"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Συντηρητικοί αριστεροί κατσαπλιάδες πάσχοντες από φιλολαϊκή ασχετοσύνη και έλλειψη ηθικής...


Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Ο,τι συμβαίνει τελευταία στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να πηγάζει από το ίδιο σημείο. Η ανεύθυνη στάση Τσίπρα στην παιδεία, ο ανεπίγνωστος σεξισμός του Φίλη εις βάρος της Κεραμέως, οι επιθέσεις στελεχών και υποστηρικτών της παράταξης εναντίον της Μαρίας Σάκκαρη και η επιμονή του Πολάκη να δηλητηριάζει τον δημόσιο λόγο με αστοιχείωτα αντιεμβολιαστικά παραληρήματα σημαίνουν πολλά σε ιδεολογικό επίπεδο, αλλά αντιπροσωπεύουν κάτι συγκεκριμένο σε επίπεδο ηθικής: έλλειψη.  

Ποτέ πριν η Αριστερά δεν υπήρξε τόσο προδήλως ασύνδετη με τις έννοιες του σεβασμού και των αξιών. Ποτέ πριν δεν έμοιαζε να ενεργεί τόσο ανοργάνωτα και ασυναίσθητα, με άξονα τη φτηνή, απολίτικη οργή και την ανάγκη για εκτόνωση των ατόμων που την απαρτίζουν.
 
Φεμινισμός σε διακοπές

Οι επικριτικές αναφορές του Νίκου Φίλη στην ιδιότητα της υπουργού Παιδείας ως μητέρας και η χυδαία, συντονισμένη στοχοποίηση της Μαρίας Σάκκαρη εξαιτίας της σχέσης της με τον γιο του πρωθυπουργού είναι ενδεικτικές της επιφανειακής αντίληψης του ΣΥΡΙΖΑ για τον φεμινισμό: τα ιδεώδη πέρασαν και δεν ακούμπησαν· η παράταξη της Αριστεράς κράτησε μόνο την αγωνιστικότητα και την ορμή τους, για να τις εργαλειοποιήσει κι αυτές όποτε της φανούν χρήσιμες. Ετσι, της διέφυγε η ουσία: ότι ο σεξισμός έγκειται στην άνιση και προκατειλημμένη αντιμετώπιση των γυναικών επειδή είναι γυναίκες. Οχι των γυναικών της Αριστεράς μόνο. Ολων των γυναικών. Οποιος προσπαθεί να πλήξει μια γυναίκα με επικλήσεις σε έμφυλα γνωρίσματα και με ετεροπροσδιοριστικούς συσχετισμούς, παραγνωρίζοντας την προσωπικότητα και τις πράξεις της, είναι σεξιστής άσχετα από το πολιτικό προφίλ του ίδιου ή του στόχου του. Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αρέσκεται να μιλάει για τον ανθρωπισμό συχνότερα από τα άλλα κόμματα, δεν τον απαλλάσσει από την υποχρέωση να επιδεικνύει συνέπεια στην εφαρμογή του. Ισα ίσα, δημιουργεί επιπρόσθετο βάρος.
 
Φιλολαϊκή ασχετοσύνη
 
Η εναντίωση του Αλέξη Τσίπρα στην ελάχιστη βάση εισαγωγής και οι δημαγωγικές υποσχέσεις του για την κατάργησή της –με αναδρομική μάλιστα ισχύ– υπάγονται στην ίδια κατάσταση ηθικής έκπτωσης. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ενδιαφέρεται για την ποιότητα των πανεπιστημίων και για τις ευκαιρίες των επίδοξων φοιτητών. Η χαμηλή παιδεία του ιδίου και το καμάρι του γι’ αυτήν είναι παράγοντες ενδεικτικοί της εκτίμησής του για την παιδεία εν γένει, αλλά και της αξιοπιστίας της κρίσης του σχετικά με αυτήν.  

Αν ενδιαφερόταν, θα πίστευε σε μεταρρυθμιστικά μέτρα και δεν θα διαιώνιζε απαρχαιωμένες καθεστωτικές παθογένειες. Θα συγκρουόταν με πολιτικά και συνδικαλιστικά συμφέροντα που υποβαθμίζουν την ποιότητα και την ασφάλεια των ιδρυμάτων και δεν θα αντιμετώπιζε τα τελευταία ως χώρους κομματικής προπαγάνδας και εκλογικών σκοπιμοτήτων. Θα ενθάρρυνε τις υψηλές επιδόσεις φοιτητών και καθηγητών και δεν θα τους υποτιμούσε με μικροαστικές χάρες και βολέματα χωρίς ακαδημαϊκή υπόσταση.
 
Βαθιά συντήρηση

Παρά τον πολυδιαφημισμένο αντικομφορμισμό του, ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει συντηρητικός μέχρι το μεδούλι: λαϊκίζει, επιτίθεται, υπόσχεται και αρνείται ακόμη και τώρα να αποδεχτεί τους βασικότερους κοινούς τόπους. Τα πανεπιστήμια δεν είναι ανέξοδος αυτοματισμός, ούτε βέβαια αυτοσκοπός. Η πρόσβαση και η φοίτηση σε αυτά πρέπει να απαιτούν κόπο. Πρέπει να έχουν υψηλό βαθμό δυσκολίας. Η μόρφωση δεν είναι εύκολη υπόθεση κι αν η ιδεοληψία του τη βλέπει ως τέτοια, η πραγματικότητα εξακολουθεί να βρίσκεται αλλού: στη διαρκή προσπάθεια, στην αποτυχία, στην επανεκκίνηση, στη δίκαιη και δουλεμένη επιτυχία. 
 
Συγγενικοί δεσμοί

Αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούσε, βέβαια, οποιαδήποτε επαφή με το νόημα της καλλιέργειας, της γνώσης και της επιστημονικής σκέψης, ασφαλώς και δεν θα είχε χώρο στην παράταξή του –και μάλιστα τόσων πολιτικών τετραγωνικών– για τον Παύλο Πολάκη.  

Ο τέως αναπληρωτής υπουργός Υγείας είναι λαμπρό δείγμα του...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η Κούβα οι ΛΟΑΤΚΙ και οι υποκριτές κατσαπλιάδες του ΣΥΡΙΖΑ

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

 Η ελληνική κυβέρνηση συνυπέγραψε δήλωση με άλλες 21 χώρες, σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, με την οποία εξέφραζαν την ανησυχία τους για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κούβα.

Ηταν απολύτως φυσικό ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του να καταδικάσει την ελληνική κυβέρνηση γι’ αυτήν την ενέργειά της, ζητώντας παράλληλα «να σταματήσει η έξωθεν επέμβαση, ο άμεσος τερματισμός του εμπάργκο, ο σεβασμός των δικαιωμάτων (;), η μη προσφυγή στη βία». Μάλιστα στην ίδια ανακοίνωση υπάρχει και η παρακάτω πρόταση την οποία μεταφέρω επί λέξει: «Ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία… καταδικάζει κάθε προσπάθεια ξένης επέμβασης, θεωρώντας ότι ο κουβανικός λαός, ελεύθερος και απερίσπαστος, είναι ο μόνος που μπορεί και πρέπει να αποφασίσει για το μέλλον του».

Προφανώς ο συντάκτης της ανακοίνωσης διαθέτει πολύ χιούμορ όταν ζητεί να αφεθεί ο κουβανικός λαός ελεύθερος και απερίσπαστος. Εξ όσων γνωρίζουμε, ατομικές ελευθερίες δεν υπάρχουν στην Κούβα από το 1959 και η παρέμβαση των 21 υπουργών των Εξωτερικών ζητεί την αποκατάστασή τους, ώστε όντως «ο κουβανικός λαός, ελεύθερος και απερίσπαστος, να αποφασίσει για το μέλλον του».

  Στον ΣΥΡΙΖΑ κάνουν πως αγνοούν ότι οι λαοί αποφασίζουν ελεύθερα και απερίσπαστα για το μέλλον τους μόνο μέσα από αδιάβλητες εκλογές που ουδείς αμφισβητεί το αποτέλεσμά τους.

Ομως στην ίδια ανακοίνωση υπάρχει και η επίκριση προς την ελληνική κυβέρνηση πως συνυπέγραψε το κείμενο με χώρες που παραβιάζουν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ. Να υπενθυμίσω πως ένας από τους πλέον απηνείς διώκτες των ομοφυλοφίλων ήταν ο Κάστρο με τον φίλο του τον Τσε. Χιλιάδες Κουβανοί ομοφυλόφιλοι είχαν εγκλεισθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ ο Τσε είχε αναλάβει τη θεωρητική τεκμηρίωση των διώξεων. Είναι εφιαλτικές οι αναμνήσεις όσων επέζησαν από τα «κελιά παραδειγματισμού», τα γνωστά ως tostadoras, στη φυλακή της Pinar del Rio. Από το 2010 έχουν γίνει δειλά βήματα για την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, υπό την καθοδήγηση του εθνικού κέντρου για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Ομως το 2019 η αστυνομία διέλυσε διαδήλωσή τους στο κέντρο της Αβάνας, που διοργανώθηκε από μια μη κυβερνητική οργάνωση.  

Κανένας δεν άκουσε φωνές διαμαρτυρίας από τη ριζοσπαστική Αριστερά τότε, ενώ...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τόση αφέλεια, πώς;


Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Είμαι βέβαιος ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει τίποτε απολύτως εναντίον του Κολλεγίου Αθηνών και των αποφοίτων του.  

