ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Λαχταρώντας χρηματοκιβώτια!!!

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Π​​ώς φαντάζεται τον εαυτό του ο Αλέξης Τσίπρας; 

Αν κρίνει κανείς από το διαφημιστικό του είδωλο στο χριστουγεννιάτικο βίντεο του Μαξίμου, φαντάζεται ότι είναι ο πρωθυπουργός που μοιράζει χαμόγελα και δώρα. 

Δεν χρειάζεται όμως να επικαλεστεί κανείς τα ρηχά σχήματα της διαφήμισης. Ο ίδιος ο Τσίπρας στις συνεντεύξεις του δεν κρύβει ότι αδημονεί να έρθει η ώρα που θα πάρει «τα κλειδιά του χρηματοκιβωτίου του Δημοσίου». Και οι υπουργοί του, συντονιζόμενοι με την κουβαλητική ορμή του πρωθυπουργού, τάζουν ήδη άρση προψηφισθέντων μέτρων και αύξηση κατώτατου μισθού.  

Αυτή η φαντασιακή προοπτική είναι και η μόνη που μπορεί να υπηρετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζει ως εχθρό όποιον διατυπώνει δεύτερες σκέψεις· όποιον ισχυρίζεται ότι, ακόμη κι αν υπήρχε «καθαρή» έξοδος –ακόμη κι αν δεν είχαμε συμφωνήσει μέτρα και πλεονάσματα για μετά το 2018– θα ήταν πολύ επικίνδυνη για να την αποτολμήσουμε.

Είναι λογικό ότι ο Τσίπρας δεν θέλει να ακούει για πρόγραμμα προληπτικής στήριξης. Το άκουσμα και μόνον του όρου υπογραμμίζει ότι αυτό που διαφημίζεται ως «επιτυχία» δεν είναι τίποτε περισσότερο από επιστροφή στο 2014. Μιαρή ή καθαρή, η έξοδος μας βγάζει από την περιπέτεια που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2015.  

Αν υπάρχει κάτι που εμποδίζει ακόμη τον αυτοδύναμο δανεισμό της χώρας, είναι, παραδόξως, ο τρόπος που πολιτεύονται οι επίδοξοι εξοδούχοι. Η έκδηλη λαχτάρα για τα κλειδιά του ταμείου επιβεβαιώνει τους δύσπιστους που λένε ότι η δημοσιονομική ισορροπία στην Ελλάδα εξακολουθεί να απειλείται από τον πολιτικό κίνδυνο.

Τι σημαίνει «πολιτικός κίνδυνος» εν έτει 2018; 

Μια κυβέρνηση που...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΡΙΖΑίικος ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ: Συγκλονιστική υποδοχή του νέου χρόνου από τον Υπουργό-Ποιητή, Νίκο Κοτζιά

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν γνωρίζω γιατί ο υπουργός εξωτερικών, ο σύντροφος Κοτζιάς, με έχει αποκλείσει από την παρακολούθηση του λογαριασμού του στο τουίτερ.  

Μπορεί να ασχολούμαι επαγγελματικά με την κοροϊδία, αλλά είμαι βέβαιος ότι ένας πολιτικός του διαμετρήματος του Νικόλα του Κοτζιά, ένας τόσο σπουδαίος επιστήμονας που έχει διδάξει και εργαστεί ως ερευνητής στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, του Μαρβούργου, της Οξφόρδης και του Χάρβαρντ (δυστυχώς το Χόγκουαρτς δεν είχε την τιμή), δεν είναι δυνατόν να ανησυχεί μήπως γίνει αντικείμενο της κοροϊδίας μου. 

Κάποιος άλλος θα είναι ο λόγος και δεν μπορώ να τον καταλάβω, αλλά δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο αποκλεισμός μου με δυσκολεύει κάπως στο να παρακολουθήσω τις εξελίξεις στη σύγχρονη ποίηση.

Ίσως να μην το γνωρίζετε, αλλά ο σύγχρονος αυτός homo universalis δεν είναι μόνο ένας σπουδαίος πολιτικός, δεν είναι μόνο ένας καταξιωμένος επιστήμονας, είναι και ένας σπουδαίος ποιητής. Τόσο σπουδαίος, που δεν θα ήταν υπερβολή να πω πως, αν άφηνε τις άλλες του δραστηριότητες και αφιερωνόταν στην ποίηση, ίσως η Ελλάδα να διεκδικούσε με αξιώσεις το τρίτο της Νόμπελ. (Φυσικά και κατανοώ πως σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να τον στερηθεί η πολιτική, κάτι που οπωσδήποτε θα γέμιζε με σύννεφα το λαμπρό μέλλον της χώρας, αλλά γνωρίζω πως ο ταγμένος στο καθήκον σύντροφος ποτέ δεν θα άφηνε τη χώρα χωρίς τη στιβαρή και γεμάτη σοφία καθοδήγηση και χωρίς την περίφημη γκουντ ντιπλόμασί του)

Έτσι, για εμάς που με θαυμασμό αντιμετωπίζουμε τον ποιητή Κοτζιά, μένει μόνο η ποιητική συλλογή με τον ευφάνταστο τίτλο «Μονοπάτια» και το τουίτερ του. Το οποίο ευτυχώς, ακόμα και αποκλεισμένοι, μπορούμε να διαβάσουμε αν απλώς αποσυνδεθούμε από τον λογαρισμό μας και πληκτρολογήσουμε τις λέξεις twitter kotzias στο Google. Κι έτσι να γίνουμε κοινωνοί συγκλονιστικών τουίτ, όπως αυτό που έγραψε ο εμπνευσμένος σύντροφος για να υποδεχθεί τη νέα χρονιά.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο σπουδαίος διανοητής υποδέχτηκε ποιητικά τη νέα χρονιά. Στις 31 του Δεκεμβρίου του 2016 ο λογαριασμός του στο τουίτερ είχε ξαναγίνει φυτό που πάνω του άνθισε η Ποίηση.

