ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ενα ανήθικο μάθημα

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

 

Η Ουνία επέτρεπε στους ορθόδοξους πληθυσμούς να ασκούν τα λατρευτικά τους καθήκοντα με τον παραδοσιακό τρόπο, αρκεί να αναγνώριζαν τον Πάπα ως κεφαλή της Εκκλησίας. Ήταν ένα είδος θρησκευτικού αποικιοκρατισμού που ενίσχυε την οικουμενικότητα του Βατικανού.  

Ο Κώστας Ζουράρις και ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι είναι οι πρώτοι ουνίτες βουλευτές. Ανήκουν σε ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, πλην όμως θα συντάσσονται και μάλιστα εξ ορισμού με τη βούληση της συμπολίτευσης. 

Όλο αυτό, αν πας να τον εξηγήσεις σε κάποιον που δεν ζει σε αυτή τη χώρα, θα δυσκολευτεί να το καταλάβει. Ενδεχομένως να μην το κατανοήσουν και οι ιθαγενείς. Ακόμα και αν ανοίξουν το στόμα από έκπληξη, ο Πρωθυπουργός θα σταθεί στοργικά από πάνω και θα ρίξει μέσα μερικά ψίχουλα.  Η υπόθεση πλέον είναι τόσο φαιδρή που σε οδηγεί στο άλλο άκρο. Δεν μπορείς καν να χαμογελάσεις.  

Ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή.  

Πρώτα ο Καμμένος έδειξε δόντια και απειλητικές προθέσεις εναντίον του πρώην εταίρου του, απειλώντας να το κάνει Κούγκι αν μείνει χωρίς Κ.Ο -υποτίθεται ότι ο Παπαχριστόπουλος θα παραιτείτο, η έδρα, σε σχήμα Α’ θέσης αεροπλάνου, θα πήγαινε στον Τέρενς Κουίκ, ο οποίος θα έκανε δήλωση ανεξαρτητοποίησης, εξαϋλώνοντας κοινοβουλευτικά τους ΑΝΕΛ.  

Αμέσως εκδηλώθηκε μία πρωτοβουλία που την έλεγες και προσπάθεια εξευμενισμού του Καμμένου. Το ίδιο το Μαξίμου επιβεβαίωνε την πρόθεσή του να αλλάξει τον Κανονισμό της Βουλής ώστε, με κάποιον τρόπο, ο Καμμένος να μη χάσει την ιδιότητα του πολιτικού αρχηγού.  

Η αντιπολίτευση μίλησε για εκβιασμό και ο κάτοχος του ηθικού πλεονεκτήματος, με μία μνημειώδη επιστολή, διέταξε τον Πρόεδρο της Βουλής να μην αλλάξει τον κανονισμό, αλλά να τον ερμηνεύσει.  

Πώς θα ερμηνευτεί ο Κανονισμός;  

Εξαρτάται από το τι θα κάνει ο Παπαχριστόπουλος. 

Αν παραιτηθεί, τότε η ερμηνεία θα λέει ότι όποιος μπήκε στη Βουλή ως πολιτικός αρχηγός, θα βγαίνει και έτσι. Το είπε άλλωστε και ο Καμμένος. Ας τους πάρουν τους βουλευτές, δεν θα του πάρουν ποτέ την ψυχή. Αλλά ποιος μπορεί να ενδιαφέρεται για την ψυχή του Καμμένου; 

Υπάρχουν όμως και άλλα αστεία. Και αστείοι.  

Ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος επρόκειτο να παραιτηθεί. Τελικώς δεν παραιτείται, αλλά ζητεί η ψήφος του να συναθροίζεται με εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα μπορεί να φτιάξει και την κουκούλα του αυτοκινήτου. Κακώς, σε αυτή τη συγκυρία το κάμπριο του πάει περισσότερο. 

Ο Σπύρος Δανέλλης έλεγε ότι θα στηρίξει την κυβέρνηση μόνο στο Μακεδονικό. Τελικώς τη στηρίζει παντού και πάντα. Μιλάμε για προοδευτική συμμαχία τώρα, όχι αστεία. 

Ο Κώστας Ζουράρις στηρίζει τα πάντα, πλην Μακεδονικού, όπου και δεν τον χρειάζονται. Και ως αντιπρόεδρος της Βουλής θα υπερασπίζεται την ομαλή λειτουργία του κοινοβουλευτισμού. 

Η Κουντουρά και ο Κόκκαλης στηρίζουν, αλλά δεν προσχωρούν στην Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ. Ενδεχομένως δεν τους θέλουν κιόλας, τουλάχιστον τώρα. 

Η Παπακώστα είναι η Παπακώστα. Πάλι καλά να λέτε γιατί, δεδομένων αυτών που βλέπουμε, δεν αποκλείεται η κυβέρνηση να σταματούσε την παραγωγή νομοθετικού έργου, επιδιδόμενη σε μία προσπάθεια να παγώσει τον χρόνο, να μετράνε οι μέρες τριπλές, να μείνει ο Τέρενς σε μία αέναη πτήση χωρίς προσγείωση. Τώρα βέβαια θα βγει ο Τζανακόπουλος να πει ότι η κυβέρνηση εξασφάλισε την κοινοβουλευτική τάξη, υπερασπιζόμενη τη σταθερότητα, προκειμένου να προωθήσει το φιλολαϊκό έργο της. 

Καλά, εντάξει. 

Η μόνη προσφορά που αυτή η συγκυρία κομίζει στο πολιτικό ακροατήριο είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τσίπρα και Βούτση υπάρχει ένα όριο στο κοινοβουλευτικό καραγκιοζιλίκι

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

 

Κάποια στιγμή και τα καλύτερα ανέκδοτα γίνονται βαρετά.

Ιδίως όταν επαναλαμβάνονται.

Η ιστορία με το θέατρο του παραλόγου στη Βουλή πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει.

Μέχρι τώρα είχαμε μια κυβέρνηση συνεργασίας ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ.

Αυτή η συνεργασία είχε τη δεδηλωμένη και κυβερνούσε.

Αυτή η συνεργασία κατέρρευσε γιατί τα δύο κόμματα διαφώνησαν σε ένα βασικό θέμα.

Τότε το ένα από τα δύο κόμματα βρήκε όσους βουλευτές χρειαζόταν και συνέχισε να έχει την πλειοψηφία.

Ως εδώ καλά.

By the book που λένε και στα χωριά του Τσακαλώτου.

Όμως, την ίδια στιγμή ο Τσίπρας είχε υποσχεθεί στον Καμμένο ότι δεν θα του διέλυε την κοινοβουλευτική ομάδα, ώστε να μπορεί να συνεχίζει να έχει τα προνόμια του αρχηγού κοινοβουλευτικής ομάδας.

Αυτό οδήγησε σε μία κατάσταση «υπαρκτού σουρεαλισμού».

Δύο βουλευτές που στηρίζουν την κυβέρνηση και ως προς τη δεδηλωμένη ανήκουν στην συμπολίτευση και προσμετρούνται στους 151 ανήκουν σε μια κοινοβουλευτική ομάδα που προσμετρείται στην αντιπολίτευση.

Ως αποτέλεσμα σε όλες τις περιπτώσεις που θα έπρεπε να κριθεί η πλειοψηφία σε επίπεδο κοινοβουλευτικής ομάδας, όπως συνήθως ελέγχεται η πλειοψηφία στη Βουλή, η κυβέρνηση θα ήταν στη μειοψηφία και άρα θα έπρεπε να γίνονται ονομαστικές ψηφοφορίες.