Οταν χλευάζει τον Πρωθυπουργό και την υπουργό Παιδείας ως «κολλεγιόπαιδες», επ’ ουδενί στρέφεται  κατά του συγκεκριμένου σχολείου. Μιλάει γενικώς, εννοεί τα παιδιά των ιδιωτικών σχολείων συνολικά, ως είδος – οι «μπούληδες», όπως είχε πει κάποτε για τον μετέπειτα συνεταίρο στην εξουσία. Για να το χρησιμοποιεί μάλιστα ως χλεύη κατά των αντιπάλων του, σημαίνει ότι ο Αλέξης θεωρεί μομφή τη συγκεκριμένη ιδιότητα. Για τον Αλέξη είναι μεμπτό να είσαι «παιδί ιδιωτικού σχολείου», είναι κάτι που επισύρει τη χλεύη, την κοροϊδία και τα συναφή.

Να το δεχθώ, αλλά τότε πώς εξηγείται ότι ο ίδιος στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία; Πώς εξηγείται ότι αυτό για το οποίο μέμφεται στους αντιπάλους του φροντίζει να το εξασφαλίσει στα παιδιά του; Θέλει δηλαδή κάποια μέρα να τα κοροϊδεύουν και αυτά (και μάλιστα κάποιοι σαν τον ίδιο ή χειρότεροι…), επειδή φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία; 

Επομένως, τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν. 

Το πρώτο, ότι δεν ξέρει τι λέει και τι του γίνεται.

Το δεύτερο, ότι είναι κακός πατέρας. 

Το τρίτο, ότι είναι ψεύταρος.  

Δεν θέλω να σας επηρεάσω, αφήνω τον καθένα σας να κάνει την επιλογή του κατά την κρίση του…

Επιλέγοντας, πάντως, την ιδιωτική εκπαίδευση για τα παιδιά του, ο αρχηγός της αντιπολίτευσης επιλέγει στην πράξη τις αρχές εκείνες, που ο ίδιος στηλιτεύει στην κυβερνητική πολιτική. Καταγγέλλει, λ.χ., τον ελιτισμό στους εκπαιδευτικούς θεσμούς, αλλά στην πράξη – και μάλιστα την πράξη που την πληρώνει από την τσέπη του, εν αντιθέσει με την ψήφο του στη Βουλή που δεν του κοστίζει τίποτε – επιλέγει τον ελιτισμό για τα παιδιά του. Ας ψηφίζει ό,τι θέλει στη Βουλή, οι πράξεις του μιλούν καθαρότερα…

Και κάτι τελευταίο. Αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ «ψηφίζει» υπέρ των ιδιωτικών σχολείων, προφανώς λόγω των ανώτερης ποιότητας υπηρεσιών που παρέχουν, τότε γιατί ήταν με τέτοια σφοδρότητα αντίθετος στον θεσμό των προτύπων και πειραματικών σχολείων; 

Τα πρότυπα δημόσια, όπως τα καλά ιδιωτικά, έχουν και αυτά σκοπό να παρέχουν ανώτερης ποιότητας υπηρεσίες. Με μία βασική διαφορά, όμως: ότι τα δημόσια θέτουν κριτήρια αξιοκρατικά, ενώ στα ιδιωτικά δεν φτάνουν μόνον αυτά, κατά κανόνα χρειάζονται και τα λεφτά των γονιών σου, αν δεν προσφέρεται κάποιος τρίτος να πληρώσει τα δίδακτρα.

Το πρότυπο δημόσιο, δηλαδή, υπάρχει προς όφελος των οικονομικά ασθενέστερων. Εφόσον λειτουργεί καλά, η ύπαρξή του μοιράζει δικαιότερα την ισότητα των ευκαιριών. Είναι θεσμός που ενισχύει την αξιοκρατική οργάνωση της κοινωνίας.  

Πώς γίνεται λοιπόν...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Mαγαζιά

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 Ετσι είναι πλέον το τελετουργικό. Κάθε φορά που δίνονται στη δημοσιότητα τα «πόθεν έσχες», τα media ξέρουν ποια να τσιμπολογήσουν. Ξέρουμε ποιος έχει τα πολλά ακίνητα, ποιος έχει τα πολλά δάνεια, ποιος τα φορτωμένα χαρτοφυλάκια. Ξέρουμε για το ασυναγώνιστο επενδυτικό ένστικτο του Δημήτρη Παπαδημούλη στην κτηματαγορά· για τη μαρξιστική ρεβάνς που παίρνουν χρόνια τώρα από τον καπιταλισμό ο Βαρουφάκης και ο Τσακαλώτος. Ξέρουμε ότι θα διαβάσουμε πάλι για τα δάνεια του Κήρυκα και το σπίτι του Βολταίρου.

Αυτή τη διαδικασία της μοχθηρούτσικης φυλλομέτρησης, που συνήθως δεν κρατάει πάνω από ένα 24ωρο, την έχει επιβάλει το πολιτικό σύστημα στον εαυτό του ως υποκατάστατο ελέγχου. Ως επίφαση διαφάνειας σε μια πολιτεία που τη στοιχειώνει η ανίατη καχυποψία για την επάρκεια –και την πολιτική αμεροληψία– των αρμόδιων ελεγκτικών αρχών.  

Τι πολιτικά αποτελέσματα μπορεί να φέρει η υποδαύλιση αυτού του αντισυστημικού συναισθήματος; 

Πόσο αποδοτική είναι η απόπειρα αποδόμησης του αντιπάλου μέσω της σκανδαλοθηρίας;

Το ερώτημα θα ήταν μόνο θεωρητικό αν δεν βλέπαμε κάθε μέρα την εικόνα της συζύγου του πρωθυπουργού σε δυο – τρία πρωτοσέλιδα. Η αξιωματική αντιπολίτευση δείχνει έτσι να επιστρέφει στα στρατηγήματα που δοκίμασε όταν ήταν στην κυβέρνηση. Επί τρία χρόνια οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επιχειρούσαν με το ίδιο ακριβώς υλικό και τους ίδιους μιντιακούς ιμάντες να σπιλώσουν τον αντίπαλό τους. Το επιχείρησαν όταν είχαν στον έλεγχό τους τους (παρα)εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Και εισέπραξαν ως πολιτικά επίχειρα αυτής της εκστρατείας μια συντριπτική εκλογική ήττα. Η μέθοδος δεν απέδωσε. Γιατί; Μήπως έφταιγε και τότε κάποια λίστα Πέτσα;

Η εξήγηση είναι μάλλον απλή. Η αντιπολιτική ευνοεί τους αυτουργούς της μόνο όταν εδράζεται σε έδαφος πραγματικής κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ και του εκδοτικού του βραχίονα με τη λίστα Λαγκάρντ τελεσφόρησε επειδή εκδηλώθηκε μέσα στο περιβάλλον αντισυστημικής οργής που είχε προκαλέσει η χρεοκοπία. Η επιστράτευση των ίδιων τρόπων σε άλλο κλίμα –προκειμένου να καταρρακωθεί ο αντίπαλος ως γόνος διεφθαρμένης δυναστείας και παράλληλα να «μπουν κάποιοι φυλακή»– αποδείχτηκε φρούδα.

Το παρόν κύμα αντιπολιτικής εκδηλώνεται ενώ έχει εν τω μεταξύ αποκαλυφθεί η μεθοδολογία των παραγόντων της «κάθαρσης»· ενώ έχουν ακουστεί οι κασέτες για το πώς προσπαθούσε το «μαγαζί» να κατασκευάσει την ενοχή των αντιπάλων του.  

Πιστεύουν, αλήθεια, στον ΣΥΡΙΖΑ ότι η επιστράτευση των «πόθεν έσχες» είναι το διαβατήριο για να ανακάμψουν πολιτικά; 

Πιστεύουν ότι αυτό που τους λείπει για να βγουν από τη μειοψηφική τους καθήλωση είναι ένα ριπλέι της ίδιας σκανδαλολογίας;

Το κόλπο είναι άκαρπο. Αλλά δεν είναι άκακο. Μπορεί να εξελιχθεί σε...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσίπρας, ο Τραμπ, ο λαγός και η φτέρη

 

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

Αν το παρατηρήσει κανείς, θα διαπιστώσει ότι ο Αλέξης Τσίπρας τις τελευταίες εβδομάδες έχει αλλάξει τακτική. Σε εποχές άλλες και με όρους διαφορετικούς, θα έγραφαν και θα έλεγαν ότι η αντιπολίτευση «ανεβάζει στροφές» ή – επειδή θαυμάζουν και τον Λαλιώτη, ότι «αρχίζει το σκληρό ροκ» και άλλα τέτοια τετριμμένα πλέον, βαρετά και αναντίστοιχα με την πραγματικότητα. Η αλλαγή τακτικής του Τσίπρα εντοπίζεται κάπου αλλού. Ταξιδεύει από τη Μύκονο έως τη Λέσβο, βγάζει κάτι κορόνες στη Βουλή και σε κομματικές μαζώξεις, υπόσχεται είσοδο στα Πανεπιστήμια σε όσους απέτυχαν σε εξετάσεις, σχολιάζει «γυναικοκτονίες», τον Πετρούνια, τους Ολυμπιακούς, σε λίγο τον καύσωνα, τα μελτέμια και ό,τι άλλο λάχει.   

Oλα αυτά γίνονται μέσω κοινωνικών δικτύων –άλλωστε, το κοινό στις συγκεντρώσεις είναι ελάχιστο. Οι αναρτήσεις του στο Τwitter και το Instagram είναι καταιγιστικές, έστω και αν ξενίζουν για την απόστασή τους από την πραγματικότητα, τη θλιβερή αυταρέσκειά τους και την αυτοαναφορικότητα. Κάτι σαν τον Τραμπ, σε βαλκανική έκδοση. 

