δεν προειδοποίησε για την έλλειψη του πολύτιμου αλατιού.

Βρήκε όμως ευκαιρία να διαφημίσει εαυτόν μπροστά στα εντυπωσιακά οχήματα, με τον τρόπο που αυτοπροβάλλεται στις νησίδες των κεντρικών οδών. Φυτεύει ένα μέτρο λουλούδια και ταμπέλες δύο μέτρων, που γράφουν ότι το έργο είναι της Περιφέρειας Αττικής. 

Ζήλεψε τη δόξα του πρώην δημάρχου κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου, το όνομα του οποίου μνημονεύεται στις προτομές της Αθήνας με ισομεγέθη γράμματα, όπως του τιμώμενου προσώπου.

Μόνο που στη περίπτωση του κ. Πατούλη η αυτοδιαφήμιση έγινε αυτεπίστροφο. Δεν θα ήταν τόσο μεγάλη η οργή, αν δεν υπήρχε τόση (προ χιονιά) προβολή. Λειτούργησε ο νόμος που λέει ότι «μια καλή διαφήμιση σκοτώνει πιο γρήγορα ένα κακό προϊόν». Ο περιφερειάρχης μπήκε μόνος του στο στόχαστρο εκείνων που τώρα τον πυροβολούν. 

Η αλήθεια ωστόσο είναι πως ουδείς –του κ. Πατούλη συμπεριλαμβανόμενου– περίμενε να γίνει τόσο μεγάλο κακό. 

Οι μετεωρολόγοι μιλούσαν για «ακραία φαινόμενα», αλλά… 

Πρώτον, σε μια ανοργάνωτη χώρα όλα τα μετεωρολογικά φαινόμενα είναι ακραία. 

Δεύτερον, χάσαμε τις αναγκαίες διαβαθμίσεις στη γλώσσα, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούμε τους ίδιους όρους και για δύο πόντους χιόνι και για τους είκοσι και για το ένα μέτρο.

Το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα. Ο «καλύτερος συντονισμός» που ζήτησε ο πρωθυπουργός είναι πάντα ζητούμενο στον δημόσιο τομέα. Και «war room» πρέπει να γίνει, και νέα φιλοσοφία λειτουργίας του Εθνικού Συντονιστικού Κέντρου Επιχειρήσεων και Διαχείρισης Κρίσεων (ΕΣΚΕΔΙΚ) πρέπει να υπάρξει. Πιθανότατα να απαιτούνται και πεντακόσια άτομα, για να στελεχώσουν τη νέα δομή («Καθημερινή», 28.1.2022). Φανταζόμαστε ότι θα μεταφερθούν από άλλους οργανισμούς που πάνω στην κρίση του χιονιά αποδείχθηκαν ανεπαρκείς και πρέπει να καταργηθούν. 

Είθε να πραγματοποιηθούν όλα αυτά, αλλά ας κρατάμε και μικρό καλάθι, μιας και σαράντα χρόνια συζητάμε το πρόβλημα της βίας στα ΑΕΙ και ακόμη δεν έχει λυθεί.

Η «νέα φιλοσοφία», όμως, απαιτεί και...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: To κωλομάγαζο

 

Του Γιώργου Καραμπελιά

Όσα συμβαίνουν εδώ και μία εβδομάδα στην Ελλάδα καταδεικνύουν το βάθος της παρακμής στο οποίο βρίσκεται η χώρα. 

 Ένας γιάπης εκ Κύπρου, ο κ. Στυλιανίδης, εκλεκτός της σημιτικής παρέας που έχει εγκατασταθεί παρά τω πρωθυπουργώ, ήλθε μετά βαΐων και κλάδων εκ Βρυξελλών να αναλάβει το νέο υπουργείο που δημιουργήθηκε για… λογαριασμό του μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού. Και όπως ήταν αναμενόμενο, από όσους γνωρίζουν  τον άνθρωπο και τις παρέες του, απέδειξε ότι ήταν η χειρότερη δυνατή επιλογή. Απλούστατα,  συνέβαλε αποφασιστικά στο χάος που δημιουργήθηκε στην Αθήνα μετά από μία ισχυρή χιονόπτωση. Εάν σε αυτόν προστεθεί η ανικανότητα μεγάλου αριθμού  δημάρχων, της βορειοανατολικής Αττικής κατ’ εξοχήν, του Πατούλη, καθώς και η απληστία και η ανικανότητα των υπευθύνων της Αττικής Οδού, το τοπίο ολοκληρώνεται.  

