ΣΥΡΙΖΑίικης ανθελληνικής φασιστολαγνείας κωμωδία

Σαν σήμερα (2/2/ΧΧΧΧ)

1795: Ο γάλλος σεφ Νικολά Απέρ ανακαλύπτει την κονσερβοποίηση ως μέθοδο διατήρησης των τροφών

1828: Ιδρύεται η «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα» από τον Ιωαννη Καποδίστρια

2006: Αποκαλύπτεται το σκάνδαλο παρακολούθησης των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του πρωθυπουργού και στελεχών της κυβέρνησης

1853: Γεννήθηκε ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής

1950: Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, από τους σημαντικότερους μαθηματικούς του κόσμου 




 

2014: Εντοπίζεται νεκρός στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη από υπερβολική δόση ναρκωτικών ο βραβευμένος ηθοποιός Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν 

 

2017: Πεθαίνει Μίλτος Παπαποστόλου ο μία από τις μεγάλες μορφές στην ιστορία της ΑΕΚ
 



 
 

 

2017: Χάνει τη ζωή του σε τροχαίο ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Γιώργος Πετρίδης
 

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Σιγά τον δικτατορίσκο

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

Ο​​ταν ξεκινάς τη ζωή σου ασκώντας την τέχνη του χειρουργού σε μια ελληνική επαρχία και εκλέγεσαι δήμαρχος, κοινώς γίνεσαι ο πρώτος του χωριού, είναι μάλλον φυσιολογικό να αισθάνεσαι επιτυχημένος. Και να πιστεύεις ότι η επιτυχία δεν οφείλεται μόνον στις όποιες ικανότητές σου, αλλά και στον ίδιο σου τον χαρακτήρα, στην άνεση της μαγκιάς σου, στην αθυροστομία σου και στην πηγαία σου αυθάδεια.  

Οταν είσαι χειρουργός και δήμαρχος και κάποιοι σε χρίζουν υπουργό, άνεμοι σαρώνουν το άγριο τοπίο του εγκεφάλου σου. Οι άνεμοι γίνονται θυελλώδεις όταν αντιλαμβάνεσαι ότι μπορεί να λες ότι στον δήμο κρατούσες διπλά βιβλία χωρίς να σε πειράζει κανείς ή να απειλείς όποιον τολμά να έχει αντίρρηση πως θα τον στείλεις στα τρία μέτρα κάτω από τη γη.  

Η ιστορία του κ. Πολάκη είναι η ιστορία ενός χειρουργού ο οποίος γνώριζε πως η τέχνη του δεν έφτανε για να στεγάσει την αυτοπεποίθησή του και κατάφερε να γίνει υπουργός. Στον κόσμο του ένας υπουργός είναι κάτι σαν μικρός θεός.

 

Μπορεί να λέει ό,τι θέλει, να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν, αρκεί να βρει το κατάλληλο περιβάλλον. Και η κυβέρνηση στην οποία ανήκει ο κ. Πολάκης ξέρει να επιβραβεύει την αυθάδειά του, κυρίως όμως την αυτοπεποίθησή του, ώστε να πιστεύει ότι δεν είναι υπόλογος σε κανέναν και για τίποτε. Οπότε και συμπεριφέρεται σαν άξεστος τυραννίσκος.


Προχθές έδωσε μια παράσταση ανδρισμού απαντώντας με σκαιότητα σε μια δημοσιογράφο που τον ρωτούσε για τους θανάτους δύο παιδιών σε δημόσιο νοσοκομείο. Σαν μάγκας οδηγός ο οποίος όταν διαπιστώνει πως έχει τρακάρει με αυτοκίνητο που το οδηγεί γυναίκα, κι ενώ φταίει ο ίδιος, απελευθερώνει εναντίον της όποια λέξη φτάσει στο στόμα του απευθείας από τα γεννητικά του όργανα. «Και ποια είσαι εσύ που θα σου απαντήσω;» 

 Το περιστατικό δεν θα είχε τόση σημασία αν περιοριζόταν στο ποιόν του ανδρός, το οποίο, στο κάτω κάτω, είναι γνωστό. Αν ο κ. Πολάκης είναι η καρικατούρα, το ζήτημα είναι να δούμε ποια είναι τα πραγματικά χαρακτηριστικά του προσώπου. Είναι το πρόσωπο μιας κυβέρνησης που δεν αισθάνεται υποχρεωμένη να δώσει λόγο για τις πράξεις της. Δεν εξέφρασε τίποτε διαφορετικό απ’ αυτό που εξέφρασε ο πρωθυπουργός του όταν είπε ότι όσοι διαφωνούν με τις Πρέσπες δεν είναι μόνον ακροδεξιοί, αλλά και ηλίθιοι. Θα έπρεπε να θυμάται ότι στη δημοκρατία ψηφίζουν και οι ηλίθιοι.
 

Ο χειρουργός που έγινε υπουργός συμπεριφέρεται σαν ανεύθυνος άρχων, κοινώς σαν δικτατορίσκος, θα μου πείτε. Βρίζει, προπηλακίζει, συκοφαντεί τους αντιπάλους του και τους κριτές του. 

Σιγά τον δικτατορίσκο, θα μου πείτε. 

Μην υποτιμάτε τη δύναμη της μαγκιάς. Σε μια κοινωνία που...

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η αριστερή «ιντελλιγκέντσια» ξεψυχά

Του Σάκη Μουμτζή

 

Στις παλιές καλές εποχές του 3% όλη η αφρόκρεμα της ανανεωτικής διανόησης είχε εκχωρήσει τις υπογραφές της στο κόμμα που τις εμφάνιζε κατά το δοκούν. Όταν διάβαζε κάποιος το πρώτο όνομα ήξερε και όλα τα υπόλοιπα. Μονοτονία.

 

Όλοι αυτοί πίστευαν πως η υπογραφή τους προσδίδει στο κείμενο ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς είχαν μιαν αίσθηση διανοητικής υπεροχής απέναντι στον κοινό νου. Πίστευαν πως η υπογραφές τους διαμορφώνουν την πολιτική πραγματικότητα. 

Όταν κάποιοι πιστεύουν πως αποτελούν την «φωτισμένη πρωτοπορία», παρουσιάζουν αυτά τα συμπτώματα.

 

Οι καιροί παρήλθον, το κομματίδιο του 3% θέριεψε, έγινε κυβέρνηση και τότε αποκαλύφθηκε το σκοτεινό πρόσωπο της αριστερής διακυβέρνησης. Οι «διανοούμενοι» αυτού του χώρου, άλλοι εξαγοράσθηκαν και άλλοι σεμνά και ταπεινά—χωρίς εισαγωγικά—αποσύρθηκαν στην σιωπή τους.

 

Κάποιοι από αυτούς, οι περισσότεροι, τακτοποιήθηκαν σε κάποιες κρατικές θέσεις. Δικαιολογημένα, καθώς έτσι παίζεται το παιχνίδι στην Ελλάδα.

 

Πριν από λίγες ημέρες, όταν το κομματικό καθήκον επέβαλλε την συλλογή υπογραφών για το αποκαλούμενο «Μακεδονικό», δεν εμφανίσθηκαν υπογραφές διανοουμένων, αλλά δημοσίων υπαλλήλων. Δίπλα στο όνομα τους υπήρχε πλέον και το κρατικό αξίωμα που κατείχαν, κάτι που αυτομάτως περιόριζε—για να μην πω εκμηδένιζε—την όποια αξία ακόμα είχε το όνομα τους στον μικρόκοσμο της διανόησης. Επειδή πολλά «ηχηρά»ονόματα του χώρου απουσίαζαν από την προχθεσινή διακήρυξη για το «Μακεδονικό», το σχετικό κείμενο για να παρουσιάζει μιαν αξιοπρεπή εικόνα εμπλουτίσθηκε με υπογραφές μετακλητών υπαλλήλων, κομματικών στελεχών τρίτης διαλογής και από συγγενείς υπουργών.

 

Κατάντια.

 

Αυτό ήταν ένα από τα θετικά της διακυβέρνησης της « πρώτης φοράς Αριστεράς». Απομυθοποίησε πλήρως όλα τα ιδεολογήματα με τα οποία είχε δέσει κοντά της ανθρώπους της Τέχνης και της διανόησης. Απέδειξε μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια πως το οικοδόμημα που έχτιζε για εφτά δεκαετίες είχε σαθρά θεμέλια και κατέρρευσε.  

Κάποιοι πρόλαβαν να διασωθούν. Οι περισσότεροι έχουν παγιδευτεί στα ερείπια της Αριστεράς και περιμένουν τους διασώστες. Δεν αντιλαμβάνονται πως πλέον είναι μόνοι τους.

Γιατί, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η κυβερνώσα Αριστερά. Όσοι επικαλούνται εθνολαϊκισμούς και άλλα συναφή, συσκοτίζουν την ουσία του προβλήματος. Κυβερνά ένα κόμμα που αποτελείται από μαρξιστές. Αυτοί λαμβάνουν τις αποφάσεις. Οι υπόλοιποι είναι για την διεκπεραίωση της τρέχουσας καθημερινότητας.

 

Από την άλλη την μεριά διαπράττουν σοβαρό πολιτικό λάθος όσοι υποστηρίζουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Αριστερά, υπονοώντας πως κάπου υπάρχει μια άλλη Αριστερά προς αναζήτηση. Είναι λογικό μια τέτοια πολιτική θέση να ωθεί κάποιους—πολλούς ή λίγους—να συνεχίσουν να την αναζητούν στο Επέκεινα ή στην φαντασία τους.

 

Άλλωστε, το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα ενός χώρου το δίνουν και οι διανοούμενοι του. Η «ιντελλιγκέντσια». Όσο και να φθίνει ο αριθμός των ανθρώπων του πνεύματος που ακολουθούν τον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει ακόμα ένας αριθμός από αυτούς, που παραμένουν ανέκφραστοι, παγωμένοι, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν τα όσα γίνονται.

 

Είναι εγκλωβισμένοι σε ιδεοληψίες δεκαετιών που αποτελούν πλέον μέρος της ταυτότητας τους. Έχουν απομακρυνθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν συμμετέχουν, αλλά αναζητούν με στωικότητα την χαμένη Αριστερά.

 

Το αποτέλεσμα μετρά πάντα στην πολιτική και αυτό είναι ένα: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΣΤΑΛΙΝΑΡΑΔΙΚΟ: Οι «χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ»

Του Δημήτρη Καμπουράκη

 

Την άλλη φορά, τουλάχιστον κάντε το με τον σωστό τρόπο. Αντιγράψτε την μέθοδο που είχε ο Ιωσήφ στα συνέδρια του ΚΚΣΕ. Επειδή κανένας σύνεδρος δεν τολμούσε να σταματήσει πρώτος το χειροκρότημα (μην και χαρακτηριστεί αντεπαναστάτης), ο Στάλιν είχε ορίσει έναν άτυπο υπεύθυνο χειροκροτήματος. Παστρικιές δουλειές, όχι αυτά τα άναρχα που είδαμε προχθές στο υπουργικό σας συμβούλιο.

 

Σε κείνα τα περιβόητα λοιπόν συνέδρια του ΚΚΣΕ, μέσα σε κλίμα φόβου και θανατηφόρας ίντριγκας, το χειροκρότημα από τους όρθιους συνέδρους (όταν ο Στάλιν έκανε τις εισηγήσεις του ή επανεκλεγόταν), τραβούσε όλο και περισσότερο σε μάκρος. Από τα δύο-τρία λεπτά όταν ανέλαβε γραμματέας, μέσα σε λίγα χρόνια είχε φτάσει στο δεκαπεντάλεπτο και όλο ξέφευγε προς τα πάνω. Κάποια στιγμή, παρά τον απεριόριστο ναρκισσισμό του, άρχισε να το βαριέται και ο ίδιος ο Ιωσήφ.

 

Σύμφωνα λοιπόν με μετέπειτα μαρτυρίες μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ, ο Στάλιν όριζε κάθε φορά κάποιον έμπιστο του για να έχει το άτυπο πρόσταγμα στο χειροκρότημα. Διότι όλοι οι σύνεδροι ήξεραν πότε να πεταχτούν πάνω και ν’ αρχίσουν να χτυπούν παλαμάκια, όμως κανένας δεν ήθελε να είναι αυτός που θα σταματούσε πρώτος. Έτσι που όλοι επιτηρούσαν και ρουφιάνευαν τους διπλανούς τους, όποιος θα κατέβαζε πρώτος τα χέρια υπέγραφε την καταδίκη του. Οπότε ο υπεύθυνος χειροκροτήματος ήταν αναγκαίος για να μπει μια τάξη στο σώμα του συνεδρίου, δίχως όμως να διαταραχτεί και το κλίμα προσωπολατρίας που ήταν το σήμα κατατεθέν του καθεστώτος.

 

Συνήθως αυτή η δουλειά ανατίθετο σε κάποιο μέλος του Πολιτικού Γραφείου που εκείνη την περίοδο είχε την εύνοια του Στάλιν. Ο τίτλος δεν ήταν επίσημος αλλά άτυπος και η χορήγηση της αρμοδιότητας γινόταν γνωστή από στόμα σε στόμα ανάμεσα στους συνέδρους. Η αγωνία όλων λοιπόν, ήταν να έχουν τα μάτια τους στραμμένα στον σωστό άνθρωπο και να κάνουν ακριβώς ό,τι έκανε κι αυτός. Κάθε λανθασμένη πληροφόρηση ή ενέργεια εκείνες τις κρίσιμες ώρες, μπορούσε ν’ αποδειχτεί θανάσιμη.


Παραλλήλως, η διάρκεια του χειροκροτήματος που όριζε ο υπεύθυνος, ήταν ένδειξη για τους συνέδρους σε ποια θέματα έδινε μεγαλύτερη σημασία ο Στάλιν κάθε περίοδο. Στα εσωτερικά, στα εξωτερικά, στην οικονομία, στα εσωκομματικά, κλπ. Σε όποιο απ’ αυτά τα ζητήματα το χειροκρότημα παρατεινόταν, αυτό ήταν και το ζήτημα αιχμής για κείνη την περίοδο. Εκεί λοιπόν τα μεσαία στελέχη έπρεπε να επικεντρώσουν τις προσπάθειες τους και σ’ αυτό το μέτωπο έπρεπε να φυλάνε τα νώτα τους. Οργανωμένα πράγματα, σοφά τακτοποιημένα.

 

Το λοιπόν, έχοντας υπ’ όψη την μακρόχρονη και πολύτιμη αυτή πείρα του κομμουνιστικού κινήματος, μου έκανε αλγεινή εντύπωση η ανοργανωσιά και η ακαταστασία του χειροκροτήματος στο υπουργικό συμβούλιο για τον κατώτατο μισθό. Όταν ο Αλέξης το παίζει Στάλιν (αποφάσισα την αύξηση, είπε επί λέξει) κι όταν οι υπουργοί του αποδέχονται τον ρόλο του χειροκροτητή (ανήκουστο για υπουργικά συμβούλια της ανεπτυγμένης δημοκρατικής δύσης), ήταν απαράδεκτο το τελικό θέαμα να διέπεται από τέτοια αναρχία και τσαπατσουλιά.

 

Την επόμενη φορά, παρακαλώ να οριστεί κάποιος υπεύθυνος χειροκροτήματος. Ας είναι η Κουντουρά ή ο Πολάκης. Άντε ο Τζανακόπουλος ή κανένας πρώην υπουργός του Γιώργου. Εν ανάγκη ο Τέρενς. Πάντως, δεν επιτρέπεται να ξαναδούμε αυτές τις ερασιτεχνικές εικόνες υπουργών που χειροκροτούν όπως τους καπνίσει, για όση ώρα νομίζει ο καθένας και δίχως την ύπαρξη στοιχειώδους επικού ρυθμού απαραίτητου στις ταξικές μάχες.

 

Τι είναι αυτά τα πράγματα; 

Πότε επιτέλους θα γίνουμε μια κανονική Σταλινική χώρα; 

Για να προσέξουν λιγάκι οι χειροκροτητές… σε υπουργικό συμβούλιο είναι, όχι...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Βενεζουέλα: Άπαντες κατά, πλην… Λακεδαιμονίων!

Του Strange Attractor

 

Θυμόσαστε τους διθυράμβους για τον Τσάβεζ, και τα πήγαινε έλα στο Καράκας των πρώιμων (και όχι μόνο) συριζαίων;

 

Τότε που το Ρενάκι έβγαινε σέλφις με τους φάρους αυτούς της δημοκρατίας, και ο Κουράκης με τον Παππά σχεδίαζαν να στείλουν μπριγκάτες με συριζαίους αγωνιστές, για να στηρίξουν το μοναδικό αυτό σοσιαλιστικό πείραμα απέναντι στον κακό ιμπεριαλισμό;

 

Μέχρι και τάνκερ με δωρεάν πετρέλαιο θα μας έστελνε ο Μαδούρο, ως αντάλλαγμα αυτής της στήριξης, μόνο που τελικά δεν μπόρεσε διότι δεν διαθέτει ούτε τάνκερ… ούτε καν καύσιμα για το ταξίδι.

 

Εν πάση περιπτώσει, ο τότε Σύριζα ήταν διαφορετικός, και τα μεγαλοστελέχη του έλεγαν και καμιά βλακεία παραπάνω προκειμένου να πείσουν τους ντόπιους ανεγκέφαλους για τις παγκόσμιες διασυνδέσεις τους, και το ανυπότακτο αγωνιστικό τους φρόνημα…

 

Γι’ αυτό, τώρα που πέρασαν 4 ολόκληρα χρόνια νηφάλιου συριζαϊσμού, με τον Αλέξη να έχει κάνει πλήρη στροφή προς τον ρεαλισμό, θα νόμιζε κανείς ότι και στο ζήτημα της Βενεζουέλας η χώρα μας θα ταυτίζονταν με την πολιτισμένη πολιτικά Δύση, και κυρίως με την ΕΕ, την οποία πλέον προσκυνάνε οι συριζαίοι, άρα θα καταδίκαζε και αυτή τις αυθαιρεσίες και τον ολιγαρχισμό του Μαδούρο, που έχει βάλει σκοπό να ξεκληρίσει τον λαό του.

 

Εσύ είσαι που το λες;

 

Πιο εύκολα κόβεται η μάσα παρά το χούι…

 

Έτσι, για μια ακόμη φορά οι ιδεοληψίες των συριζαίων κυριάρχησαν, και ούτε καν οι μπαρουτοκαπνισμένοι πρώην πασόκοι μεγαλόσχημοι του Σύριζα, που είναι μάνες στην υποταγή και στις κυβιστήσεις, δεν μπόρεσαν να επιβάλλουν τον πολιτικό ρεαλισμό, αλλά ούτε να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των Φίληδων, και των Ζαχαριάδηδων, που συνεχίζουν να κυβερνούν με νοοτροπίες Στρατούλη, δραχμαζάνη, και της συνιστώσας ΡΟΖΑ (που την θυμήθηκα ο ποταπός;)…

 

Οι οποίοι, μαζί με τους ευρωβουλευτές του Σύριζα, τον διανοητή Κούλογλου φερ ειπείν, την πασιονάρια Κούνεβα, και άλλους ψυχάκηδες, σε αγαστή συνεργασία με τους δημοκράτες της Χ.Α., όχι μόνο δεν συντάχθηκαν με την υπόλοιπη ΕΕ, αλλά καταδίκασαν με σφοδρότητα τις απόπειρες ανατροπής της δημοκρατίας στην μακρινή Βενεζουέλα, την οποία έχουν βάλει στο μάτι τα κοράκια των ΗΠΑ για το… πετρέλαιο.
 

Εν τω μεταξύ αλλού στον πλανήτη, η αμερικανική κυβέρνηση (και η ΕΕ που λέγαμε) αναγνώρισαν ήδη τον Χουάν Γκουαίντο ως τον μόνο νόμιμο εκπρόσωπο της χειμαζόμενης αυτής χώρας, με τον Μαδούρο να απειλεί θεούς και δαίμονες, και υποσχόμενος να μετατρέψει τη χώρα του σε ένα νέο Βιετνάμ για τους Αμερικάνους, αν ο Τραμπ τολμήσει να εισβάλλει σε αυτήν. Μια απειλή, σαν κι εκείνη που είχε κάνει ο Σαντάμ (τον θυμάστε;) στον Μπους κάποτε…

 

Η απειλή λοιπόν αυτή είχε ως αφορμή το χειρόγραφο σημείωμα πάνω σε ντοσιέ, που κρατούσε στα χέρια του ο Αμερικανός σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Τζον Μπόλτον, και που πέτυχαν οι κάμερες των ΜΜΕ, πάνω στο οποίο έγραφε «5.000 στρατός στη Κολομβία», η οποία παρεμπιπτόντως συνορεύει με τον παράδεισο του Μαδούρο, και αυτή τη στιγμή φιλοξενεί εκατομμύρια Βενεζολάνων προσφύγων, που κατά τον Σύριζα εγκατέλειψαν τη χώρα διότι μάλλον είναι ενεργούμενα τσιράκια του ιμπεριαλισμού…

 

Όλα αυτά την ώρα που δεκάδες χιλιάδες πεινασμένοι πολίτες της Βενεζουέλας βρίσκονται στους δρόμους διαδηλώνοντας καθημερινά κατά του Μαδούρο, και στηρίζοντας αναφανδόν τον χαρισματικό 35χρονο Γκουαίντο, ο οποίος στηρίζεται επίσης, όχι μόνο από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες, αλλά και από αρκετά πλέον κράτη, πάνω από 30, πλην Λακεδαιμονίων, πλην δηλαδή της μπανανίας μας, η οποία κυβερνάται από φανατικούς θαυμαστές του τσαβισμού, και οι οποίοι προεκλογικά υπόσχονταν να μας μετατρέψουν και εμάς σε Βενεζουέλα, άσχετα αν αυτή η δέσμευση ξέφυγε από πολλά τσακάλια που ψήφισαν Σύριζα για να μην πλΕρώνουν ΕΝΦΙΑδες και διόδια…

 

Και για να τα λέμε όλα, εκτός από την Ελλάδα, κι άλλες τρεις χώρες συνεχίζουν να στηρίζουν τον ήρωα Μαδούρο. 

Η Ρωσία του Πούτιν, η «κομμουνιστική» στα λόγια Κίνα, και η πάντα δημοκρατική και φίλη Τουρκία του Σουλτάνου Ερντογάν… τυχαίο;

 

Μάλιστα, όπως ακούγεται, ο Αλέξης, αγκαλιά με τον Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, σκοπεύουν να απευθύνουν αυστηρό μήνυμα διεθνούς αλληλεγγύης προς τον Μαδούρο, με κάποιους να επιμένουν ότι ο δικός μας θα το προχωρήσει κι ένα βήμα παραπέρα, προειδοποιώντας τον Ντόναλντ να «κατεβάσει τα ξερά του από τον Μαδούρο, για να μην του τα κόψει»! Λέτε;

 

Τέλος πάντων, όπως όλα δείχνουν, και αυτή τη φορά ο Σύριζας συντάσσεται με την λάθος πλευρά, και αυτό δεν θα το πληρώσει μόνο ό ίδιος, αλλά και η χώρα μας την οποία εκπροσωπεί.

 

Συντάσσεται δηλαδή με ένα εντελώς ανίκανο, επικίνδυνο, και φαύλο καθεστώς, το οποίο κατάφερε μέσα σε μερικά μόνο χρόνια να μετατρέψει την άλλοτε ευημερούσα αυτή πετρελαιοπαραγωγό χώρα σε τεταρτοκοσμική, και το Καράκας στην Νο 1 σε εγκληματικότητα πόλη σε ολόκληρο τον πλανήτη!

 

Με εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να πεινούν, να τρώνε μέχρι και τα ζώα των ζωολογικών κήπων, και όσοι μπορούν να φεύγουν όπως όπως περνώντας τα σύνορα των γειτονικών χωρών.

 

Αυτά όσον αφορά στην οικονομία. Για την δημοκρατία, τι να πούμε;

 

Στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, τον περασμένο Μάιο, νίκησε ο Μαδούρο, έχοντας όμως καταφέρει να αποκλείσει από το δικαίωμα του εκλέγεσθαι αρκετούς πολιτικούς αντιπάλους του.

 

Το όραμα δηλαδή και του Σύριζα, το οποίο δεν του κάθεται λόγω επειδής να ‘ουμ ακόμη ανήκουμε στην ΕΕ…, χώρια που οι Πολάκηδες έχουν μεν την κυβέρνηση αλλά δεν έχουν ακόμη την εξουσία… Αλλά που θα πάει;

 

Μια ακόμη φορά να εκλεγεί ο Αλέξης, να ωριμάσουν δηλαδή οι συνθήκες, και μετά ποια ΕΕ, και ποιος μας πιάνει;

 

Όσο για τις λαϊκές κινητοποιήσεις στη Βενεζουέλα, οι διάφορες διεθνείς οργανώσεις καταγγέλλουν ότι μόνο τον τελευταίο μήνα πάνω από 40 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τις σφαίρες και την γενική καταστολή του «δημοκρατικού» αυτού καθεστώτος.

 

Όπως και να έχει, ο Μαδούρο δεν πρόκειται να ξεκουμπιστεί έτσι εύκολα, άσχετα αν κυκλοφορούν φήμες για μεταφορά τόνων χρυσού στη Ρωσία και στη Τουρκία, ή για σχέδιο διαφυγής του ίδιου στο Πεκίνο ή στα … Γρεβενά, μιας και ο Σύριζας είναι πανέτοιμος να τον υποδεχθεί με αγκαλιές και λουλούδια, και να του παραχωρήσει και άσυλο. Μπορεί και θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας στις επόμενες εκλογές! Σάμπως ο Καμένος καλύτερος είναι;

 

Αυτό τουλάχιστον θέλουν οι πούροι αριστεροί, που ακόμη υπάρχουν στο κίνημα, και οι οποίοι συνεχίζουν να κάνουν ένα μικρό κουμάντο, άσχετα αν οι κουρουμπλήδες, οι παπαχριστόπουλοι, και οι ραγκούσηδες απειλούν την ιδεολογική τους κυριαρχία στο εγγύς μέλλον..

 

Το τι μέλλει γενέσθαι στο Καράκας απομένει να το δούμε το αμέσως επόμενο διάστημα.

 

Προς το παρόν όμως, όσον αφορά στα δικά μας, τόσο η τοποθέτηση της κυβέρνησης, όσο και εκείνη των ευρωβουλευτών του Σύριζα (και της Χ.Α.) κατάφεραν για μια ακόμη φορά να μας κάνουν διεθνή παρία, σε σημείο αρκετά ξένα και σοβαρά ΜΜΕ να μας χαρακτηρίζουν ως «απροσάρμοστη» χώρα, βυθισμένη σε αναχρονιστικές αγκυλώσεις και ιδεοληψίες άλλων εποχών…

 

Ναι, αλλά εμείς κερδάμε και διεθνώς, στηρίζοντας τον παγκόσμιο σοσιαλισμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται, όπως λέει κι ο Καρανίκας, άσχετα αν η κυβέρνησή μας είναι ακραίως νεοφιλελεύθερη στο εσωτερικό.

 

Έτσι κι αλλιώς, τι να καταλάβουν τα γίδια, που συνεχίζουν να προμοτάρουν τον Αλέξη δημοσκοπικά;

 

ΥΓ- Μέσα στα άπειρα ψέματα που ξεφουρνίζει χρόνια τώρα ο Αλέξης, προχθές του ξέφυγε και μια αλήθεια: 

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η Σουηδική Ακαδημία αγαπάει τον Μαδούρο;

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
 

Αξιοσέβαστοι «νομπελοδότες» της Σουηδικής Ακαδημίας,
 
 

Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας. Ακούγοντας τα περί υποψηφιότητας του Αλέξη Τσίπρα για το βραβείο Νόμπελ, αισθάνθηκα σαν εκείνους τους μαθητές που ενώ είδαν μπροστά στα μάτια τους τον συμμαθητή τους να αντιγράφει, στο τέλος της χρονιάς είναι αναγκασμένοι να τον χειροκροτήσουν επειδή παίρνει βραβείο για τους βαθμούς του. Και οι κλακαδόροι του κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο με τους πανηγυρισμούς τους και την καζούρα στους υπόλοιπους.
 

Ξέρω τι θα μου πείτε. Ότι η στάση μου αυτή δείχνει μισαλλοδοξία. Και φθόνο. Και ότι κανονικά θα έπρεπε να είμαι χαρούμενος που ένα ακόμα βραβείο Νομπέλ θα καταλήξει στη χώρα μου. Δηλαδή, δίπλα στον Οδυσσέα Ελύτη και τον Γιώργο Σεφέρη, θα βρίσκεται πλέον και ο πρωθυπουργός μου. Λογικό. Αν είναι κανείς Σουηδός… Και μπορεί να δει τα πράγματα με κάποια ψυχραιμία. Και να τα διαχωρίσει.

 

Δηλαδή, εσείς μπορείτε να δείτε τη διαφορά. Πως είναι άλλο να παίρνεις ένα βραβείο για μια διεθνή συμφωνία που βάζει τέλος σε μια πολύχρονη βεντέτα –στο πλαίσιο της πολιτισμένης συνύπαρξης δύο λαών– και άλλο να κάνεις π.χ. ότι δεν ξέρεις πως υπάρχουν νεκροί σε μια πυρκαγιά, μόνο και μόνο για να φτιάξεις με τους παρατρεχάμενούς σου σε απευθείας σύνδεση μια παράσταση με εσένα στον ρόλο του «στιβαρού Πρωθυπουργού που δεν φταίει…». Για να μη σας πω ότι το πρώτο είναι το ακριβώς αντίθετο του δεύτερου. 

 

Αν το δείτε έτσι, θα καταλάβετε την αγωνία μου. Που δεν είναι μόνο δική μου, σας διαβεβαιώ. Είναι πολλών συμπατριωτών μου που βλέπουν μπροστά στα μάτια τους τη χώρα τους να βαράει διάλυση. Είναι σα να δικαιώνετε όλα όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια. Π.χ. την «οικονομία του επιδόματος» να γίνεται το μοναδικό ορατό μέλλον. Και τη μετατροπή μιας ολόκληρης χώρας σε χώρα επαιτών που περιμένουν από τον μεγάλο πατερούλη τα ψίχουλά του. Σε μια χώρα όπου όσοι προσπαθούν ακόμα να δουλέψουν έξω από το Δημόσιο, ζουν μια ακραία εκδικητική αφαίμαξη. Σα να έχουν δίπλα τους ό,τι κι αν κάνουν, έναν τρακαδόρο να απαιτεί από αυτούς μερίδιο. Και που όλα τους λένε ότι είναι μόνοι τους και ανυπεράσπιστοι…

 

Συγγνώμη, παρασύρθηκα. Ο προβληματισμός αυτός δεν σας αφορά στην πραγματικότητα. Πρόκειται για δικό μας εσωτερικό θέμα. Και τώρα που το σκέφτομαι πιο ψύχραιμα, ίσως να μη διαβάσετε καν την επιστολή μου. Ή αν την διαβάσετε να με κατατάξετε στην κατηγορία των φανατικών. Που έχουν κάποιο προσωπικό συμφέρον ενάντια στο γενικό συμφέρον της χώρας τους. Εσείς ένα βραβείο θέλετε να δώσετε. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Μόνο που αυτό το βραβείο στα μάτια της κοινής γνώμης θα μεταφραστεί ως εξής: «Αφού τον βράβευσαν οι ξένοι, καλά τα έκανε…». Ο διαχωρισμός που σας έλεγα…
 
 

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι εδώ δεν είμαστε Σουηδία. Για να σας δώσω να καταλάβετε, εμείς δεν περιμένουμε να ολοκληρώσει ο άλλος τη σκέψη του όταν συζητάμε! Το ξέρω, σας φαίνεται ακατανόητο, αλλά προσπαθήστε να καταλάβετε. Δεν σκεφτόμαστε σαν εσάς... Εδώ όταν κάποιος περιφέρει μια διεθνή διάκριση γίνεται ξαφνικά Τσιτσιπάς... Είναι ο «δικός μας που έκανε τους ξένους να υποκλιθούν στο ελληνικό μεγαλείο». Γιατί μόνο δύο σενάρια υπάρχουν: είτε να υποκλιθούν στο μεγαλείο μας αν κερδίσει, είτε να «είναι πρώτος στην καρδιά μας» αν χάσει. Σκεφτόσασταν ποτέ εσείς έτσι για τον Μπγιορν Μποργκ, ας πούμε;
 

Τέλος πάντων. Αν τίποτα από όλα αυτά δεν σας πτοεί, θα παίξω το τελευταίο μου χαρτί: τον Νικολάς Μαδούρο!  

Αυτό δεν μπορεί να μη σας αφορά. Ακόμα κι εσείς, βυθισμένοι μέσα στη γενικότερη «σουηδίλα» σας, μπορείτε να δείτε τη διαφορά. Και να συνειδητοποιήσετε ότι ετοιμάζεστε να βραβεύσετε τον μοναδικό ευρωπαίο υποστηρικτή του!  

Δεν σας τρομάζει η σκέψη να κάνετε κάτι τέτοιο;  

Εκτός αν σας έχω παρεξηγήσει. Και αν αυτό το βραβείο που δίνετε δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα παραπάνω από ένα παιχνίδι διεθνών σχέσεων και ισορροπιών. Και που τίποτα δεν σας εμποδίζει να το δώσετε και στον Ερντογάν, που λέει ο λόγος, αν αυτός κάνει μια χειρονομία καλής θέλησης.  

Στο κάτω-κάτω, έχετε ήδη δώσει πολλές φορές το συγκεκριμένο βραβείο σε τέτοιες περιπτώσεις. Οπότε, πάω πάσο. Και ετοιμάζομαι να υπομείνω τις ζητωκραυγές των παρατρεχάμενων συμμαθητών αυτού που αντέγραφε…
 

Σε οποιαδήποτε αντίθετη περίπτωση, ξανασκεφτείτε το. Να χαρείτε τους ABBA σας και τα κεφτεδάκια του ΙΚΕΑ...

 

Υ.Γ. Να σας θυμίσω ότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τι δεν ρώτησε ο Μακρόν τον Τσίπρα;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

Δεν έγινε γνωστό αν ο κ. Μακρόν, αφού τον καθησύχασε ο κ. Τσίπρας για την εθνικιστική ακροδεξιά μειονότητα που διαδήλωσε για τις Πρέσπες, έκανε τον κόπο να τον ρωτήσει για τον Μαδούρο. Μπορεί να μη θέλησε να χαλάσει την ωραία φιλική ατμόσφαιρα του ευρωπαϊκού Νότου. Μπορεί και να ήθελε να ξεμπλέξει το συντομότερο δυνατόν από τα θρυμματισμένα αγγλικά του συνομιλητή του, ο οποίος λέγεται ότι κατέφυγε στη νοηματική για να προσδιορίσει το πλήθος της μειονότητας που αντιτίθεται στην ειρήνη στα Βαλκάνια – 70.000, ήτοι επτά δάχτυλα υψωμένα και αμέσως μετά ο δείκτης και αντίχειρας σε σχήμα κουλουρίτσας. Σκέφτηκε ο άνθρωπος ότι θα ξημερωνόταν αν είναι να υποστεί διατριβή για τον ιμπεριαλισμό, τα πετρελαϊκά συμφέροντα και τι σημαίνει να είσαι πραγματικά φίλος του λαού και διάδοχος του ηρωικού Τσάβες. Αναρωτήθηκε δε ενδεχομένως πώς είναι ο ιμπεριαλισμός στη νοηματική – δύο βραχίονες ανοιγμένοι που συμβολίζουν φτερά αεροπλάνου, απειλητικό βουητό από το στόμα που καταλήγει σε κραυγές μπουμ μπουμ. Τέλος πάντων. Αυτά έχει η διπλωματία. Ενίοτε σε υποχρεώνουν να εξηγήσεις τα ανεξήγητα.

 

Υπάρχει και μια άλλη εξήγηση, λιγότερο μπουρλέσκ και πιο αληθοφανής. Ο Μακρόν δεν ρώτησε τον κ. Τσίπρα για τη στάση του κόμματός του απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς του Μαδούρο, διότι πολύ απλά δεν τον ενδιαφέρει. Και δεν τον ενδιαφέρει, διότι το ειδικό βάρος του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα για την Ευρώπη είναι αμελητέο. Το κατσαβίδι χρησίμεψε στο μακεδονικό ζήτημα και τώρα ξαναβρήκε τη θέση του στην εργαλειοθήκη στο γκαράζ. Aσ’ τους να πιστεύουν και να λένε ό,τι θέλουν.


Δεν ισχύει το ίδιο βέβαια για τον κ. Γκουαϊδό, τον εκλεγμένο πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης και αναγνωρισμένο ήδη από πολλές χώρες πρόεδρο της Βενεζουέλας. Αυτός ενδιαφέρεται για την Ελλάδα, διότι υποθέτω ότι το καθεστώς Μαδούρο θα χρησιμοποιεί στην προπαγάνδα του τη συμπαράσταση του κυβερνώντος κόμματος μιας ευρωπαϊκής χώρας. Ενδέχεται δε στο μέλλον το ενδιαφέρον του να ενταθεί, αφού έχουν ξεκινήσει έρευνες για τη χρηματοδότηση ξένων χωρών και κομμάτων από το καθεστώς Μαδούρο. Ηδη το Ποδέμος παραδέχθηκε ότι το έχει χρηματοδοτήσει η Βολιβαριανή Δημοκρατία.

 

Ετσι για να μη χάνουμε το μέτρο. Μετά τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα είναι μια χώρα για την οποία αδιαφορεί η υπόλοιπη Ευρώπη, ενδιαφέρεται όμως η Βενεζουέλα. Γι’ αυτό θα πρότεινα στον κ. Τσίπρα να δεχθεί την πρόσκληση του κ. Γκουαϊδό να επισκεφθεί τη χώρα του για...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τι εξάγουμε στη Βενεζουέλα;

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ
 

K​​αι η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, στα «ηρωικά της χρόνια» (1981-85), διαφοροποιήθηκε από την υπόλοιπη Δύση σε ό,τι αφορά την καταδίκη εγκλημάτων από δικτάτορες.  

Είχαμε τον τραγέλαφο με τις υποσημειώσεις στα ανακοινωθέντα της ΕΟΚ για την κατάρριψη από ρωσικά μαχητικά του νοτιοκορεάτικου τζάμπο με 296 νεκρούς, όπως και την επίσκεψη του Ανδρέα Παπανδρέου στην Πολωνία όταν είχε στρατιωτική δικτατορία. Είναι απορίας άξιον λοιπόν που κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν επικαλέστηκε αυτήν την κληρονομιά για να δικαιολογήσει την στήριξη της Αριστεράς προς το αιματοβαμμένο καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο.

 

Αν και τίποτε δεν μπορεί να νομιμοποιήσει ηθικώς τη στήριξη δικτατόρων ή τα εγκλήματα, όπως είναι η κατάρριψη ενός επιβατικού αεροσκάφους, πρέπει να πούμε ότι τουλάχιστον εκείνη την εποχή υπήρχαν πραγματικά συμφέροντα της χώρας που μπορούσαν να πληγούν από μια σύγκρουση με τις αποκαλούμενες «σοσιαλιστικές χώρες».  

Δεν αναφερόμαστε στις γεωπολιτικές φαντασιώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, που ήθελαν την Ελλάδα μακριά από την αμερικανική επιρροή, κάτι σαν καλαμιά στον ευρωπαϊκό κάμπο, αλλά στις εξαγωγές. Εκείνη την εποχή η ελληνική οικονομία μπήκε σε παραγωγική κρίση και τα προϊόντα της δεν σαγήνευαν τους Ευρωπαίους καταναλωτές. Μόνο σε κομμουνιστικές «αγορές» θα μπορούσαν να πουληθούν κάτι χλεμπονιάρικα πορτοκάλια και κάτι κλωστοϋφαντουργικά της πυρκαγιάς, αφού οι καταναλωτές εκεί δεν είχαν πολλές επιλογές. Για την ακρίβεια, δεν είχαν καμία. Ο,τι αποφάσιζε το καθεστώς αγόραζαν. Να σημειώσουμε ότι το εμπορικό μας ισοζύγιο, αφαιρουμένου του πετρελαίου, μόνο με τις «σοσιαλιστικές χώρες» ήταν πλεονασματικό.
 

Το ερώτημα σήμερα είναι τι στην ευχή εξάγουμε στη Βενεζουέλα για να κρατά η ελληνική κυβέρνηση αυτήν την επονείδιστη στάση. 

Από τις στατιστικές του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων βλέπουμε ότι οι εμπορικές συναλλαγές Ελλάδας - Βενεζουέλας είναι μικρότερες από ό,τι με τον Αγιο Βικέντιο (πληθυσμός 120.000)! Οι εξαγωγές μας το 2018 ήταν 2,3 εκατ. ευρώ, όταν στην εμπόλεμη Συρία έφτασαν τα 3,4 εκατ.  

Επομένως πρέπει να ρωτήσουμε: Ποιο εθνικό συμφέρον –έστω ως κυνική επιλογή– εξυπηρετείται, για να χαριεντίζεται ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Πάνος Σκουρλέτης με τον εκπρόσωπο ενός απεχθούς καθεστώτος, πέρα από το γεγονός ότι δεν ήταν... μουρντάρης όπως ο προηγούμενος πρέσβης;

 

Λέγονται πολλά για τις αδιαφανείς σχέσεις του δικτατορικού καθεστώτος Μαδούρο με το κυβερνών κόμμα.  

Πρέπει να ελεγχθούν, παρά το... ηθικό πλεονέκτημα που έχει από γεννησιμιού της αυτή η κυβέρνηση. Διότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Γιατί τον Μαδούρο;

Toυ ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ
 

Η ​​κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει Μαδούρο. Γιατί όμως; Σε τι εξυπηρετεί μια τέτοια στάση;  

Βεβαίως, δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει κάτι τέτοιο. Οχι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά για την υποκρισία πολλών δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων οι οποίες, κατά τα άλλα, δεν διστάζουν να στηρίξουν δικτατορίες και άλλα τυραννικά καθεστώτα.  

Θυμάμαι όταν συνάντησα τον Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι στη Βαρσοβία το 2008, για τις ανάγκες μιας συνέντευξης που δημοσιεύτηκε στην «Κ», πώς κατακεραύνωνε τις δυτικές δημοκρατίες επειδή «μετά την επιβολή του στρατιωτικού νόμου» μου είχε πει (τον οποίο ο ίδιος επέβαλε για να αποφύγει, όπως διευκρίνιζε παγίως, τη σοβιετική εισβολή) όλες οι δυτικές δυνάμεις επέβαλαν αυστηρές κυρώσεις στην Πολωνία.  

Ξαφνιάστηκα. Η Δύση έδειχνε ανοχή στις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής, της Αραβίας και στο δικτατορικό καθεστώς Τσαουσέσκου. Στην περίπτωση της Πολωνίας εξάντλησαν την αυστηρότητά της.

 

Η αναφορά στον Τσαουσέσκου με είχε ξαφνιάσει κι εμένα. Θυμάμαι να του λέω, «μα ήσαστε στο ίδιο μπλοκ, εσείς και ο Τσαουσέσκου». «Ναι, αλλά ο Τσαουσέσκου επέβαλε ένα καθεστώς τρόμου», μου απάντησε. «Γι’ αυτό και εντυπωσιάστηκα όταν οι Δυτικοί τού απένειμαν το στέμμα της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Ομως θέλω να τονίσω ότι από τις δυτικές δυνάμεις, απέναντι στην Πολωνία, μόνον η Ελλάδα κράτησε διαφορετική στάση». Αναφερόταν, φυσικά, στην Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βεβαίως, «καθεστώς τρόμου» πολλοί Πολωνοί θα έλεγαν ότι είχε επιβληθεί και στη χώρα τους στη διετία του στρατιωτικού νόμου, το 1981-83. Αλλά ήταν για καλό σκοπό, θα έλεγε ο αείμνηστος σήμερα Πολωνός στρατηγός και τελευταίος ηγέτης της κομμουνιστικής Πολωνίας: η χώρα γλίτωσε έτσι μια Πράγα του ’68.

 

Βλέπουμε, λοιπόν, πόσο ρευστά και σχετικά είναι τα όρια στο πώς αντιλαμβάνονται την τυραννία οι δημοκρατικές χώρες της Δύσης ή πώς αλλάζει αυτό από δικτάτορα σε δικτάτορα. Οχι ότι είχε εντελώς άδικο ο Γιαρουζέλσκι: ο Τσαουσέσκου ήταν όντως ακραία περίπτωση και, αν μη τι άλλο, η Πολωνία πέρασε στη νέα κατάσταση αναίμακτα χάρη στον Γιαρουζέλσκι· η Ρουμανία, πάλι, όχι.

 

Σήμερα, είδαμε πώς οι δημοκρατικές ΗΠΑ του Μπους επέδειξαν ανοχή στα βασανιστήρια ή πώς η σημερινή κυβέρνηση Τραμπ κοίταξε και λίγο αλλού μετά την άγρια δολοφονία Κασόγκι στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη. Κατόπιν σφοδρών διεθνών πιέσεων, η Ουάσιγκτον προέβη σε κάποιες, έστω και διστακτικές, παραδοχές. Το συμφέρον της είναι με τους Σαουδάραβες ή, για να θυμηθούμε μια παλιά ατάκα από ελληνική ταινία, «είναι πολλά τα λεφτά, Αρη». Την ίδια στιγμή, ο Ταγίπ Ερντογάν, που φυλακίζει δημοσιογράφους και αντιφρονούντες γενικώς, έκανε ό,τι μπορούσε για να προβάλει το έγκλημα, για τα δικά του συμφέροντα φυσικά.
 
 

Τι είδους συμφέροντα όμως έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει να στηρίζει Μαδούρο; 

Δεν μπορεί να είναι μόνον η έμφυτη αποστροφή του προς τον κοινοβουλευτισμό για να επιμένει.  

Στ’ αλήθεια όμως, γιατί συνεχίζει να στηρίζει έναν τύραννο;  

Το ερώτημα είναι ...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το «L'État, c'est moi» έχει ιστορικό κόστος

Γράφει η Εφη Μπάσδρα 

Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Αλέξης Τσίπρας εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής το 2009, με ένα κόμμα που συμπλήρωνε δεν συμπλήρωνε 4%. 

Πέντε και κάτι χρόνια μετά γίνεται πρωθυπουργός της χώρας και κερδίζει δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
 

Ανέβασε σε δυσθεώρητα ποσοστά το κόμμα του και μοίρασε ρόλους εξουσίας σε πρόσωπα που ούτε το είχαν φανταστεί ποτέ στη ζωή τους. Σκεφτείτε μόνο τον Καρανίκα τού «η καριέρα είναι χολέρα»! Είναι φυσικό λοιπόν να έχει αποκτήσει ρόλο αδιαμφισβήτητου ηγέτη στον χώρο του, κάτι σαν τον Φιντέλ, ή ακόμη και τον Μεγάλο Τιμονιέρη.  

Αυτός βέβαια αγάπησε τον ρόλο του Μαδούρο, αλλά αυτά θα τα αποτιμήσει η Ιστορία.  

 Είναι και η στήριξη του διεθνούς παράγοντα! Εδώ προτάθηκε για Νόμπελ! Ελλείψεως ισχυρού αντίπαλου δέους και φωνών αμφισβήτησης εντός ΣΥΡΙΖΑ, μοιάζει να το έχει πιστέψει απόλυτα.

 

Έτσι ισχύει το «L'État, c'est moi» στο κόμμα του, δηλαδή κουμάντο κάνω εγώ και μόνο. 

Η αίσθηση αυτή του απόλυτου μονάρχη έχει μεταφερθεί και στη διακυβέρνηση της χώρας, κινούμενος πολλές φορές οριακά και στις γραμμές της δημοκρατίας. Μόνος του και με τους αυλικούς του συσκέπτεται, μόνος του και πίσω από τους τοίχους του Μαξίμου αποφασίζει. Και άντε αυτό να αφορούσε μόνο τις οικονομικές παραμέτρους της ζωής μας. Κακά, άσχημα θα μπορούσε να διορθωθεί, με κόστος μεγάλο είναι η αλήθεια, από τους επόμενους. Όταν όμως αποφασίζει για εθνικά θέματα και κυρίαρχα δικαιώματα του ελληνικού κράτους, ανατρέπει διεθνείς συνθήκες που κερδήθηκαν με κόπο και επιμονή, αυτό έχει κόστος για τις γενιές που θα 'ρθουν. Και εδώ είναι Βαλκάνια! Δεν είναι παίξε γέλασε! Οι άνεμοι και ο καιρός αλλάζουν αναπάντεχα! Αλλωστε οι συμφωνίες και οι συνθήκες κρίνονται εκ του αποτελέσματος σε βάθος χρόνου.

 

Προχθές ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε με την επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών στην ελληνική Βουλή, ότι στη γείτονα χώρα οι Μακεδόνες κάτοικοι ομιλούν τη μακεδονική γλώσσα! Διαγράφοντας Ιστορία αιώνων, υπέγραψε τη δική του επαίσχυντη καταγραφή, ενισχύοντας τον αλυτρωτισμό της γείτονος.  

Θα τα βρούμε μπροστά μας! Μία κακή συμφωνία, τις διαδικασίες της οποίας ξεκίνησε χωρίς αποχρώντα λόγο ο ίδιος (;), χωρίς την παραμικρή συνεννόηση με τα άλλα κόμματα, χωρίς τη βοήθεια και τη συμβουλή επιφανών και έμπειρων Ελλήνων διπλωματών, με τη λουδοβίκεια λογική του απόλυτου μονάρχη. 

Αυτό έχει ιστορικό κόστος! Η επικύρωση της συμφωνίας βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο! Και μόνον! 

 

Δίπλα στο όνομα του Αλέξη Τσίπρα ως πρωθυπουργού της Ελλάδος στις μηχανές αναζήτησης φιγουράρει το εθνόσημο. 

Τιμήθηκε από τον ελληνικό λαό με την ύψιστη τιμή εμπιστοσύνης, την ψήφο του! Προχθές στον λόγο του στη Βουλή απευθυνόμενος σε συναδέλφους του εκπροσώπους του έθνους, είπε επιτιμητικά: «Καθίστε κάτω... Τώρα μιλάει ο πρωθυπουργός της χώρας!».

 

Δυστυχώς, δεν νομίζω ότι...

Εθνικού σουργελοφασισταρά κωμωδία

Υπαρκτού συριζοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελοκατσαπλιάδων κωμωδία

Σαν σήμερα (1/2/ΧΧΧΧ)

1867: Εφαρμόζεται για πρώτη φορά στις ΗΠΑ η 8ωρη ημερησια εργσόα για τους οικοδόμους.

1968: Ο αρχηγός της αστυνομίας του Νοτίου Βιετνάμ Νγκουγιέν Νγκοκ Λόαν εκτελεί εν ψυχρώ με το πιστόλι του έναν Βιετκόνγκ.Η εκτέλεση αποθανατίζεται σε μια ιστορική φωτογραφία

1977: Καθιερώνεται η Δημοτική σε όλα τα δημόσια έγγραφα στην Ελλάδα

1975: Γεννιέται η Κατερίνα Θάνου

1940: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου









2014:  Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών ο βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου το 1961 για την ερμηνεία του στην ταινία "Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης" αυστριακός ηθοποιός Μαξιμίλιαν Σελ