Προσφάτως διαπίστωσε ότι οι πολίτες απαιτούν «πολιτική αλλαγή». Στη Λέσβο αυτά. Εκεί που πριν από μερικά χρόνια εκστόμιζε το καταπληκτικό «γκόου μπακ μαντάμ Μέρκελ» και κήρυσσε την νέα αντίσταση, λίγο πριν από τη δική του «Βάρκιζα». Την ίδια ώρα που εκείνος διαπίστωνε αυτά, ο Μητσοτάκης ψήφιζε την αύξηση του κατώτατου μισθού… 

Η αντιπολιτευτική τακτική του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται σε φαινόμενο. Πιθανώς να είναι αποτέλεσμα των συζητήσεων με τον Βαξεβάνη και κάποια άλλη παρέα, πιθανώς και να πιστεύουν ότι όπου να ‘ναι έρχεται η πτώση του Μητσοτάκη και της «χούντας» του. Ποιος ξέρει, μπορεί σε λίγο να αρχίσουμε να διαβάζουμε τη σύνθεση της κυβέρνησης Τσίπρα, με υπουργούς απολιθώματα του ΠΑΣΟΚ ή και άλλους του ΚΙΝΑΛ – γιατί όχι, πού και ποιος θα διστάσει;  

Το θέμα είναι ότι η πολιτική αλλαγή που εξακολουθούν να επιθυμούν οι πολίτες είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που νομίζει ο Τσίπρας.  

Θέλουν την ησυχία τους, την ευκαιρία να εργαστούν με όρους και συνθήκες αντίστοιχες της εποχής και της συγκυρίας, να δουν εν πάση περιπτώσει μήπως και απαλλαγούν από όλα τα απολιθώματα των τελευταίων δεκαετιών και τα πισωγυρίσματα. 

Είναι αρκετά απλά τα πράγματα. Στον ΣΥΡΙΖΑ...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑΔΙΚΟ: Μιλάει για σχοινί... στο «σπίτι του κρεμασμένου»

 


Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

«Δακρυρροών» ο Αλέξης Τσίπρας έγραψε στα social media για τις πυρκαγιές στην Αχαΐα:
«Η σκέψη μου είναι στην Αχαΐα και στους ανθρώπους που δοκιμάζονται. Δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών. Τουλάχιστον όμως όσοι έχουν ευθύνη ας μην προκαλούν, είτε με δηλώσεις αυτοθαυμασμού, είτε με σέλφι στις παραλίες».

Και σε αυτό το σημείο αν είχαν ζωή, θα ξεσπούσαν σε σαρκαστικά γέλια κάποιες φωτογραφίες, με τον Αλέξη και τα πούρα του στο χλιδάτο κότερο Παναγοπούλου, λίγες ημέρες μετά το ολοκαύτωμα του Ματιού.

Πάντως, εξακολουθούσε να είναι αριστερός ακόμη και στο πλωτό κάστρο της πλουτοκρατίας. Αφημένο στο τραπέζι του ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο ενός Γάλλου αριστεριστή,
με το πανόραμα της δεκαετίας του ‘70, τα οδοφράγματα, τις οργανώσεις της Αριστεράς, την σύγκρουση με την ακροδεξιά, τη γερμανική τρομοκρατία της RAF, την «επανάσταση των γαρυφάλλων» (σ.σ. την τιμή μας στη μνήμη του Οτέλιο Καρβάλιο που έφυγε πριν οχτώ ημέρες).

Οχι, δεν υπερασπιζόμαστε την παρούσα κυβέρνηση. 

Η στήλη ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησε για το ανεξέλεγκτο της φωτιάς στο Μάτι. Ακόμη και το διοικητικό αλαλούμ που καταγράφηκε και αναδύθηκε τραγελαφικά μέσα από τις ηχογραφημένες συνομιλίες, θα μπορούσε να αποδοθεί στην γνωστή ανεπάρκεια, την έλλειψη επαγγελματισμού, το αλαλούμ του ελληνικού κρατικού μηχανισμού, όταν υπάρχουν έκτακτες καταστάσεις.

Οι νουνεχείς πολίτες δεν τα απέδωσαν αυτά στην κυβέρνησή του. Σοκαρίστηκαν όμως με κάτι άλλο, ανυπέρβλητο σε ευτέλεια και κυνισμό. Στο ανήθικο θέατρο που έπαιξε εκείνο το φρικιαστικό βράδυ, κάνοντας τον ανήξερο για την ύπαρξη νεκρών, και ρωτώντας με «ενδιαφέρον» τι ώρα θα πετάξουν το πρωί τα Καναντέρ για να σβήσουν τη φωτιά.

Ωστόσο και ακόμη και αυτό θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Από το ξάφνιασμα της στιγμής, από την έλλειψη κυβερνητικής πείρας, από την αδυναμία να σηκώσει στους ώμους του το βάρος των δεκάδων νεκρών. Άνθρωποι είμαστε, συμβαίνουν, ακόμη και σε πρωθυπουργούς.

Όμως ένα χρόνο μετά στην ιστοσελίδα «Popaganda» χαρακτήρισε «ατυχή στιγμή» το παρανάλωμα των 102 πολιτών, και φυσική καταστροφή το Μάτι. Στα χνάρια της Ρένας Δούρου που της έκατσε η «στραβή» στη βάρδιά της, και του Πολάκη κατά τον οποίο νεκροί «θόλωσαν την εικόνα».

Αυτά εντοπίζουμε. Τη δομική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να υψώσει αξιόπιστη αντιπολιτευτική φωνή.

 Είναι δυνατόν με τις μνήμες του λαού να είναι πρόσφατες, και εξ ου τραυματικές από την πύρινη εκατόμβη, να γράφει «δεν είναι ώρα για καταλογισμό ευθυνών» Ποιος; Ο πρωθυπουργός των 102 νεκρών;

Οι τωρινοί άνετα μπορούν να του απαντήσουν, κάηκαν δέντρα και σπίτια αλλά μεριμνήσαμε και γλυτώσαμε ανθρώπινες ζωές. Δεν κάηκαν 102 άνθρωποι.

Επίσης, πιστεύει ότι αντιπαραβάλλεται και εξομοιώνεται η συμπεριφορά του εκείνο το βράδυ, με το μπάνιο του Μητσοτάκη στη θάλασσα, και πολύ περισσότερο ότι δικαιώνεται;

Άλλωστε ούτε ο ίδιος, ούτε ο Μητσοτάκης έχουν καταταγεί… στις δυνάμεις της Πυροσβεστικής, ώστε να απαιτείται η παρουσία τους στο μέτωπο. Δεν χρειάζονται εκεί, μπέρδεμα θα έφερναν. Οι πρωθυπουργοί μπορούν να πάνε εκ των υστέρων για να ενημερωθούν, να εκτιμήσουν με τη βοήθεια ειδικών, και να υποσχεθούν προγραμματισμένα μέτρα στήριξης. Για την ώρα της μάχης, υπάρχουν επιτελικοί εντολείς και εκπαιδευμένοι εντελλόμενοι.


Και σίγουρα δεν μπορούν να πηγαίνουν σαν τον συνεταίρο του Τσίπρα, τον Καμμένο, χωρίς κανένα ίχνος ανθρωπιάς.
Να απαντάνε χυδαία σε πονεμένους ανθρώπους, σε ανθρώπους που είδαν τη φρίκη με τα μάτια τους, που έχασαν ανθρώπους τους, που έγιναν αποκαΐδια τα σπίτια τους, «μιλάς σαν τον Πορτοσάλτε», στα παράπονα που του έκαναν. Και αυτή την συμπεριφορά η κυβέρνησή του την χρεώνεται.

Πολύ πιο πειστικός θα ήταν αντιπολιτευτικά, αν...

 

Εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

 





Σαν σήμερα (3/8/ΧΧΧΧ)

 

1949: Δημιουργείται το πρωτάθλημα μπάσκετ του ΝΒΑ.


1971: Ένα χρόνο μετά τη διάλυση των Beatles, ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ ανακοινώνει το σχηματισμό του νέου του συγκροτήματος που ονομάζεται «The Wings».

1940: Γεννιέται ο Αντώνης Καλογιάννης

1972: Πεθαίνει ο ρεμπέτης Γιάννης Παπαϊωάννου

1973: Πεθαίνει ο ακαδημαικός Ηλίας Βενέζης

1977:  Πεθαίνει ο Μακάριος Γ', Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος της Κύπρου.






2018: Πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών ο σκηνοθέτης Μοσέ Μιζραχί, ο μοναδικός Ισραηλινός σκηνοθέτης που είχε τιμηθεί με βραβείο Όσκαρ, 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αν έκλαιγε ο Σάκης από το Survivor...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 Της Αγγελικής Κώττη

Ευτυχώς, και οι άνδρες κλαίνε, καταρρίπτοντας ό,τι τους μαθαίνουμε από παιδιά.
 

Τυχαίνει τότε να τους προσέξουμε, να δώσουμε σημασία στα πρόσωπα και στους λόγους.  

Αλλά κατόπιν, η κοινωνία μας ξανά προς τη δόξα του Lifestyle τραβά, ακόμα και αν τα δάκρυα καμία σχέση με ανάλογα φαινόμενα και γεγονότα είχαν. Όμως έτσι την έχουμε διδάξει όλοι, ιδίως, δε, εμείς οι δημοσιογράφοι. Να αντιμετωπίζει τα πάντα με αβάσταχτη ελαφρότητα- και όχι όπως το εννοούσε ο Κούντερα.