Την ίδια ώρα ο Καλύβας και οι συν αυτώ μας δίνουν τη  συνταγή της επιτυχίας:  «να μη έχουμε φιλοδοξίες για να μην έχουμε και καταστροφές». Όμως  ο  ομογάλακτος ανανιστής  αδελφός του, που είχε τη φιλοδοξία να εγκαταστήσει «σένσορες» σε όλους τους δρόμους, όπως μας πληροφόρησε, κατέδειξε πόσο… κακό κάνουν οι φιλοδοξίες.

Όμως ενός κακού μύρια έπονται. Ένας αμοραλιστής, ικανός μόνο για ίντριγκες, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης καταθέτει… πρόταση μομφής(!) και ζητάει εκλογές, με αφετηρία τα χιόνια στην Αττική Οδό. Και αυτό όταν η χώρα έχει ακόμα πάνω από εκατό νεκρούς καθημερινά από την Πανδημία, η δε Τουρκία προσπαθεί να ολοκληρώσει την περικύκλωση μας για να μας πλήξει με τον ένα ή άλλο τρόπο. Άλλωστε αυτός δεν βλέπει την ανάγκη εξοπλισμού της χώρας, αλλά του αφοπλισμού της.  

Εκεί κατάντησε η άλλοτε Αριστερά. Να άγεται και να φέρεται από έναν πολιτικάντη ο οποίος για να διατηρήσει την απειλούμενη δημοσκοπική  πρωτοκαθεδρία του στην αντιπολίτευση ευτελίζει κάθε έννοια πολιτικής και ευπρέπειας. Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Πασσαλίδη και του Ηλιού.

Και πίσω του στοιχίζονται όλοι οι… γίγαντες της αντιπολίτευσης. 

Ο δοξαζόμενος κρυπτόμενος κ. Ανδρουλάκης  κατέδειξε ήδη τα μεγέθη του. Τα φανταζόμασταν ήδη, αλλά ελπίζαμε μήπως και μας εκπλήξει θετικά. Ουδεμία έκπληξις εν τέλει. Είχε την ευκαιρία  να καταγγείλει την κυβέρνηση για ανικανότητα και τον ΣΥΡΙΖΑ για εξαπάτηση και να τοποθετηθεί με μία υπερήφανη αποχή απέναντι σε αυτή τη φαρσοκωμωδία. Έτσι θα έσωζε την τιμή της πολιτικής και θα ανέβαινε ψηλά στη συνείδηση του κόσμου. Αντ’ αυτού  μπήκε σαν κομπάρσος δεύτερης διαλογής στο παιχνίδι του Τσίπρα:  Πρόταση μομφής για την ανικανότητα διαχείρισης του χιονιά! Θα ήταν κωμικό αν δεν ήταν τραγικό. Ένδειξη της εσχάτης παρακμής στην οποία έχει περιέλθει μία χώρα που παίζει τα ρέστα της μετά από 12 χρόνια κρίσεων και βρίσκεται ακόμα στον αναπνευστήρα.

Μήπως όμως το πολιτικό προσωπικό που διαθέτουμε είναι κάπως εικόνα μας και μας μοιάζει; 

Πώς άραγε τους ανεχόμαστε; 

Μήπως για να το αλλάξουμε θα πρέπει...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Με ποιο κράτος, με ποια έσοδα;

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ

Διαθέτουμε ένα κράτος που, κουτσά-στραβά, λειτουργεί όταν έχει λιακάδα. Υπάρχει εν αιθρία – όταν ο καιρός είναι καλός, χωρίς ούτε πολύ κρύο ούτε πολλή ζέστη. Οταν έρχεται μια σοβαρή αλλαγή καιρού, παραλύει. Οσα έχει (υποτίθεται) σχεδιάσει, καταρρέουν τη στιγμή που χρειάζεται να εφαρμοστούν.  