Αυτό φάνηκε ταλαιπωρία στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρώτη σκέψη ήταν πραγματικά φαεινή: να φύγουν οι βουλευτές από την κοινοβουλευτική ομάδα των ΑΝΕΛ, αλλά να αλλάξει ο Κανονισμός της Βουλής ώστε οι αρχηγοί κοινοβουλευτικών ομάδων που διαλύθηκαν να διατηρούν τα προνόμια του επικεφαλής.

Αυτό υποτίθεται ότι θα πρότεινε  ο Βούτσης, αλλά τελευταία στιγμή ο πρωθυπουργός με επιστολή τού υπέδειξε να μην κάνει καμία αλλαγή.

Ας σημειώσουμε ότι ο Πρόεδρος της Βουλής κανονικά δεν παίρνει εντολές από τον πρωθυπουργό, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Οπότε μετά χρειάστηκε νέα «πατέντα».

Η νέα πατέντα ήταν να δηλώσουν οι έξι βουλευτές που στηρίζουν την κυβέρνηση ότι θέλουν να προσμετρούνται στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να εκπροσωπούνται από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ στις ψηφοφορίες.

Μόνο που και με αυτή την πατέντα το πρόβλημα παραμένει.

Γιατί και πάλι έχουμε το σουρεαλισμό δύο βουλευτές να ανήκουν σε κοινοβουλευτική ομάδα της αντιπολίτευσης, αλλά να εκπροσωπούνται από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της συμπολίτευσης.

Ο Ζουράρις και ο Παπαχριστόπουλος κοινοβουλευτικά είναι ταυτόχρονα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Όλα αυτά είναι μια παρωδία κοινοβουλευτισμού.

Και μια παρωδία πολιτικής.

Είναι απλώς μια διαρκής διαχείριση του «πολιτικού χρόνου» για να ολοκληρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ την ατζέντα του και να πάει σε εκλογές λέγοντας «δείτε πόσα φιλολαϊκά νομοσχέδια ψήφισα», αδιαφορώντας για το εάν στη διαδρομή ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα θεωρεί το κοινοβούλιο καραγκιόζ μπερντέ.

Είναι η ίδια αντίληψη της πολιτικής που θέλει την αντιπαράθεση να γίνεται με αγιογραφίες, fake news και στημένες δημοσκοπήσεις.

Είναι η λογική ότι ...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το δίδαγμα του Αριστοτέλη

Η «μεταγραφή» των έξι «πρόθυμων» βουλευτών που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη ένα επεισόδιο στο κακόγουστο σίριαλ που παρακολουθούμε το διάστημα που ακολούθησε την κύρωση της προδοτικής Συμφωνίας των Πρεσπών. Τέτοιου είδους... περίεργες κινήσεις αλλά και οι υποψίες που αιωρούνται για τα κίνητρα των «προθύμων» εντείνουν τις τάσεις αποπολιτικοποίησης τμήματος της κοινωνίας μας.

 

Είναι φανερό ακόμα και σε όλους όσοι δεν έχουν ιδιαίτερη επαφή με τα πολιτικά πράγματα ότι η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε οι νόμοι, οι θεσμοί, όλα όσα χαρακτηρίζουν τον βίο μιας κανονικής δημοκρατίας, έχουν στερηθεί το περιεχόμενό τους. Τα πάντα εργαλειοποιήθηκαν ώστε να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας που κυβερνά τον τόπο.

 

Αυτή η ιδιότυπη ολιγαρχία έχει δώσει την ισχύ που θα έπρεπε να έχει ο νόμος σε πρόσωπα και μεριμνά για την ταχεία μεταβίβαση των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών αλλά και της Ελλάδας ολόκληρης στους ξένους επικυρίαρχους και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

 

Ολα όσα γελοία και συνάμα θλιβερά βλέπουμε να συμβαίνουν είναι αποτελέσματα τούτης της διαδικασίας μεταβίβασης υλικών και άυλων περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων και της Ελλάδας στους ξένους δυνάστες, που χρυσοπληρώνουν τους ελληνόφωνους μηδίσαντες συνεργάτες τους. Εκεί βρίσκεται η ρίζα του κακού.

 

Τούτη η σηπτική διαδικασία της μετατροπής της δημοκρατίας σε ολιγαρχία δεν σταματά στην ολιγαρχία. Οπως έχει γράψει ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» του, αποτελεί τον προάγγελο του περάσματος στην τυραννία.

 

Η πολιτική είναι μια λειτουργία, η οποία μπορεί να εξαρτάται από πολλούς παράγοντες (αρκετοί εξ αυτών αστάθμητοι) και να φαντάζει σαν θυγατέρα του «χάους», αλλά έχει κανόνες - και είναι άνευ εξαιρέσεων ο κανόνας που θέλει τον ευτελισμό των θεσμών και τις ολιγαρχικές πρακτικές να οδηγούν σε τυραννικά καθεστώτα.

 

Οπου δεν έχουν ισχύ οι νόμοι και οι θεσμοί...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ποιος έχρισε τον Αλέξη υποψήφιο για Νόμπελ; Ο Αλέξης

Του Δημήτρη Καμπουράκη

 

Αν η Σουηδική Ακαδημία δώσει Νόμπελ Ειρήνης στον Τσίπρα, θα είναι η πρώτη φορά που νομπελίστας αντί να απολαύσει την εκτίμηση του λαού του θα υποστεί την ευθεία και απροσχημάτιστη καταδίκη του.  

Μην πιστεύετε πάντως τις διαρροές του Μαξίμου για το βραβείο που καταφθάνει. Εκτός απ’ τα ίδια τα Νόμπελ, υπάρχει παγκοσμίως και μια δεύτερη εξίσου προσοδοφόρα επιχείρηση: Οι υποψηφιότητες για Νόμπελ.

 

Κάθε χρόνο μοιράζονται μόλις έξι βραβεία Νόμπελ. Κάθε χρόνο επίσης, σε δεκάδες χώρες της υφηλίου, εκατό φορές περισσότεροι άνθρωποι διαφημίζονται ή αυτοδιαφημίζονται ως υποψήφιοι για το Νόμπελ. Από λογοτέχνες μέχρι φυσικούς, από χημικούς μέχρι οικονομολόγους κι από γιατρούς μέχρι πολιτικούς. Τα πραγματικά Νόμπελ είναι ελάχιστα, οι δήθεν υποψηφιότητες για Νόμπελ είναι πολλές εκατοντάδες.

 

Το κύρος του συγκεκριμένου βραβείου είναι τόσο μεγάλο (παρά τις αμφισβητήσεις σε βραβεύσεις λογοτεχνίας και ειρήνης) που ακόμα και η είδηση της υποψηφιότητας τοποθετεί αυτομάτως τον ‘’υποψήφιο’’ μέσα σε μια παγκόσμια ελίτ εκλεκτών. Τουλάχιστον αυτό εισπράττει το εσωτερικό ακροατήριο της χώρας του ‘’υποψηφίου’’, που πιστεύει ότι έχει έναν συμπατριώτη ο οποίος ανήκει στην παγκόσμια αφρόκρεμα της ειδικότητας του.

 

Κοντολογίς, πρόκειται για μια διαδικασία που ανεξαρτήτως της αληθούς βάσης της είναι απολύτως αξιοποιήσιμη για κείνον που θα βρει τρόπο να διοχετεύσει στην κοινή γνώμη ότι ενδέχεται να τιμηθεί με το διάσημο βραβείο. Η κοινή γνώμη βεβαίως, δεν είναι διόλου υποχρεωμένη να γνωρίζει πως χρίζονται οι πραγματικοί υποψήφιοι από την Σουηδική Ακαδημία, ώστε να μπορεί να ξεχωρίσει τα face news από τις αλήθειες και τις προπαγανδιστικές διοχετεύσεις από την πραγματικότητα.