Ο Θοδωρής Ιακωβίδης, συντετριμμένος μετά τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έκλαιγε όταν έλεγε πως εγκαταλείπει την άρση βαρών, γιατί δεν υπάρχουν πια τα μέσα ώστε να υπηρετήσει σωστά το άθλημα. Γράφτηκε αριστερά-δεξιά, αλλά δεν έγινε αυτό που έπρεπε. Τα ρεπορτάζ για το πόσο σκληρό άθλημα είναι η άρση βαρών. Οι συνθήκες προπόνησής του. Οι συνθήκες διαβίωσής του. Το ότι δεν έχει καν φυσικοθεραπευτή, για οικονομικούς λόγους.  

Η ΕΡΤ έχει ένας Θεός ξέρει πόσους στους Ολυμπιακούς του Τόκυο, δεν φάνηκε κάποιος να είχε την ιδέα να συναντήσει τον αθλητή και να κάνει μια συζήτηση μαζί του, η οποία να μεταδοθεί.

Αν όμως έκλαιγε ο Σάκης και ο κάθε Σάκης (Αλέξης, Τριαντάφυλλος, Ηλίας) από το Survivor ειδικά η τηλεόραση και τα κουτσομπολίστικα σάιτ θα είχαν ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ. Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται πιο πολύ η κοινωνία, ή αν την κάναμε εμείς να ενδιαφέρεται για θέματα δεύτερης σημασίας. Ξέρω πως το επάγγελμά μας ρέπει προς την «κλειδαρότρυπα» και ότι έτσι είτε ταΐζουμε την όρεξη του κοινού μας, είτε και τη δημιουργούμε.

Δεν είναι τυχαίο πως αθλητές που διακρίθηκαν, όπως ο Στέφανος Ντούσκος, ο χρυσός Ολυμπιονίκης μας στην κωπηλασία, είναι παντελώς άγνωστοι στον κόσμο. Διότι δεν περιφέρονται σαν σταρ ή σταρλετίτσες από μέσου μαζικής ενημέρωσης σε μέσο μαζικής ενημέρωσης. Διότι για να τους προσεγγίσεις πρέπει να είσαι σοβαρός. Θα μιλήσουν για το άθλημά τους, δεν θα γαργαλίσουν τα γούστα του κοινού. Αν όμως είσαι σοβαρός, δεν έχεις και τόση τηλεθέαση/ επισκεψιμότητα σε τέτοια θέματα.

Προς τα πού βαδίζει η κοινωνία, αλλά και η δημοσιογραφία, που εθίζονται στην «κλειδαρότρυπα»;  

Δεν γνωρίζω.  

Σαράντα τρία χρόνια φουρνάρισσα, όμως, ξέρω πως ένα είναι αναγκαίο: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ενώ ο ολυμπιακός αθλητισμός ρημάζει η κυβέρνηση δίνει 6,5 εκατ. για ταινία του Αντετοκούμπο !!! - Ρε ου να χαθείτε ξεφτιλισμένα σούργελα...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δείτε πώς αντιμετώπισε η ξεφτιλισμένη "Πολιτεία" (που τώρα του στέλνει συγχαρητηρια μέσω Κούλη) τον χρυσό ολυμπιονίκη μας Μίλτο Τεντόγλου όσο αυτός έκανε προετοιμασία όπως καταγγέλει ο προπονητής του στις 21/4/2021 ! - “Δεν μας έχουν δώσει ούτε μία καραμέλα”! - Τρέχτε τώρα να φωτογραφηθείτε μαζί του ξεφτιλισμένα σούργελα...

 



ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η Ελλάδα πληγώνει τους ολυμπιονίκες της

 

 

 Χρειάστηκε να ξεσπάσει με δάκρυα και να ανακοινώσει την αποχώρησή του από τον αθλητισμό ο Θοδωρής Ιακωβίδης για να εκδηλωθεί ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης και να «ευαισθητοποιηθούν» οι κάθε λογής αρμόδιοι, είτε από τον χώρο της κυβέρνησης είτε από τις ομοσπονδίες.

Κι όμως αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Θ. Ιακωβίδης μιλούσε για τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν οι αθλητές στη χώρα μας και την εγκατάλειψή τους από την Πολιτεία.  

Ούτε αυτός είναι ο μόνος που έστελνε ισχυρά σήματα. 

Ενας άλλος «χρυσός» αθλητής μας, ο Λευτέρης Πετρούνιας, επιστρέφοντας προ ολίγων μηνών με ένα νέο μετάλλιο από την Ελβετία, είχε καταγγείλει ότι «είμαστε εφτά μήνες απλήρωτοι».  

Και μόλις προχθές ο Στέφανος Ντούσκος, που έτρωγε παγάκια για να ξεχάσει την πείνα του και στέφθηκε χρυσός ολυμπιονίκης στην κωπηλασία, ήρθε να συμπληρώσει ότι «από την Πολιτεία δεν είχα καμιά στήριξη».

Ας μην παρασυρόμαστε από τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν και τις ψεύτικες «συγγνώμες» που εκστομίζουν τα τελευταία εικοσιτετράωρα οι ανευθυνοϋπεύθυνοι για λόγους πρωτίστως επικοινωνιακούς. Μέχρι να κοπάσει η αντάρα. Αν ήθελαν να τους πάρουμε έστω και κατ’ ελάχιστον στα σοβαρά, θα έπρεπε κάποιος εξ αυτών -εάν όχι όλοι- να έχει παραιτηθεί. Και αφού δεν παραιτήθηκε κανείς, κάποιος ανώτερος να τους είχε αποπέμψει.

Η «ατυχία» -μα και συνάμα η μεγάλη ευλογία- των παλικαριών αυτών είναι ότι εκτός από μεγάλοι αθλητές έχουν μέσα τους και ψυχή. Έχουν Ελλάδα, έχουν πίστη, έχουν αυταπάρνηση.  

«Λευτεριά στην Κύπρο» συνήθιζε να λέει -για να ακούγεται στα πέρατα της γης- ο Ιακωβίδης, όταν ολοκλήρωνε τις προσπάθειές του. Το εθνόσημο στο στήθος του φιλούσε ο Πετρούνιας στο Τόκιο την ώρα που η ΕΡΤ δεν μετέδιδε (!) την ηρωική προσπάθειά του. Κι ο Ντούσκος, μόλις κέρδισε το χρυσό, εξομολογήθηκε: «Ηταν δώρο Θεού. Στα τελευταία 500 μέτρα μίλαγα με τον Θεό. Θεέ μου, οι δυνάμεις μου τελείωσαν, το αφήνω πάνω σου».

Ε, λοιπόν, η καθημαγμένη και ταλαιπωρημένη Ελλάδα έχει μέλλον

Προώρισται να ζήσει και θα ζήσει

Και το μέλλον της βρίσκεται στα πρόσωπα αυτών των παιδιών και σε όσα άλλα (πάρα πολλά) τους μοιάζουν. 

Δεν είναι celebrities, δεν μετράνε τα μηδενικά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, δεν κάνουν πάρτι στα σαλέ του εξωτερικού.  

Στην αρχαία Ελλάδα γκρέμιζαν τα τείχη της πόλης για να υποδεχτούν τους ολυμπιονίκες.  

Η σημερινή τούς πληγώνει. Αλλά...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟ-ΠΑΣΟΚο-ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι δημοφιλείς να κρίνουν τους ικανούς;

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Αν κάτι, από τις μεταρρυθμίσεις που εισάγει το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, ενοχλεί περισσότερο την πρόεδρο Φώφη Γεννηματά είναι ότι καταργεί τη συμμετοχή των αιρετών στα συμβούλια επιλογής. Αυτό το κατάλαβα καλά από την, ως συνήθως, θυμωμένη ομιλία της στη Βουλή. Κατάλαβα, επίσης, γιατί την ενοχλεί τόσο βαθιά. Το συγκεκριμένο μέτρο θέτει τους συνδικαλιστές εκτός των οργάνων που επιλέγουν τους προϊσταμένους – την υπαλληλική ιεραρχία του υπουργείου δηλαδή. Ετσι το κριτήριο της αξίας έρχεται να υποκαταστήσει το κριτήριο της πολιτικής έγκρισης. Το σύστημα γίνεται περισσότερο αξιοκρατικό και ο κομματισμός υποχωρεί.

Η πρόεδρος ενοχλείται, επειδή το πλήγμα έρχεται στον πυρήνα των χιλιοτραγουδισμένων κατακτήσεων της ελληνικής δεκαετίας του 1980, της οποίας η ίδια είναι η άγρυπνη θεματοφύλαξ, η αποκλειστική κατά τον νόμο εκπρόσωπος και η ζωντανή μαρτυρία της. Με τον αποκλεισμό των αιρετών από τη λήψη τέτοιων αποφάσεων, θίγεται η θεσμοθέτηση του κομματισμού στην οργάνωση της δημόσιας Παιδείας, την οποία εισήγαγε το ΠΑΣΟΚ και ευπειθώς ακολούθησαν όλοι οι μιμητές του, κάθε αποχρώσεως.  

Θίγεται ο κομματισμός, τον οποίο κατ’ ευφημισμόν ονομάζαμε «εκδημοκρατισμό», επειδή η κατανομή της επιρροής γινόταν επί τη βάσει της εκλογικής δύναμης των κομμάτων στις συνδικαλιστικές αρχαιρεσίες.