Φαντάζομαι έχετε πάθει πλάκα με το πόσες εικόνες καταφέρνει ο μεγάλος Έλληνας ποιητής να δημιουργήσει στον περιορισμένο χώρο ενός τουίτ. Εικόνες που, όπως συνήθως συμβαίνει με την καλή ποίηση, δημιουργούν και σε εμένα τον αδαή την επιθυμία για δημιουργία.  

Έτσι, με το δέος και τον σεβασμό που ταιριάζει σε όσους στέκονται δίπλα σε κάτι που τoυς ξεπερνάει, τολμώ κι εγώ να γράψω μια αντευχή στην ποιητική ευχή του Υπουργού-Ποιητή:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ): Μία καλή χρονιά (σχεδόν)

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Αν δούμε τη μικρή εικόνα, τη χώρα μας, το 2017 δεν τα πήγαμε και τόσο καλά: όχι επειδή κάτι άλλαξε· κυρίως, επειδή δεν άλλαξε τίποτα, εκτός του ότι οι περισσότεροι από μας φτωχύναμε ακόμα λιγάκι.  

Ηγεσίες και πολίτες αποστρεφόμαστε τις αλλαγές. Άρα, προχωρούμε κουτσά-στραβά· ενίοτε, υπό την πίεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάνουμε ένα βήμα μπροστά· ύστερα, ένα πίσω.  

Όμως, αν δούμε τη μεγάλη εικόνα, τον κόσμο, η κατάσταση εμπνέει, νομίζω, κάποια αισιοδοξία. Κι αυτό παρά την καταθλιπτική φιλολογία περί κρίσης που αναιρεί την ίδια την έννοια της κρίσης: όταν μιλάμε αδιαλείπτως για κρίση σημαίνει ότι δεν υπάρχει κρίση· ότι υπάρχει μια κατάσταση που, παρά τη διάρκεια και τις προφανείς αιτίες της, τη θεωρούμε απρόοπτο και άδικο γεγονός.

Η έμμονη ιδέα της ευρωπαϊκής κρίσης και παρακμής δηλητηριάζει, εκ του μη όντος, την Ευρώπη. Δεν λαμβάνει υπόψη την ανάπτυξη (2,1% το 2017 στις χώρες της ΕΕ), την καινοτομία, τον πολιτισμό, την προνομιακή ποιότητα ζωής του ανεπτυγμένου κόσμου. Και παρ' όλ' αυτά, η οικονομία ανακάμπτει σχεδόν παντού: η ανάπτυξη δεν έχει μόνο εισοδηματικό αντίκτυπο· συμβάλλει στην κοινωνική συνοχή· η προσδοκία του υψηλότερου βιοτικού επιπέδου περιορίζει τις πιέσεις για ανακατανομή του πλούτου. Παραλλήλως, αν όπως θέλω να πιστεύω, αναγνωρίζουμε πολλά λάθη των τελευταίων δεκαετιών -γραφειοκρατία, πολυπολιτισμικότητα, αναχρονισμούς του εκπαιδευτικού συστήματος, σπατάλες του δημοσίου- δεν θα αργήσουμε, αν αντιδράσουμε ορθολογικά, να κινητοποιήσουμε επανορθωτικούς μηχανισμούς.

Ανάμεσα στα θετικά στοιχεία του 2017 είναι, νομίζω, ότι οι άνθρωποι στη Δύση άρχισαν να υποψιάζονται ότι το πρόβλημά μας δεν είναι η ισλαμοφοβία αλλά το Ισλάμ. Ακόμα κι αν η ήττα του ISIS δεν είναι οριστική -ίσως υπάρξουν περιπτώσεις τύπου Χίρου Ονόντα (υπενθυμίζω ότι ο Ιάπωνας αξιωματικός Χίρου Ονόντα πολεμούσε μοναχός του εναντίον των ΗΠΑ επί είκοσι εννέα χρόνια μετά το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου: δεν είχε ενημερωθεί για την παράδοση της Ιαπωνίας)- το ηθικό των φονταμενταλιστών έχει καταρρεύσει: οι μουσουλμάνοι θέλουν την ησυχία τους και, ενστικτωδώς, γυρίζουν την πλάτη στους ηττημένους. Όσο για τον άνεμο αλλαγής στη Σαουδική Αραβία, δεν πρέπει ούτε να τον υπερτιμάμε, ούτε να τον υποτιμάμε: για να αλλάξει ο κώδικας στη Μέση Ανατολή απαιτούνται πολύ βαθύτερες μεταρρυθμίσεις από αυτές που προσπαθεί να επιβάλει ο Σαλμάν.  

Το ζήτημα για μας είναι να ξεχωρίσουμε τη μετανάστευση από το Ισλάμ: οι δυτικές χώρες μπορούν να δέχονται ξένους σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς και στο μέτρο των δυνατοτήτων τους -εδαφική χωρητικότητα, θέσεις εργασίας- με την προϋπόθεση ότι οι εισερχόμενοι θα υπακούουν στο Σύνταγμα και τους νόμους. Το αν λατρεύουν τον Αλλάχ ή το Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας είναι αδιάφορο· σημασία έχει να μην προβάλλουν απαιτήσεις χωριστής κοινωνίας, κοινοτισμού.

Οι αποσχιστικές τάσεις δεν είναι ισχυρότερες από άλλοτε. Οι λαϊκιστές που οδήγησαν τους Βρετανούς στο Brexit έχουν κάπως λουφάξει. Οι Brexiters δεν υπολόγισαν το κόστος της εξόδου και την αβεβαιότητα που θα προκαλούσε στην οικονομία· την επιβράδυνση της κατανάλωσης και των επενδύσεων. Κι αν η ισπανική κυβέρνηση δεν συμπεριφερόταν με παροιμιώδη αγαρμποσύνη, ίσως αναχαίτιζε την αποσχιστική παρόρμηση στην Καταλονία - ακόμα καλύτερα θα ήταν αν είχε προβλέψει την έντασή της. Φυσικά, τα «αν δεν» και τα «αν» δεν έχουν αξία - αξία έχει να θυμηθούμε ότι παλιότερα οι αποσχιστικές τάσεις συνοδεύονταν από τρομοκρατία (χώρα των Βάσκων, Βόρεια Ιρλανδία), ενώ σήμερα εμφανίζουν θεσμικό χαρακτήρα.

Τέταρτο στοιχείο αισιοδοξίας είναι η προεδρία Τραμπ, η οποία αποτυγχάνει να ρημάξει τις ΗΠΑ: ο ρυθμός ανάπτυξης κυμαίνεται στο 2,1%, η ανεργία στο 4,2%. Κάθε εβδομάδα ο πρόεδρος προκαλεί καινούργιο καβγά, αλλά οι θεσμοί τον συγκρατούν - προς το παρόν. Υπάρχει κι ένα παράπλευρο κέρδος: με την ακροσφαλή του πολιτική, ο Ντόναλντ Τραμπ οξύνει χρόνια προβλήματα -τις, τρόπον τινά, «cold cases»- που σέρνονται επί δεκαετίες, με πιθανό αποτέλεσμα να ενεργοποιήσει διαδικασίες για την επίλυσή τους. (Δεν το πολυπιστεύω· το γράφω για παρηγοριά.)

Tα κακά νέα είναι ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Αρκετά καταστρέψατε το έθνος

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Οταν υπέγραφαν τη Συνθήκη της Λωζάννης οι Ελληνες πολιτικοί και διπλωμάτες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι με την απρονοησία τους θα καταδίκαζαν τους Ελληνες και την Ελλάδα. Κι αυτό γιατί, όταν έκαναν τις διαπραγματεύσεις για την εξαίρεση της ανταλλαγής των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου, δεχόμενοι να εξαιρεθούν οι μουσουλμάνοι της Θράκης, δεν σκέφθηκαν ότι αυτό θα λειτουργήσει εις βάρος των εθνικών συμφερόντων μας, πράγμα που τελικά έγινε.

Κι αυτό γιατί έβαλαν στην ίδια ζυγαριά τον αστικό πληθυσμό της Κωνσταντινούπολης με τον αγροτοκτηνοτροφικό πληθυσμό των μουσουλμάνων της Θράκης. Δεν σκέφθηκαν τότε ότι είναι εύκολο για το τουρκικό κράτος να εκφοβίσει και να τρομοκρατήσει αστικό πληθυσμό, υποχρεώνοντάς τον να εγκαταλείψει σπίτια, περιουσία και προαιώνια πατρίδα. Γιατί, αν έχεις ένα παιδί ή ένα κορίτσι δέκα ετών στην Κωνσταντινούπολη και σου τηλεφωνήσουν κάποια στιγμή οι γνωστοί τύποι του βαθέος κράτους λέγοντάς σου ότι την επόμενη φορά θα το βιάσουν, δεν μένεις στην Κωνσταντινούπολη, όσο γενναίος κι αν είσαι, όσο κι αν την αγαπάς. Φεύγεις για να πας εκεί όπου είναι ασφαλή τα παιδιά και η οικογένειά σου.
 

Οσο για τους Ιμβρίους, βρήκαν τη λύση οι Τούρκοι... Εχτισαν μια ανοιχτή φυλακή και μετέφεραν εκεί τους βαρυποινίτες, με ειδικές εντολές: «Βιάστε της γυναίκες των γκιαούρηδων Ελλήνων».

 

Μ’ αυτά και με άλλα, τα γνωστά γεγονότα του Βαρλίκ Βεργκισί, τα Σεπτεμβριανά του 1955 και τις απελάσεις του 1964, οι 120.000 Ελληνες της Πόλης, της Ιμβρου και της Τενέδου, σήμερα, το 2017, έγιναν μόλις και μετά βίας 2.000 ψυχές, οι περισσότεροι γέροι.
 

Τουναντίον, οι 90.000 μουσουλμάνοι της Θράκης έγιναν 120.000 Τούρκοι, καταπώς μας ομολόγησε ο κ. Χριστόπουλος, υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μάλιστα τους χαρακτήρισε ένα «συμπαγές τουρκικό πράγμα»!
 

Κανείς δεν λέει ότι θα πρέπει να υπάρχει αμοιβαιότητα στη βαρβαρότητα, όμως ακριβώς γι’ αυτό, όταν υπογράφεις μια συμφωνία που δεσμεύει τη χώρα σου για πάνω από 100 χρόνια, τα ζυγίζεις όλα και δεν αφήνεις ούτε χαραμάδα.
 

Ας έλθουμε τώρα στο Σκοπιανό:

Οι πολιτικοί μας, με πρώτη και καλύτερη την κυβέρνηση, ετοιμάζονται να υπογράψουν συμφωνία με τους Σκοπιανούς για να λυθεί το ζήτημα της ονομασίας. Και, κατά τα φαινόμενα, θα συμφωνήσουν σε σύνθετη ονομασία που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία».
 

Δηλαδή, δωρίζουμε στο πιάτο την Ιστορία μας και τα εθνικά μας δίκαια, χωρίς να μας εξηγεί κανείς το γιατί.
 

Οι ΗΠΑ και η Δύση θέλουν να βάλουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ για να κλείσουν όλες οι πόρτες στη Ρωσία και έτσι να μείνει μόνο η Σερβία ως «υπόλοιπο», ώστε να εξοβελιστούν οι Ρώσοι από τη ΝΑ Ευρώπη. Με γειά τους, με χαρά τους. Μεγάλη δύναμη είναι, αν μπορούν να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους θα το κάνουν.
 

Εδώ, όμως, προκύπτει ένα τεράστιο ζήτημα:

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Μακεδονία θα μας σώσει …

Άρθρο Γνώμης του Ευάγ. Αθανασιάδη

Συνταγματάρχη ε.α.

 

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο, που θα διαπραγματευθούμε για το όνομα της ΠΓΔΜ.

Το θέμα είναι σημαντικό. Είναι σημαντικό για το μέλλον.

Θα είναι απαρχή επερχομένων εξελίξεων, γεγονότων και συνεπειών.

Μα περισσότερο είναι ένα καντάριασμα, της ψυχής του σημερινού Ελληνικού Λαού. Ζούμε σε συνθήκες υποτέλειας. Απώλειας της Εθνικής Κυριαρχίας. Μήπως είναι μια Κατοχική Κυβέρνηση? Μήπως μοιάζει με την Κυβέρνηση «Τσολάκογλου»? Και αυτή και οι προηγούμενες ?

Μια κατοχή χωρίς στρατεύματα, «Υβριδική κατοχή»

.

Αποτελέσματα πολέμου, χωρίς πόλεμο, «Υβριδικός Πόλεμος». 

Εάν τους κυβερνόντες τους καθυπέταξαν. 

Εάν τον πολιτικό κόσμο τον καθυπέταξαν. 

Τώρα κάνουν δοκιμή, εάν καθυπέταξαν και το φρόνημα του Λαού και την ψυχή μας.

Εάν καθυπέταξαν την Αδούλωτη Ελληνική Ψυχή. Την καθυπέταξαν άραγε;

Ας κάνουμε μια Ιστορική αναδρομή.

Αναδρομή στην Νεότερη Ιστορία.

Ας θυμηθούμε, ακροθιγώς, κάποια ιστορικά γεγονότα.

Το 1897 είχαμε τον ατυχή πόλεμο, με την Τουρκία. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει η απαρχή στρατιωτικών προετοιμασιών και Εθνικής προπαρασκευής και να ακολουθήσουν οι επικοί Βαλκανικοί Πόλεμοι, που διπλασίασαν την Ελλάδα.

Το 1908, σκοτώνεται στην κατεχομένη Μακεδονία, ο Παύλος Μελάς.  

Ο θάνατός του απετέλεσε την αφορμή, να συνεγερθεί όλη η Ελληνική Κοινωνία, να συμπαρασύρει τους Κυβερνόντες, να ανδρωθεί ο Μακεδονικός Αγώνας.

Πρόσφατη Ιστορία

Το 1974, καταλαμβάνεται η μισή Κύπρος, άλλος ένας ατυχής πόλεμος. Δεν μας άγγιξε. Δεν μας συνέγειρε. Ασχοληθήκαμε με άλλα. 

Το 1996, για το πανέμορφο Αιγαίο, χάνουν την ζωή τους  τρία Παλληκάρια. Ο Βλαχάκος, ο Καραθανάσης και ο Γιαλοψός,. Ο Παναγιώτης, ο Ιωάννης και ο Έκτορας.

Τεχνικά, η πτήση ήταν αδύνατος. Κανείς δεν θα τους έλεγε τίποτε, εάν δεν εκτελέσουν αυτή την αποστολή. Και υπήρχαν απαντήσεις, για να βλέπουν κατάματα τους κατωτέρους τους, τους ομοιοβάθμους τους, τους ανωτέρους τους, όλη την Πολιτική Ηγεσία. Και με σειρά αξίας-προτεραιότητας όπως αναγράφηκαν. Κάποιες φορές οι αξιακές έννοιες αντιστρέφονται.

Είχαν 1001 λόγους, για να εξηγήσουν στους γιούς τους, γιατί ΔΕΝ πέταξαν.

Είναι μερικές, σπάνιες φορές, που το μόνο που έχει νόημα, είναι, τι θα πεις στον γιό σου.

Αυτοί προτίμησαν, και ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν, να πετάξουν «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Να πετάξουν στα ουράνια. Στα ουράνια του Αιγαίου.

Ο Παύλος Μελάς συνέγειρε την κοινωνία του 1908.  

Οι τρείς ήρωες του Αιγαίου δεν ήταν αρκετοί να συνεγείρουν την σημερινή κοινωνία. 

Πόσους άλλους ήρωες, χρειαζόμαστε, σήμερα;

Και τώρα σήμερα.

«Εάν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει».

Θα μας σώσει από τον λήθαργο, που μας κατατρώει. Από την σιχασιά μας. Την βαρεμάρα μας.

Θα δώσουμε έναν λόγο στους κυβερνώντες  να πολεμήσουν.

Θα δώσουμε έναν λόγο στους ξένους  να σκεφτούν και να συλλογισθούν.

Θα δώσουμε ένα λόγο στα παιδιά μας να ζωντανέψουν.

Να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, που πάμε, που θέλουμε να πάμε.

Ένα αναβάπτισμα στο παρελθόν για να βρούμε την ρότα μας για το μέλλον.