 

Για να ξέρουν λοιπόν οι αναγνώστες, κάθε φυσικό πρόσωπο αυτού του πλανήτη μπορεί να στείλει ένα γράμμα στην Σουηδική Ακαδημία προτείνοντας έναν υποψήφιο για βραβείο και εξηγώντας τους λόγους της πρότασης του. Πολύ περισσότερο μπορούν να το κάνουν δέκα, είκοσι, τριάντα ή εκατό υπογραφές που θα συγκεντρωθούν κάτω από μια τέτοια επιστολή. Η Ακαδημία κάθε χρόνο λαμβάνει χιλιάδες τέτοια γράμματα. Δεν υποχρεούται ούτε να τα κοιτάξει, ούτε να τα λάβει υπ όψη της, ούτε να περιλάβει τα ονόματα που προτείνουν στον τελικό κατάλογο υποψηφιοτήτων.

 

Δηλώνει βέβαια ότι όλες οι προτάσεις που καταφθάνουν στα γραφεία της μελετώνται, είναι όμως γνωστό σε όλους ότι η short list που φτιάχνεται τελικά προέρχεται από την ίδια την Ακαδημία και πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει η ίδια η Ακαδημία κάθε φορά. Διότι από χρόνο σε χρόνο και από δεκαετία σε δεκαετία, τα κριτήρια διαφοροποιούνται.  

Η short list της Ακαδημίας κρατιέται σαν επτασφράγιστο μυστικό, δεν γίνεται ποτέ γνωστή ούτε εκ των υστέρων και το μόνο που δημοσιοποιείται είναι το όνομα εκείνου που στο τέλος παίρνει το βραβείο.


Μόλις όμως μια ομάδα ανθρώπων στείλει την επιστολή με την πρόταση της, αμέσως το διοχετεύει στον τύπο της χώρας της και αυτομάτως ο εκλεκτός της μετατρέπεται σε υποψήφιο νομπελίστα. Είναι προφανώς τιμητικό για τον άνθρωπο, ακόμα κι αν το όνομα του έχει πεταχτεί σε κάποιο σουηδικό συρτάρι δίχως να του ρίξουν ούτε ματιά. Είναι όμως και εν τη ευρεία εννοία εμπορεύσιμο. Παράλληλα, ακόμα κι αν δεν έχει σταλεί διόλου επιστολή, κανένας δεν μπορεί να αντικρούσει ένα δημοσίευμα παντελώς ψευδές που χρίζει υποψήφιο τον οποιονδήποτε τυχάρπαστο. Αν εγώ βάλω τρεις φίλους μου να γράψουν σ’ ένα σάιτ ότι έχω προταθεί για νόμπελ φυσικής (κάτι που στα σίγουρα θα αναπαραχθεί), θα μπορώ να ‘’πουλάω’’ την υποψηφιότητα μου στο διηνεκές δίχως κανένας να μπορεί να με διαψεύσει. Έτσι απλά.

 

Αν ξέρατε πόσοι και ποιοι από την Ελλάδα έχουν κατά καιρούς χριστεί υποψήφιοι νομπελίστες, θα κρατούσατε μικρό καλάθι απέναντι σε τέτοιες πληροφορίες. Ανάμεσα τους κάποιος καθηγητής Βερναρδάκης, ο σατυρικός Γιώργος Σουρής, ο Κωστής Παλαμάς πάνω από δέκα φορές, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Κώστας Βάρναλης, ακόμα και ο Ιάκωβος Καμπανέλης, για να αναφέρω τους σπουδαιότερους, δίχως να βάλω στον κατάλογο κάποιους ακόμα που δεν τους ξέρουμε καν. Άξιζαν όλοι αυτοί νόμπελ ή πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι ήταν πραγματικοί υποψήφιοι;

 

Είναι επίσης πασίγνωστο ότι το 1939, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των Ναζί είχε κινητοποιήσει δεκάδες χιλιάδες οπαδούς τους απ’ όλο τον κόσμο, οι οποίοι με επιστολές τους προς την Ακαδημία πρότειναν για το νόμπελ ειρήνης τον …Αδόλφο Χίτλερ. Οι Σουηδοί απέφυγαν την γκάφα το 1939, όχι όμως και το 1973 όταν έδωσαν το νόμπελ στον Κίσινγκερ επειδή πάλευε για την …ειρήνη στο Βιετνάμ, το οποίο την ίδια περίοδο διαλυόταν από τις αμερικανικές βόμβες.

 

Μ’ αυτά δεν θέλω να πω ότι υποχρεωτικώς η υποψηφιότητα Τσίπρα για νόμπελ είναι face news. Μπορεί και να είναι πραγματική, όμως κανονικά το Μαξίμου δεν θα έπρεπε να το ξέρει και πολύ περισσότερο να το διοχετεύει στον τύπο. Κι αν υποθέσουμε ότι οι Σουηδοί έχουν ενημερώσει τον πρωθυπουργό για την πρόθεση τους να τον έχουν μέσα στην sort list τους, το πρώτο πράγμα που θα απαίτησαν θα ήταν η εχεμύθεια. Άρα, μάλλον άνθρακες μυρίζει ο θησαυρός, ειδικά όταν οι Σουηδοί γνωρίζουν πως μια βράβευση αυτή τη χρονιά θα ήταν ευθεία παρέμβαση στην εκλογική διαδικασία.

 

Για να είμαι ειλικρινής, εγώ πιστεύω πως κάποιος ξένος παράγοντας άσχετος με τους Σουηδούς (τίποτα Αμερικάνοι ή Γερμανοί), υποσχέθηκε εμμέσως στον Τσίπρα και στον Ζάεφ Nόμπελ Eιρήνης αν ‘’τακτοποιήσουν’’ το Μακεδονικό. Κι αυτοί όχι μόνο το πίστεψαν, αλλά ...

ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Τσίπρας 4 χαμένα χρόνια

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
 

Πριν από 4 χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων εξακολουθούσε να πιστεύει ότι μας χρωστάει όλος ο πλανήτης - εμείς δεν χρωστάμε. Η πιστοληπτική ικανότητά της αξιολογούνταν στην κατηγορία σκουπίδια. Η τότε κυβέρνηση αντιδρούσε στο δικό της email Χαρδούβελη και τις αιτήσεις της Τρόικας, γιατί της χαλούσε το αφήγημα του samaras success story, και η τότε αντιπολίτευση έθετε ένα ακόμα δίλημμα «emai Χαρδούβελη ή επαναδιαπραγμάτευση». Οι άνεργοι ήταν 1.220.828, οι απασχολούμενοι 3.534.594 και ο µη ενεργός οικονομικά πληθυσµός ανερχόταν σε 3.350.597 άτοµα.  

Η εκκλησία έμπλεκε στα του κράτους. Το κράτος έμπλεκε στα της δικαιοσύνης. Τα κόμματα έμπλεκαν στα της παιδείας. 

Προτεραιότητα των κομμάτων εξουσίας ήταν οι συνταξούλες και τα δικά μας παιδιά στο δημόσιο. Η κα Παπακώστα ήταν υφυπουργός Υγείας με τη ΝΔ. 

Μετά ήλθε ο Τσίπρας.

 

Ως πρωθυπουργός απέτυχε σε όλα όσα υποσχέθηκε, όπως και ήταν αναμενόμενο, αλλά και απέτυχε σε εκείνα που μπορούσε να καταφέρει. Η χώρα έμεινε πιο πίσω από εκεί όπου τα δυναμικά στοιχεία της κοινωνίας θα την είχαν πάει, αν ο ίδιος δεν στεκόταν εμπόδιο στην κίνηση. Γιατί επέλεξε να κυβερνά ως πρόεδρος του Σύριζα και όχι ως πρωθυπουργός όλων των πολιτών.


Ο πρωθυπουργός Τσίπρας (ας αφήσουμε έξω τον πολιτικό αρχηγό Τσίπρα του 2009-2015) είχε μια μεγάλη ευκαιρία να χαράξει πολιτική για τους οικονομικά αδύναμους, για τις κοινωνικές μειονότητες, για τον εξορθολογισμό του δημόσιου τομέα, της δικαιοσύνης και της εκπαίδευσης, για την πάταξη της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς.  

Δεν έκανε τίποτα. Δεν έκανε τίποτα από όσα μπορούσε να κάνει.  

Τέσσερα χρόνια μετά, είναι ο μακροβιότερος μνημονιακός πρωθυπουργός, αλλά το ωφέλιμο πολιτικό του έργο χωράει σε μία σελίδα. Αντί να ανατρέψει την κάκιστη εικόνα του αριβίστα αρχηγού της αντιπολίτευσης, με αυτή του νέου δημιουργικού και άφθαρτου πρωθυπουργού, έμεινε κολλημένος στο είδωλό του στον καθρέφτη του. Όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί δεν ήθελε. Γιατί επέλεξε να συνεχίσει να είναι αριβίστας, διχαστικός, κομματικός και να πολιτεύεται με τα συνθήματα και τη fake πραγματικότητα των διορισμένων τρολ και των κομματικών μμε. 

Εξακολούθησε να μεταφέρει αυταπάτες στους πολίτες, ενώ ο ίδιος είχε την πλήρη εικόνα του μεγέθους των ψεμάτων του. 

Επέλεξε να βολέψει το κόμμα και τους φίλους του για να του είναι χρήσιμοι και μετά να αδειάζει τα σούργελα-assets που καθοδηγούσε και εμπιστευόταν σε κυβερνητικές θέσεις όταν έπαυαν να του είναι χρήσιμα, και να στήνει κάθε του κίνηση με βάση τα κομματικά ψηφαλάκια. Κέρδισε τα κομματικά ψηφαλάκια, και ξέμεινε με αυτά, και έχασε τους απελπισμένους και όσους έλπιζαν σε αυτόν, από τα 2 εκ. πολίτες που τον ψήφισαν.

 

Κρίμα. Όχι για τον Τσίπρα, όχι για τον πρωθυπουργό του Καμμένου. Κρίμα για όσους τον πίστεψαν.  

Όταν η κοινωνία του ζητούσε «φέρε πολιτικό γάμο για τους ΛΟΑΤΚΙ», αυτός απαντούσε «δεν είναι έτοιμη η κοινωνία». Όταν του ζητούσε «φέρε τεκνοθεσία για όλους», απαντούσε «δεν είναι έτοιμη η κοινωνία». Όταν φώναζε για την άθλια κατάσταση των μεταναστών στα hotspot κολαστήρια, αυτός κορόιδευε ότι η Ελλάδα αναδεικνύει το ανθρώπινο πρόσωπο της Ευρώπης. Όταν οι μηνύσεις στον Καμμένο για τις ύβρεις του έπεφταν βροχή, αυτός τον κάλυπτε με τη βουλευτική ασυλία. Όταν ζητούσε διαχωρισμό κράτους - εκκλησίας, αυτός τους έταξε τον μισθό στο σπίτι για να βρει κενές θέσεις για διορισμούς. Όταν ζητούσε ελάφρυνση από τον ΕΝΦΙΑ, έδινε φοροαπαλλαγές στην ακίνητη περιουσία του Αγίου Όρους σε όλη την επικράτεια. Όταν ζητούσε νομοθέτηση του τηλεοπτικού χάους, αυτός έστηνε άδειες με τον Σαββίδη και τον Καλογρίτσα. Όταν ζητούσε δάνεια σε επιχειρήσεις για ανάπτυξη, έβαζε την Αττικής να δίνει δάνεια στον Καλογρίτσα με βοσκοτόπια. Όταν ζητούσε ελάφρυνση της υπερφορολόγησης, νομοθετούσε για offshore σε βουλευτές και συγγενείς. Όταν ζητούσε να χτυπήσει τη διαπλοκή, έδινε όλα τα έργα στους ίδιους που πριν κατηγορούσε για διαπλεκόμενους. Όταν ζητούσε νέες θέσεις εργασίας, εκείνος πανηγύριζε για τα αναδρομικά. Όταν το braindrain αφορά 500 χιλ. νέους έλληνες μετανάστες, εκείνος πανηγυρίζει για τη διατήρηση της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις.

 

Ακόμα και στο τέλος της θητείας του, διάλεξε να φουντώσει τον διχασμό, την πατριδοκαπηλεία και τον φανατισμό. Μπορούσε να πάρει τη δουλειά προηγούμενων κυβερνήσεων στον διπλωματικό διάλογο με τη γειτονική χώρα, να πάρει την πρόταση για Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας από το Ποτάμι, και να κάτσει μαζί με τους 5-6 πολιτικούς αρχηγούς στο τραπέζι, και να πάνε όλοι μαζί σε μια κοινή πρόταση και μετά να προχωρήσουν με 180+ στη Βουλή, για να μη διχαστούν πάλι οι πολίτες. Αλλά εκείνος επέλεξε να πάει σε παιχνίδι με τον Καμμένο να χτυπήσουν τον φοβισμένο Μητσοτάκη (εξίσου μεγάλη η δική του ευθύνη), να τον σπρώξουν απέναντι και να θρέψουν τη φανατίλα, την πατριδοκαπηλεία και την ακροδεξιά. Επέλεξε να διχάσει, αντί να ενώσει, κολλημένος στην καρέκλα με το bonus του εκλογικού νόμου και με μεταγραφές 6 βουλευτές εκλεγμένους με άλλα κόμματα. Έκανε ό,τι δεν έπρεπε να κάνει. Δεν έκανε αυτά που όφειλε να κάνει ως πρωθυπουργός.

 

Τέσσερα χρόνια μετά...

Εθνικών συριζοξεπουλημένων κατσαπλιάδων κωμωδία

Εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

Σαν σήμερα (6/2/ΧΧΧΧ)

1825: Καταδικάζεται και φυλακίζεται ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μεσούσης της Ελληνικής Επανάστασης.

1922: Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Ελεύθερο Βήμα» (σήμερα ελιναι γνωστό ως «Το Βήμα»), που πρόσκειται στο κόμμα των Φιλελευθέρων. Ο Δημήτριος Λαμπράκης είναι ένα απ τα ιδρυτικα στελέχη.

1958: Αεροπορικό δυστύχημα στο Μόναχο με το αεροσκάφος που μεταφέρει την ποδοσφαιρική ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Επτά ποδοσφαιριστές σκοτώνονται.

1971: Ο αστροναύτης Άλαν Σέπαρντ παίζει γκολφ στη σελήνη!

1979: Οι πρώτες 270 γυναίκες στον Ελληνικό Στρατό ξεκινούν τη βασική τους εκπαίδευση.

1982: Καταργούνται οι ποδιές των μαθητριών στα σχολεία.

1911: Γεννιέται ο Ρόναλντ Ρίγκαν, ηθοποιός και 40ος πρόεδρος των ΗΠΑ.

1912: Γεννιέται η Εύα Μπράουν, ερωμένη του Αδόλφου Χίτλερ.