Ας παραβλέψουμε όμως ότι οι αιρετοί εν προκειμένω είναι οι πολιτικά αρεστοί. Από πού και ως πού οι αρεστοί, οι δημοφιλείς, οι αγαπητοί – ας τους πει ο καθένας όπως θέλει – δικαιούνται να κρίνουν τους ικανούς;  

Τι σχέση έχει η δημοτικότητα με την ικανότητα; 

Νομίζω ότι αν θυμηθούμε την εικόνα της πολιτικής ζωής, κατά την τελευταία εικοσαετία περίπου, έχουμε αμέσως την απάντηση: ουδεμία – ειδάλλως, η Βουλή θα συγκέντρωνε την αφρόκρεμα των ικανών ανθρώπων της χώρας. 

Γιατί, λοιπόν, να επιτρέπεται στους δημοφιλείς (αιρετούς) να κρίνουν τους ικανούς; Τι είδους σύστημα προκύπτει από τέτοιες αρχές;

Το σύστημα που ίσχυε μέχρι προσφάτως, εξαιτίας της ανυπαρξίας ελάχιστης βάσης για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια, είναι η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα. Το πληθωριστικό σύστημα των δήθεν πανεπιστημίων, των δήθεν καθηγητών και των δήθεν φοιτητών.  

Διότι, αν η δημοτικότητα είναι αξία ανώτερη της ικανότητας (εφόσον αιρετοί κρίνουν τους ικανούς), τότε η ικανότητα δεν μπορεί να στέκεται εμπόδιο στις επιθυμίες των πολλών. Δηλαδή, γιούργια, γιούργια στον ταβλά με τα κουλούρια και όλοι μέσα! (Με προσοχή όμως, παιδιά, για να μην ποδοπατηθούμε…) Να υπάρχει για τον καθένα, ανεξαρτήτως ικανότητας, μια θέση σε κάτι το οποίο το ελληνικό κράτος μεγαλόψυχα θα αναγνωρίζει ως πανεπιστήμιο, μαζί με τα συμπαρομαρτούντα «επαγγελματικά δικαιώματα» (δηλαδή, την πρόσληψη στο Δημόσιο) στους αποφοίτους του. Μία πανάκριβη κοροϊδία, με άλλα λόγια – τέτοιο σύστημα οικοδομείται πάνω στην αρχή της δημοτικότητας.

Γιατί κοροϊδία είναι, αν λάβουμε υπ’ όψιν...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δεν αντέχουμε να χάσουμε άλλα χρόνια


Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Δύο «κόσμοι» συγκρούονται με επίκεντρο την εκπαίδευση. Δεν συμβαίνει μόνο τώρα, είναι κάτι που έχουμε ξαναζήσει στην ελληνική κοινωνία πριν από 40 χρόνια. Και όπως πάντα, αυτές οι συγκρούσεις περνούν από διάφορους κύκλους.  

Οι οπαδοί της μιας άποψης θέλουν να κατεβάσουν όσο πιο χαμηλά μπορούν τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Θεωρούν την αξιολόγηση ανάθεμα, αντιμετωπίζουν την εκπαίδευση σαν μια κλασική δημόσια υπηρεσία παλαιού τύπου και δίνουν μάχη για να μην αλλάξει το στάτους κβο. Κάποια στιγμή κατάφεραν να επιβάλουν τον ζουρλομανδύα της μετριοκρατίας και της ισοπέδωσης και στην ιδιωτική εκπαίδευση, απαγορεύοντας σχεδόν την αξιολόγηση ή την απόλυση ανεπαρκών καθηγητών.  

Μέσα στο τσουνάμι έγιναν εγκλήματα. Καταργήθηκαν, για παράδειγμα, τα Πειραματικά και Πρότυπα Σχολεία με το παράλογο επιχείρημα ότι εντείνουν τις ανισότητες. Ποια; Τα δημόσια σχολεία που ενθάρρυναν τα παιδιά που δεν είχαν τα μέσα να πάνε σε ιδιωτικό σχολείο να αναπτύξουν τις ικανότητές τους και να διαπρέψουν. Δεν έπρεπε όμως τίποτα να ξεχωρίζει.

Το τσουνάμι του λαϊκισμού δεν άφησε τίποτε ανέπαφο στην εκπαίδευση. Ακόμη και ιδιωτικά σχολεία με μεγάλη παράδοση κατρακύλησαν στο μονοπάτι της ρουσφετολογίας, των συμβιβασμών και της μετριότητας. Ο λαϊκισμός βρήκε το ταίρι του στον νεοελληνικό νεοπλουτισμό της αρπαχτής. Και οι δύο μαζί γκρέμισαν ό,τι χτιζόταν επί δεκαετίες, με μανία.

Οι κοινωνίες προχωρούν, αλλάζουν. Προφανώς. Κανείς δεν νοσταλγεί τον δάσκαλο με τον χάρακα και το εκκρεμές που έπρεπε να πάει από την άλλη μπάντα για να ξαναέλθει κάποια ώρα στο κέντρο.

Μόνο που χάσαμε πολλά, για πάρα πολλά χρόνια. Γενιές μαθητών έχουν βγει από το εκπαιδευτικό σύστημα με έναν καταστροφικό συνδυασμό ανέφικτων προσδοκιών και πολύ χαμηλών δεξιοτήτων για τις ανάγκες της εποχής μας. Είναι άδικο για τα ίδια τα παιδιά.

Τώρα κάτι φαίνεται να αλλάζει. Προχωράμε βήματα μπροστά, έστω και με συμβιβασμούς, ενίοτε και με ημίμετρα. 

Η Ελλάδα δεν θα ξεκολλήσει ποτέ αν δεν βελτιώσει την εκπαίδευση των παιδιών της. 

Οι οπαδοί του βολέματος δίνουν τις μάχες τους. Πολιτικά τους βολεύει να μην αλλάξει τίποτα. 

Από τη μία, προστατεύουν τους «πελάτες» τους που τρέμουν την αξιολόγηση και τον ανταγωνισμό.  

Από την άλλη...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δύο – τρία χρόνια ευφορίας ή πραγματική ανάπτυξη;..


Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ

 Λεφτά, λοιπόν, υπάρχουν. Μέσα στα επόμενα δύο – τρία χρόνια θα πρέπει να αξιοποιηθούν οι πόροι του ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης, τα γνωστά 32,5 δισ. ευρώ, τα οποία, μαζί με τα ιδιωτικά κεφάλαια που θα προσελκύσουν, θα σχηματίσουν ένα χρηματοδοτικό πακέτο της τάξης των 57 δισ. Σε αυτά θα προστεθεί το ΕΣΠΑ 2021-27 που (με τα 5,3 δισ. ευρώ της εθνικής συμμετοχής) φτάνει στα 26,1 δισ. και, μαζί με την προβλεπόμενη ιδιωτική συμμετοχή, θα σχηματίσει ένα χρηματοδοτικό πακέτο της τάξης των 34 δισ. ευρώ. Μέσα στα λίγα επόμενα χρόνια, σε μια οικονομία που έχει επενδυτικό κενό περίπου 100 δισ. ευρώ, μπορεί να διοχετευτούν πάνω από 90 δισ. ευρώ. Κι όχι μόνο.

Θα ήταν λογικό να προστεθεί σε αυτά κι ένα μέρος από τα 19,3 δισ. ευρώ που θα λάβει η χώρα μας τα επόμενα χρόνια, μέχρι το 2027, μέσω της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ). Βεβαίως, ό,τι κι αν λέγεται, ένα μέρος τους θα πάει σε εισοδηματικές ενισχύσεις (ας μην ξεχνιόμαστε, το μισό ετήσιο εισόδημα του Ελληνα αγρότη είναι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις…). Ωστόσο και από αυτά τα 19,3 δισ. μπορεί να μείνει ένα εντονότερο αναπτυξιακό αποτύπωμα, καθώς το κέντρο βάρους της νέας ΚΑΠ μετατοπίζεται από την απλή ενίσχυση του αγροτικού εισοδήματος στη στήριξη της παραμονής στην επαρχία, σε συνδυασμό με την παραγωγή δημόσιων αγαθών – περιβάλλον, ασφάλεια τροφίμων κ.λπ.

Από χέρι, λοιπόν, περίπου 110 δισ. ευρώ θα πέσουν στην ελληνική οικονομία μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια. Οι προκλήσεις είναι μεγάλες.

Από τις πιο «τεχνικές», όπως αυτή που προκύπτει επειδή ο όγκος των κεφαλαίων του ΕΣΠΑ και του Ταμείου Ανάκαμψης θα διοχετευτούν σε πολιτικές και δράσεις που είναι παρεμφερείς ή ταυτίζονται, με συνέπεια να υπάρχει κίνδυνος επικαλύψεων και, τελικά, σπατάλης πόρων.  

Εως τις πιο πολιτικές: Θα μπορέσουν ο κρατικός και ο ιδιωτικός τομέας να προλάβουν να απορροφήσουν τους πόρους με τρόπους που θα πιάνουν τόπο, σε προγράμματα, έργα, δράσεις που θα αναβαθμίζουν την ποιότητα της κρατικής παρέμβασης, την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων με κριτήρια βιωσιμότητας, τις ικανότητες του ανθρώπινου δυναμικού; Στο τέλος της ημέρας θα έχει αναπτυχθεί ένα διαφορετικό παραγωγικό πρότυπο ή θα διαιωνίζεται η βασιλεία του σημερινού, παρασιτικού μοντέλου;..