Πέρυσι τέτοιο καιρό δεν κατάφερνε να αποφασίσει ποιος ακριβώς πρέπει να κλαδεύει τα δέντρα – κι έμεινε επί μέρες η Αττική χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. 

Το καλοκαίρι αποδείχθηκε ότι είχε ξεχάσει να ανοίξει δασικούς δρόμους, αντιπυρικές ζώνες, να φροντίσει προληπτικά τα δάση, και στον καύσωνα γίναμε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς εθνικής καταστροφής.  

Τώρα, το κράτος  βούλιαξε στην Αθήνα – μέσα στο κέντρο.  

Το κράτος εφησυχάζει γιατί ήταν και (παρα)είναι κομματικό και απολαμβάνει την πολυτέλεια της επανάπαυσης.

Δεν είναι το μόνο σε αυτόν τον τόπο. Ανάλογες συμπεριφορές χαρακτηρίζουν και ισχυρά τμήματα της καθ’ ημάς επιχειρηματικότητας, δεν είναι απαλλαγμένος από αυτές ο ιδιωτικός τομέας. Σε πρώτη ανάγνωση, τμήματά του που έχουν διασφαλίσει (βρέξει – χιονίσει…) σίγουρα έσοδα, με εξασφαλισμένες συμβάσεις, χωρίς την αγωνία επιβίωσης αν δεν ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Χωρίς την αγωνία του πραγματικού ανταγωνισμού – είτε πρόκειται για δρόμους που θα έπρεπε να μένουν ανοιχτοί, είτε για αξιόπιστες υπηρεσίες επικοινωνίας, είτε για τη διανομή του ηλεκτρικού ρεύματος, είτε Ελληνας, είτε Ολλανδός, είτε Γερμανός, είτε Αυστραλός είναι ο ιδιοκτήτης, δεν φαίνεται να πολυδιαφέρουν οι συμπεριφορές. Αλλά τον τόνο και το πλαίσιο τα δίνει το κράτος.

Η «Ελπίς» ήρθε να μας υπενθυμίσει ότι με αυτό το κράτος δεν υπάρχει ελπίδα. Η σύγχρονη ανάπτυξη προϋποθέτει ένα κράτος που θα μπορεί να σχεδιάζει για το αύριο, να είναι ικανό να διευθύνει μεγάλα προγράμματα, να τολμάει να παίρνει ρίσκο και να δοκιμάζει με μελέτη, με σύνεση, αλλά όχι με φόβο, να οργανώνει συμμαχίες και το ίδιο να συνεργάζεται με ιδιωτικούς και κοινωνικούς φορείς – ένα κράτος – ικανός στρατηγός. Και η κλιματική κρίση, που θα είναι παρούσα τις επόμενες 3-4 δεκαετίες, ακόμα κι αν σήμερα σταματούσαν ολοσχερώς οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, καθιστά τα άλλοτε σπάνια ακραία καιρικά φαινόμενα από συχνά έως συνήθη, και δη αλληλοτροφοδοτούμενα. Αρα επιβάλλονται μακρόπνοος και μελετημένος σχεδιασμός, νέου τύπου οργάνωση του κράτους από την κορυφή μέχρι την αυτοδιοικητική βαθμίδα του, προληπτικές δράσεις με επιμέλεια και άμεση δράση τις ώρες της κρίσης με επαγγελματισμό και πειθαρχία. Ολα όσα δεν διαθέτει το ελληνικό κράτος.

Η ανασυγκρότηση του κράτους είναι το μείζον πρόβλημα της χώρας. Μέχρι τώρα δεν έχουμε αγγίξει αυτό το πρόβλημα. Οι θετικές ρυθμίσεις που γίνονται σήμερα με τη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας απαλλάσσουν τον πολίτη από ταλαιπωρίες που υφίσταται από το κράτος, δεν ανασυγκροτούν το κράτος για να παίξει τον στρατηγικό ρόλο του. Επιλύουν «τεχνικά» προβλήματα, δεν αγγίζουν το (βαθιά, βαθύτατα) πολιτικό πρόβλημα – που προϋποθέτει μεγάλες συγκρούσεις με πολλαπλά συντηρητικά συστήματα εξουσίας.