1945: Γεννιέται ο Μπομπ Μάρλεϊ, τζαμαϊκανός θρύλος της ρέγγε.

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΕΘΝΙΚΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Βελάξτε μαζί μας...!!!

Του ΒΑΣΙΛΗ ΑΓΓΕΛΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

• Στις ένοπλες δυνάμεις «μετά τέσσερα χρόνια επανήλθαν οι κρίσεις (αξιωματικών) με πολιτικά εκδικητικά κριτήρια» διακήρυξε ο Καμμένος. 

• Τι δεν καταλαβαίνεις; Τα «εκδικητικά κριτήρια»; 

• Το εξηγεί ο άνθρωπος: 

• «Η γιάφκα Αντωνετσή - Σύριζα καρατομεί άξιους ηγέτες του στρατεύματος». 

• Τι δεν κατάλαβες πάλι; Ποιος ο Αντωνετσής; 

• Σωστόν σε βρίσκω. • Για τη «γιάφκα Σύριζα» στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας ουδεμία απορία. • Οχι θα το παρέλειπαν. • Φαντάσου • τέσσερα χρόνια μ’ αυτήν τη «γιάφκα» κουλαντριζόταν ο καψοΚαημένος. • Καρεκλολαγνεία τα έργα σου. 

 •Ο «Μακεδονικός χαλβάς» μας,  λέω εγώ τώρα,  δεν θα μπορούσε να μετονομαστεί «Χαλβάς της ελληνικής Μακεδονίας»  ή «Ελληνικός Μακεδονικός χαλβάς»  για να ξεχωρίζει από τον σκέτο «Μακεδονικό χαλβά» • (χωρίς αμύγδαλο μέσα και «βόρεια» έξω)  όπως δικαιούται πλέον και με τη βούλα να λανσάρει η ακατονόμαστη γείτων; 

• Προς το παρόν, μετά τη συμφωνία των Πρεσπών,  «ειρηνευτική» όπως την αποκαλούν ορισμένοι επειγόμενοι,  οι μελλοντικές σχέσεις των δύο χωρών δεν φαντάζουν και πολύ πιο ανέφελες απ’ ό,τι μέχρι σήμερα. • Οι τριβές μάλλον μονιμοποιούνται  εξαιτίας μιας συμφωνίας που ναι μεν βάζει το «Βόρεια» μπροστά από το όνομα της χώρας  αλλά δεν το βάζει στην ιθαγένεια των κατοίκων  και τη γλώσσα τους.  

• Και όταν μια συμφωνία διαιωνίζει αντί να τερματίζει μια διακρατική κλωτσοπατινάδα  –που Κύριος οίδε τι διαστάσεις μπορεί να πάρει κάποια στιγμή–  από πού κι ώς πού δικαιολογείται υποψηφιότητα των «πρωτεργατών» της για... Νομπέλ Ειρήνης. • Λέω εγώ τώρα. 

•Κι εν πάση περιπτώσει, μήπως αντί για Ζάεφ και Τσίπρα, διά το πιστότερον Τραμπ και Μέρκελ; 

•Μετράω σκυμμένα κεφάλια στο μετρό. • Ενα στα δέκα δεν είναι σκυφτό – και ούτε. • Νέοι, άπαντες, και μεσόκοποι, οι περισσότεροι, σκυμμένοι. • Με τα μάτια κολλημένα στο μαραφέτι που κρατάνε στο χέρι. • Κάτι όλο παλεύουν.  

• Βρε αμάν, σήκωσε λιγάκι το κεφάλι! • Μπα. • Βρε, μπορεί να δεις κάποιον, κάτι που να σου αρέσει, κοίτα γύρω σου μια στάλα! • Μπα. • «Να, βλέπεις; • Γι’ αυτό αισθάνεσαι σαν να ’χεις γίνει αόρατος πια. • Δεν είναι λόγω ηλικίας, που νόμιζες».

•Στο τέλος σε αφοπλίζει αυτή η ξεδιάντροπη υποκρισία του Τσίπρα. • Στο τέλος την κάνεις και χάζι από πάνω. • Τι θεατρίνος • και με τι θρασύτητα σου σερβίρει κατάμουτρα το θέατρο που στήνει κάθε τόσο. • Είναι δηλαδή να θαυμάζεις την αν-αισχυντία, την αδιαντροπία του – μέχρι και να διασκεδάζεις μπορείς. • Την επομένη της μοσχομυρωδάτης υπερψήφισης της συμφωνίας των Πρεσπών • στήνει σκηνικό «υπουργικού συμβουλίου» για ν’ ανεβάσει άλλο έργο επί σκηνής, ώστε να κατεβεί αυτό που δεν τον συμφέρει • – όπως συνηθέστατα κάνει. • Αυτή τη φορά ανέβασε τη φαρσοκωμωδία «Αύξηση του κατώτατου μισθού» • και, με παρούσες τις κάμερες, ζητάει από τους υπουργούς, • ο αθεόφοβος και ανενδοίαστος, • να του δηλώσουν αν συμφωνούν ή όχι! • Κι αυτοί, ω της εκπλήξεως, ξεσπάνε σε ενθουσιώδες χειροκρότημα.  

•Τουλάχιστον, έτσι γι’ αλλαγή, να τους έβαζε μια φορά, αντί για χειροκρότημα...

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Απλά μαθήματα προπαγάνδας

Αυτό που είπε ο Τσίπρας στους ξένους περί «ακροδεξιών» που αντέδρασαν για τη Μακεδονία το λέει κι η ΕΡΤ

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

 

Στις ειδήσεις της ΕΡΤ προχθες μεταδόθηκε η ακόλουθη είδηση: «Με συνθήματα μίσους, ρατσισμού και τρομοκρατίας άγνωστοι, μέλη της Χρυσής Αυγής, όπως υπέγραψαν, γέμισαν τους τοίχους του 3ου Γενικού Λυκείου Ξάνθης. Δύο από αυτά, μάλιστα, στρέφονταν εναντίον του καθηγητή Μαθηματικών, εναντίον του κ. Θανάση Παπασταθόπουλου. “Είναι ένα πανελλαδικό πρόβλημα που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και πρέπει απ' όλους μας να αντιμετωπιστεί” μας είπε o εκπαιδευτικός».

 

Η τηλεόραση και ο κινηματογράφος είναι κυρίως οπτικά μέσα επικοινωνίας. Η εικόνα κυριαρχεί και ο λόγος είναι συνοδευτικός. Την ώρα, λοιπόν, που εκφωνούνταν με δραματικό και αγωνιώδη τόνο η είδηση (η οποία αφορούσε συνθήματα στον τοίχο, κάτι το οποίο η Αριστερά έχει ψωμοτύρι κι έχει λερώσει όλη την Ελλάδα με μπογιές), η εικόνα για τα «συνθήματα ρατσισμού και τρομοκρατίας» εστίασε για 14 δευτερόλεπτα στη φωτό Νο 1 ώστε να βεβαιωθεί και ο πιο αδαής για την ταυτότητα των (άγνωστων, ωστόσο) δραστών. Επειτα από αυτό το σύνθημα ακολούθησε ακόμα ένα σύνθημα «ρατσισμού και τρομοκρατίας» στην εικόνα Νο 2 «Μακεδονία Γη Ελληνική». Η προβολή του διήρκεσε 13 δευτερόλεπτα, ούτως ώστε να συνδέσει ο θεατής τα μηνύματα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας με τον ρατσισμό και την τρομοκρατία. Τα δύο συνθήματα που στρέφονταν εναντίον του καθηγητή (εικόνες Νο 3 και Νο 4), που ανέφεραν «αριστερός μαθηματικός και λαγός» και «μπουνιές και κλωτσιές στους τουρκόφιλους καθηγητές», προβλήθηκαν για 5΄΄ το ένα και 9΄΄ το δεύτερο, το οποίο περιείχε διατύπωση απειλής.

 

Εν συνόψει:  

Τα πλάνα και ο χρόνος παραμονής τους στις τηλεοπτικές οθόνες δεν είχαν στόχο να καυτηριάσουν την εκτόξευση απειλών εναντίον του καθηγητή, αλλά ...

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Επικίνδυνη ατραπός

Από τον Σάββα Καλεντερίδη

 

Την Τρίτη 29 Ιανουαρίου είχε προγραμματιστεί να γίνει στη μεγάλη αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου, στην Αθήνα, μια εκδήλωση με τίτλο «Μακεδονία μία και ελληνική». Την εκδήλωση διοργάνωναν η International Hellenic Association - ΙΗΑ (USA) και οι Ενώσεις Απόστρατων Αξιωματικών του Στρατού, του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας.

 

Τη Δευτέρα, στις 17.00, και ενώ είχε γίνει η σχετική διαφήμιση, είχαν σταλεί προσκλήσεις και ήταν όλα έτοιμα για την εκδήλωση, η διοίκηση του Πολεμικού Μουσείου ενημέρωσε προφορικά τις διοικήσεις των Ενώσεων Αποστράτων ότι τελικά δεν θα τους δοθεί η αίθουσα, χωρίς να αποκαλύψει τον λόγο.

 

Στον Τύπο την επόμενη μέρα αναφέρθηκε ότι το υπουργείο Αμυνας δεν βλέπει με καλό μάτι τέτοιες εκδηλώσεις.

 

Οι διοργανωτές είναι βέβαιοι ότι με βάση το άρθρο 6 της Συμφωνίας των Πρεσπών, η εκδήλωση «Μακεδονία μία και ελληνική» θεωρήθηκε ανεπιθύμητη.

 

Για να συνεννοούμαστε και για να ξέρουν οι αναγνώστες μας τι υπέγραψαν στις Πρέσπες, χωρίς να μας ρωτήσουν και χωρίς να λάβουν υπ’ όψιν τους τη βούληση του κατά τ’ άλλα κυρίαρχου λαού, παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό άρθρο της συμφωνίας:

 

«Αρθρο 6*

1. Με στόχο την ενίσχυση των φιλικών διμερών σχέσεων κάθε Μέρος θα λάβει αμέσως αποτελεσματικά μέτρα προκειμένου να απαγορεύσει εχθρικές δραστηριότητες, ενέργειες ή προπαγάνδα από κρατικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες αμέσως ή εμμέσως ελεγχόμενες από το κράτος και για την πρόληψη δραστηριοτήτων που πιθανόν να υποδαυλίζουν το σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό εναντίον του άλλου Μέρους. Εάν συμβούν τέτοιου είδους δραστηριότητες, τα Μέρη θα λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα.

2. Εκαστο Μέρος θα λάβει αμελλητί αποτελεσματικά μέτρα για να αποθαρρύνει και να αποτρέπει οποιεσδήποτε πράξεις από ιδιωτικές οντότητες που πιθανόν υποδαυλίζουν την βία, το μίσος ή την εχθρότητα εναντίον του άλλου μέρους. Εάν μια ιδιωτική οντότητα στο έδαφος ενός Μέρους εμπλακεί σε τέτοιου είδους δραστηριότητες εν αγνοία του εν λόγω Μέρους, αυτό το Μέρος, μόλις λάβει γνώση αυτών των ενεργειών, θα λάβει αμελλητί όλα τα απαραίτητα μέτρα που του παρέχει ο νόμος.

 

3. Εκαστο Μέρος θα αποτρέπει και θα αποθαρρύνει ενέργειες, περιλαμβανομένων των προπαγανδιστικών, από ιδιωτικές οντότητες που πιθανόν υποδαυλίζουν το σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό σε βάρος του άλλου Μέρους».
Οπως αντιλαμβάνεται ο οποιοσδήποτε από μας, ο νους που συνέλαβε αυτό το άρθρο είναι βαρύτατα άρρωστος και βαθύτατα αντιδημοκρατικός.
 

Και για να αντιληφθούμε τι πραγματικά υπέγραψαν και τι παράγει αυτή η προδοτική συμφωνία, αναφέρουμε και μερικά άλλα ανατριχιαστικά περιστατικά: 

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φίλης, αγορεύοντας στη Βουλή την ημέρα της ψηφοφορίας για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, μεταξύ άλλων είπε τα εξής: «Η Μακεδονία δεν είναι μία και ελληνική. Η ελληνική Μακεδονία είναι ελληνική. Η γεωγραφική Μακεδονία έχει μοιραστεί σε τρία κράτη, με βάση τη συνθήκη του Βουκουρεστίου. Οσοι υποστηρίζουν ότι η Μακεδονία είναι μία και μοναδική εκλαμβάνονται ως αμφισβητούντες τη συνθήκη. Οταν ακούγεται η ιαχή “η Μακεδονία είναι μία και ελληνική”, εκλαμβάνεται ως αλυτρωτισμός».

 

Αρα, προηγήθηκε η αγόρευση Φίλη της απαγόρευσης της εκδήλωσης, γεγονός που μας επιτρέπει να πούμε ότι υπάρχει σχέδιο για τη φίμωση των Ελλήνων, με επίκληση ψευδών διλημμάτων και επιχειρημάτων.

 

Γιατί στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου δεν μοιράστηκε καμία Μακεδονία και γιατί ο χάρτης που μας πασάρουν ως γεωγραφική Μακεδονία είναι αγνώστου προελεύσεως και σχεδιάστηκε με στόχο τον διαμελισμό της Ελλάδας. Και εν πάση περιπτώσει, πέραν του τερατώδους ψεύδους περί Συνθήκης του Βουκουρεστίου, υπάρχει και μια τερατώδης διαστρέβλωση.
 

Από πού κι ως πού, όταν ένας Ελληνας λέει ότι «η Μακεδονία είναι μία, είναι ελληνική και ανήκει στην Ελλάδα», κατηγορείται ότι κάνει αλυτρωτισμό και απαγορεύονται οι εκδηλώσεις με το θέμα αυτό;

 

Οταν κάποιος λέει ότι η Μακεδονία είναι εντός των ορίων της ελληνικής επικράτειας, άρα δεν διεκδικεί ούτε μία σπιθαμή εδάφους άλλης χώρας, πώς είναι δυνατόν να κατηγορείται για αλυτρωτισμό;
 

Δηλαδή θα απαγορεύεται να αμφισβητούμε τη λεγόμενη «γεωγραφική Μακεδονία» και να ζητούμε να μας πουν επίσημα ποιος, πότε και με ποια κριτήρια όρισε τα σύνορά της;

 

Για να αντιληφθούν οι αναγνώστες μας το μέγεθος της προδοσίας που τελέστηκε με την κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών, αναφέρουμε άλλα δύο χαρακτηριστικά περιστατικά:

 

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Μετά το "Μακεδονικό" έρχεται "Μαδουρικό" πλήγμα…

Του Κώστα Στούπα

 

Η κατάσταση της Βενεζουέλας και η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με το καθεστώς σοκάρει τον μέσο Έλληνα και ενδεχομένως θα αποδειχτεί άλλο ένα καίριο πλήγμα μετά την παταγώδη αποτυχία στην οικονομία και την ταπεινωτική συμφωνία των Πρεσπών.

Η εξαθλίωση της πλειοψηφίας του λαού της Βενεζουέλας ξεπερνά εκείνη των σοβιετικών καθεστώτων ακόμη και της Αλβανίας του Χότζα.

 

Υπάρχουν αυτήν τη στιγμή 3 εκατ. πολίτες (το 10% του πληθυσμού) που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα κυρίως για λόγους αδυναμίας επιβίωσης. Η πλειοψηφία αυτών βρίσκεται σε στρατόπεδα προσφύγων στη γειτονική Κολομβία και ζει σε τόσο  άθλιες συνθήκες όπου γυναίκες και άνδρες εκπορνεύονται ακόμη και για ένα δολάριο.
 

Η  νεότερη γενιά των Ελλήνων δεν έχει ζήσει την εικόνα των εξαθλιωμένων Αλβανών, Βουλγάρων, Ρουμάνων κλπ. που έφταναν μαζικά μετά την κατάρρευση της σοβιετίας στις αρχές του ’90 στην Ελλάδα σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών οι οποίες ισοδυναμούσαν με ένα μέρος από τα αποφάγια που πετούσαν οι Έλληνες στα σκουπίδια.

 

Η αριστερά τότε όπως σε όλο τον κόσμο έτσι και στην Ελλάδα πέρασε κρίση και ιδεολογικά αυτομόλησε προς την κεντροαριστερά.  Το ΚΚ διασπάστηκε και κόντεψε να διαλυθεί. Η πλειοψηφία των στελεχών του δημιούργησε τον Συνασπισμό με επικεφαλής αριστερούς με δημοκρατικές αρχές όπως η Δαμανάκη και ο Κωνσταντόπουλος. Ο Ευρωκομουνισμός είχε δικαιωθεί έναντι του σταλινισμού, αν και σαν ρεύμα είχε εξαφανιστεί.

 

Οι πλέον έντιμοι εξ αυτών, όπως το ΚΚ Ιταλίας, μετεξελίχθηκαν σε σοσιαλδημοκρατικά κεντροαριστερά σχήματα.

 

Με τον καιρό όμως οι μνήμες των εικόνων εξαθλίωσης ξεθώριασαν και οι φανατικοί αγκιτάτορες επανήλθαν, ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ και συσπείρωσε τον περιθωριακό αριστερισμό της μεταπολίτευσης.

 

Τούτο μικρή επίδραση είχε στην πολιτική ζωή της χώρας όσο ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμενε ένα περιθωριακό κόμμα στο όριο του εντός - εκτός Κοινοβουλίου.

 

Το ζήτημα απέκτησε ενδιαφέρον όταν το βαθύ κρατικοδίαιτο ΠΑΣΟΚ μετά την κρίση χρεοκοπίας του 2010 αποφάσισε να κάνει μετάσταση και να χρησιμοποιήσει σαν βιτρίνα τον μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ με αιχμή το τηλεοπτικό πρόσωπο του κ. Τσίπρα.

 

Πέραν λοιπόν των ιδεολογικά αφιονισμένων που πιστεύουν ό,τι τους λέει το Κόμμα, ακόμη και όταν αυτό βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίθεση με την πραγματικότητα, υπάρχει μια μερίδα της κοινωνίας που ακολουθεί τον ΣΥΡΙΖΑ με κριτήρια ιδιοτελή (συμφεροντολογικά) και άλλη μια με αριστερά κυρίως αλλά και δημοκρατικά αντανακλαστικά που παρακολουθεί με ελπίδα τη στροφή του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ προς την Ευρώπη και την Κεντροαριστερά.

 

Δεν μιλάμε για τους "ευκαιριατζήδες" που έτρεξαν να πιάσουν στασίδι, μιλάμε για απλό κόσμο.

 

Ο διεφθαρμένος συνδικαλιστής του δημοσίου όπως και ο αποφεύγων κάθε αξιολόγηση αργόσχολος κρατικοδίαιτος υποστηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ όσο δεν ελέγχει τον τρόπο που αποκτήθηκε η μικρομεσαία περιουσιακή κατάσταση με έναν μισθό δημοσίου.  Κυρίως όμως συνεχίζει να τον υποστηρίζει όσο ο μέσος μισθός ξεκινά από τα 1.000 ευρώ και τα ράφια των σούπερ μάρκετ παραμένουν γεμάτα.

 

Οι εικόνες από τη Βενεζουέλα όμως  τον σοκάρουν...

 

Η άκριτη υποστήριξη στο αιμοσταγές καθεστώς του Μαδούρο σοκάρει και αυτόν τον κόσμο μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία και περιχαρακώνει τη δυνητική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα μακράν των ορίων  της Κεντροαριστεράς στις ιδεολογικές περιοχές της "Παλαβής Αριστεράς" η οποία στην Ελλάδα είναι ισχυρότερη από κάθε άλλη χώρα, αλλά παραμένει περιθωριακή.

 

Αφού πρόκειται για μια επιβλαβή πολιτική απόφαση τότε γιατί "οπορτουνιστές" σαν την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζουν χωρίς επιφυλάξεις ένα τόσο πρόδηλα διεφθαρμένο, βάναυσο καθεστώς εξαθλίωσης;

 

Τούτο είναι παράδοξο μετά τη δουλική συμπεριφορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε όσους έβριζε όταν ήταν στην αντιπολίτευση, Αμερικάνους, Ευρωπαίους και Ισραηλινούς...

 

Γιατί δεν διστάζουν να λάβουν πρωτοβουλίες εκτόνωσης των διεθνών πιέσεων απέναντι στο καθεστώς του Καράκας, παρά τη δυσφορία Αμερικάνων και Ευρωπαίων, ενώ τους Παλαιστίνιους για τους οποίους διερρήγνυαν τα ιμάτια αλληλεγγύης όσο ήταν αντιπολίτευση τούς έχουν ξεχάσει και τρέχουν να επιδείξουν τις χαιρετούρες με τον Νετανιάχου;

 

Είναι προφανές πως αν κάνουν το αντίστροφο αυτά που θα χάσουν θα είναι περισσότερα από αυτά που θα κερδίσουν.  Ο Μαδούρο από κάπου τους κρατάει...


Τα πηγαινέλα με τον Κύπριο δικηγόρο στη Βενεζουέλα καταδεικνύουν πως...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τελειοποιώντας τον Ελληνα ραγιά

Του ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ
 

E​​νόχλησε, ενοχλεί και θα ενοχλεί όλο και περισσότερο η προσβλητική για τους δημοκρατικούς πολίτες αυτής της χώρας στήριξη που παρέχουν στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στο καθεστώς Μαδούρο. 

Είναι η φυσική προέκταση όσων ζούμε εδώ και τέσσερα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η ελληνική κοινωνία κλήθηκε να αποδεχθεί τον κυνισμό, την ανοησία, τη χυδαιότητα και τη συστηματική διχαστική γλώσσα ως καθημερινότητα. 

Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που αναγκάζει κάποιους υποστηρικτές της κυβέρνησης, και αναφέρομαι ακόμη και σε πολίτες, που θέλουν να διατρανώσουν δημοσίως (με συγκεντρώσεις, με δηλώσεις σε ραδιόφωνα ή με αναρτήσεις σε κοινωνικά δίκτυα) την υποστήριξή τους στο τυραννικό καθεστώς της Βενεζουέλας. Οσο και μειοψηφικό και αν είναι αυτό το ρεύμα, όσο συρρικνούμενη και αν είναι η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία, δεν παύει να αποτελεί ένδειξη ενός φαινομένου.

 

Και παρατηρείται το φαινόμενο αυτό, που είναι και διαχρονικό και χαρακτηριστικό διαφόρων εκφάνσεων της Αριστεράς, σε μια εποχή που διεθνώς τα κόμματα της συντηρητικής Δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας παρατηρούν τη συρρίκνωση της εκλογικής τους βάσης. 

Η άνοδος της λεγόμενης αντισυστημικής ψήφου μπορεί άραγε να υπονοεί και υποστήριξη ή ανοχή του ολοκληρωτισμού;  

Σε κάθε περίπτωση, στο δικό μας πολιτικό σκηνικό, ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί πλέον ό,τι πιο συντηρητικό, φθαρμένο και παρακμιακό μπορεί κανείς να φανταστεί. Και σαφώς υπάρχουν πολίτες που εκφράζονται από αυτό το προστατευτικό κουκούλι της παθητικής ομογενοποίησης. 

Εξάρτηση από το κράτος και εθισμός στα λίγα.

 

Χλευασμός στην καλή παιδεία και στο καλό γούστο. 

Ειρωνεία για τις αρχές της προόδου. 

Κόμπλεξ απέναντι στην αστική ζωή. 

Εμπάθεια για τις παραδοσιακές αξίες του δυτικού κόσμου.

 

Απέναντι στην ελευθερία του ατόμου και στον αυτοπροσδιορισμό, στο «ελληνικό όνειρο» της κοινωνικής ανέλιξης με μόρφωση και εργασία, στην επικρότηση του καλύτερου και στην αποδοχή της ιεραρχίας, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να καλλιεργήσει τη συνείδηση του Ελληνα ραγιά. 

Και τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει ευτελίσει τους θεσμούς, επικαλείται δήθεν σεβασμό στην κοινοβουλευτική διαδικασία για να υποστηρίξει τον τύραννο Μαδούρο. Αυτή η προσβολή στον ελληνικό λαό θα πρέπει να αιτιολογηθεί.

 

Πίσω από όλα...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Καλημέρα Βενεζουέλα, adios comandantes

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

 

Ότι το καθεστώς Τσάβες χρηματοδότησε την «εξαγωγή» της επανάστασης, είναι κάτι που δεν χωράει αμφιβολία. Εκείνο που λείπει είναι οι αποδείξεις. Η πτώση του καθεστώτος στο Καράκας θα ανοίξει στόματα. Δικαίως στην Αθήνα και στην Λευκωσία κάποιοι έχουν χάσει τον ύπνο τους. Με τον Πετσίτη και το Πεντελικό θα τη… βγάλουμε; Ξεροσφύρι;
 
 

Η ελληνική Αριστερά πάντα έτρεφε μία ιδιαίτερη αγάπη με οτιδήποτε είχε να κάνει με την Λατινική Αμερική. Πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες συμμετείχαν εθελοντικά στο παρελθόν στην συγκομιδή του καφέ στην Νικαράγουα. Μπορεί σήμερα να μην θέλουν να θυμούνται την σχέση τους με τους Σαντινίστας, αλλά το επαναστατικό κοντέρ έγραψε κι εκεί χιλιόμετρα.  

Με την Βενεζουέλα συμβαίνει κάτι περισσότερο. Δεν είναι μόνο η ιδεολογική συγγένεια που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ κοντά στον Τσάβες. 

Η Βενεζουέλα έχει πετρέλαιο. Στο πετρέλαιο στηρίχτηκε το καθεστώς Τσάβες για να εδραιώσει την εξουσία του. Στα χρόνια της ευημερίας, λοιπόν, υπήρξε μια επαναστατική αλληλεγγύη προς φιλικά κόμματα στο εξωτερικό. Το έχουν ομολογήσει δημόσια πρώην υπουργοί του Τσάβες που ζήτησαν καταφύγιο στις ΗΠΑ. Αλλά δεν υπάρχουν ακόμη αποδείξεις. Δεν μπορεί να πει κάποιος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε ή δεν πήρε χρήματα από τον Τσάβες.

 

Είναι βέβαιο ότι η αντιπολίτευση στην Βενεζουέλα θα κυνηγήσει ιδιαίτερα αυτό το θέμα. Οι έρευνές τους έχουν ξεκινήσει εδώ και καιρό, δεν είναι κάποιο νέο. Επειδή θέλει να δείξει στον λαό που πήγαινε ο πλούτος της χώρας, την στιγμή που ο ίδιος πεινούσε. Ότι στην συνέχεια θα ζητήσει πίσω και τα λεφτά, αυτό είναι επίσης σίγουρο.

 

Δεν ξέρουμε μέχρι που θα φτάσουν οι αποκαλύψεις. Τα στελέχη της αντιπολίτευσης στο Καράκας λένε με έμφαση ότι «πολλοί στην Ευρώπη θα χάσουν τον ύπνο τους». Αλλά αυτά είναι λόγια. Από αυτό μέχρι την «απαίτηση» της επιστροφής των χρημάτων στον λαό της Βενεζουέλας, υπάρχει ακόμη δρόμος.

 

Από το 2014 έχουμε επισημάνει τις πραγματικά «περίεργες» δηλώσεις Τσίπρα για την Βενεζουέλα. Όταν έλεγε ότι ο σκοπός της ζωής του ήταν να μεταφέρει την εμπειρία της Βενεζουέλας στην Ευρώπη. Αλίμονο! Οι Έλληνες κομμουνιστές έψαχναν πρότυπο και το βρήκαν στο Καράκας; Τύφλα να έχει ο Μάρξ και ο Λένιν!

 

Να μην αναφερθούμε πάλι στο ταξίδι του Νίκου Παππά στην Βενεζουέλα. Αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. Ούτε και στο γεγονός ότι οι ευαισθητούληδες ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζουν με την ψήφο τους ένα αιμοσταγές καθεστώς. Αλλά να σημειώσουμε ότι η πρεσβεία της Βενεζουέλας στην Αθήνα είναι από τις μεγαλύτερες που διατηρεί η χώρα αυτή στο εξωτερικό.

 

Στο μεταξύ, συνεχίζει να εντυπωσιάζει τους πάντες ο αγώνας που δίδει καθημερινά στην Ευρώπη η Αθήνα για να βοηθήσει τον Μαδούρο. Τέτοια μάχη δεν έχει δώσει για άλλο θέμα! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η στάση της κυβέρνησης Τσίπρα προκάλεσε την οργή της Αμερικανικής κυβέρνησης. Δεν ξέρουμε αν το μήνυμα έφτασε και στον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα. Αλλά στο Μέγαρο Μαξίμου σίγουρα ναι…

 

Όλο αυτό αφορά στο τέλος τους Αμερικανούς και τον κ. Τσίπρα. Εμείς, οι φίλοι της Ελευθερίας, είχαμε επισημάνει από καιρό με τι έχουμε να κάνουμε. Ότι στην Αθήνα η κυβέρνηση Τσίπρα προσπάθησε να μιμηθεί τις πρακτικές του Τσαβισμού. Τις παρεμβάσεις στην Δικαιοσύνη. Τις προσπάθειες ελέγχου του Τύπου. Αν τώρα τα θυμήθηκαν, αυτό είναι κάτι που αφορά την μεταξύ τους σχέση…

 

Δεν θεωρείται, πάντως, τυχαία η «αποκάλυψη» της υπόθεσης Πετσίτη. Ούτε και οι έρευνες που γίνονται για την σχέση Κυπρίων δικηγόρων που συμμετέχουν στα διοικητικά συμβούλια εταιρειών που αγοράζουν ακίνητα στην Ελλάδα. Μοιάζουν περισσότερο με προειδοποιητικές βολές.

 

Το ενδιαφέρον στις αμέσως επόμενες ημέρες είναι στο...