Το καλό σενάριο είναι να αλλάξει η χώρα τροχιά, η ελληνική κοινωνία να εκσυγχρονιστεί και να γίνει πιο δίκαιη, η ελληνική οικονομία να κερδίσει μια νέα, αναβαθμισμένη θέση στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Το κακό σενάριο είναι να ξοδευτούν αυτοί οι πόροι χωρίς να λυθούν χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα και χωρίς να ανατραπούν οι κακές παραδόσεις της συναλλαγής και των πελατειακών σχέσεων. Να περάσουμε, δηλαδή, δύο – τρία χρόνια (περίπου τόσα, όσο θα γίνεται η κατανομή των 110 δισ.) σε κλίμα επίπλαστης ευφορίας, με συνοδευτικές φούσκες στα ακίνητα, ίσως αργότερα και στο Χρηματιστήριο, με την οικονομική μεγέθυνση να αφήνει πολλούς απέξω, να μη διαχέονται τα οφέλη της ευρύτερα και οι ανισότητες να διευρύνονται. Οικονομική μεγέθυνση δεν συνεπάγεται αυτομάτως μείωση των ανισοτήτων, πολλές φορές και ιδιαίτερα βραχυ- και μεσοπρόθεσμα μπορεί να συντείνει στη διεύρυνσή τους. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Είναι πολύ διαφορετικό και με τελείως διαφορετικά αποτελέσματα αν ένας ρυθμός μεγέθυνσης προκληθεί από την επενδυτική/επιχειρηματική δραστηριότητα πολύ λίγων μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, με σχετικά περιορισμένη κινητοποίηση εσωτερικών πόρων και με υψηλές εισαγωγές, και διαφορετικό αν...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δικαιοσύνης τύφλα!

 


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΡΑΛΟΓΛΟΥ

 Είναι ή δεν είναι τυφλή η δικαιοσύνη; Πώς να δει τις πάνω από 800.000 παγωμένες υποθέσεις. Ούτε και τα ονόματα των υπευθύνων βλέπει. Τι να σου κάνει...

Το λέμε μόνο για να μη ξεχνιόμαστε χαμένοι στα Βαλκάνια… Στην Αμερική,  "Τον Τράμπ τον δίκασαν ενώ ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ".

Τι να κάνουμε εμείς στο απόμακρο Ελλαδιστάν; 

Τι μπορούμε να κάνουμε. Εμείς ακόμη ψάχνουμε να βρούμε τα ονόματα των υπεύθυνων δικαστικών (ίσως και διευθύνσεις..., πού ξέρεις) για τις καθυστερήσεις εκδίκασης υποθέσεων, έως και 27 χρόνια (!!). Το έδειξαν οι έρευνες για τα "βραχυκυκλώματα" .

Στήνουμε όμως σενάρια. Σενάρια ανασκευής του γνωστού και χιλιοπαιγμένου "έργου" με τίτλο (κλεμμένος από ελληνική ταινία) "η δικαιοσύνη στο απόσπασμα" . Πρωταγωνιστές οι δικηγόροι του τόπου και ο Άρειος Πάγος.

Το "σενάριο" γνωστό. Στη "σκηνοθεσία" είναι τα δύσκολα. Πρέπει να βρεθεί τρόπος να φανεί πως η Δικαιοσύνη ξαφνιάστηκε και αντέδρασε στο χάος των μηχανισμών εκδίκασης υποθέσεων (με "μαύρη τρύπα" μεγάλης "καταβρόχθισης" το Συμβούλιο της Επικρατείας). Παράλληλα όμως (κατά τη δική μου ερμηνεία του σεναρίου) με σεβασμό στις συντεχνιακές αρχές πρέπει να κουκουλωθούν τα πάντα και να πάμε παρακάτω.

Παρακάτω,  μέχρι να τελειώσει και αυτή η "ανασκευή" της παμπάλαιας "παράστασης" με την δήθεν "αγωνία" της Πολιτείας στα δικαιώματα των φορολογούμενων, που πληρώνουν μισθούς και έξοδα για να αποδίδεται η δικαιοσύνη στην Πολιτεία τους...

Στο ξεκίνημα της παράστασης εμφανίζονται αναμαλλιασμένοι και αγανακτισμένοι δικηγόροι στα γραφεία του Αρείου Πάγου του Ελλαδιστάν. Κρατούν χαρτιά, σημειώσεις και δείχνουν πως θα τα κάνουν όλα άνω κάτω αν δεν λυθεί το πρόβλημα με τις καθυστερήσεις στους μηχανισμούς εκδίκασης προσφυγών και κάθε είδους υποθέσεων.

Τους ακούμε να λένε, με βροντερές φωνές "Το πρόβλημα των καθυστερήσεων στην απονομή της Δικαιοσύνης είναι υπαρκτό εδώ και χρόνια. Το 2015 εκκρεμούσαν περίπου 800.000 υποθέσεις. Από το 1997 μέχρι σήμερα, τη χώρα μας την έχει καταδικάσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για περισσότερες από 360 υποθέσεις, υπερβολικών καθυστερήσεων".

Στην επόμενη "σκηνή" ο Άρειος Πάγος ταράζεται. Πού να φανταστεί ότι συμβαίνουν αυτά στο Ελλάδιστάν. Μια χώρα που έχει δείξει να υπηρετεί όσο πιστά μπορεί και τη σοβιετία.

Ο Άρειος Πάγος πάει να "λιώσει" μπροστά στην ταραχή των δικηγόρων...

Βγάζει χαρτί και μολύβι και γράφει σε όλες τις βαθμίδες των δικαστικών "Προκειμένου να βελτιωθούν οι συνθήκες απονομής της πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης, γεγονός που επιβάλλεται χάριν του κύρους της χώρας μας ως προς τον σημαντικό αυτό τομέα έναντι των λοιπών κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σας ζητώ, θεωρώντας δεδομένη την κατανόηση σας, το ταχύτερο δυνατόν, με σχετικό έγγραφό σας, να γνωστοποιήσετε: Τα ονοματεπώνυμα των Ειρηνοδικών, Παρέδρων, Πρωτοδικών, Προέδρων Πρωτοδικών και Εφετών, που υπηρετούν στην περιφέρειά σας, και οι οποίοι καθυστερούν να δημοσιεύσουν αποφάσεις και να συντάξουν σκεπτικά" .

Και από την "επίθεση" του Αρείου Πάγου στους δικαστικούς πάμε στους "κομπάρσους" .

Θα τους δούμε να παίζουν τον ρόλο του λαού. Από τον απλό πολίτη, τον εργαζόμενο και συνταξιούχο μέχρι τον επαγγελματία, τον επιχειρηματία και τον επενδυτή.

Αναρωτιέται λοιπόν ο λαός ως "κομπάρσος". Τι συμβαίνει; Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους οι δικαστικοί; Δεν ξέρουν πού, πώς και γιατί "παγώνουν" οι προσφυγές και οι υποθέσεις;

Τα νούμερα με τις 800.000 παγωμένες δικαστικές υποθέσεις και τα 10-20 χρόνια εκδίκασης υποθέσεων ακόμη και λαθρεμπορίου καυσίμων (σχεδόν επίσημος τομέας της οικονομίας μας) είναι άγνωστα στον Άρειο Πάγο;

Και αν είναι άγνωστα στον Άρειο Πάγο (συνεχίζουν να ρωτούν οι "κομπάρσοι") πόσο χρόνο θα πάρει να τα μάθει,  αν σημειώσουμε ότι οι δικαστικοί θέλουν 4-5 χρόνια για να ανοίξουν φακέλους με υποθέσεις (όπως λένε και οι δικηγόροι που είναι εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης).

Πάμε και στους άλλους "κομπάρσους". Στο βάθος της "σκηνής" η κυβέρνηση ψελλίζει σχέδια μεταρρύθμισης και για τη δικαιοσύνη Και η αντιπολίτευση βρυχάται... μεν,  για το πρόβλημα, αλλά δίνει τον λόγο της ότι, έτσι και έλθει στην εξουσία, θα ανατρέψει όποια μεταρρύθμιση κάνει η κυβέρνηση στη δικαιοσύνη.

Αυτά δεν είναι απλά χθεσινά γεγονότα
. Συμβαίνουν...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Να πώς ξοδεύονται, φορολογούμενε, τα λεφτά σου!

 

Γράφει ο Θάνος Τζήμερος

Το παρακάτω δημόσιο έγγραφο πρέπει να το διαβάσει κάθε Έλληνας.  

Υπάρχει, βεβαίως, ένα σημαντικό πρόβλημα: δεν διαβάζεται! Δεν υπάρχει ούτε ένας πολίτης – βάζω και στοίχημα – που να έχει τον χρόνο και την ψυχική αντοχή στα όρια του μαζοχισμού, για να διερευνήσει ένα σήριαλ ανευθυνότητας 8 ετών των δημόσιων φορέων: Περιφέρειας Αττικής, Αρχαιολογικής Yπηρεσίας, Δήμου Σαρωνικού, ΕΥΔΑΠ, που αποτυπώνεται σε μια ογκωδέστατη αλληλογραφία μεταξύ τους και με τον ανάδοχο ενός σημαντικού έργου, τον οποίον, αφού του ανέθεσαν το έργο, δεν τον άφηναν να το προχωρήσει.  

Δείχνει όμως ανάγλυφα τι σημαίνει failed state, κράτος που είναι αδύνατον να λειτουργήσει κι ο Θεός ο ίδιος να γίνει πρωθυπουργός, όσο διατηρείται το θεσμικό μπάχαλο, η διάχυση αρμοδιοτήτων, οι “συνυπεύθυνοι” φορείς και κυρίως η πλήρης ατιμωρησία όταν ένας δημόσιος φορέας αντί να απαντήσει σε 10 μέρες απαντάει σε 10 μήνες ή ποτέ κι αντί να ολοκληρώσει ένα έργο σε 5 μήνες, περνάν 5 χρόνια και το αφήνει να χάσκει ανολοκλήρωτο. Κι όταν ο ιδιώτης προσφύγει στα δικαστήρια εναντίον του Δημοσίου, το πρόστιμο το πληρώνεις εσύ, φορολογούμενε.

