Σαν σήμερα (3/2/ΧΧΧΧ)

1823: Εξέγερση των Κρητικών εναντίον των Τούρκων οι οποίοι κλείνονται στα φρούρια Καστελίου και Γραμβούσας. Η επιδημία πανώλης που θα τους πλήξει μετά, θα τους αποδεκατίσει.

1908: Ιδρυεται ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών (ΠΟΑ), μετέπειτα Παναθηναϊκός απο τον Γιώργος Καλαφάτη.

1966: Λαμβάνει χώρα η πρώτη ομαλή προσεδάφιση στη Σελήνη, που άνοιξε τον δρόμο για τις επανδρωμένες πτήσεις των Αμερικανών. Το μη επανδρωμένο σοβιετικό διαστημόπλοιο «Λούνα 9» προσεδαφίζεται στη Σελήνη επιτυχώς

1970: Η ΕΟΚ διακόπτει τις διαπραγματεύσεις ένταξης της Ελλάδας, μέχρι να αποκατασταθεί η Δημοκρατία στη χώρα.

1468: Πεθαίνει γερμανός εφευρέτης της τυπογραφίας Γιοχάνες Γκένσφλάις Τσουρ Λάντεν Τσουμ Γκούτεμπεργκ, γνωστός ως Ιωάννης Γουτεμβέργιος

1989: Πεθαίνει ο Τζον Κασσαβέτης, ελληνικής καταγωγής αμερικανός σκηνοθέτης και ηθοποιός.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εκτός θέματος

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ

 

Η τρέχουσα επικαιρότητα καλύπτεται από τον ουσιαστικό λόγο ή τον ανούσιο θόρυβο των λεγομένων μεγάλων θεμάτων. Πρέσπες, ένταση, βίαιος λόγος, βίαιες πράξεις, καταγγελίες, ιδεολογίζουσα αντιπαράθεση, μολυσμένη πολιτική σκόνη και ληγμένα καπνογόνα.

Δεν έχουμε ανάγκη τα «μεγάλα» θέματα, τις σχετικές στάσεις των πολιτικών εκφραστών και τη χρήση των αυθεντικά σημαντικών, για να ακούσουμε το βουητό της παρακμής.


Μέσα στη σύγχυση που έχει εγκατασταθεί στο βάθος της ερήμου, είναι εξαφανισμένα από την παρατήρηση και την προσοχή τα καθημερινά. Τα υψηλά καθημερινά. Αυτά που συνδέονται με τη ζωή τους ενός, του κάθε ενός και της κάθε μιας, ξεχωριστά. Υγεία, ασφάλεια, εργασία, γνώση, μόρφωση κ.ά.

 

Στη σκιά αυτής της πραγματικότητας απόλυτα πια έχει κερδίσει η παγερή αδιαφορία για τα επαναλαμβανόμενα καθημερινά εγκλήματα, τα τροχαία εγκλήματα. Μόνο τις τελευταίες ημέρες δύο παιδιά – μαθητές έχασαν τη ζωή τους επιστρέφοντας ή πηγαίνοντας στο σχολείο. Λεπτομέρεια! Είναι ο πραγματικός δημόσιος κυνικός ψίθυρος, που σαν ψυχρός άνεμος συνοδεύει κάθε τέτοια τραγική κατάσταση.

 

Η αδιαφορία για τα τροχαία εγκλήματα, τους νεκρούς και τους ζωντανούς νεκρούς που μένουν πίσω, μιλάει μέσα από την απεγνωσμένη φωνή των θυμάτων για την εποχή και την απονέκρωση που τη χαρακτηρίζει. Είναι ο θανάσιμος παροξυσμός της αδιαφορίας για το μικρό και το σημαντικό, για το ελάχιστο που είναι μέγιστο, για το έσχατο που είναι πρώτο.

 

Επί χρόνια τώρα, η λεγόμενη Πολιτεία διέγραψε από τον ορίζοντα των ενδιαφερόντων της τα τροχαία εγκλήματα. Ελαφρές ποινές, περιορισμένος έλεγχος, άστοχος έλεγχος, καθόλου έλεγχος. Ο πρίγκιπας ψηφοφόρος κέρδισε το δικαίωμα στον θάνατο του άλλου. 

Και μαζί ποιος να τον ενοχλήσει γιατί καταλαμβάνει επικίνδυνα και αδιάντροπα τη ΛΕΑ (Λωρίδα Εκτακτης Ανάγκης), αποκλείει τις διαβάσεις, σταθμεύει στις ράμπες αναπήρων, αδιαφορεί για τους σηματοδότες;  

Η Τροχαία; Απούσα, επιδεικτικά απούσα, συμπορευόμενη με το πνεύμα της εποχής, της αποδεκτής ανομίας και της ανεκτικής στις παραβάσεις συμπεριφοράς.

 

Για τα τροχαία εγκλήματα δεν θα γίνει συζήτηση στη Βουλή, δεν θα υψωθούν οι τόνοι, έντεχνα δεν θα ενοχληθεί ο πρίγκιπας ψηφοφόρος. Οι νεκρές κοινωνίες επιμελώς αποφεύγουν παρόμοια θέματα. Γρήγορα ξεχνούν κάθε παρόμοια αιματηρή και θανάσιμη υπόμνηση.  

Μέσα στην πυρετώδη ένταση για το τίποτα, πώς να βρει θέση μια συζήτηση για το παν, που είναι η ζωή ενός ανθρώπου;

 

Πιο πέρα από αυτά τα σημαντικά, στο περιθώριό τους, μοιάζουν ήδη ηττημένα τα υπέρτερα και τα θεμελιώδη της συνύπαρξης. Αυτά που θα έπρεπε να στηρίζουν τα «μικρά», να είναι η εγγύησή τους και ο αποφασισμένος φρουρός τους.

 

Δεν υπάρχει πατρίδα χωρίς τη λειτουργία των κανόνων συνύπαρξης, που ανυψώνουν το δικαίωμα του ενός στην ασφάλεια και στη ζωή. 

Εκεί που δεν υπάρχει τέτοιος τόπος πατρίδας, δεν υπάρχει και...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μα ποιοι ψηφίζουν αυτούς τους Φωκάδες; (video)

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Όπως καταλαβαίνετε το σημερινό «και μπράβο τους» έχει να κάνει με τους ψηφοφόρους του βουλευτή Φωκά και ειλικρινά ελπίζω να μην χρειάζεται να εξηγήσω ποιος είναι ο βουλευτής Φωκάς. Σε περίπτωση που δεν γνωρίζετε, δείτε πρώτα το βίντεο που συνοδεύει το κείμενο και μετά διαβάζετε.