Πρόσφατα ιστορικά γεγονότα επιβολής

Στο Ιράκ, μια σκληροτράχηλη φυλή, χρειάστηκαν 30 ημέρες για να κάμψουν ολοσχερώς το φρόνημα του Λαού.

Στην Γιουγκοσλαβία, ένα ορθόδοξο κράτος, χρειάστηκαν τρείς μήνες για να τους εξαναγκάσουν σε συνθηκολόγηση.

Στην Ελλάδα, δοκιμάζουν επτά χρόνια, την παραίτηση μας. Αν παραιτηθούμε τώρα, το τι θα ακολουθήσει, δεν χρειάζεται να περιγραφεί. Όλοι το αντιλαμβανόμαστε πεντακάθαρα.

Εάν δεν ξυπνήσουμε τώρα, χάνονται τα πάντα.

Η στιγμή της απόφασης είναι τώρα. Προς τα πού θα γύρει η πλάστιγγα.

Μήνυμα ηχηρό προς τα μέσα και προς τα έξω.

Θα λογοδοτήσουμε στους αγέννητους, στους νεκρούς.

Ό,τι υγιές έχει μείνει, πρέπει...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ακινησία και διάχυτες απειλές πολέμου

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Αγγελος Μ. Συρίγος 

Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Τ​​ο 2012 η Τουρκία έθεσε την τελευταία κατά σειράν διεκδίκησή της έναντι της Ελλάδος. 

Δέκα ημέρες πριν από τις ελληνικές εθνικές εκλογές, δημοσίευσε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως απόφαση εκχωρήσεως αδειών έρευνας και εκμεταλλεύσεως στην τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ για την Ανατολική Μεσόγειο. Οι άδειες περιελάμβαναν μεγάλα τμήματα της υφαλοκρηπίδας της Ρόδου και της Καρπάθου, ολόκληρη σχεδόν την υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου και την κυπριακή ΑΟΖ δυτικά του νησιού. Είχε προηγηθεί μικρότερης εκτάσεως διεκδίκηση της Τουρκίας στην ίδια περιοχή το 2008.

Πώς προστατεύει η Ελλάδα τα δικαιώματα που έχει εντός της απολύτως προσδιορισμένης γεωγραφικά περιοχής που διεκδικεί η Τουρκία; 

Ο καθηγητής –και ένας από τους μεγάλους δασκάλους μου στο Διεθνές Δίκαιο– Χρήστος Ροζάκης απαντά: Μόνο με διάλογο (βλ. σχετ. «Η μεγάλη χίμαιρα, οι συντεταγμένες και το διεθνές δίκαιο της θάλασσας», «Καθημερινή», 3 Δεκεμβρίου 2017). Ο διάλογος έχει σκοπό να πείσει την Τουρκία να προχωρήσει σε συμφωνημένη οριοθέτηση στην περιοχή. Αλλιώς, οποιαδήποτε άλλη κίνησή μας θα οδηγήσει σε «ένοπλη ρήξη» με την Τουρκία. Αυτή η στάση εμφανίζεται ως συμμόρφωση προς τα άρθρα 74 και 83 της Συμβάσεως για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982. Εκεί πράγματι ορίζεται ότι η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, σε περιπτώσεις που υπάρχει θαλάσσια στενότητα, πρέπει να γίνεται με συμφωνία των ενδιαφερομένων μερών.

Ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα αποφασίζει επιτέλους να εφαρμόσει τη σύμβαση του 1982 που προς το παρόν μόνον επικαλείται. Κατά την κρατούσα σε Αθήνα και Λευκωσία αντίληψη, στη συγκεκριμένη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου εφάπτονται η κυπριακή ΑΟΖ με την ελλαδική και την τουρκική υφαλοκρηπίδα. Επομένως πρέπει να υπάρξουν συμφωνίες οριοθετήσεως και με τις τρεις χώρες. Αυτό όμως είναι αδύνατον μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας και απεδείχθη αδύνατον (μέχρι σήμερα τουλάχιστον) μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.  

Σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική, Ελλάδα και Κύπρος μπορούν να προχωρήσουν σε οριοθέτηση και να σταματήσουν λίγο πριν από το τριεθνές σημείο συναντήσεως των ορίων με την Τουρκία, ευελπιστώντας ότι στο μέλλον θα συμφωνήσει και η Αγκυρα.

Στο άρθρο μου που προκάλεσε την αντίδραση του κ. Ροζάκη («Πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται», «Καθημερινή», 26 Νοεμβρίου 2017), είχα αναφέρει ότι εάν μας ενδιαφέρουν οι εντυπώσεις και η ένταση, μπορούμε να προχωρήσουμε σε μια τέτοια οριοθέτηση. Εάν μας ενδιαφέρει η ουσία –δηλαδή να δηλώσουμε διεθνώς τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας μας στην περιοχή για να τα προστατεύσουμε κατ’ ελάχιστον– καλυπτόμαστε εναλλακτικώς από την κατάθεση των σχετικών συντεταγμένων στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ. Παράλληλη κατάθεση των κυπριακών συντεταγμένων για την ΑΟΖ στην ίδια υπηρεσία θα οδηγούσε σε έμμεση αλλά σαφέστατη οριοθέτηση.

Η μονομερής κατάθεση γεωγραφικών συντεταγμένων είναι μια πρακτική που ακολουθείται από τα κράτη, ελλείψει συμφωνίας, ως ελάχιστη κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους σε θαλάσσιες περιοχές πέραν των χωρικών υδάτων. Μόνον στην περιοχή μας συντεταγμένες έχουν καταθέσει μονομερώς η Ισπανία (1998 & 2000), η Ιταλία (2011), η Κροατία (2005), το Ισραήλ (2011) και ο Λίβανος (2011). Ούτε πόλεμος έγινε ούτε απειλές πολέμου διατυπώθηκαν.

Αυτά ως προς το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή πρακτική. 

Το επιχείρημα του κ. Ροζάκη όμως, εκτός από νομικό, είναι και πολιτικό: διάλογος με την Τουρκία για οτιδήποτε μπορεί να την ενοχλήσει αλλιώς θα μας κάνει πόλεμο. 

Ο διάλογος με την Τουρκία είναι καλοδεχούμενος αλλά να ξέρουμε τα όριά του. Από το 1974 έχουμε συζητήσει με την Αγκυρα επί 30 συνολικά χρόνια (1975-80, 1988, 1990-93, 1996-1998, 1999-2017). Ειδικά οι λεγόμενες «διερευνητικές συνομιλίες» έχουν κλείσει 15 χρόνια (2002-σήμερα). Για ποιο λόγο δεν τα έχουμε βρει έως τώρα; 

 Να το θέσω κυνικά (για να καταλάβουμε και πώς διεξάγεται ο διάλογος όλα αυτά τα χρόνια): 

Διότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τουρκικές υποσχέσεις για ελληνικό αίμα

Η Τουρκία δεν είναι ανταγωνιστής. Ούτε αντίπαλος. Είναι εχθρός.  

Οποτεδήποτε εμείς τείνουμε ή θέλουμε να λησμονήσουμε την ιστορική πραγματικότητα, μας το υπενθυμίζει αυτή η χώρα, που χτίστηκε πάνω στα οστά των γενοκτονημένων θυμάτων του τουρκισμού.

Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης ονομάζεται Χακάν Τσαβούσογλου και προέβη σε αυτή τη δήλωση απευθυνόμενος στη χώρα μας: «Οι τρομοκράτες που αφήσατε ελεύθερους σήμερα είναι σαν δυναμίτης έτοιμος να εκραγεί και, όταν εκραγεί, μπορεί να μη μείνει χώρα για να προστατεύσετε».

Ουσιαστικά η Τουρκία δεν απειλεί αλλά υπόσχεται και διάπραξη τρομοκρατικών χτυπημάτων εντός της ελληνικής επικράτειας και στρατιωτική επιθετική ενέργεια εναντίον της χώρας μας. Ο Χακάν Τσαβούσογλου δεν είναι περιθωριακό στοιχείο ούτε γραφικός τηλεπωλητής πατριωτισμού και εθνικής μεγαλομανίας. Είναι σημαίνον στέλεχος του τουρκικού επισήμου αλλά και του βαθέος κράτους.

Οι Τούρκοι δεν αλλάζουν ούτε τακτική ούτε στρατηγικές επιδιώξεις. Επιθυμούν διαρκώς να επεκτείνονται σε βάρος των ασθενεστέρων. Η δικαστική περιπέτεια των οκτώ που κατηγορούνται από το καθεστώς Ερντογάν για συμμετοχή στην απόπειρα πραξικοπήματος δεν είναι η αιτία αλλά μία από τις αφορμές των πολεμικών ιαχών των νεοοθωμανών. Η αιτία είναι το βασικό… ένστικτο των Τούρκων για κατάκτηση και κυριαρχία. Αν δεν υπήρχαν οι οκτώ, οι Τούρκοι θα έβρισκαν κάποιο άλλο πρόσχημα για να δράσουν.

Η Ελλάδα πρέπει να προετοιμάζεται για τα χειρότερα. Η οικονομική κατάσταση της πατρίδας μας είναι άσχημη και οι ξένοι επικυρίαρχοι ορίζουν και καθορίζουν ακόμα και τη μικρότερη δημόσια δαπάνη, αλλά η κοινή λογική επιβάλλει...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το Σκοπιανό

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ


Τ​​ο ζήτημα των Σκοπίων αποτελεί μια εκκρεμότητα που μπορεί και πρέπει να κλείσει. Το σχέδιο Κοτζιά προβλέπει την επίλυση των διαφορών με την ΠΓΔΜ και την Αλβανία έτσι ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει η χώρα το κύριο μέτωπο, που είναι η Τουρκία. Η υπόθεση της ονομασίας αποτελεί άλλωστε ένα μάθημα για το πώς να μη χειρίζεται κανείς ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Η ηγεσία της χώρας εγκλωβίσθηκε στη ρητορική της και στη φρενίτιδα που η ίδια καλλιέργησε. Χάθηκαν πολύτιμο στρατηγικό κεφάλαιο και σημαντικές ευκαιρίες για λύσεις που θα μας επέτρεπαν να έχουμε τον μικρό βόρειο γείτονα ως «δορυφόρο». Αυτά όμως ανήκουν στην Ιστορία.


Το γεγονός ότι για πρώτη φορά υπάρχει μια φιλοευρωπαϊκή, μετριοπαθής κυβέρνηση στα Σκόπια δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια έντιμη λύση.  


Το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες θέλουν οπωσδήποτε λύση του θέματος γιατί επιδιώκουν μια ευρωπαϊκή επιτυχία. Η καγκελάριος Μέρκελ αναφερόταν πάντοτε στο ζήτημα αυτό στο τέλος των συναντήσεων με Ελληνες πρωθυπουργούς.


Το περίγραμμα της λύσης δεν μπορεί ασφαλώς παρά να συνάδει με την εθνική γραμμή Καραμανλή-Μπακογιάννη, όπως εκφράσθηκε στο Βουκουρέστι. Και η λύση μοιάζει να είναι εφικτή.


Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. 


Ο πρωθυπουργός θέλει μια τέτοια συμβιβαστική λύση και την έχει υποσχεθεί στους Ευρωπαίους συνομιλητές του. Ο υπουργός Αμυνας διαφωνεί όμως, θεωρώντας ότι ένας συμβιβασμός θα τον τελειώσει πολιτικά.


Η Ν.Δ. βρίσκεται σε δύσκολη θέση και είναι σαφές πως η κυβέρνηση θα ήθελε πολύ να χρησιμοποιήσει το Σκοπιανό για να τη διασπάσει. Ο αρχηγός της Ν.Δ. προφανώς συμφωνεί με μια έντιμη, ρεαλιστική λύση. Δεν μπορεί όμως να αφήσει να επαναληφθεί η εμπειρία του πατέρα του, ο οποίος είδε το κόμμα του να διασπάται λόγω αυτού του ζητήματος. Είναι βέβαιο ότι μια ομάδα βουλευτών της Ν.Δ. δεν θα ψηφίσει οιαδήποτε συμβιβαστική λύση. Ηδη εντείνονται οι φήμες ότι στη Βόρεια Ελλάδα σχεδιάζεται κόμμα στα δεξιά της Ν.Δ. και το Σκοπιανό θα μπορούσε να αποτελέσει την ιδεατή πλατφόρμα γι’ αυτό.


Εχουμε ακόμη πολύ δρόμο για να φτάσουμε στη συμφωνία. Οι ειδήμονες θεωρούν ότι...

"ΣΥΡΙΖΑίκου τσαρλατανισμού κωμωδία"

Σαν σήμερα (3/1/ΧΧΧΧ)

1887: Οι οπαδοί του Τρικούπη πραγματοποιούν την πρώτη σημαντική προεκλογική διαδήλωση στην ιστορία της Πλατείας Συντάγματος. Περισσότερα από 10.000 άτομα επευφημούν τον αρχηγό τους, ενόψει των εκλογών της 4ης Ιανουαρίου. 

1888: Ο αμερικανός Μάρβιν Στόουν λαμβάνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το καλαμάκι

 

1987: Η Αρίθα Φράνκλιν είναι η πρώτη γυναίκα που εισέρχεται στο «Rock n Roll Hall of Fame».

 

106 π.Χ: Γεννιέται ο Μάρκος Τούλιος Κικέρων, ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας και συγγραφέας. [θαν. 7/12/43 π.Χ.]

   

1929: Γεννιέται ο Σέρτζιο Λεόνε, ιταλός σκηνοθέτης, ο «πατέρας» του σπαγγέτι γουέστερν. [θαν. 30/4/1989]

 

1911: Πεθαίνει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, διηγηματογράφος.

 

1951: Πεθαίνει ο Γεώργιος Δροσίνης, ποιητής.

 
1979: Πεθαίνει ο Κόνραντ Χίλτον, αμερικανός μεγαλοξενοδόχος που έδωσε το επώνυμό του στη γνωστή αλυσίδα ξενοδοχείων

2014: Πεθαίνει   σε ηλικία 74 ετών ο Φιλ Έβερλι, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Ντον είχαν δημιουργήσει το συγκρότημα Everly Brothers, ένα από τα μεγαλύτερα αμερικανικά ροκ και κάντρι συγκροτήματα των δεκαετιών του 1950 και 1960

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η νοσταλγία ως ασθένεια

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΩΜΕΝΙΔΗ

Τεμαχίζουμε - ζώντας - τον χρόνο στα τρία. 

 

 

Στο παρόν, που ώσπου να το αρπάξουμε, να το στύψουμε, να ρουφήξουμε τους χυμούς του, έχει κιόλας χαθεί.  

 

 

Στο μέλλον, μια οθόνη στην οποία προβάλλουμε τα σχέδια και τα όνειρά μας και όσο τη ζυγώνουμε, τόσο εκείνη απομακρύνεται. 

 

 

Στο παρελθόν, που είναι καμωμένο από το πιο εύπλαστο υλικό. Σε πείσμα των γεγονότων και της μνήμης μας της ίδιας, κατασκευάζουμε και ανακατασκευάζουμε το παρελθόν αυθαίρετα. Του δίνουμε το σχήμα της νοσταλγίας.

 

 

Σε έρευνα που διεξήχθη πρόσφατα, οι περισσότεροι απάντησαν ότι κατά τη δεκαετία του 1960 η ζωή στην Ελλάδα ήταν πιο ευχάριστη, πιο ανθρώπινη από ό,τι σήμερα. Μονάχα όσοι κοντεύουν ή όσοι έχουν υπερβεί τα εβδομήντα διαθέτουν ολοκληρωμένο βίωμα από τη μακρινή εκείνη εποχή. Ολοι οι υπόλοιποι σχηματίζουν άποψη παρακολουθώντας κωμωδίες του παλιού εμπορικού κινηματογράφου.  

 

Βλέπουν την Αλίκη Βουγιουκλάκη και συμπεραίνουν πως οι μαθήτριες τότε χόρευαν νυχθημερόν το «νιάου νιάου βρε γατούλα». Μαγεύονται από το ζευγάρι Λαμπέτη - Χορν, «έτσι ήταν κάποτε οι έρωτες...» αναστενάζουν. Και οι γεραροί ωστόσο συμπολίτες μας εξιδανικεύουν - συνειδητά ή ασυνείδητα - τα νιάτα τους και τα τρίβουν στη μούρη των νεότερων. Πρέπει να είσαι επικίνδυνα ειλικρινής, στα όρια του κοινωνικά ανεκτού, για να παρουσιάζεις την κατάσταση όπως πράγματι είχε.

 

«Ξεκινήσαμε αξημέρωτα από την Κυψέλη με δυο συμφοιτητές μου για να πάμε στην Αίγινα...», μου διηγούνταν ένας παλαίμαχος δικηγόρος. «Περπατήσαμε μέχρι την Ομόνοια κι εκεί σαλτάραμε σε ένα σαραβαλιασμένο φορτηγό που έκανε δρομολόγια με ένα δίφραγκο το κεφάλι προς και από τον Πειραιά. Το καράβι ήταν τίγκα στους προσκυνητές του Αγιου Νεκτάριου, μόνο λιβάνια που δεν έκαιγαν στο κατάστρωμα. Φτάσαμε μεσημέρι με ντάλα ήλιο. Δεν είχαμε μαγιό, κολυμπήσαμε με τα σώβρακα. Να κάτσουμε σε ταβέρνα; Με τι λεφτά; Είχαμε φέρει ελιές, ψωμί και τυρί φέτα από τα σπίτια μας. Να φλερτάρουμε; Και να τολμούσαμε έστω να κοιτάξουμε κάποια κοπέλα, θα βρίσκαμε πιθανόν τον μπελά μας - θα μας περιελάμβανε ο αδελφός της. Κατευθυνθήκαμε προς μια έρημη παραλία, μακριά από εθνικόφρονα αφτιά, κι εκεί εκτονωθήκαμε, τέσσερις μαντράχαλοι, τραγουδώντας Θεοδωράκη. Ηπιαμε χλιαρή ρετσίνα απ' το μπουκάλι και κοιμηθήκαμε στα βότσαλα. Αυτό το βαφτίσαμε εκδρομή. Σκέψου δε πως δεν ήμασταν τίποτα φτωχόπαιδα, στη μεσαία τάξη ανήκαμε μάλλον με τα κριτήρια της εποχής...». 

 

 

«Τι λες, βρε Τάκη, στο παιδί!» εξανέστη η σύζυγός του, σεσημασμένη νοσταλγός, ικανή να χρυσοπληρώσει ένα ραγισμένο λαβομάνο ή μια σκουριασμένη λεκάνη για ποδόλουτρο μόνο και μόνο επειδή ο παλαιοπώλης θα της ορκιστεί ότι τα είχαν φυγαδεύσει από τη Σμύρνη με την Καταστροφή.

 

Στους καλλιτεχνικούς κύκλους, η νοσταλγία συχνά καταντά δηλητηριώδης. «Πού είναι σήμερα ένας Τσαρούχης;» αναπολούν οι ίδιοι ακριβώς - υποψιάζομαι - που όταν οι πίνακες με τους ναύτες και τους εσατζήδες ήταν ακόμα νωποί θα τους κατακεραύνωναν συγκρίνοντάς τους με τις ελαιογραφίες του Παρθένη.  

 

 

«Εχετε δει έργα του Ρόρρη;» τους ρωτάς. «Του Μποκόρου; Του Σπηλιόπουλου; Του Βερούκα; Της Στεφανιδάκη;». Οι καλλιτέχνες που τους προτείνεις όχι μονάχα ζουν μα βρίσκονται και στην ακμή τους. Πώς λοιπόν να ρισκάρουν οι δυσκοίλιοι κήνσορες έναν έπαινο που ο πανδαμάτωρ χρόνος πιθανόν να διαψεύσει;

 

 

«Παλιά υπήρχαν συγκλονιστικοί ηθοποιοί!» περνούν απ' τα εικαστικά στο θέατρο. «Χειροκροτήσατε εσείς την Ελένη Παπαδάκη; Την Κοτοπούλη; Τον Βεάκη;». «Εχουμε φάει τα νιάτα μας στο υπόγειο του Κουν. Στηρίξαμε τον Λευτέρη Βογιατζή στο ξεκίνημά του». «Θυμάστε, ύστερα από δεκαετίες, τόσο καθαρά τις παραστάσεις τους, ώστε να τις αντιπαραθέτετε με ό,τι ανεβαίνει σήμερα στις αθηναϊκές σκηνές;».

 

 

«Οι γενιές εκείνες είχαν περάσει διά πυρός και σιδήρου. Το Νομπέλ του Ελύτη εκκολάφθηκε το '40, στα βουνά της Αλβανίας». 

 

 

«Καμία αντίρρηση. Πιστεύετε όμως ότι για να φωτίσει κανείς κατά τρόπο καλλιτεχνικά απαράμιλλο την ανθρώπινη κατάσταση πρέπει να έχουν σφυρίξει σφαίρες δίπλα του; Πώς εξηγείτε τότε το φαινόμενο του επιφανειακά ατσαλάκωτου Καβάφη;».  

 

 

«Καβάφης βγαίνει ένας κάθε πεντακόσια χρόνια!». 

 

 

 «Πιθανόν και τώρα ακόμα που μιλάμε, ένας ποιητής στην παραδιπλανή πολυκατοικία να γράφει στίχους συγκλονιστικούς...». 

 

 

«Ας μας τους φέρει να τους διαβάσουμε!» μυκτηρίζουν.

 

Και να τους διάβαζαν, δεν θα τους αναγνώριζαν. Η ύπαρξή τους είναι τόσο πυκνοκατοικημένη από τους μύθους του παρελθόντος - συλλογικούς και προσωπικούς -, ώστε δεν περισσεύει χώρος για απολύτως τίποτα καινούργιο. Μόνο μηρυκασμούς ανέχονται, επαναλήψεις, διασκευές στην καλύτερη περίπτωση.  

 

 

Δεν το χωράει ο νους τους ότι...