Προχθές λοιπόν, Τετάρτη 28 Ιουλίου, συζητούσαμε στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, εν μέσω καύσωνα, την καταβολή 1.000.000 ευρώ ως αποζημίωση (δικά σου λεφτά, φορολογούμενε), με εξωδικαστικό συμβιβασμό, σε μια ιδιωτική εταιρεία που ταλαιπωρήθηκε από το Δημόσιο, για να σταματήσουν οι δικαστικοί αγώνες εναντίον της Περιφέρειας Αττικής, που, ως αναθέσασα το έργο, είναι ο αντισυμβαλλόμενος.

Η παράνοια του Δημοσίου, περιληπτικά:

Το έργο ήταν η «ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗ ΟΜΒΡΙΩΝ ΑΝΑΒΥΣΣΟΥ, ΤΜΗΜΑ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΕΠΕΚΤΑΣΗΣ Α ́ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΑΝΑΒΥΣΣΟΥ», με προϋπολογισμό μελέτης δημοπράτησης 17.300.000 ευρώ. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από τα προγράμματα ΕΣΠΑ 2007-2013 και ΕΣΠΑ 2014-2020 ΠΕΠ ΑΤΤΙΚΗΣ. Ανάδοχος αναδείχθηκε η εταιρεία ΠΡΙΣΜΑ ΔΟΜΗ Α.Τ.Ε., μετά από δημόσιο διαγωνισμό, η οποία προσέφερε έκπτωση 35,53%. Η σύμβαση υπογράφτηκε στις 13.11.2013 με χρόνο ολοκλήρωσης 18 μήνες. Δηλαδή στις 12.05.2015 το έργο θα είχε παραδοθεί.

Κι εδώ αρχίζει το σήριαλ που θα διαβάσετε, αν έχετε την αντοχή, παρακάτω. 

Στην περιοχή που θα έπρεπε να γίνουν οι εργασίες έκανε εκσκαφή η Αρχαιολογική Υπηρεσία, με τον γνωστό ρυθμό που κάνει εκσκαφή η Αρχαιολογική Υπηρεσία. Δεν το ήξερε αυτό η Περιφέρεια; 

Δεν είχε επικοινωνήσει πριν την υπογραφή της σύμβασης με την Αρχαιολογική Υπηρεσία (Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής), να τους ρωτήσει πότε σκοπεύουν να ολοκληρώσουν την εκσκαφή; Επικοινώνησε και πήρε τη διαβεβαίωση πώς τα έργα θα τελείωναν, αλλά η Αρχαιολογική Υπηρεσία αδιαφόρησε;  

Άγνωστο. Αν έχεις την υπομονή, αγαπητέ αναγνώστη, ψάξ’ το περισσότερο. Εγώ δεν την είχα.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό.  

Σ’ εκείνη την περιοχή θα έπρεπε να έχουν γίνει εργασίες εφαρμογής του νέου ρυμοτομικού σχεδίου από τον Δήμο Σαρωνικού, ο οποίος δεν τις έκανε, επικαλούμενος ότι έπρεπε να προηγηθούν εργασίες μετατόπισης αγωγού της ΕΥΔΑΠ, που ούτε αυτή τις έκανε! 

Έτσι, η μία παράταση διαδεχόταν την άλλη, μαζί με τη διαβεβαίωση της Περιφέρειας στον ανάδοχο ότι, όπου νάναι, θα τελειώσουν τα προαπαιτούμενα για να πιάσει δουλειά.  

Όμως, τα προαπαιτούμενα ουδέποτε τελείωσαν.  

Βεβαίως, όλο αυτό το διάστημα, ο ανάδοχος είχε προσλάβει κόσμο και είχε μισθώσει μηχανήματα τα οποία καθόντουσαν και περίμεναν Περιφέρεια, Αρχαιολογική Υπηρεσία, Δήμο Σαρωνικού και ΕΥΔΑΠ να τσακώνονται μεταξύ τους. Ο ανάδοχος έστελνε επιστολές και έκανε ενέργειες νομικού χαρακτήρα στους αρμόδιους, που τον “έγραφαν” κανονικά (οι νομικές εκφράσεις είναι “η ανωτέρω ένσταση του αναδόχου απορρίφθηκε σιωπηρά μετά την παρέλευση διμήνου, χωρίς την έκδοση σχετικής απόφασης από την Προϊσταμένη Αρχή”́ & “τεκμαιρόμενης σιωπηρής απόρριψης της Αίτησης Θεραπείας από τον Υπουργό”) μέχρι που πήγε στα δικαστήρια ζητώντας αποζημίωση.  

Άρχισε νέο δικαστικό σήριαλ με τα ποσά της αποζημίωσης να ανεβαίνουν και φτάσαμε σήμερα, το ποσό της διεκδικούμενης αποζημίωσης να έχει φτάσει στο 1.714.367,79 € πλέον τόκων και δικαστικών εξόδων, οπότε συνεννοήθηκαν μεταξύ τους οι δικηγόροι και είπαν στην περιφέρεια Αττικής, δηλαδή σε σένα, φορολογούμενε: “δεν δίνετε 1 εκατομμύριο ευρώ να τελειώνουμε;”  

Κι εμείς, οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι, χθες συζητήσαμε το θέμα δεδομένου ότι τα στοιχεία ήταν συντριπτικά κατά του Δημοσίου και όταν θα τελεσιδικούσε η υπόθεση, η αποζημίωση θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη.

Για να είμαι δίκαιος, η Περιφέρεια Αττικής, είχε την μικρότερη ευθύνη σε όλο αυτό. Τα χρόνια του σήριαλ προσπαθούσε να “συντονίσει” τους εμπλεκόμενους φορείς, επί ματαίω. Έστελνε επιστολές στον Δήμο Σαρωνικού, ο οποίος ενημέρωνε ότι “θα προχωρήσει σύντομα στις απαιτούμενες εργασίες για την καθαίρεση των ρυμοτομούμενων επικείμενων και την απόδοση των αντίστοιχων εδαφικών τμημάτων εντός του εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου Α ́ κατοικίας Αναβύσσου και με άμεση προτεραιότητα στις οδούς που αφορούν στο έργο». (Απαντητική Επιστολή υπ’ αρ. 5116/19-4-2017 Δ. Σαρωνικού). Όμως έργα δεν έκανε. Η Περιφέρεια καλούσε τον Δήμο σε συνάντηση εργασίας αλλά δεν εμφανιζόταν κανένας! Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Αν. Αττικής ενημέρωσε μόλις στις 27-7-17 ότι ολοκληρώθηκε η αποδόμηση των αρχαιοτήτων και οι ανασκαφικές εργασίες. Το ανασκαφέν τμήμα όλα αυτά τα χρόνια ήταν συνολικά… 62 μέτρα της οδού Μ. Ασίας!

Γιατί συμβαίνουν αυτά;  

Διότι το Δημόσιο είναι χτισμένο στην παράλογη λογική όχι της ιεραρχίας αλλά της “συναλληλίας και συνεργασίας”, μια αποκλειστικά ελληνική πατέντα, μοναδική στο σύμπαν. Επειδή απεχθανόμαστε τις έννοιες “προϊστάμενος” και “υφιστάμενος”, γιατί είναι… αυταρχικές, τους κάνουμε όλους μια παρεούλα, με την ευχή “άντε βρε παιδιά, βρείτε τα”. Φυσικά, ουδέποτε τα βρίσκουν κι επειδή κανένας δεν μπορεί ούτε να διατάξει ούτε να τιμωρήσει, ούτε, πολύ περισσότερο, να απολύσει κανέναν στο Ελληνικό Δημόσιο, τα έργα ολοκληρώνονται αν βρεθούν 58 πλανήτες σε συναστρία. 

Έτσι, αγαπητέ φορολογούμενε, είσαι και κερατάς και δαρμένος. Πληρώνεις πανάκριβα για κάκιστες υπηρεσίες, με τα περισσότερα λεφτά να είναι φύρα. Δεν είναι μόνο οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται σε ιδιώτες λόγω της αβελτηρίας του Δημοσίου, είναι και το τεράστιο διαχειριστικό κόστος όλης αυτής της παράνοιας. Πόσοι άνθρωποι απασχολήθηκαν, πόσες υπαλληλοώρες καταναλώθηκαν για την τερατώδη χαρτούρα που ακολουθεί στο έγγραφο που έχει αναρτηθεί στη Διαύγεια; Πόσο κόστισε αυτό και στον ιδιώτη ο οποίος ανέλαβε κάτι που χρειάζεται μπουλντόζες και μαστόρια και βρέθηκε να είναι από το πρωί μέχρι το βράδυ στα δικαστήρια ξοδεύοντας σε δικηγόρους; Δεν είναι η εξαίρεση αυτή η υπόθεση, είναι ο κανόνας! 

Όλα τα έργα στο Δημόσιο έτσι (δεν) γίνονται. 

Αυτό είναι το κόστος της ελληνικής γραφειοκρατίας το οποίο θα εξακολουθήσεις να πληρώνεις, όσο οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν θέλουν ή δεν ξέρουν ή φοβούνται να κάνουν τις δομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα. 