Πριν βιαστείτε να πείτε πως η ερώτηση που κάνω θα μπορούσε να αφορά τους περισσότερους βουλευτές και θα μπορούσε να είναι «ποιος ψηφίζει τους Πολάκηδες;» ή «ποιος ψηφίζει τους Κασιδιάρηδες;» ή οποιονδήποτε άλλον συμπολίτη αταίριαστο με αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ότι θα πρέπει να είναι ένας βουλευτής του κοινοβουλίου, να σας πω πως συγκρίνετε ανόμοια πράγματα.

Η ερώτηση για το ποιοι ψηφίζουν Πολάκηδες και Κασιδιάρηδες είναι ρητορική (κανονικά , όχι όπως το εννοεί ο πρωθυπουργός). 

Όλοι ξέρουμε ποιοι ψηφίζουν Πολάκηδες και όλοι ξέρουμε πως οι διαφορές τους με αυτούς που ψηφίζουν Κασιδιάρηδες είναι απλώς οπαδικές. Ο μόνος λόγος που ρωτάμε είναι για να τονίσουμε την αποστροφή μας. 

Αντιθέτως, η ερώτηση «ποιοι ψηφίζουν Φωκάδες» εκφράζει γνήσια απορία καθώς δεν μπορώ να φανταστώ το είδος του ανθρώπου που θα διάλεγε έναν τέτοιο τύπο για εκπρόσωπο του.  

Το μόνο που ξέρω είναι πως – όπως και ο βουλευτής Φωκάς – πρόκειται για ανθρώπους που ενδεχομένως να μπορούν να περηφανευτούν για πολλά, αλλά σίγουρα όχι για την ευφυΐα τους (ναι, το ξέρω ότι η λέξη είναι «ηλίθιοι», αλλά για αρχή ήθελα να το πω περιφραστικά).

Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι άνθρωποι που διαλέγουν να ψηφίζουν συμπολίτες που ταιριάζουν περισσότερο στα παρατράγουδα της Αννίτας της Πάνια παρά στη Βουλή είναι συνήθως χαβαλέδες αλλά αυτό καθόλου δεν αλλάζει την εντύπωση που έχω για την ηλιθιότητα τους. Και εξηγώ.

Οι τελευταίες εξελίξεις θα έκαναν και τον πιο κυνικό ξερόλα (αυτόν που με ύφος βετεράνου ψηφοφόρου του Θύμιου του Λυμπερόπουλου επαναλαμβάνει «έλα μωρέ, αφού όλα είναι κανονισμένα») να καταλάβει ότι οι βουλευτές έχουν μεγάλη ευχέρεια κινήσεων και ότι δεν είναι όλες οι ψήφοι δεδομένες. Συνεπώς, ο κάθε βουλευτής μπορεί με την ψήφο του να επηρεάσει τις αποφάσεις για την χώρα και κατ’ επέκταση για τις ζωές των ανθρώπων που έχουν την τύχη (ή την ατυχία) να ζουν στη χώρα.

Είμαι σίγουρος πως αν προσπαθήσετε να χαρακτηρίσετε έναν άνθρωπο που διαλέγει αυτόν που θα πάρει κρίσιμες αποφάσεις για τη ζωή του με κριτήριο τον χαβαλέ δύσκολα θα βρείτε λέξη καταλληλότερη από αυτήν που αρχίζει με «ηλί» και τελειώνει σε «θιος».

Πρόκειται μάλιστα για το χειρότερο είδος ηλίθιου καθώς πρόκειται για ηλίθιο που συνήθως καμαρώνει για την εξυπνάδα του. Δεν είναι δηλαδή ο φουκαράς που ειλικρινώς πίστεψε στα παπατζηλίκια του Αλέκση και του Γιάνη ή κακομοίρης που παρασύρθηκε από τον Σώρρα, αλλά ένας εξυπνάκιας που μπορεί να καταλαβαίνει πολλά, αλλά αδυνατεί να συλλάβει τη σχέση Κοινοβουλίου και καθημερινότητας.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι δεν είμαι από αλλού και άρα ξέρω καλά πως κάθε φορά που ψηφίζουμε δεν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε ό,τι καλύτερο βγάζει ο τόπος. Και ξέρω πως όσο περνάνε τα χρόνια η ποιότητα πέφτει. Αλλά ξέρω επίσης πως δεν θα σταματήσει να πέφτει όσο διαλέγουμε τους πιο αστείους και τους πιο καραγκιόζηδες επειδή «δεν υπάρχει κανένας καλός».

Το οτι δεν μπορείτε να πάρετε το αυτοκίνητο που θέλετε περισσότερο δεν σας οδηγεί στο να μην έχετε αυτοκίνητο και το ότι δεν μπορείτε να μείνετε στο σπίτι των ονείρων σας δεν σας κάνει να μένετε στον δρόμο. Αντιστοίχως δεν υπάρχει κανένας λόγος να ψηφίζετε καραγκιόζηδες επειδή ανάμεσα στους υποψηφίους δεν βρίσκετε κάποιον που να θέλετε να ψηφίσετε με τη καρδιά σας.

Καλώς ή κακώς ο μόνος τρόπος να φτάσετε κάποια στιγμή να ψηφίζετε τον καλύτερο είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στοιχειώδεις κομματικές γνώσεις για οκτάχρονο παιδί

Γράφει ο  Ιωάννης Π.Α. Ιωαννίδης

Καθηγητής Παθολογίας, Ερευνας και Πολιτικής Υγείας, Επιστημών Δεδομένων, και Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Stanford των ΗΠΑ.

Ο​​κτάχρονος: Μπαμπά, να μιλήσουμε για κόμματα;

Πατέρας: Φυσικά, παιδί μου! Πώς κι ενδιαφέρεσαι;

Ο: Να, στο σχολείο τσακώνονται.

Π: Κι εσύ τι κάνεις;

Ο: Τους είπα να μη λένε κακές λέξεις.

Π: Μπράβο! Και σταμάτησαν;

Ο: Σταμάτησαν και τα βάλανε όλοι μαζί μου, ο καθένας γιατί δεν είμαι με το μέρος του. Και τι δεν άκουσα! «Απλυτε», φώναζε ο ένας, «προδότη» ο άλλος! Κι έπειτα ξεφωνίζανε «εσύ, εσύ ξεπούλησες τη Μακεδονία μας». Και οι άλλοι με σπρώχνανε, «χάσου, φασίτσια», κάπως έτσι. Τι σχέση έχει η Μακεδονία και τα παστίτσια; Εγώ για καλό μίλησα, μήπως και παίζαμε όλοι μαζί. Είμαι άπλυτος, προδότης και παστίτσιας, μπαμπά;

Π: Οχι, παιδί μου.

Ο: Γιατί δεν κάνουν κάτι να χαίρονται όλοι, κάτι καλό για όλους;

Π: Καθένας προτιμά δικά του συμφέροντα.

Ο: «Συμφόρατα»;

Π: Συμφέροντα... Οταν κοιτάς μόνο την πάρτη σου.

Ο: Θα γίνουν εκλογές;

Π: Εκλογές; Μάλλον, κάποια στιγμή...

Ο: Και θα βγει η «Νέα Δημοκοπία»;

Π: Εννοείς, Νέα Δημοκρατία;

Ο: Ναι, έτσι.

Π: Μάλλον...

Ο: Μπαμπά, τι είναι «Νέα Δρομοκαϊτία»;

Π: Είναι κουμμουνιστικό κρατικιστικό κόμμα.

Ο: Δηλαδή;

Π: Σαν αυτό που κυβερνούσε τα Σοβιέτ, μια χώρα που διαλύθηκε.

Ο: Γιατί διαλύθηκε;

Π: Πάλιωσε, δεν λειτουργούσε;

Ο: Σαν τη φρυγανιέρα μας που δεν κάνει τοστ;

Π: Κάπως έτσι. Οπως όλη η Ελλάδα σήμερα. Αλλά τα κόμματα εδώ λειτουργούν ακόμα σαν σοβιετικές φρυγανιέρες.

Ο: Πώς λειτουργούν;

Π: Θεωρούν πως το κόμμα έχει δίκιο σε όλα. Το κράτος ανήκει στο κόμμα, το κάνει ό,τι θέλει. Ολα ανήκουν στο κόμμα.

Ο: Ποιοι ψηφίζουν κάτι τέτοιο;

Π: Πολλοί. Οι περισσότεροι ζούνε από το κράτος. Συνταξιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμα και ιδιώτες επιχειρηματίες από το κράτος περιμένουν. Ψάχνουν να ανήκουν στο κόμμα που θα του ανήκει το κράτος, ώστε να τους ανήκει το κράτος. Ξέρουν τι κάνουν οι άνθρωποι όταν ψηφίζουν.

Ο: Κι οι νέοι τι ψηφίζουν;

Π: Φαίνεται έμμεσα στις εκλογές κομματικών νεολαιών.

Ο: Τι είναι αυτές;

Π: Κάτι σαν κουμμουνιστικός διαγωνισμός ομορφιάς. Οι κομματικές νεολαίες στήνουν τραπέζια...

Ο: Κι ανεβαίνουν επάνω κοπέλες με μαγιό και χορεύουν;

Π: Οχι ακριβώς. Πάντως η Νέα Δημοκρατία διαθέτει τη μεγαλύτερη, οργανώνει πάρτι με πασαρέλες.

Ο: Ποιος αρχηγεύει στα κόμματα;

Π: Συνήθως αποτυχημένοι. Στα κουμμουνιστικά κόμματα, οι αποτυχημένοι ηγέτες παραμένουν συνέχεια στα πράγματα αρκεί να είναι αρκετά θρασείς. Αν είναι εντελώς αποτυχημένοι γίνονται και πρόεδροι δημοκρατίας, είναι η μεγαλύτερη τιμή. Ομως έχουν μαζευτεί τόσοι τζούφιοι ηγέτες, που δεν ξέρω πόσοι θα προλάβουν να γίνουν πρόεδροι δημοκρατίας.

Ο: Γιατί δεν φέρνουν νέους καλύτερους;

Π: Τους νέους τους διαλέγουν οι παλιοί, ώστε να διαλέξουν πάλι τους χειρότερους.

Ο: Τι άλλο κάνουν τα «μουκουνιστικά» κόμματα;

Π: Τα κουμμουνιστικά κόμματα παθιάζονται για συνδικαλιστικά.

Ο: Τι σημαίνει αυτό; Γαργαλιστικά ακούγεται.

Π: Συνδικαλιστικά. Συνδικαλιστές, άνθρωποι που δυσκολεύουν τη ζωή των άλλων. Περνάνε αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα. Ολα τα κόμματα κάνουν συλλογές με συνδικαλιστές.

Ο: Οπως εγώ κάνω συλλογή με ρομποτάκια;

Π: Ωραία τα λες. Συμπεριφέρονται όντως σαν ρομποτάκια, επαναλαμβάνουν το ίδιο πράγμα ό,τι και να τους πεις, ό,τι και να συμβεί. Η Νέα Δημοκρατία, που λέγαμε, έχει πάμπολλους, σαρώνει από ιατρούς, δικηγόρους, μέχρι αγρότες.

Ο: Σοφοί ασχολούνται με κόμματα;

Π: Εννοείς διανοούμενοι; Φυσικά, οι περισσότεροι σοφοί είναι κουμμουνιστές και ερωτευμένοι. Ερωτεύονται εύκολα με κόμματα. Το ομολογούν, πρόσφατα η καρδιά τους ανήκει στη Νέα Δημοκρατία. Μετά θα ανήκει αλλού.

Ο: Μπαμπά, τι είναι «Σφύριζα»;

Π: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ακέφαλος Αμλετ

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ


«Μόνον πέντε δέκα ανεγκέφαλοι πήραν στα σοβαρά το δελτίο καιρού με την Πετρούλα» είχε πει ο Σταμάτης Μαλέλης στις 25 Σεπτεμβρίου 2011. 

Οχτώ χρόνια μετά απ' αυτό, και είκοσι ένα μετά από την υπόθεση Σορίν Ματέι (του ιδίου τηλεοπτικού ανιματέρ), αισθάνομαι ξανά ανεγκέφαλη. Για την ακυβερνησία και το δέλεαρ της απλής αναλογικής, τη νέα Πετρούλα του νέου Μαλέλη, που έρχεται να «μοιράσει εγκεφαλικά» στην κ. Γεννηματά πρωτίστως, γιατί εμάς ποιος μας λογαριάζει...

 

Θα ψηφίσουμε όπως μας φωτίσει, το σκότος όμως θα πέσει εκεί που κάποτε καταύγαζε ένας (πράσινος) ήλιος νααα! Οταν ο ήλιος ανατείλει από τη δύση, έλεγαν οι παλιοί, και να το που έγινε! Με τέτοιο σαρδανάπαλο ρολόι, το Κινάλ δεν θα πάει και πολύ μακριά ενώ κανονικά θα έπρεπε να πηγαίνει σφαίρα. Θα κατηγορηθεί γι' αυτό στο μέλλον αλλά τότε το έγκλημα θα έχει άλλο όνομα. Ποιος Μαλέλης και κουραφέξαλα; Εχει σκληρή γλώσσα η ιστορία άπαξ και αποφασίσει ν' ανοίξει το στόμα της και να υποδείξει αυτουργούς.  

 Εγώ πάντως αποδέχομαι την κατηγορία της ανεγκέφαλης, να μη σας πω κιόλας ότι μ' αρέσει. Γιατί δηλαδή; Αδικο είχε η Πετρούλα τότε που απευθυνόταν στον εκπρόσωπο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Πολ Τόμσεν, διά των μαστών της, τρεις πιθαμές πιο κάτω από τη συνήθη θέση που φύεται ο εγκέφαλος; Οπότε, τι να το κάνω χειμώνα - καλοκαίρι αυτό το αόρατο όργανο; Μισό, να το ξεβιδώσω απ' τον λαιμό μου, να ξαλαφρώσω. Το πιάνω στα χέρια μου, το καλοκοιτάω και σαν τον ακέφαλο Αμλετ του απευθύνω την ερώτηση που σκοτώνει: to be or not to be?

 

Μη σκέφτεσαι τίποτα, λένε τα πόδια που σηκώθηκαν να μου χτυπήσουν το κεφάλι. Το μυαλό μου μυρίζει ποδαρίλα και δεν φτάνω να κόψω ούτε τα νύχια μου. Μια εκτρωματική κατάσταση μαστορεύεται στα έγκατα της κεντροαριστεράς, που τόσες φορές την συνδράμαμε κι άλλες τόσες μας παράτησε ξυπόλητους στ' αγκάθια. 

Δεν έχω παράπονο, γιατί δεν έχω εγκέφαλο να επεξεργαστεί τα συναισθήματά μου. Οπότε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Και τώρα εκλογές

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η ​​κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κέρδισε την ψήφο εμπιστοσύνης. 

Υστερα από μερικές ημέρες, το ένα από τα δύο συνθετικά της διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη, ώστε να καταφέρει η κυβέρνηση που υποτίθεται πως ήταν η ίδια με αυτήν που πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης να κερδίσει μια δεύτερη κρίσιμη, και μάλλον κρισιμότερη ψηφοφορία για τη συμφωνία των Πρεσπών.  

Θύμα της δεύτερης αυτής ψηφοφορίας ήταν και το Ποτάμι. 

Η τύχη των ΑΝΕΛ δεν με ενδιαφέρει και δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει και πολλούς. Ηταν ένα συγκυριακό μόρφωμα του αντιμνημονιακού μετώπου χωρίς πολιτικό έρμα και με κύριο χαρακτηριστικό του την ασυνέπεια. Από τη μια εθνικιστικές κορώνες για τους αφελείς και από την άλλη η έμπρακτη υποστήριξη μιας Αριστεράς για τους ρεαλιστές. Μια μάλλον κακόγουστη πολιτική παράσταση, με στολές και μεγαλοστομίες που όμως, ας μην το ξεχνάμε, είναι συνυπεύθυνη για ό,τι συνέβη στη χώρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Σε κανέναν δεν κάνει νομίζω εντύπωση η μεταμόρφωση της κυρίας Κουντουρά σε μαντόνα της Αριστεράς.

Δεν ισχύει το ίδιο και για το Ποτάμι. Το κόμμα που ίδρυσε ο Σταύρος Θεοδωράκης εμφανίστηκε ως εναλλακτική λύση στην κουρασμένη πολιτική σκηνή. Συγκέντρωσε αξιόπιστες προσωπικότητες, από τις οποίες όμως αποψιλώθηκε στη διάρκεια των ετών, και οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι δεν παραδόθηκε ποτέ στη γοητεία του λαϊκισμού. Μετά την κρίση, είναι ο μόνος πολιτικός σχηματισμός που δεν γεννήθηκε από την πλατεία των Αγανακτισμένων. Οι συνεχείς παλινωδίες του όμως που πότε το απομάκρυναν και πότε το έφερναν πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, η αδυναμία του να παίξει ηγεμονικό ρόλο στη διαμόρφωση της Kεντροαριστεράς, το συρρίκνωσαν. Η ήττα του Θεοδωράκη στις εκλογές για το ΚΙΝΑΛ και η αποχώρησή του από το κίνημα το αποτέλειωσαν. Το Ποτάμι είχε παραδώσει το πνεύμα του πολύ πριν από την αποσύνθεσή του με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών. Κρίμα. Δεν συμφωνούσα πάντα μαζί του και πολλές φορές με εξόργιζε η εμμονή του στην πολιτική ορθότητα. Η μετριοπαθής του παρουσία όμως ήταν απαραίτητη για τα εύφλεκτα υλικά της πολιτικής σκηνής. Το Ποτάμι θα χρησίμευε ως δύναμη καταλλαγής σε όσα έχουμε να ζήσουμε όταν, με το καλό, απαλλαγούμε από το σημερινό καθεστώς. Ομως το δίλημμα του Αμλετ, «να ζει κανείς ή να μη ζει», δεν συνιστά κεντρώα πολιτική. Και ο Δανός πρίγκιπας, όσο κι αν είναι συμπαθής ως τραγικός ήρωας, δεν θεωρείται πρότυπο πολιτικού ηγέτη. Στο τέλος, η σκηνή όπου πρωταγωνίστησε είχε γεμίσει πτώματα.

Ομως, όπως και να το κάνουμε, το πρόβλημά μας δεν είναι το Ποτάμι. Το ερώτημα είναι «και τώρα τι γίνεται;». 

Συγχαρητήρια καταφθάνουν από όλον τον πολιτισμένο κόσμο για τη συμφωνία των Πρεσπών. Είναι η μεγάλη εικόνα.  

Η μικρή όμως, αυτή που μας αφορά, μόνον ευφορία δεν εμπνέει. Τη συμφωνία την ενέκριναν δύο Κοινοβούλια, της ΠΓΔΜ και της Ελλάδας, με τεχνητές πλειοψηφίες. Στη μεν γείτονα απελευθέρωσαν κρατουμένους, στη δε Ελλάδα διέλυσαν δύο κόμματα. Ακόμη κι αν αγνοήσουμε το κοινοβουλευτικό σουλάτσο που παρακολουθήσαμε, δύσκολο είναι να αγνοήσουμε την εκπεφρασμένη αντίθεση της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Εκφράζεται στις δημοσκοπήσεις, θα μου πείτε, άρα δεν είναι αξιόπιστη. Αν όμως ο Τσίπρας δεν τολμάει να προκηρύξει εκλογές είναι επειδή φοβάται τα ποσοστά που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Αξιόπιστες ή όχι, κάτι δείχνουν. Στέλνουν μηνύματα και, το κυριότερο, το μήνυμα που του λέει ότι υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα στην κοινωνία και στην κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση.

Και τώρα τι γίνεται; 

Ας ξεκινήσουμε από τα απλά:

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πάντα ΑΠΕΝΑΝΤΙ στο εθνικό συμφέρον!

Από τον  Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

 

Η διαφωνία της πλειοψηφίας του λαού, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται σύμφωνα με τις μετρήσεις και σχεδόν οι μισοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, με την επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν αφορά ένα τρέχον ζήτημα ήσσονος πολιτικής σημασίας. 

Δεν μπορούν οι αυτουργοί του εγκλήματος, όσοι το διαπραγματεύτηκαν, το ψήφισαν και το υπέγραψαν ή φύλαξαν τσίλιες τάχα διαφωνώντας, να έχουν την απαίτηση να πίνουμε μαζί τσάι Κεϊλάνης και να τρώμε κουλουράκια κανέλας και να διαφωνούμε όπως οι Αγγλοι για το αν πρέπει να απαγορευτεί το κυνήγι της αλεπούς κι ύστερα να ανταλλάσουμε θερμές χειραψίες και να συζητάμε για τον καιρό, βλέποντας τον κάθε Ζάεφ να μας κογιονάρει, το αίμα των ηρώων μας βεβηλωμένο και τα συμφέροντά μας σφάγια στα πόδια εχθρών.

 

Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν τα μολογάγανε πριν αλλά στη Βουλή έπαθαν παλαιοκομμουνιστική ακράτεια της περιόδου 1946-1949, όταν η Αριστερά μαζί με το ΝΟΦ πριόνιζαν την Ελλάδα για να την κόψουν στα δύο.

 

Οσα εξέμεσε η Σία Αναγνωστοπούλου για την ολοκλήρωση όσων άφησε στη μέση το ΕΑΜ ΕΛΑΣ και η ανιστόρητη αναφορά του πρωθυπουργού στην προδότισσα Γκίνοβα -ξέχασε τον Παύλο Μελά και τον Τέλλο Αγρα και τους χιλιάδες νεκρούς των Βαλκανικών αλλά θυμήθηκε ενόχους εσχάτης προδοσίας- αποδεικνύουν την αλήθεια όσων καταλογίζαμε από καιρό στη διχαστική αυτή κυβέρνηση, που βγάζει από τους τάφους τα κουφάρια της Ε’ Ολομέλειας και της προδοτικής ανθελληνικής δράσης του ΣΝΟΦ και του ΝΟΦ.

 

Να είστε δε βέβαιοι ότι κατά βάθος ο σκληρός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το 2%-2,5%, θεωρεί ήττα τη συμφωνία, διότι θα θέλανε πολύ η λύση να ήταν σκέτη «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

 

Απλά έχοντας επίγνωση πως θα τους πετροβολούσαν και τα νήπια στις ρούγες και στις εκλογές θα παίρνανε ποσοστά ΟΑΚΚΕ έμειναν στη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, που αποδέχεται και η ηγεσία της Ν.Δ., κάνοντας τύποις κόνξες στα επιμέρους κι όχι στο κυρίως θέμα της ονομασίας, κλείνοντας ήδη πονηρά το μάτι στον Ζάεφ πως αυτός θα τη λέει συνεχώς σκέτη Μακεδονία και θα κάνουν την πάπια, όπως την κάνουν στις καθημερινές παραβιάσεις της συμφωνίας από την πλευρά των Σκοπίων.

 

Και τι να φοβηθούν άλλωστε; Τον Κυριάκο τον Μελάτο; 

Ηδη ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι δεν θεωρεί προδότες όσους υποστηρίζουν τη συμφωνία και ο ίδιος και συνεργάτες του με διάφορους τρόπους δηλώνουν ότι πλέον, φευ, άτιμη κενωνία και άδικε ντουνιά, δεν μπορεί, τάχα, να καταγγελθεί η συμφωνία. Αμολάνε κάτι για βέτο στην ένταξη στην Ε.Ε., πως θα αυτώσουνε τα αυτά, αλλά γενικώς, σε πλήρη αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία της κομματικής βάσης αλλά και του έθνους, η στάση της ηγετικής ομάδας της Πειραιώς είναι σαν του Ζήκου και του Βουτσά σε κάτι ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου μας, τουτέστιν «κρατάτε με, θα τον δείρω», κι ας μην τους κρατάει κανείς. Το πολύ πολύ να τσαλακώσουν στην άκρη την τελευταία σελίδα της συμφωνίας αλλά θα τη σιδερώσει προσεκτικά ο Κουμουτσάκος και θα είναι κομπλέ, ώστε να μη γίνει και καμία παραξήγησις με τους συμμάχους και δεν δίνουν στην ψευτοελίτ μας στρούντελ στις δεξιώσεις.

 

Για τους αναγνώστες που δεν έχουν εντρυφήσει στη βαθιά σολομωνική της Αριστεράς θα εξηγήσω πως κατά τα «ευαγγέλιά» της όσο πιο πολύ διεθνιστής είσαι, όσο πιο πολύ υπερασπίζεσαι ξένα νιτερέσα σε βάρος των συμφερόντων του λαού σου, τόσο πιο «προοδευτικός» και αριστερός θεωρείσαι. Γι’ αυτό βλέπετε όλα αυτά τα χρόνια σε όλα τα μεγάλα εθνικά θέματα όλους αυτούς τους αριστερούς πουθενάδες ψευτοκουλτουριαραίους να υπογράφουν ψηφίσματα, άρθρα κ.λπ., που στο Σκοπιανό είναι με τους Σκοπιανούς, στο Κυπριακό και εν γένει στα Ελληνοτουρκικά με τους Τούρκους, στο λαθρομεταναστευτικό με τους παράνομους μετανάστες και πάει σχοινί κορδόνι. Κι εξωγήινοι αν έρθουν από τον αστερισμό του Σείριου και εγείρουν αξιώσεις κατά της Ελλάδας, η Αριστερά κάποιο δίκιο θα δώσει στα πράσινα ανθρωπάκια με τα τρία μάτια και τον αφαλό στον σβέρκο. Εκατό χρόνια αυτό κάνουν. Οπου είναι το εθνικό συμφέρον, αυτοί απέναντι, διότι δεν πιστεύουν στο έθνος και στη διαχρονία του, το μισούν και το πολεμούν.  

Είπαμε, η Αριστερά είναι αυτοάνοσο κοινωνικό νόσημα, όπου τμήμα του έθνους παθαίνει μια ανωμαλία και επιτίθεται στο εθνικό σώμα.

 

Λοιπόν, αδέρφια, είναι αναφαίρετο δικαίωμά σας αλλά και πατριωτικό καθήκον σας, εσείς η πλατιά πλειοψηφία, που σε όλες τις μετρήσεις είστε από 70% έως 85%, να τους περιφρονήσετε ηθικά αλλά και στην πράξη.  

Ο Τσίπρας διέπραξε κι αυτός το ατόπημα του ΓΑΠ. Πήγε κι έβρισε τον λαό στους ξένους. Ντροπιαστική στάση, αυτό το βίντεο θα τον συνοδεύει για πάντα. 

Είναι αποσυνάγωγοι και έτσι πρέπει να τους φέρεστε.  Να τους...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ποντάρουν στη γρήγορη πέψη του Μακεδονικού από τους σανοφάγους! Τί δεν καταλαβαίνεις?

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 

Φ​​ταίει η ιδιοσυγκρασία. 

Καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν επιβάλλει στην Τασία Χριστοδουλοπούλου να ενθρονίζει στην έδρα της Βουλής το λουδοβίκειο ύφος της – «εγώ διευθύνω», «εγώ προεδρεύω», «θα σας διώξω έξω». 

Κανένα πολιτικό συμφέρον δεν εξυπηρετούν τα κοάσματα οιστρήλατου βατράχου –«σας έχω»– με τα οποία ο Πολάκης φαντάζεται ότι σωφρονίζει τους δημοσιογράφους.

 

Φταίνε και οι χαρακτήρες. Αλλά τόσοι χαρακτήρες συντονιζόμενοι παύουν να είναι περιπτώσεις. Τόσα ύφη συνυφασμένα συνιστούν ύφος μιας εξουσίας. Είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει κανείς αυτήν την ομοιογένεια και στον τρόπο με τον οποίο ο μονίμως χαμογελαστός πρωθυπουργός περιέγραψε τους διαμαρτυρόμενους κατά του Μακεδονικού ως ακραίους και άμυαλους.


Αν εγκαταλείψει κανείς τους συμπεριφορισμούς, πώς πρέπει να ερμηνεύσει πολιτικά αυτή την κοινή συμπεριφορά;  

Η πιο δημοφιλής απάντηση εστιάζεται στην ψυχική στόμωση που προκαλεί η μακρά παραμονή στην εξουσία. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, η πηγή του ύφους μοιάζει να είναι ένας αριστερός ελιτισμός, που δεν χαρακτηρίζει μόνο την ελληνική Αριστερά. Πρόκειται για μια δογματική υπεροψία που περιφρονεί τις κοινές ανασφάλειες, αποδίδοντάς τες σε χαμηλό επίπεδο καλλιέργειας.  

Για τη Χριστοδουλοπούλου, ας πούμε, όποιος αισθάνεται φόβο απέναντι στους πρόσφυγες είναι ακραίος – δηλαδή αντίπαλος, ανεπίδεκτος πειθούς. 

Για τον ΣΥΡΙΖΑ –κι αυτούς που λαχταρούν να επιβιβαστούν στο άρμα του– όποιος έχει ανασφαλή ταυτότητα και αισθάνεται την ύπαρξή του συνδεδεμένη με ένα τοπωνύμιο εξοβελίζεται από τον καλό, τον νοήμονα λαό.

 

Αυτή η πολιτική αυταρέσκεια βρίσκει το ομόλογό της και στην άλλη όχθη του πολιτικού χάρτη – σε εκείνους που περίπου αρνούνται την ιδιότητα του πολίτη στους «σανοφάγους» και στους οικονομικά αναλφάβητους.
 

Πέρα από το σωστό και το λάθος, από το σεμνό και το αλαζονικό, αξίζει κάποιος να αναρωτηθεί τι εκλογικά αποτελέσματα μπορεί να έχει αυτή η στάση.  

Ποιος ωφελείται όταν ο πρωθυπουργός –αντί να φιλοδοξεί να μεταστρέψει– αναθεματίζει ως θερμοκέφαλη την κοινωνική πλειοψηφία;

 

Ποιες κοίτες ποτίζονται όταν η Χριστοδουλοπούλου διεκδικεί την ιδιοκτησία του κράτους σαν κομματική λοκομοτίβα διορισμών; 

Ποιες δυνάμεις κερδίζουν όταν η προεδρεύουσα βρίσκεται στην ανάγκη να καλεί τη Βουλή να ψηφίσει για το αν έχει όντως ψηφίσει – για το αν έχει ολοκληρωθεί η ψηφοφορία της προηγουμένης· όταν ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής προαναγγέλλει την ενσωμάτωση στον ΣΥΡΙΖΑ φερτής βουλευτικής ύλης;
 
 

Η κυβέρνηση έχει ποντάρει στη γρήγορη πέψη του Μακεδονικού.  


Ακόμη κι αν έχει δίκιο, δεν έχει υπολογίσει τι επίδραση θα έχει η διαρκής συκοφάντηση των θεσμών από την υβριδική της πλειομειοψηφία.  

Δεν έχει υπολογίσει...

ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Είδες ο ΣΥΡΙΖΑ; 1.515 ελληνοποιήσεις σε 12 ημέρες!

Της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

 

Δεν έχει προηγούμενο το κύμα ελληνοποιήσεων από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Σε χρόνο ρεκόρ –με δειγματοληπτικές καταμετρήσεις, από τον Οκτώβριο ως τον Δεκέμβριο του 2018– δώδεκα ημερών κυκλοφορίας της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, το υπουργείο Εσωτερικών έχει απονείμει την ελληνική ιθαγένεια και έχει πολιτογραφήσει (αν και σε μικρότερη κλίμακα από την πρώτη κατηγορία) 1.515 πρόσωπα. Κορυφαία όλων φαίνεται να είναι η 18η Οκτωβρίου, αφού το Protagon μέτρησε 274 πράξεις σε ένα… 24ωρο, αριθμός που μάλλον θα μείνει στην ιστορία του φαινομένου. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανακαλύπτει βεβαίως την πυρίτιδα. Ούτε ξέρει καλύτερα ταχυδακτυλουργικά από προηγούμενες κυβερνήσεις. Τα ίδια κόλπα, για σίγουρες ψήφους, έχουν διδάξει και παλαιότεροι στο κουρμπέτι της εξουσίας.  

Πώς στο τσίρκο πολλαπλασιάζονται τα μαντίλια από το πουθενά, ξεπηδούν περιστέρια από χούφτες αδειανές, και βγαίνουν τραπουλόχαρτα από μανσέτες; 

Κάπως έτσι. Η εκλογική κάλπη είναι που τους κάνει κάθε φορά να ξεδιπλώνουν τις μαγικές τους ικανότητες.  

Η εμπειρία έχει δείξει ότι καμία ψήφος δεν πάει χαμένη-και δεκάδες χιλιάδες μπορούν να κάνουν το θαύμα τους. Θυμηθείτε το ντέρμπι Σημίτη-Καραμανλή, το 2000, το μεταμεσονύκτιο θρίλερ με τίτλο «Η Ελλάδα κοιμήθηκε με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ξύπνησε με ΠΑΣΟΚ», τα δάκρυα του Σπηλιωτόπουλου και την προφητεία Λαλιώτη για «μακρά νύχτα». Η μπίλια της διαφοράς έκατσε μόλις στις 72.400 ψήφους.  

Ούτως ή άλλως, η αύξηση των ελληνοποιήσεων τα τελευταία τρία χρόνια είναι αξιοσημείωτη. Ο βουλευτής της ΝΔ Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, με ερώτησή του στη Βουλή, έχει επισημάνει ότι «σύµφωνα µε επίσηµα στοιχεία της ∆ιεύθυνσης Ιθαγένειας του υπουργείου Εσωτερικών, τα τελευταία τρία έτη καταγράφεται κατακόρυφη αύξηση στην έγκριση αιτήσεων για την απόδοση ιθαγένειας, η οποία αγγίζει το 136,9%!».  

Από 14.178 το 2015, εκτοξεύτηκαν στις 33.487 το 2016 και στις 34.814, το 2017. Μόνο που αυτή τη φορά, ο όγκος και ο ρυθμός του φαινομένου είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακός –όλοι οι αριθμοί ΦΕΚ, βάσει των οποίων έγινε η καταμέτρηση, είναι στη διάθεση του Protagon.  

Η αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου –σε σωστή κατεύθυνση, δεν χωρεί αμφιβολία– το έχει αβαντάρει. Κάποιες από αυτές τις ελληνοποιήσεις, άλλωστε, έχουν να κάνουν είτε με παιδιά νόμιμων μεταναστών που γεννιούνται και φοιτούν στα σχολεία της χώρας, είτε με ενηλίκους πια που στο παρελθόν μετήλθαν της ελληνικής παιδείας.  

Η ανατομία στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δείχνει μωσαϊκό: οι απονομές ιθαγένειας αφορούν κυρίως Αλβανούς, αλλά και Ουκρανούς, Γεωργιανούς, Ρουμάνους. Οι πολιτογραφήσεις έχουν να κάνουν με ομογενείς που έχουν γεννηθεί στην Τουρκία, την Αλβανία, τη Βραζιλία, την Κύπρο, τον Λίβανο. Από τη δεξαμενή αυτή, ξεχωρίζει μια τιμητική πολιτογράφηση. Αυτή των Ελ Χαμίσι Εμάντ, Μουσσά Μαχμούντ, Τζέκα Γκανί (οι δυο πρώτοι από την Αίγυπτο, ο τρίτος από την Αλβανία) που με αυτοθυσία και αυταπάρνηση έσωσαν πολύ κόσμο –και παιδιά, πολλά παιδιά– στο Μάτι, όταν ξέσπασε η φονική πυρκαγιά του περασμένου Ιουλίου. Το επισημαίνω για να αναδείξω όσο καλύτερα γίνεται ότι το πρόβλημα δεν είναι, ασφαλώς, η ταυτότητα των ανθρώπων αυτών –κάθε άλλο. Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση ξεχνώντας ακόμη μια φορά το αριστερό της πρόσημο, φέρεται με πολιτικό εγωκεντρισμό, αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους αυτούς ως λύση εμβαλωματική, μπροστά στην απειλή του να αποκαλυφθεί η ένταση της φθοράς της στην κάλπη –άνοιξη ή φθινόπωρο, δεν έχει καμία σημασία. Το μπαράζ, κύμα, τσουνάμι των ελληνοποιήσεων, πείτε το όπως θέλετε, δεν οφείλεται στην ευαισθησία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στη χρησιμοθηρία του, με προκάλυμμα τον νόμο.  

Οποιος αμφιβάλλει μπορεί να κοιτάξει την καμπύλη του φαινομένου: το «σύστημα» το έπιασε πρεμούρα και επιτάχυνε τους ρυθμούς του από τον Οκτώβριο του 2018 και μετά. Το έργο έχει και συνέχεια, τίποτε δεν μπορεί να το διακόψει. Ούτε οι θεσμοί, που τα τελευταία χρόνια βάζουν φρένο σε υπερβολές. Η μαζική χορήγηση ιθαγένειας μπορεί να αντιβαίνει στα ευρωπαϊκά πρότυπα, δεν παύει ωστόσο να εξακολουθεί να είναι εθνική αρμοδιότητα το ποιος επιτρέπεται να ψηφίσει, να συμμετάσχει στις εκλογές. Το δικαίωμα χορήγησης ιθαγένειας υπό ορισμένες συνθήκες και συγκεκριμένους όρους είναι εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα των χωρών – μελών.  

Στην απάντηση που έδωσε ο υπουργός Εσωτερικών Αλέξης Χαρίτσης στον βουλευτή Βαρβιτσιώτη, οι εκκρεµότητες αιτήσεων κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας από 24/3/2010 (εφαρµογή νόµου 3838/2010) έως 9/11/2018 είναι συνολικά...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Έσπασε ο καθρέφτης στο αυτοκίνητο του Παπαχριστόπουλου! Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που δεν παραδίδει ακόμα την έδρα του!

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

 

Με κομμένη την ανάσα η κοινή γνώμη παρακολουθεί τις εξελίξεις γύρω από την υπόθεση του βουλευτή Θανάση Παπαχριστόπουλου – γνωστού στους κύκλους του “Power of Love” ως βουλευτή “duckface“ - καθώς εξaιτίας μιας βλάβης στο αυτοκίνητό του δεν έχει παραδώσει ακόμα την έδρα του στη Βουλή.

 

Όσο κι αν πολλοί αντιμετωπίζουν με καχυποψία τις δικαιολογίες του βουλευτή με την εντυπωσιακή φράντζα, η αιτία της βλάβης που καθυστερεί τις εξελίξεις στην ελληνική κοινοβουλευτική ζωή και κρίνει το μέλλον των ΑΝΕΛ είναι πέρα για πέρα πραγματική.


Σύμφωνα λοιπόν με πληροφορίες η βλάβη που ακινητοποίησε το αυτοκίνητο του Θανάση Παπαχριστόπουλου είναι το σπασμένο εσωτερικό καθρεφτάκι στο οποίο συνήθως ο οδηγός μπορεί να δει τι συμβαίνει πίσω.

 

Μόνο που ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο αξεσουάρ με τελείως διαφορετικό τρόπο από ότι οι υπόλοιποι οδηγοί, καθώς το έχει στραμμένο προς το μέρος του για να κοιτάζει τον εαυτό του ώστε να ελέγχει όποτε μπορεί την θρυλική φράντζα – σήμα κατατεθέν του.
 

Όπως είναι προφανές λοιπόν, μια τέτοια βλάβη, όπως η απώλεια του καθρέφτη, καθιστά αδύνατη την μετακίνηση για τον βουλευτή και τον υποχρεώνει να μεινει ακίνητος σε ασφαλές μέρος με καθρέφτες μέχρι να αποκατασταθεί η κανονικότητα και να ξαναμπορέσει να δει τον εαυτό του καθαρά.

 

Ο πρόεδρος της Βουλής πάντως ανακοίνωσε ότι κατανοεί πλήρως το πρόβλημα του Θανάση Παπαχριστόπουλο και προτίθεται να διακόψει τις εργασίες του σώματος μέχρι να νιώσει πάλι σίγουρος ότι η φράντζα του θα βρίσκεται στην τέλεια θέση.

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μία κυβέρνηση που εκβιάζεται

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

 

Ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος των ΑΝΕΛ αναμένεται  να παραδώσει την έδρα του και να πάει σπίτι του για να προβάρει τα ρούχα του Αριστερού, καθώς πρόκειται να πολιτευτεί με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πολιτική του διαδρομή μας έχει δείξει ότι διακρίνεται από υψηλή προσαρμοστικότητα όταν αλλάζει κομματικό περιβάλλον και, εν τέλει, ο τελευταίος λόγος ανήκει στους ψηφοφόρους.  

Τη θέση του θα καταλάβει ο άνθρωπος που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη, αυτός που θα προκαλούσε αμηχανία στον Ιούλιο Βερν, ο κάτοχος της πιο πολύτιμης κάρτας μιλίων στον κόσμο, ο Τέρενς Κουίκ. Όμως ο Τέρενς δεν μιλιέται με τον Πάνο Καμμένο και έτσι, μόλις σηκώσει το χέρι από το Ευαγγέλιο, θα υπογράψει την επιστολή ανεξαρτητοποίησης. Οι ΑΝΕΛ θα μείνουν με πέντε βουλευτές, αλλά δεν θα έχουν Κοινοβουλευτική Ομάδα καθώς ο Αριστείδης Φωκάς, ο άνθρωπος με την γκαζόζα, αποκτήθηκε με μεταγραφή από την Ένωση Κεντρώων.  

Προχθες το πρωί ο Πάνος Καμμένος περίπου απείλησε ότι θα ανοίξει το στόμα του και η μπόχα θα σκοτώσει την κυβέρνηση μέχρι την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, στη λαμπρή επέτειο της πρώτης παρέλασης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τότε που, υπό καταρρακτώδη βροχή, είδαμε παραδοσιακούς χορούς στην Λεωφόρο Αμαλίας. 

Λίγες ώρες αργότερα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος περίπου δήλωσε ότι είναι κρίμα και άδικο να διαλύεται μία Κοινοβουλευτική Ομάδα που ο λαός έστειλε στη Βουλή -όπως είναι γνωστό η κυβέρνηση αυτή υπάρχει για να κρατάει χαρούμενο τον λαό. Και μέχρι να φύγει η μέρα η πολιτική πιάτσα εξέταζε τα σενάρια με τα οποία ο Πάνος Καμμένος μπορεί να διατηρήσει το γραφείο του πολιτικού αρχηγού στο πιο εμβληματικό κτίριο της πρωτεύουσας.  

Πώς θα γίνει αυτό; 

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι. 

Ας πούμε ο αριθμός των πέντε βουλευτών που συγκροτεί Κ.Ο να μειωθεί στους τέσσερις. Ίσως και στους τρεις, για να βολευτεί και ο Σταύρος που, αν μη τι άλλο, έχασε την ιδιότητα του πολιτικού αρχηγού για το Μακεδονικό. 

Μόνο που δεν τους έπιασε ο πόνος για τον Θεοδωράκη. Άλλωστε αυτός στέλνει τα αναθέματα του στη Νέα Δημοκρατία, εν ανάγκη το Μαξίμου θα του έβαζε και μία μεγαφωνική εγκατάσταση στη Σεβαστουπόλεως, να ακούγεται πιο δυνατά. Ο καημός τους είναι ο Καμμένος και, κυρίως, αυτά που θα μπορούσε να πει.

 Το μόνο, λοιπόν, που δεν μας είπε χθες ο Τζανακόπουλος, είναι ότι η κυβέρνηση εκβιάζεται και δεν μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. 

Ακόμα και αν δεν είναι έτσι, η αντίδραση του Μαξίμου μας επιτρέπει να το υποψιαστούμε. 

Παράλληλα, όμως, ενδέχεται να συμβεί και κάτι άλλο:

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων εθνικών ξεφτιλαροσουργελαράδων κωμωδία

Υπαρκτού συριζοξεφτιλαρόπληκτου σουργελολάγνου ελληνισμού κωμωδία