Και ένα συναφές πρόβλημα που το πολιτικό σύστημα (και όχι μόνο αυτό…) δεν θέλει να το αγγίξει: Για να γίνει ό,τι πρέπει...

 

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΑΔΙΚΟ: Ειναι "επιτελικός αξιωματικός" για "αίθουσες μολέμου" και όχι για το πεδίο της μάχης !!! Τί δεν καταλαβαίνεις?

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Η ομιλία του Χρήστου Στυλιανίδη στη Βουλή, πέραν των στιλιστικών συγκρίσεων που προκάλεσε («Αχ, κοίτα πως μιλάνε στην Ευρώπη, και όχι όπως ο Αδωνις που τσιρίζει» και περιμένεις την επωδό «Αλλά εμείς δεν θα γίνουμε ποτέ άνθρωποι…») έχει ενδιαφέρον ως προς την ουσία.  

Κατά πρώτον ότι ο Στυλιανίδης αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως επιτελικός αξιωματικός. Οι αναφορές σε ελλείψεις «σε σύγχρονα ραντάρ και συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης» με τα οποία «οι μετεωρολόγοι μας θα μπορούσαν να ξέρουν τον όγκο του χιονιού» που επικεντρώνονται σε εργαλεία monitoring αυτό δείχνουν. Εναν Πιερακκάκη που αντί για app πρέπει να αντιμετωπίσει ανθρώπους. Και από τους πιο δύσκολους. Αφού έχει να αντιμετωπίσει τα κομάντα της τοπικής αυτοδιοίκησης τα οποία «όταν υπάρχει ανταγωνισμός, δεν δίνει ο ένας στον άλλον», όπως είπε σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Στυλιανίδης.  

Η κυβέρνηση μπορεί να κάνει και μία και δύο αίθουσες πολέμου, όπως ζήτησε ο Στυλιανίδης. Μπορεί να τις εξοπλίσει και να τις στελεχώσει μέχρι που να μετράνε και τις νιφάδες του χιονιού. Αν όμως «δεν δίνει ο ένας στον άλλον», αν η κάθε μονάδα κοιτάζει την πάρτη της και αν δεν υπάρχει κάποιος να τους υποχρεώσει να το κάνουν, θα έχουμε ένα εξαιρετικό monitoring με την ίδια με σήμερα αποτελεσματικότητα. 

Χωρίς την ανάλογη στελέχωση, ο Χρήστος Στυλιανίδης θα έχει τη μοίρα του Κωνσταντίνου Μπακούρη που, όταν τον έφεραν από την Ελβετία να οργανώσει τους Ολυμπιακούς κατάλαβε ότι κατ’ όνομα ήταν CEO, αλλά στην πράξη κλητήρας που έπρεπε να πηγαίνει στις δημόσιες υπηρεσίες να περνάει έγγραφα από το πρωτόκολλο (το έχει πει ο ίδιος). Και εάν στο chain of command δεν υπάρχει αυτός που ξέρει την πιάτσα, που θα πάρει τηλέφωνο και θα πει Γιώργο, Γιάννη, Βασίλη «μην κάνεις τις ίδιες μ…κίες» που έκανες πέρυσι, το 2008 ή το 2002, κανένας δεν πρόκειται να ακούσει. 

Από την άλλη, το παρήγορο είναι ότι σε χαμηλό επιχειρησιακό επίπεδο η κατάσταση αποδείχθηκε καλή. Το «τα παιδιά της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής και του Στρατού επιβεβαίωσαν αυτό που ξέρω εδώ και καιρό, ότι η Ελλάδα μπορεί να διαχειριστεί κρίσεις γιατί έχει ικανό ανθρώπινο δυναμικό» που είπε ο Στυλιανίδης αποδείχθηκε στην πράξη – όταν ο απεγκλωβισμός 3.500 πολιτών έγινε χωρίς απώλειες.  

Και καλά με την κλιματική αλλαγή. Αλλά όταν σε κάθε γκέλα αναφέρεται η κλιματική αλλαγή, αυτό ακούγεται σαν δικαιολογία. Κάτι σαν τα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας που, σε παλιότερες εποχές, δικαιολογούσαν κάθε λάθος, ακόμα και τα ορθογραφικά στις εφημερίδες.  

Τέλος το «ο Στυλιανίδης δεν θα κυκλοφορεί να βγάζει φωτογραφίες για τα social media. Προτιμώ να κάνω τη δουλειά μου» μπορεί να ισχύει για έναν απαρατσίκ των Βρυξελλών – για να θυμηθούμε την ορολογία ΚΚΕ εποχής Ζαχαριάδη που είναι στη μόδα – αλλά όχι και για πολιτικό. Οχι μόνο Ελληνα αλλά ούτε και Ευρωπαίο. Από τη Μέρκελ στα στρατόπεδα των προσφύγων, μέχρι τον Ολάντ στις πυρκαγιές του Σεν Τροπέ, οι ευρωπαίοι ηγέτες κάνουν αισθητή την παρουσία τους στις κρίσεις. Ακόμα και εάν δεν είναι άμεση, όπως ήταν η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στους αστέγους του λιμανιού του Πειραιά.  

Πρόκειται για...

 

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μαστοριλίκια

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 Ενας δείκτης της ηλικίας της κυβέρνησης είναι ότι στην πρόσφατη κακοκαιρία επικράτησε ένα «τι θα γινόταν αν» που δεν αφορούσε τους αντιπάλους της.  

Αφορούσε το παρελθόν της ίδιας της κυβέρνησης.  

Τι θα γινόταν αν τα χαρτοφυλάκια της Πολιτικής Προστασίας και της Προστασίας του Πολίτη κρατούσαν ακόμη οι προκάτοχοί τους; 

Τι θα γινόταν αν επικεφαλής της Τροχαίας και της Πυροσβεστικής ήταν ένας υπερπολύπειρος υπουργός, έτοιμος να χρησιμοποιήσει ακτιβιστικά την εξουσία του, υποκαθιστώντας τους ευθυνόφοβους αξιωματικούς του; 

Τι θα γινόταν αν στο κέντρο επιχειρήσεων της Πολιτικής Προστασίας ήταν ένας καπάτσος πρώην δήμαρχος, που θα επιστράτευε, πότε με γαλιφιές και πότε με βρισιές, τα «κονέ» του στην αυτοδιοίκηση για να την κινητοποιήσει εκτός πρωτοκόλλου; 

Ακόμη κι αν έχουν δίκιο οι νοσταλγοί για τις επιδόσεις των ανασχηματισθέντων υπουργών, το ζητούμενο δεν αλλάζει: Η ανάγκη να μην εγκλωβίζονται πολίτες στο κέντρο της πρωτεύουσας δεν μπορεί να επαφίεται στον πατριωτισμό –ή, ακόμη χειρότερα, στο ταμπεραμέντο– του εκάστοτε βαρδιάνου. 

Ζητούμενο είναι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Κατσαπλιάδες

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη


Παρατήρηση πρώτη. Για φανταστείτε τον Μητσοτάκη να πήγαινε στη Βουλή και να έλεγε απαθώς «όσοι πολίτες ταλαιπωρήθηκαν από την Αττική οδό, να πάνε στα δικαστήρια να αποζημιωθούν». Φανταστείτε τι θα γινόταν και μέσα και έξω από την αίθουσα. Τώρα που μερίμνησε για τα δύο χιλιάρικα (χωρίς να χάσει κανείς το δικαίωμα και για προσφυγή), μεταβλήθηκε σε μεσάζοντα και διαμεσολαβητή.

Παρατήρηση δεύτερη. Άκουσα τον Αλέξη να ζητά επιτακτικά τη δημοσιοποίηση των πρακτικών των συνεδριάσεων της ομάδας διαχείρισης. Είπε επί λέξει «είτε δεν κρατήσατε πρακτικά στις συσκέψεις σας, οπότε είστε τελείως κατσαπλιάδες, είτε κρατήσατε και μας λέτε ψέματα».  

Κατ’ αρχήν, αυτό το «κατσαπλιάδες» τι το 'θελε; Κατσαπλιάδες παλιότερα ονόμαζαν τους ζωοκλέφτες και τους ληστές, ενώ στον εμφύλιο ονόμαζαν έτσι τους πολιτικούς του προγόνους με τα σταυρωτά φυσεκλίκια.

Ατζαμήδες ήθελε να πει, αλλά πότε είπε κάτι της προκοπής για να πει τώρα;  

Τέλος πάντων, αφού επιμένει πως όποιος δεν κρατά πρακτικά σε τέτοιες συνεδριάσεις είναι ή ψεύτης ή κατσαπλιάς, έχει την ευγενή καλοσύνη (αυτός που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο) να δημοσιοποιήσει τα πρακτικά που κράτησαν σε κείνη την περιβόητη βραδινή σύσκεψη που έγινε υπό την προεδρία του για το Μάτι; Εκεί που ρωτούσαν αν θα πετάξουν αεροπλάνα την επόμενη μέρα. Διότι η κάμερα της ΕΡΤ μπήκε τρία λεπτά μέσα. Τα πρακτικά της υπόλοιπης συνεδρίασης να τα δούμε και εμείς, να μάθουμε τι ειπώθηκε εκεί; Λέω εγώ τώρα.

Παρατήρηση τρίτη. Τους ακούω διαρκώς να φωνάζουν ότι είναι απαράδεκτο να αποζημιωθούν μόνο όσοι πολίτες εγκλωβίστηκαν στην Αττική οδό και να μην αποζημιωθούν όσοι ταλαιπωρήθηκαν στην Κατεχάκη, στη Μεσογείων ή στη Μαραθώνος. Μάλιστα. Κοντολογίς, ο ΣΥΡΙΖΑ θα βάλει στο πρόγραμμα του ότι όποιος πολίτης αυτής της χώρας εγκλωβίζεται ή ταλαιπωρείται από χιονιάδες, θα αποζημιώνεται από το κράτος;

Δεν κάνω πλάκα, το γράφω πολύ σοβαρά. Διότι αν η αποζημίωση για εγκλωβισμό σε ιδιωτικό δρόμο συμπαρασύρει και τον εγκλωβισμό ή την ταλαιπωρία σε δημόσιο χώρο, τότε δεν θα είναι φυσικό να ζητήσουν αποζημίωση και όσοι αποκλείονται σε βουνά ή σε χωριά;  

Γιατί, δεύτερης κατηγορίας πολίτες είναι δηλαδή αυτοί, σε σύγκριση με τους κατοίκους της Αθήνας; Κι αυτοί που ζουν στα στενάκια των συνοικιών της πρωτεύουσας και τους κλείνει το χιόνι; Στο πηγάδι κατούρησαν αυτοί δηλαδή;

Με δυο λόγια, σκοπεύει ο ΣΥΡΙΖΑ να φέρει νόμο που θα ορίζει ότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Άστον τρελό στην τρέλα του»

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Οι ομιλίες όλων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και βεβαίως και του ηγέτη τους αρχίζουν και τελειώνουν με το γνωστό τροπάριο «είστε η χειρότερη κυβέρνηση, να φύγετε». 

Φαίνεται πως αποτελεί μια άσκηση αυθυποβολής, μια προσπάθεια να δημιουργήσουν μια δικιά τους πραγματικότητα που να ταιριάζει με αυτά που πιστεύουν.

Ο μεγάλος Άκης Πάνου το 1977 έγραψε τους στίχους για το τραγούδι του «Άστον τρελό στην τρέλα του». Γράφει στην τελευταία στροφή:

«Βρε άστον τρελό στην τρέλα του/ άστονε στ'όνειρο του/τον κόσμο αυτό σιχάθηκε/ κι έφτιαξε ένα δικό του.»

Θα μπορούσα κάλλιστα να πω ότι η συμπεριφορά των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ καλύπτεται από αυτούς τους στίχους του Άκη Πάνου. Δεν τους αρέσει η πραγματικότητα και κατασκευάζουν μια δική τους και προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτή η «πραγματικότητα του μυαλού τους» είναι η γνήσια. Δεν μπορεί να δοθεί άλλη ερμηνεία στον αλαλαγμό του Α. Τσίπρα προχθες στη βουλή «να φύγετε κ. Μητσοτάκη, έχετε τελειώσει», τη στιγμή που ο «τελειωμένος» Μητσοτάκης του ρίχνει κατακέφαλα 20 μονάδες διαφορά στη δημοτικότητα.

Πέραν της ψυχιατρικής διάστασης του θέματος που είναι ανησυχητική, υπάρχει και η πολιτική. Ένας πολιτικός που αδυνατεί να προσεγγίσει την πραγματικότητα γιατί δεν του αρέσει, είναι ευνόητο πως δεν μπορεί και να την αλλάξει. (Αυτός είναι και ένας από τους λόγους της κυριαρχίας της Νέας Δημοκρατίας). Την αναλύει λάθος και έτσι και η πολιτική του πρόταση είναι λάθος. Και διαιωνίζεται προς μεγάλη του απογοήτευση αυτή η δυσάρεστη κατάσταση. Στη συνέχεια βυθίζεται όλο και πιο πολύ στο δικό του ψευδή κόσμο.

Στην περίπτωση μας τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας επειδή πιστεύουν πως η κοινωνία αντιμετωπίζει την κυβέρνηση με τα μάτια και τα αυτιά τα δικά τους, έχουν καταλήξει στην αυτοκτονική πολιτική πρόταση «εδώ και τώρα εκλογές».

Ένα είναι σίγουρο. Οι εκλογές θα διεξαχθούν στον πραγματικό κόσμο και όχι στον κόσμο του τρελού του Άκη Πάνου. Σε έναν κόσμο που δεν πίστεψαν και το 2019, γιατί δεν τους άρεσε και τότε. Νόμιζαν οι Συριζαίοι πως οι δημοσκόποι είχαν δημιουργήσει - άγνωστο για ποιο λόγο - μια δική τους ψευδή πραγματικότητα και ο Βερναρδάκης ήταν ο κλειδοκράτορας της γνήσιας. Επειδή όμως η πραγματικότητα είναι μια, στο τέλος εκδικείται αυτούς που την αγνοούν. Αυτούς που είτε από ανοησία είτε από έπαρση επιχειρούν να την ακυρώσουν, να την αγνοήσουν.

«Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει», θα λέει ο Τσίπρας στον καημένο, στον απογοητευμένο για μιαν ακόμα φορά, ψηφοφόρο του ο οποίος πίστεψε στην εικονική πραγματικότητα του ΣΥΡΙΖΑ.

Μάλιστα, κάποιοι βουλευτές του, νομίζουν πως...

 

Εθνικών ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίων σουργελαράδων κωμωδία

 

 

Εθνικών ΚΚΕδο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σαν σήμερα (1/2/ΧΧΧΧ)

 

1867: Εφαρμόζεται για πρώτη φορά στις ΗΠΑ η 8ωρη ημερησια εργσόα για τους οικοδόμους.

1968: Ο αρχηγός της αστυνομίας του Νοτίου Βιετνάμ Νγκουγιέν Νγκοκ Λόαν εκτελεί εν ψυχρώ με το πιστόλι του έναν Βιετκόνγκ.Η εκτέλεση αποθανατίζεται σε μια ιστορική φωτογραφία

1977: Καθιερώνεται η Δημοτική σε όλα τα δημόσια έγγραφα στην Ελλάδα

1975: Γεννιέται η Κατερίνα Θάνου

1940: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου









2014:  Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών ο βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου το 1961 για την ερμηνεία του στην ταινία "Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης" αυστριακός ηθοποιός Μαξιμίλιαν Σελ