Δεν είναι πολλές, αλλά απειλούν τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας του δημόσιου τέρατος, αιρετούς και υπηρεσιακούς, που φυσικά τις πολεμούν λυσσαλέα:

1. Προσωποποίηση ευθύνης, περιγραφή θέσης εργασίας και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα: υπεύθυνος ο Γιάννης Ιωάννου να παραδώσει το έργο στις 18 Μαΐου 2015. Για κάθε μέρα υπερημερίας, ρήτρα 500 ευρώ.

2. Διοικητική δομή, με ιεραρχία παντού. Ο project leader του έργου να είναι προϊστάμενος όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιών.

3. Η Περιφέρεια να είναι προϊστάμενη αρχή των Δήμων και να μπορεί να επιβάλει πρόστιμα τα οποία θα καταλογίζονται σε πρόσωπα, όχι σε υπηρεσίες δηλαδή στον φορολογούμενο.

4. Σε κάθε διοικητική βαθμίδα, ευθύνες, δικαιοδοσίες και πόροι να βρίσκονται σε ευθεία αναλογία.

5. Κάθε βαθμός διοίκησης να έχει τους δικούς του
πόρους για τη διαχείριση των οποίων θα δίνει λογαριασμό κατευθείαν στους πολίτες.


Αν δεν συμβούν αυτά, τα λεφτά σου, φορολογούμενε, θα ξοδεύονται με τον τρόπο που θα διαβάσεις παρακάτω. 

 Ρίξε τουλάχιστον μια διαγώνια – και εναγώνια – ματιά σε ένα σαδιστικό και ανορθόγραφο κείμενο (διατήρησα την ορθογραφία του πρωτοτύπου). 

Αξίζει τον κόπο, για να καταλάβεις τι σημαίνει Δημόσιο. 

Εσύ δεν ζεις αυτή την παράνοια εκ των έσω, όπως τη ζω εγώ 7 χρόνια τώρα, και νομίζεις πως αν ψηφίσεις τον Χ, Ψ καλόν άνθρωπο, τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, με τις κρατικές δομές να παραμένουν ίδιες. 

Λάθος! Δεν είναι θέμα ανθρώπων, ξαναλέω. Αυτό το μοντέλο θέλει ανατίναξη και χτίσιμο από την αρχή. (Παρέλειψα τα εντελώς υπηρεσιακά, κρατώντας το επικό story. Αν θες να τα βρεις όλα, είναι στη Διαύγεια με ΑΔΑ: ΨΞΜ97Λ7-6ΕΧ)

Για την ιστορία: μετά από καναδυό ώρες συζήτηση, η διοικούσα παράταξη απέσυρε το θέμα, εφαρμόζοντας τη διαχρονική ελληνική πολιτική συνταγή: άσ’ το γι’ αργότερα. Κανένας δεν έπαθε τίποτε στο Ελληνικό Δημόσιο πετώντας το μπαλάκι στον επόμενο.

Ιδού η υπόθεση:

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΟΒΙΕΤΟΛΑΓΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ελληνική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία


Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά είναι μία ιστορική, κάποτε κραταιά αλλά και πολύπαθη επιχείρησ
η. Είτε σε χέρια ιδιωτών, είτε σε αυτά του δημοσίου έχει περάσει από... χίλια σαράντα κύματα και έχει "φορτώσει" τον Έλληνα φορολογούμενο με δεκάδες δισ. ζημιών, αποζημιώσεων κ.λπ.

Πριν κάποιες δεκαετίες θεωρούνταν και ήταν μία από τις καλύτερες εταιρείες του κλάδου της παγκόσμια. Εξαιρετικά κακοί χειρισμοί από ανίκανο management, κάκιστες συγκυρίες αλλά και (κυρίως) εξαιρετικά μεγάλες και παράλογες συνδικαλιστικές απαιτήσεις, την οδήγησαν σε αμέτρητες ζημιογόνες χρήσεις, εν τοις πράγμασι χρεοκοπίες και, τελικά, στην απόλυτη απαξία. Με μοναδικά επί της ουσίας θύματα διαχρονικά, τους εργαζόμενους και τους φορολογούμενους.

Πριν λίγες ημέρες φάνηκε να υπάρχει ένα ορατό τέλος στις πολύχρονες περιπέτειες για τη δύσμοιρη επιχείρηση και ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων. Ο εφοπλιστής Γεώργιος Προκοπίου, με προσωπική περιουσία που ξεπερνά τα $2 δισεκατομμύρια, κέρδισε τον σχετικό διαγωνισμό και έδειξε να έχει μεγαλεπήβολα σχέδια για το μέλλον των ναυπηγείων.  Σχέδια τα οποία, με βάση τη μακρόχρονη καριέρα του, έχουν σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας.

Αμ δε! Εδώ είναι Ελληνική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, δεν είναι παίξε γέλασε! Μέσα σε ελάχιστες ημέρες από την ανακοίνωση του αποτελέσματος του διαγωνισμού, ο δήμος Χαϊδαρίου "ανακάλυψε" πως είχε διεκδικήσεις στην παραλία όπου υπάρχουν οι εγκαταστάσεις μίας δεξαμενής  ναυπήγησης και επισκευών (Νο4) και μάθαμε πως σκοπεύει να προσφύγει στη Δικαιοσύνη.

Είδαμε δηλαδή να συμβαίνει ακριβώς ό,τι έχουμε ξαναδεί να συμβαίνει δεκάδες φορές, όταν σε μία περιοχή ανακοινώνεται μια σημαντική επένδυση, όταν δηλαδή οι τοπικοί άρχοντες και κομματάρχες "μυριστούν" αίμα και... ψωμί!

Εδώ και πολλές εβδομάδες συζητείται το θέμα του υποχρεωτικού εμβολιασμού κατά της CoViD-19 στους εκπαιδευτικούς. Λόγω του τρόπου δράσης της νόσου, τα σχολεία μπορούν ευκολότατα να μετατραπούν σε εστίες υπερμετάδοσης και είναι κρισιμότατος παράγοντας για τον έλεγχο και την καταπολέμηση της πανδημίας. Η λειτουργία τους με σχηματισμένο "τείχος ανοσίας" και από τους μαθητές/σπουδαστές και από τους εκπαιδευτικούς.

Προχθές μάθαμε ότι όσοι εκπαιδευτικοί επιθυμούν να μην εμβολιαστούν, μπορούν να το κάνουν αλλά θα πρέπει να προσκομίζουν 2 αρνητικά τεστ την εβδομάδα. Μέχρι την τελευταία στιγμή πριν την κατάθεση της σχετικής τροπολογίας, κυβερνητικά στελέχη προσπαθούσαν να πετύχουν την παροχή τουλάχιστον του ενός τεστ δωρεάν. Δηλαδή ζητούσαν να πληρώνουμε εσείς, εγώ και ο κάθε φορολογούμενος στην Ελλάδα τη διστακτικότητα, την άγνοια, τον πσεκασμό (sic) και την "επαναστατική γυμναστική" ορισμένων εκπαιδευτικών.

Από προχθές έχει ξεκινήσει στη χώρα ένα νέο κύμα καύσωνα το οποίο, σύμφωνα με τους μετεωρολόγους, αναμένεται να έχει πρωτοφανή ένταση και να διαρκέσει περί τις δέκα ημέρες.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ανακοίνωσε πως το κόμμα του προτείνει ως λύση την ανακήρυξη της  Δευτέρας 2 Αυγούστου  σε... αργία. Της Δευτέρας, ούτε καν της Τετάρτης, όταν και προβλέπεται να σημειωθούν οι μεγαλύτερες θερμοκρασίες. Βλέπετε η Τετάρτη, βρίσκεται στο μέσον της εβδομάδας και δύσκολα "κολλάει" με Παρασκευοσαββατοκύριακο και άρα δεν θα βολέψει τους... πελάτες!

Θα μπορούσα να γράψω τουλάχιστον άλλα δέκα παρεμφερή περιστατικά στους τελευταίους μήνες, τα οποία διέπονται και προέρχονται από την ίδια νοοτροπία άκρατου και ανεξέλεγκτου κρατισμού. Δεν θα το κάνω διότι δεν έχει κανένα νόημα αυτή η επανάληψη. Ας μην γελιόμαστε, όλοι ξέρουν τι  συμβαίνει και γιατί συμβαίνει...

Χρειάζεται όμως να τονιστεί σε τυχόν υπερασπιστές αυτής της νοοτροπίας ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΟΒΙΕΤΟΛΑΓΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ποσοστώσεις φύλου στα διοικητικά συμβούλια! Ο Θ. Τζήμερος μιλάει για τον ΚΡΑΤΙΣΜΟ στην ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικη ελληνική σοβιετία

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τουρκικά μηχανήματα με την εικόνα του Κεμάλ έχει βάλει η ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους σταθμούς!

 


Στο σταθμό της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στην Αθήνα (Σταθμός Λαρίσης) υπάρχει μηχάνημα αυτόματης αγοράς αντισηπτικών. Το μηχάνημα είναι τουρκικής κατασκευής και μάλιστα έχει και φωτογραφία του δικτάτορα και διώκτη των Ελλήνων, Κεμάλ Ατατούρκ στο σημείο που βάζεις κέρματα.

Ως πότε θα είμαστε ραγιάδες; Ως πότε θα τους ανεχόμαστε; Για πόσο μπαμπουΐνους μας έχουν;

Ντροπή!

Δεν φτάνει που φέρνουν τουρκικά μηχανήματα, με το μενού να μην υπάρχει στα ελληνικά, βάζουν και την φάτσα του καθάρματος για να μην ξεχνιόμαστε!

Δείτε τις φωτογραφίες: